‫«گر طالب راه حق شوی ره پیداست, ‫ او راست بود با تو، تو گر باشی راست,»
‫[حضرت مولانا]
‫[قسمت ۳]
‫[بی‌ثباتی]
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫- شیرازی؟ ‫- خداوندگار؟
‫بگو چی شد,
‫بگو چند ساعت پیش چه اتفاقی افتاد,
‫صدای نِی رو شنیدی، نه؟
‫- اون دیوانه رو دیدی؟ ‫- دیدم,
‫- دیدی، نه؟ ‫- دیدم، دیدم,
‫هر چی تو دیدی منم دیدم,
‫خیلی‌خب، هر چی بوده رو بهم بگو,
‫هر کی طلوع رو ببینه، پیروزِ این جنگه، دوونی,
‫سپرها!
‫منجنیق‌ها رو آماده کنید!
‫روغن بیارید!
‫کمان‌ها!
‫دیگه آماده‌ست؟
‫بله قربان,
‫حالا چی می‌شه؟
‫حالا باید آتیشش بزنیم,
‫دستت به این قلعه نمی‌رسه!
‫نذارید بیان داخل!
‫شمشیرزن‌ها!
‫چه خبره، خداوندگار؟ چی شده؟
‫- بهم بگو چی شد, ‫- هیچی یادت نمیاد؟
‫یادمه که,,,
‫صدای نِی اومد
‫و دیوانه وسط مکتب نشسته بود,
‫اوهوم,
‫بقیه‌اش رو یادم نمیاد,
‫یه مدت اونجا موندی و ‫به صدای نِی گوش دادی,
‫بعدش گفتی باید معناش رو پیدا کنی,
‫با مهارت‌هات، شنیدنی‌ها رو شنیدی,
‫متوجه شدی که,,,
‫فریاد نِی، در واقع فریاد یه آدم واقعی‌ـه,
‫حالا باید این فریاد رو در قالب سخن در بیاری,
‫نمی‌تونم این بار رو به دوش بکِشم, ‫توانم کافی نیست,
‫باید باشه,
‫باید شنیدنت محمدی‌پسند باشه،
‫باید سخن‌گفتنت محمدی‌پسند باشه،
‫معنویت به پیغمبر ختم می‌شه,
‫اونی که صاحب قدرته، پیغمبره,
‫مردم نیاز به سخنان و کلامِ محمدی دارن,
‫- من ارزشش رو ندارم, ‫- از کجا می‌دونی؟
‫کاری که بلدی رو بکن, مکاشفه کن,
‫به دنبال اون سخنان مکاشفه کن ‫تا حقیقت رو پیدا کنی,
‫حالا در اعماق دریا هستی,
‫به چشم خودت دیدی,
‫نمی‌تونی درون و بُرونِ دریا رو مقایسه کنی,
‫دقیقاً مثل معنویت,
‫اون معنا رو پیدا کن، خداوندگار,
‫- پیداش کن, ‫- چطور آخه؟
‫هیچ راهنمایی‌ای بهم نکردی,
‫«گر طالب راه حق شوی ره پیداست,,,
‫او راست بود با تو، تو گر باشی راست,»
‫یه مدت همون‌جا موندی ‫و یهویی بلند شدی رفتی خونه,
‫صدات کردم ولی هیچی نگفتی,
‫ببینم، دلیل این رفتارها چیه؟
‫نمی‌تونم توصیف کنم
‫ولی می‌تونم برات مثال بزنم,
‫چیزهایی که منو به این حالت در آوردن,,,
‫بهم حس خوبی دادن ‫جوری که انگار توی باغ گل رُز هستم
‫و بعد همه‌چی تبدیل به زمستانی سرد شد,
‫یه لحظه حس می‌کنم استاد دانایی هستم،
‫بلافاصله حس می‌کنم ‫تبدیل به بچه مدرسه‌ای شدم,
‫اونا به سمتم سنگ میندازن و منو می‌شکنن,
