رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫ماتس قبل فوتش,,,
‫رمزش اکانتش رو بهمون داده بود,
‫به نظرم از عمد بود,
‫مشخص بود که امیدوار بود پیداش کنیم,
‫چون پشت اون رمز,,,
‫دنیایی بود که ما اصلا ازش خبری نداشتیم,
‫یه چند پرونده‌ای خودم حل کردم,
‫ایبلین ردمور هستم، ‫کارآگاه خصوصی در خدمتتون,
‫گاهی‌اوقات باید دل رو بزنی به دریا دیگه, ‫فرقی نمی‌کنه چقدر ترسناک باشه,
‫کمک! بیا لطفا!
‫می‌خوای کل روز اونجا وایستی؟
‫[زندگی شگفت‌انگیز ایبلین]
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫رابرت استین، دوستت دارم,
‫من بیشتر دوستت دارم‌,
‫سلام, ببریمت داخل؟
‫چه قشنگ,
‫می‌خوای بهش دست بزنی؟
‫[ترود استین، مادرش]
‫ما والدین جوانی بودیم و ‫ ماتس اولین فرزندمون بود,
‫[رابرت استین، پدرش]
‫خوشگل‌ترین و محشرترین ‫ پسری بود که به دنیا اومده,
‫متوجه شدیم که ماتس کندتر از ‫ بچه‌های همسنش رشد می‌کنه,
‫بیشتر زمین می‌خورد و بلند شدن ‫ واسش سخت‌تر بود,
‫بالاخره بهمون گفتن که,,,
‫بیماری عضلانی نادری داره که بهش می‌گن دوشن,
‫فقط پسرها به این بیماری دچار می‌شن ‫ و از مادرشون بهشون می‌رسه,
‫و درمانی واسش وجود نداره,
‫آره, باید عجله کنیم,
‫آره,
‫روز اول مدرسه,
‫خیلی دردناکه که ببینی روز به روز ‫وضع بچه‌ات بدتر بشه,
‫با بدنی کاملا سالم به دنیا اومده بود,
‫ولی آرام و پیوسته ناتوان‌تر می‌شد,
‫و ماتس اومد!
‫بیا ماتس,
‫بیا!
‫- کمکت کنم؟ ‫- سلام!
‫دست‌ها بالا!
‫هر بار که مجبور بودیم کمک بخوایم رو یادمه,
‫با خودم می‌گفتم «وای، به اینجا رسید,»
‫سخت بود,
‫واقعا وحشتناک بود,
‫رویاهات کاملا ناپدید می‌شدن, ‫اطراف تاریک می‌شد,
‫و باید رویاهای جدیدی پیدا می‌کردی,
‫فقط باید سعی می‌کردیم که ماتس ‫ هر روزش روزی شیرین باشه,
‫- از شنا خوشت میاد؟ ‫- آره,
‫ایول!
‫سلام,
‫- خوش می‌گذره؟ ‫- آره,
‫تولدت مبارک ‫تولدت مبارک
‫سلام ماتس!
‫تولدت مبارک!