‫بعدش,,,
‫به پادشاه حقیقت تبدیل می‌شم,
‫بهم حس آفتاب دست می‌ده، ‫بعدش به شب تاریک تبدیلم می‌کنه,
‫محکم بهشون چسبیدم و منتظرم، شیرازی,
‫منتظرم,,,
‫تا ببینم این‌بار با چی روبه‌رو می‌شم,
‫فرض کن داری آزمایش می‌شی, ‫می‌خوان ازت حرف بکِشن بیرون,
‫چه‌جور حرفی می‌زنی؟
‫- آخه کی به حرف من گوش می‌ده؟ ‫- مردم,
‫- چرا می‌خندی؟ ‫- اگه می‌تونستم حرف‌هایی که,,,
‫در مورد ستاره‌ها دارم رو بهشون بزنم، ‫الان منو سلطان خودشون کرده بودن,
‫چون توانایی صحبت‌کردن ندارم منجم هستم,
‫خداوندگار,
‫حسی که الان بهش اشاره کردی,,,
‫بهش می‌گن بی‌ثباتی، شیرازی,
‫به این حالات می‌گن بی‌ثباتی,
‫حداقل یه نفر بدونِ اینکه حرف بزنه ‫تو رو درک می‌کنه,
‫کجا بودی؟
‫از صبح تا حالا دارم دنبالت می‌گردم,
‫نگران شدم,
‫چه خبر؟ چی شده؟
‫کجا بودی؟
‫توی کوهستان بودم,
‫توی کوهستان حیوون دارم,
‫رفته بودم بهشون غذا بدم
‫ولی مارها اومدن,
‫وقتی اومدن، حیوون‌ها از ترس فرار کردن,
‫غزال‌ها بچه‌هاشون رو بردن،
‫بُزها توی صخره‌ها ناپدید شدن,
‫خوشبختانه مارها دنبال اونا نبودن,
‫دنبال من بودن,
‫چرا دنبال تو بودن؟ ‫چی از جونت می‌خوان؟
‫از من چیزی نمی‌خوان, از من نمی‌خوان!
‫دنبال توئن,
‫با زبون‌های شرارت‌آمیز و سمّی‌شون,,,
‫همه‌جا رو سمّی می‌کنن,
‫با زبون‌های شرارت‌آمیز و سمّی‌شون ‫همه‌جا رو سمّی می‌کنن,
‫اومدن, اومدن!
‫اومدن, پشت دَر هستن, ‫پشت دَر هستن,
‫ردشون کن برن,
‫فقط تو می‌تونی, ‫ردشون کن برن, یالا!
‫اومدن! پشت دَر هستن,
‫ردشون کن برن!
‫یالا, ردشون کن برن!
‫یالا, یالا,
‫بهت گفته بودم قلعه رو می‌گیرم,
‫گرفتم,
‫گفتم سرت رو هم قطع می‌کنم,
‫حالا وقت اونه,
‫قبل از اینکه بمیرم,,,
‫می‌خوام یه چیزی رو بدونم, ‫چی دیوارها رو منفجر کرد؟
‫بهش می‌گن آتیشِ بالارونده, ‫جادویی‌ـه,
‫وقتی آتیش می‌گیره، همه‌چیز رو نابود می‌کنه,
‫اون‌قدر قدرت داره
‫که کل دنیا رو نابود کنه، ‫و می‌کنه,
‫چطور آوردینش توی قلعه؟
‫یه سرباز خوب ‫فقط با دشمن خارجی نمی‌جنگه,
‫سرباز خوب,,,
‫اونیه که خائنین داخلی رو هم حذف کنه,
‫یه خائن بین‌تونه,
‫اون کمک‌مون کرد,
‫دوونی,
‫دوونی! دوونی!
‫دعا می‌کنم امروزت شب نشه!
‫ایشالا طعم غضب خدا رو بچشی!
‫سگِ,,,
‫می‌بینی؟
‫فرمانده خوب، فرماندهیه که ‫خائنی دور و برش نداشته باشه,
‫دور و بر من نمی‌تونی همچین آدمی پیدا کنی, ‫حتی یه دونه!
‫قبل از اینکه جونت رو بگیرم,,,
‫آخرین خواسته‌ای داری؟
‫بله,
‫می‌خوام نماز بخونم,
‫- می‌خوام توبه کنم و پاک بشم, ‫- وقت نداری بخوای پاک شی,
‫خدایی که بهش اعتقاد داری
‫همین‌طور که هستی نمی‌پذیرتت؟
‫فقط خودِ خدا می‌دونه,
‫فقط اون می‌ذاره کارهایی که کردی رو,,,
‫با غرور انجام بدی,
‫پشتِ این پیروزی‌ات که سرشار از حقه و جادو بود
‫فلاکتی بزرگ در انتظارته,
‫ولی,,,
‫چشمی که این چیزا رو ببینه
‫یا گوشی که این حرف‌ها رو بشنوه
‫وجود نداره,
‫می‌خوام شمشیرم رو از غلافم در بیارم,
‫این چیزه که بهش می‌گی «نماز»,,,
‫انجامش بده,
‫السلام علیکم و رحمه الله و برکاته,
‫تموم شد؟
‫دلِ من که از عشق شهادت جوش و خروش داره،
‫به دستانِ خونینِ تو,,,
‫به آرامش می‌رسه,
‫من پیروز شدم,
‫تموم شد,
‫ببخشید,,,
‫ولی اون دیوانه اینجا چی‌کار می‌کنه؟
‫چرا گذاشتی وارد کاروانسرا بشه؟
‫پوست، امراضِ درونیِ انسان رو می‌پوشونه، ‫ آقا ادریس,
‫و قلب، با تلاشی که می‌کنه ‫خوبی‌ها رو پوشش می‌ده,
‫از این جهت,,,
‫هر چیزی که دیده می‌شه ‫جهانی درونی هم داره
‫و از نظر من,,,
‫درکِ اون جهان درونی با نگاه اول، غیرممکنه,
‫اگه طرز فکرت اینه، قبول می‌کنم,
‫من به‌خاطر اون دیوانه نیومدم اینجا,
‫اومدم چون نگرانم یه موقع ازم دلخور باشی,
‫چرا فکر می‌کنی ازت دلخورم؟
‫سؤالاتی که توی شورا پرسیدم,
‫مجبورت کردم نظرت رو در مورد مغول‌ها مطرح کنی
‫چون سلطان‌مون نیاز به راهنمایی‌های تو داره,
‫فکر نمی‌کنی اگه بیشتر توی قصر بودی بهتر بود؟
‫تا سلطان‌مون و دیگران از خِرَد و دانش‌ات ‫استفاده می‌کردن؟
‫اصلاً دلیل اینکه نسبت به سلطان‌مون ‫سرد و بی‌تفاوت هستی چیه؟
‫آقا ادریس، من مدرس و فقیه‌ام,
‫دولت‌مردها به امور دولتی می‌پردازن، ‫مدرس‌ها به امور علمی می‌پردازن,
‫بین این دو مورد، تفاوت مشخصی هست,
‫مهمه که مرز بین‌شون رو مبهم نکنیم,
‫چرا؟
‫چون نزدیکانِ سلطان، به آتش نزدیکند، آقا ادریس,
‫- با اجازه, ‫- بفرما,
‫اجازۀ ما هم دست شماست,
‫- دارن می‌رن، دارن می‌رن! ‫- کیا آقا؟
‫برو، برو! منتظرتن,
‫عمر اتابک,
‫دوست داریم ببینیم این لشکرکشی ‫با یه پیروزیِ شکوهمند همراه می‌شه,
‫انشاالله,
‫برای برگشتنت لحظه‌شماری می‌کنیم,
‫با پیروزی‌ات دل‌شادمون کن,
‫هر ملتی نمی‌تونه فرماندهی مثل تو داشته باشه,
‫خیلی شجاعی، عمر,
‫من برای همچین کاری تربیت شدم,
‫تنها خواسته‌ام رویارویی با دشمنه,
‫فقط دنبال شجاعانه جنگیدن هستم, ‫این آرزومه,,,
‫چون عدالت فقط این‌طور محقق می‌شه,
‫یا دشمن یا من,
‫با مهارت‌ها و تیزیِ شمشیرهامون ‫همۀ مشکلات رو برطرف می‌کنیم,
‫انشاالله,
‫اگه شمشیر دشمنت تیزتر بود چی؟
‫اون‌موقع دلم می‌خواد ‫دعای عزیزانم رو بشنوم,
‫ظاهراً همۀ عزیزانت همراهت نیستن,
‫دعا می‌کنم راهت هموار ‫و شمشیرت تیز باشه، عمر اتابک,
‫خداوندگار!