‫گمونم نمی‌دونی چیه,
‫می‌دونم چیه,
‫توافق کردیم که بذاریم ماتس خیلی بازی کنه,,,
‫چون خیلی چیزهای دیگه رو از دست می‌داد,
‫و هر چه بیشتر به ویلچرش وابسته می‌شد,,,
‫زمان بازی کردنش و تلویزیون دیدنش بیشتر شد,
‫وقتی بقیه ما داشتیم صبحانه ‫ می‌خوردیم اون بازی می‌‌کرد,
‫بازی‌ها رو می‌برد مدرسه ‫ و توی خونه هم بازی می‌کرد,
‫وقتی خیلی بازی می‌کرد ‫واسه ما کاملا مشخص بود,
‫خسته می‌شد و اشتهاش رو از دست می‌داد,
‫به اندازه سابق خیلی سرحال و خوشحال نبود,
‫یادمه در مورد این حرف می‌زدیم,,,
‫که ماتس بیش از حد پای کامپیوتره,
‫[میا استین، خواهرش]
‫چندین بار سعی کردم که قانعش کنم ‫ بیشتر بره بیرون,,,
‫و کارهای متفاوتی بکنه,
‫بیا,
‫حالا میا پرتاب می‌کنه,
‫بذار ببینیم,
‫می‌تونه توپ رو پیدا کنه؟
‫مامان و بابا همیشه ما رو,,,
‫با فامیل‌ها و آشناها می‌بردن مسافرت,
‫اوایلش خوب بود,,,
‫ولی بعد مدتی سخت‌تر شد,
‫یادمه یه روزی قرار بود بریم کنسرت,
‫و ماتس یهویی تصمیم گرفت که باهامون نیاد,
‫خیلی وقت بود که همه‌مون ‫ مشتاق این کنسرت بودیم,,,
‫واسه همین سعی کردم مجابش کنم که بیاد,,,
‫ولی ماتس تصمیمش رو گرفته بود,
‫می‌خواست عصر رو مشغول بازی باشه,
‫- سلام, ‫- کجا می‌ری ارلند؟
‫کنسرت,
‫- هیجان‌زده‌ای؟ ‫- آره, خیلی,
‫آره,
‫- بابا؟ ‫- بله؟
‫ارتباطش با دوست‌هاش ‫ رو از دست داده بود,
‫اصلا یادم نیست که زمان دبیرستان ‫ دوستی داشته باشه,
‫سخته که از زندگیت لذت ببری ‫و از فرصت‌هات استفاده کنی,,,
‫وقتی که یکی از عزیزانت فرصت‌هاش,,,
‫کمتر و کمتر می‌شن,
‫نیمه‌شبه,
‫خوب بخوابی پسرم,
‫نه مرسی, آزمایش آخره,
‫داره هیجان‌انگیز می‌شه,
‫دارم می‌بندمش,
‫وقتی ماتس دبیرستانش تموم شد از اینجا رفت,
‫و از این تصمیمش خوشحاب بود,
‫با این‌که صرفا رفته بود ‫ طبقه اول خونه‌مون,,,
‫باز هم از آزادیش لذت می‌برد,
‫یکی از اولین کارهایی که کرد این بود که یکی ‫از تابلوهایی که دوست داشت رو آویزان کرد,
‫همچنین شروع به نوشتن یه وبلاگ کرد,
‫داد که تجهیزات مخصوصی واسش درست کنن,
‫با این می‌تونم برگردم, ‫می‌بینی؟
‫بنگ بنگ بنگ, ‫می‌تونی بپری اطراف,
‫- و به بعد به شلیک ادامه بدی, ‫- متوجه‌ام,
‫ایده‌های سازنده‌های این بازی محشره,
‫- اوهوم, ‫- یه دنیای کامل دیجیتالی خلق کردن,
‫درسته,
‫ماتس بهمون گفت که با بقیه بازی می‌کنه,
‫ولی فکر می‌کردیم این افراد ‫ماتس رو نمی‌شناسن,,,
‫چون هیچ‌وقت در واقعیت هم رو ندیدن ‫ و با هم حرف نزدن,
‫و طی ده سال آخر زندگیش,,,
‫احتمالا بیست هزار ساعت ‫رو صرف این بازی کرده بود,