‫استاد، می‌گن مغول‌ها ارزروم رو گرفتن,
‫الان دارن میان سمت قونیه, ‫راست می‌گن؟
‫خداوندگار، ما جز تو کسی رو نداریم,
‫تا وقتی تو توی قونیه هستی ‫کسی بهمون آسیب نمی‌زنه، مگه نه؟
‫کسی نمی‌تونه خونه‌هامون رو خراب کنه، ‫مگه نه آقا؟
‫بهشون گفتی ولی حرفت رو باور نکردن,
‫گفتی دارن میان ولی باور نکردن,
‫ما به حرفت گوش می‌کنیم، جناب, ‫لطفاً بهمون بگو چی‌کار کنیم,
‫ببین، خداوندگار, ‫ببین، سربازهامون دارن می‌رن!
‫صحیح و سالم برمی‌گردن، استاد؟
‫دارن می‌رن, ‫دارن به جنگ می‌رن!
‫دارن می‌رن, ‫دارن به جنگ می‌رن,
‫استاد، قرار شد زودتر بریم,
‫فرصت نشد بهتون سر بزنم, ‫شرمنده‌ام، لطفاً منو ببخشید,
‫این چه حرفیه، عمر؟
‫فقط ظالمینی که هرج‌ومرج به‌پا می‌کنن ‫باید شرمنده باشن,
‫مردم اینجا منتظر یه راه چاره می‌گردن, ‫نمی‌خواد از چیزی شرمنده باشی,
‫خاطر منو آسوده می‌کنید, ‫نکته‌ای هست که بخواید بهم بگید؟
‫داری به جنگ می‌ری، عمر,
‫هر دو لبۀ شمشیرت تیزه,
‫دشمن رو با یه لبه شکست بده، ‫غرورت رو با یه لبۀ دیگه,
‫خداوند در دو جهان پیروزت کنه,
‫بی‌صبرانه منتظر دیدار دوباره‌ات هستیم,
‫منو با دعای خیرتون بدرقه کنید,
‫با دعای خیرم بدرقه‌ات می‌کنم,
‫این دختره رو از اینجا ببر, ‫توی خونه‌مون می‌میره,
‫- کجا ببرم؟ ‫- من از کجا بدونم؟
‫خاتون، الان دو ساله که داره بهت خدمت می‌کنه,
‫نمی‌شه تا یه‌بار مریض شد پرتش کنی بیرون,
‫یه‌بار؟ از همون روزی که آوردی‌اش اینجا ‫مریض بوده,
‫حالش بهتر می‌شه, خوب می‌شه, ‫فقط صبور باش,
‫نه، نه، نه, کاسۀ صبرم لبریز شده, ‫ببرش نمی‌خوام ببینمش,
‫اگه می‌خوای خودت رو راحت کنی ‫و بهم می‌گی ببرش,,,
‫حداقل بگو کجا ببرمش,
‫ببرش پیش یه نفر که قبولش کنه,
‫خداوندگار, خداوندگار,
‫استاد، دربارۀ مسئله‌ای می‌خواستیم ‫ازتون نظرخواهی کنیم,
‫- بفرمایید آقایون, ‫- آقا، ما تاجر هستیم,
‫زین می‌فروشیم,
‫ولی توی یه دوراهی گیر افتادیم ‫و نمی‌تونیم تصمیم بگیریم,
‫- چه دوراهی‌ای؟ ‫- مغول‌ها می‌خوان ازمون خرید کنن,
‫اونم مقادیر بالایی,
‫ولی نمی‌دونیم از نظر دینی جایزه ‫که بهشون زین بفروشیم یا نه,
‫نظر شما در این‌باره چیه؟
‫به‌نظرتون قابل قبوله که ‫به مغول‌ها زین بفروشیم؟
‫فکر نمی‌کنم,
‫اگه بهشون زین بفروشیم، ‫قدرت‌شون رو بیشتر می‌کنیم,
‫این‌طوری با اسب‌های بیشتری ‫بهمون حمله می‌کنن,
‫البته که شما تاجر هستید,
‫اگه زین نفروشید ‫نمی‌تونید امرار معاش کنید,
‫به‌نظرم بهتره به‌جاش ‫به «ارطغرل غازی» زین بفروشید,
‫بیگ‌نشین‌ها,,,
‫به گرفتن و رام‌کردنِ اسب معروفن,
‫اونی که اسب رام می‌کنه، زین هم لازم داره,
‫شما مثل درمانِ دردهامونید, ‫خدا حفظ‌تون کنه,
‫همچنین,
‫صبر کن,
‫عایشه خاتون، صبر کن وگرنه می‌افتم,
‫توی بازار معرکه راه ننداز! ‫بشین, بگیر بشین!
‫چرا داری منو این‌جوری دنبال خودت می‌کِشونی؟
‫کجا می‌ریم؟
‫باید می‌ذاشتی توی اون خونه بمیرم,
‫کیمیا، الان فهمیدم ‫اصلاً دلت نمی‌خواد زنده بمونی,
‫ولی هیچ‌کس نمی‌خواد جسدت توی خونه‌اش باشه,
‫باید اینو درک کنی, ‫بیا امیدوار باشیم کسی که دارم می‌برمت پیشش,,,
‫دست رد به سینه‌ات نزنه ‫وگرنه توی یکی از این خیابون‌ها می‌میری,
‫هیچ‌کس جنازه‌ات رو هم نمی‌بره توی گور,
‫پاشو, راه بیفت,
‫گفتم راه بیفت, راه برو, راه برو!
‫بیا اینجا!
‫فرار نکن! صبر کن! وایستا!
‫- وایستا! تو رو خدا! ‫- چی شده آقا؟
‫آقا، ببخشید ولی دیدینش دیگه,
‫- داره از دستم فرار می‌کنه, ‫- چرا فرار می‌کنه؟
‫گفت می‌خواد حموم کنه,
‫برای حموم‌کردنش تدارک دیدم,
‫بعدش نظرش عوض شد و ‫پا به فرار گذاشت,
‫این‌جوری نگاه نکن, بیا اینجا, بیا,
‫بگیرش, بیا اینجا!
‫فرار نکن، وایستا!
‫ای خدا,
‫فرار نکن! بیا اینجا,
‫- وایستا! ‫- گفتم بیا اینجا,
‫- وایستا! ‫- گفتم وایستا!
‫علاءالدین، بگیرش!
‫بیا اینجا!
‫فرار نکن، پسر, بسه دیگه! ‫کجا می‌خوای فرار کنی؟
‫اگه من بخوام فرار کنم,,,
‫دَرهای نامرئی به روم باز می‌شن,
‫پس چرا وایستادی؟
‫سردمه,,,
‫ولی حموم نمی‌کنم,
‫- ولی خودت گفتی دلت استحمام می‌خواد, ‫- حالا می‌گم نمی‌خوام,
‫خداوندگار کجاست؟
‫- چرا اون آقا اینجا نیست؟ ‫- سرش شلوغه,
‫هر جا که هست، بیاریدش اینجا,
‫چون من می‌خوام یه چیزایی بهش بگم,
‫می‌خوای به بابام چی بگی؟ ‫بگو، من بهش منتقل می‌کنم,
‫- نه، نه! ‫- چرا؟
‫اون مُرید منه,
‫من مُرشد هستم، اون مُریدمه,
‫مُرید باید جایگزینِ مُرشد بشه، بدونِ شک!
‫جدی؟ پس تو مُرشدش هستی,
‫به بابام چی یاد می‌دی؟
‫تو,,,
‫تو!
‫تو از بابات چی یاد گرفتی؟
‫یادت نره, ‫اونا رو یادت نره,,,
‫چون مجبورت می‌کنن فراموش کنی,
‫کی؟ کی مجبورم می‌کنه؟
‫ضمناً، آدم که آموزه‌هاش رو یادش نمی‌ره,
‫معلومه که یادش می‌ره, ‫چرا یادش می‌ره, یادش می‌ره!
‫می‌خوام استحمام کنم, یالا!