‫دنیاش به نظر خیلی محدود می‌اومد,
‫اگه دوازده ساعت در روز رو صرف بازی کردن ‫بکنی احتمالا دیگه وقت واسه کاری نداری,
‫وقتی نداری که دوست‌هات رو ببینی,
‫و در واقع بزرگ‌ترین ناراحتی ما,,,
‫این بود که هرگز دوستی، عشق,,,
‫و یا احساس ایجاد تغییر رو توی ‫زندگی بقیه تجربه نمی‌کنه,
‫آخرین فیلم ضبط شده از ماتس,,,
‫حین عروسی عموش بود,
‫همین‌طوری خوابش برد و بعد دیگه رفت,
‫و دیگه تموم شده بود,
‫هرگز نمی‌تونی واسه فوت فرزندت آماده بشی,
‫من و اون جنگیدیم,,,
‫و سختی کشیدیم و و گمونم معمولا,,,
‫حس می‌کردم که تقصیر من بود,,,
‫که این‌طوری به دنیا اومده بود,
‫به نظرم ارتباطی با هم داشتیم که,,, ‫خیلی قوی بود,
‫اون پسر تمام زندگی من بود,
‫و طی چند روز آینده‌اش ‫ انگار زمان ثابت ایستاده بود,
‫فقط روی مبل می‌نشستیم و گریه می‌کردیم,,,
‫و مردم می‌اومدن و می‌رفتن و یهویی,,,
‫خیلی عجیب شده بود,
‫وقتی از جلوی آپارتمانش ‫ و وسایلش رد می‌شدم,,,
‫ویلچرش رو می‌دیدم که خالی بود,,,
‫خیلی عجیب بود,
‫آره,
‫و ما مونده بودیم, ‫رابرت و میا و من,,,
‫و حداقل بیست و چهار ساعتی ‫روی مبل نشسته بودیم,
‫و خوابمون نمی‌برد و همه‌چیز ‫ خیلی گنگ شده بود,
‫وقتی یکمی افکارمون رو جمع و جور کردیم,,,
‫به خودمون اومدیم و گفتیم که,,,
‫«ای وای, باید به دوست‌های اینترنتیش ‫ خبر بدیم,»
‫باید خبردار بشن که دیگه برنمی‌گرده,
‫و بعد گفتیم که «چطور خبر بدیم؟»
‫و رابرت یهویی یادش اومد که ‫ رمز وبلاگ ماتس رو داره,
‫گفت «شاید بتونم واردش بشم,»
‫«گمون نکنم خیلی مخاطب داشته باشه ‫ ولی امتحانش می‌کنم,»
‫و بعد نشست و همراه هم اون متن رو نوشتیم,
‫[ماجراجویی به پایان رسید]
‫[فرزند، برادر و دوست عزیزمان ‫ امشب ما را ترک کرد,]
‫[می‌توانید از این آدرس ایمیل ‫ با خانواده‌ی ما تماس بگیرید,]
‫و منتشرش کردیم دیگه,
‫اصلا مطمئن نبودیم که کسی می‌بینش یا نه,
‫[تسلیم می‌گم, ناراحت شدم که شنیدم, من فرصت ‫نکردم ببینمش, مشخص بود که آدم خوش‌قلب و,,,]
‫[دوست ماتس هستم, خانواده‌ی عزیز ماتس, ‫ماتس آدم خون‌گرم و دوست‌داشتنی‌ای بود که,,,]
‫و پشت سر هم ایمیل دریافت می‌کردیم,
‫خیلی گیج شده بودیم,
‫چه خبر شده؟
‫این‌ها دیگه کین؟
‫دیوانه شدن؟
‫کلی آدم نامه نوشتن,
‫اوضاع از کنترل خارج شده بود,
‫رابرت، ترود و میای عزیز,,,
‫ماتس برای من یه دوست واقعی بود,
‫بدون شک خیلی رمانتیک بود,,,
‫و در زمینه ارتباط با خانم‌ها خیلی موفق بود,
‫همیشه یه جمله‌ای می‌گفت که جو رو شاد کنه,
‫اگه بهش می‌گفتی می‌خوای بری فیلمی ببینی,,,