‫باشه، مشکلی نداره, بیا پسر, ‫بیا استحمام کن,
‫همین الان بهشون بگو,,,
‫که کاسۀ حموم رو عوض کنن,
‫چرا باید کاسۀ چهل ساله رو عوض کنن؟
‫کاسه باهام حرف نمی‌زنه,
‫یه کاسه پیدا کنید که باهام حرف بزنه,
‫آقا,
‫برو یه کاسه پیدا کن که حرف می‌زنه, ‫اون‌وقت حموم می‌کنه,
‫- چرا وایستادی منو نگاه می‌کنی؟ گوش کن دیگه, ‫- باشه آقا,
‫عایشه خاتون، یه‌بار بهت گفتم ‫اون باید بره سراغ شمس‌الدین,
‫ولی الان خیلی با اولین باری که دیدمش فرق کرده,
‫نه، حالش خوبه, ‫این اداهاش رو جدی نگیر,
‫عایشه خاتون، داره نفس‌های آخرش رو می‌کِشه,
‫فقط ضعف کرده، باید غذا بخوره,
‫اگه یه خواب خوب بکنه، ‫حالش خیلی بهتر می‌شه, بخدا!
‫الکی قسم نخور,
‫این خانم رو بردار و برو,
‫ولی نبرش یه خونۀ دیگه, ‫ببرش یه جایی که تحت درمان قرار بگیره,
‫از همه نظر معلومه که این خانم حالش وخیمه,
‫واینستا اینجا, ‫باید بریم، زود باش!
‫التماست می‌کنم، بس کن، خاتون,
‫بذار چند لحظه برای خودم خوش باشم,
‫- خوش اومدی، خداوندگار, ‫- ممنونم,
‫اون کیه؟ مهمونه؟
‫از عایشه خاتون خواستم یه نفر برام پیدا کنه ‫که توی کارهای خونه کمک کنه,
‫یه نفر رو پیدا کرده,,,
‫ولی این خانم وضعش خیلی بَده, ‫مریضه,
‫اگه یه‌کم استراحت کنه جون می‌گیره,
‫نظر تو چیه، خداوندگار؟
‫بذاریم بره؟
‫حالا در اعماق دریا هستی, ‫به چشم خودت دیدی,
‫نمی‌تونی درون و بُرونِ دریا رو مقایسه کنی,
‫دقیقاً مثل معنویت, ‫اون معنا رو پیدا کن، خداوندگار,
‫پیداش کن,
‫کرمانا! اون خانمی که داخله کیه؟
‫- اسمش کیمیاست, ‫- خب؟
‫قراره به کایرا خاتون کمک کنه,
‫توی اتاق من چی‌کار می‌کنه؟
‫یادم رفت بهت بگم,
‫خداوندگار بهش گفت توی اتاق تو مستقر بشه,
‫باشه, باشه ولی باید یه اتاق دیگه بهش می‌دادین,
‫حالا من کجا بخوابم؟
‫اتاقش داره آماده می‌شه, ‫اینجا نه، توی اون دنیا,
‫تب داره, اگه خوب نشه، همین روزاست که بمیره,
‫وقتی مُرد دوباره می‌تونی ‫توی اتاقت بخوابی، علاءالدین,
‫اون دیوانه,,,
‫از صبح تا حالا سراغ شما رو می‌گرفت، بابا,
‫حتی گفت مُرشد شماست,
‫- حرفش رو باور کردی؟ ‫- معلومه که نه,
‫- نمی‌تونه مُرشدت باشه, ‫- شایدم باشه,
‫انسان مثل چاه می‌مونه، علاءالدین,
‫نمی‌تونی بفهمی کجا شروع می‌شه ‫و کجا تموم,
‫همون‌طور که نمی‌تونی بفهمی ‫کسی که داره از چاه میاد بالا، آدم خوبیه یا بَد,
‫اگه انسان مثل چاهه,,,
‫بدونِ اینکه تهش رو ببینی ‫امکان نداره بتونی درکش کنی، مگه نه؟
‫فکر می‌کنی تهش چیه؟
‫نَفْس؟
‫راه رو داری درست می‌ری، علاءالدین, ‫ازش منحرف نشو,
‫- تو هم همین‌طور، پسرم, ‫- نگران نباش, منحرف نمی‌شیم، بابا,
‫هیچی نخوردی، خداوندگار,
‫خداوندگار؟
‫نمی‌خورم، خاتون,
‫اگه کسی که نِی رو می‌زنه آدمه،
‫اونی که فریاد می‌زنه هم آدم نیست؟
‫فریاد من برای دنیای معنوی‌ـه
‫ولی تو برای کی فریاد می‌کشی؟
‫درها رو باز کنید, ‫مهمون اومده! درها رو باز کنید!
‫بالأخره اومدیم قونیه,
‫قلعۀ نفوذناپذیر سلجوقیان,
‫در مورد ارزروم هم همینو می‌گفتن,
‫بابات باید تا الان قلعه رو گرفته باشه,
‫تو خداوندگار هستی؟ درسته؟
‫پس یه دوایی برای بچه‌ام پیدا کن,
‫التماست می‌کنم، یه دوایی براش پیدا کن,
‫دعای هر کی هم که مستجاب نشه، ‫دعای تو مستجاب می‌شه,
‫دعا کن تا بلکه پسرم با دعاهات شفا بگیره,
‫کار کی بوده، آقا؟
‫مغول‌ها, کار مغول‌ها بود,
‫در مسیرِ قلعۀ ارزروم همه‌چیز رو سوزوندن,
‫غارت کردن, ‫به‌زور از زیر ظلم‌شون,,,
‫فرار کردیم,
‫می‌بینی چه خبره؟
‫نترسیدن از بی‌رحمیِ مغول‌ها غیرممکنه,
‫ترس خوبه، ادریس,
‫آدم رو زنده نگه می‌داره,
‫ولی اونی که باید بترسه ما نیستیم,
‫اونایی که باید بترسن,,,
‫سلطان و مولانا هستن,
‫نترس، فرزندم,
‫از هیچی نترس,
‫نترس,
‫خشم مردم بیشتر شده,
‫باید صحبتی که مولانا ‫توی شورا خطاب به مردم گفت رو پخش کنیم,
‫مولانا داره از مغول‌ها حمایت می‌کنه,
‫این اغراق نیست؟
‫آخه همچین کاری نکرد,
‫توی شهر قونیه در امانید, ‫نگران نباشید,
‫اینجا کسی نمی‌تونه بهتون آسیب بزنه,
‫حالا استراحت کن تا زخم‌هات التیام پیدا کنن,
‫قصدِ بایجو نویان فقط این نیست ‫که قلعه‌هامون رو بگیره,
‫هدف اصلی‌اش اینه که ‫همه‌جا رو پُر از رعب و وحشت کنه,
‫باید به سرورمون هشدار بدیم ‫که در مقابل مغول‌ها اشتباه نکنه,
‫اگه سرورمون به حرف‌مون گوش کنه,,,
‫هر کاری لازم باشه انجام می‌دیم، جناب وزیر,
‫می‌خوای به مقامی که دنبالش بودی برسی؟
‫کیه که مقامش رو نخواد؟
‫اما سخنان شما مثل آتیش می‌مونه,
‫تنها نگرانی‌ام اینه که ‫این آتیش خودمون رو هم بسوزونه,
‫من خودِ آتیش‌ام,
ا‌را‌ئه‌ا‌ی ا‌ز وب‌‌گا‌ه ب‍ا‌‌م‍ا‌ب‍ی‍ن
‫چی شده، خداوندگار؟ ‫چرا انقدر غم‌زده‌ای؟
‫لطفاً یه چیزی بگو,
‫مغول‌ها دارن هرج‌ومرج به‌پا می‌کنن,
‫مردم ازم انتظار دارن یه دوایی پیدا کنم,
‫حتی نمی‌تونم زخم‌های خودم رو دوا کنم، ‫چه برسه به زخم اونا,
‫ضمناً چرا ازم همچین چیزی می‌خوان؟ ‫حتی نمی‌تونم راه‌حل این مشکل رو پیدا کنم,
‫پس بذار یه نکته‌ای رو بهت یادآوری کنم,
‫چون تو قلب تپندۀ قونیه هستی,
‫اگه یادت باشه، یه‌بار گفتی,,,
‫قلب، دوای دردِ جسم رو می‌دونه,
‫مردم نگرانن, ‫پس یعنی جسم‌شون مریضه، نه؟
‫به قلب، رو آوردن ‫تا جسم‌شون شفا بگیره,
‫اون قلب الان سرشار از نگرانیه,
‫قبل از هر چیزی باید اون نگرانی برطرف بشه,
‫کجا می‌ری خداوندگار؟
‫توی کتاب بابام جواب سؤالاتم رو پیدا می‌کنم,
‫تجربیاتش رو بررسی می‌کنم,
‫می‌دونم جواب سؤالاتی که ‫دنبال‌شون هستم توی اون کتابن,
‫مگه اون کتاب رو چندبار تا حالا نخوندی؟
‫همین نشون می‌ده درست‌وحسابی نخوندمش,
‫یه مکانِ خوب لازم دارم,
‫جایی باشه که,,,
‫هم بتونم سلجوق‌ها رو زیر نظر بگیرم ‫هم در امان باشم,
‫شما دوتا می‌رید خیابون‌های قونیه رو می‌گردین,
‫هر جور شده همچین جایی برام پیدا می‌کنید,
‫صیدِ من نباید منو شکار کنه,
‫دقیقاً مثل بابام، برمی‌گردم سراغ شکار,
‫کایرا!