‫بعدا یادش می‌موند که اون فیلم رو دیدی,
‫گوش می‌کرد و بعد,,,
‫یادمه که قبلا در کنارم بود,,,
‫و می‌تونستم در مورد موضوعات ‫ مسخره‌ای باهاش حرف بزنم,
‫و تقریبا حس می‌کردم عضوی از خانوادمه,
‫مطمئن بودی همیشه وقتی ‫ چیزی بهت می‌گه از صمیم قلبه,
‫و مطمئن نیستم که می‌دونست,,,
‫که چه تاثیر بزرگی روی جمعیتی بزرگ داشت,
‫[وبلاگی که ماتس قبل از فوتش می‌نوشت ‫«تفکرات زندگی» نام داشت]
‫[وی تا آخر زندگیش به نوشتن ‫ در آن ادامه می‌داد]
‫[گوینده‌ای حرفه‌ای که صدایی شبیه ‫ ماتس داشت آن را بازخوانی کرده]
‫من سال 1989 به دنیا اومدم,,,
‫دقیقا موقعی که دیگه اکثر ‫ دهه هشتاد رو نبینم,
‫[ماتس]
‫خب موسیقی‌هایی که از اون ‫ دهه داریم خوب بودن,,,
‫ولی مد و استایلشون وحشتناک بود,
‫پدهای شونه، موهای عجیب و غریب,,,
‫و رنگ‌های پاستلی وحشتناک,
‫می‌دونم که یه سری این‌جور استایل‌ها ‫ رو می‌پسندن اما دلیلشون رو نمی‌دونم,
‫همون سالی بود که دیوار برلین خراب شد,
‫البته من چیزی ازش یادم نیست,
‫تفکرش واسم جالبه,
‫انگار که وقتی دیوار داشت ‫ خراب می‌شد من به دنیا اومدم,
‫تازه اولین ویلچر الکتریکیم رو خریدم,
‫چهار تا لاستیک بزرگ داره که ‫ واسه تمام مسیرها مناسبه,
‫باحاله نه؟
‫اسمش اسکتریور بود,
‫و با هم کلی ماجراجویی داشتیم,
‫ویلچرش انقدر خفن بود که ‫ وقتی وارد حیاط مدرسه شدم,,,
‫یه بچه کوچیک با سه‌چرخه‌اش می‌اومد پیشم,,,
‫به بالا نگاه می‌کرد و بهم می‌گفت,,,
‫«عوضی کنیم؟»
‫خوشحال می‌شم ویلچرم رو بهت بدم,
‫ولی بیماری عضلانی همراهش داره,
‫و بعد با خوشحالی سوار بر سه‌چرخه جدیدم ‫ به سمت غروب آفتاب می‌رفتم,
‫همراه بقیه بچه‌های معلول ‫ به اردوی تابستانی رفتم,
‫از کلش متنفر بودم,
‫بزرگ‌ترین مشکلی که با اردو داشتم,,,
‫سفرمون به شهر بازی بود,
‫اون داخل شبیه نمایش عجیب‌الخلقه‌ها بودیم,
‫شبیه یه نسخه ناجور و معلولانه ‫از «فرار از زندان» بود,
‫به روش‌های فرار فکر می‌کردم,
‫بقیه مردم خیره می‌شدن,
‫همیشه کلمات بزرگ و حامیانه می‌گفتن,
‫سلام, از پارک خوشت میاد؟
‫آره کر یا احمق نیستم که, ‫خیلی ممنون,
‫یه آپارتمان قشنگ و خانواده ‫ عزیزی در نزدیکی دارم,
‫کار نمی‌کنم چون نیازی ندارم,
‫یه سری فکر می‌کنن که خوش‌ شانسم,
‫واسه این دلایل خودم رو دارم,
‫یهویی ممکنه تبلیغ به نظر برسه,
‫به زودی درمورد قدم زدن توی ساحل,,,
‫و این‌که چقدر خوب به حرفاتون ‫ گوش می‌کنم می‌نویسم,
‫نه، می‌تونی آروم باشی,
‫از این ورودی به اونجا نمی‌ریم,
‫خوشبختانه من راه فرارم رو پیدا کردم,
‫یه صفحه کامپیوتر نیست,
‫دروازه‌ای به جاییه که قلبت مشتقاشه,
‫کامپیوتر رو روشن می‌کنم, موسیقی پخش می‌شه,
‫و بعد این دنیا رو ترک می‌کنم,
‫اکثر وقتم رو جایی به اسم آزرات سپری می‌کنم,
‫اونجا محدودیت‌هام وجود ندارن,
‫و می‌تونم هر کس که دلم می‌خواد باشم,
‫من ایبلین ردمور هستم، ‫کارگاه معروف و درست‌کار,
‫با نیروهای پلید مبارزه می‌کنه,,,
‫هر جایی که می‌ره دوست و دشمن پیدا می‌کنه,
‫ایبلین نسخه‌ای از خودمه,
‫با خصوصیاتی متفاوت,
‫خوبی آبجوی مجازی اینه که مست نمی‌شی,
‫صرفا تظاهر می‌کنی که شدی,
‫حتما از نظرتون مسخره‌ست,,,
‫ولی واسه کسی که نقش آفرینی می‌کنه ‫ چالش جالبیه,
‫در زندگی واقعی باید مثبت‌اندیش باشم,,,
‫با سختی‌ها بجنگم و لبخند به لب داشته باشم,
‫خیلی چیزها بودن که از دستشون دادم,
‫کلی دوست که می‌تونستم با اجبار خودم ‫به اجتماعی بودن به دست بیارم,
‫گمونم در اون صورت همیشه یکم خجالتی می‌بودم,
‫توی دبیرستان مهمونی بود,,,
‫دخترهای جذاب بودن,,,
‫و موتور بود، ‫کلی چیزهایی که یه پسر 17 ساده دوست داشت,,,
‫ولی همه فقط رویا بودن,
‫چیزهایی که دستم بهشون نمی‌رسید,
‫دقیقا به محض این‌که قرار بود بامزه‌ترین ‫ دختر مدرسه رو سوار کنم,,,
‫و با هم با ماشین بریم یه جای رمانتیک,,,
‫از این فانتزی خارج می‌شدم,
‫رویاها این‌طوری خوبن,
‫همیشه می‌تونی دوباره بری سراغشون,
‫خوبه که اسیر این ویلچرم,,,
‫وگرنه مادرم از نگرانی من سکته می‌کرد,,,
‫چون با موتور با سرعت ‫توی جاده رانندگی می‌کردم,
‫[فوت دوستمون، ترود، رابرت و میای عزیز, ‫ من دوست ماتس هستم,,,]
‫ترود، رابرت و میای عزیز,,,
‫من دوست ماتس هستم و اون رو ‫از طریق ایبلین می‌شناختم,
‫من رهبر استارلایت هستم,,,
‫جامعه دوستانی که ایبلین ‫هشت سال عضو اون بود,
‫از طریق شخصیت‌هامون با هم دیدار می‌کردیم ‫ و پشت هر شخصیت یه انسان واقعیه,
‫و به همراه هم نقش آفرینی می‌کردیم,
‫بازیکن شخصیتی رو انتخاب می‌کنه ‫ و اون رو در میان,,,
‫ماجراها و مصیبت‌ها و ‫سختی‌ها راهنمایی می‌کنه,
‫نقش‌آفرینی اصلیتش صرفا ‫نقش آفرینی در قالب یه شخصه,
‫ما خودمون حرف‌ها و اعمال شخصیت‌هامون ‫ رو انتخاب می‌کنیم,
‫و از اونجایی که ایبلین خیلی درون‌گرا بود ‫تقریبا چیزی از زندگی واقعیش نمی‌دونستیم,
‫تمام مکالماتی که باهاش داشتیم ‫ از طریق پیام متنی بود,
‫و اکثر این پیام‌ها حین بازیمون ‫ ثبت و ذخیره می‌شد,
‫به صورت عمومی در انجمن‌هامون ‫ منتشر می‌شدن,,,
‫ولی یافتنشون واسه اکثر مردم آسون نیست,
‫این پیام‌ها شامل مکالمات بازی,,,
‫و خاطرات بازیکن‌ها