‫کتاب‌هام!
‫کتاب‌هام! کایرا!
‫کایرا، کمکم کن!
‫کایرا!
‫کتاب‌هام! کتاب‌هام!
‫کایرا!
‫این یه کپی‌ـه، درست مثل من,
‫بذار واقعی‌اش رو نشونت بدم,
‫آقا صبر کن، وایستا!
‫صبر کن، وایستا!
‫صبر کن، وایستا! وایستا!
‫صبر کن,
‫تو رو خدا، وایستا,
‫التماست می‌کنم وایستا,
‫همه‌چیز از اونجا شروع شد که تو رو حس کردم,
‫بیا یکبار برای همیشه تمومش کنیم,
‫منو از بارهای به دوشم خلاص کن,
‫نمی‌تونم تعابیری که ‫بهشون اشاره کردی رو پیدا کنم, آزادم کن,
‫چرا چهره‌ات رو نشونم نمی‌دی؟
‫بابا,
‫بلند شو، جلال‌الدین,
‫بابا، خیلی دلم برات تنگ شده بود,
‫ما با همیم,
‫با همیم ولی دوباره جدا می‌شیم,
‫اگه جدایی نبود که وصال دیگه معنایی نداشت,
‫بارها و بارها از هم جدا شدیم,
‫خب,,,
‫فکر می‌کنی چرا از هم ‫فاصله می‌گرفتیم، جلال‌الدین؟
‫چون خیلی اذیتت کردن,
‫چرا اومدیم قونیه؟
‫ارزروم و آماسیه هم هست،
‫قیصریه هم هست، چرا قونیه؟
‫نظرت رو بگو,
‫به‌خاطر من بود؟
‫به‌خاطر تو بود,
‫ازم پرسیدن ثمرۀ زندگی‌ات چیه
‫و من به تو نگاه کردم,
‫چون که آقا و سرورمون حضرت محمد مصطفی,,,
‫گفت: «ثمرۀ زندگی پدر، فرزندشه,»
‫بابا، نرو, ‫منو تنها نذار,
‫چون تنهام,,,
‫در عالم‌های خداوند منّان پناه می‌گیرم,
‫و اون,,,
‫حتی خورشیدی که فکر می‌کرد تنهاست رو,,,
‫با ماه همراه کرد,
‫لا اله الا الله
‫بیا، جلال‌الدین,
‫لا اله الا الله
‫اعوذ بالله من الشیطان الرجیم ‫بسم الله الرحمن الرحیم
‫بگو لا اله الا الله!
‫لا اله الا الله
‫مسیری که در اون قدم برمی‌داری ‫پُر از نعمته، جلال‌الدین,
‫گرچه خار هم زیاد داره,
‫بهت صدمه می‌زنن، جلال‌الدین,
‫با خارهاشون بهت صدمه می‌زنن,
‫اونایی که مقام و جاه‌طلبی کورشون کرده،
‫با سموم‌شون بهت آسیب می‌رسونن,
‫ولی در این مسیر، ‫از وفاداریِ دوستان هم برخورداری,
‫کسانی که کور دل هستند، درکت نمی‌کنن,
‫نکتۀ اساسی اینه که,,,
‫فردا، سخت‌تر از امروزه,
‫لا اله الا الله!
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال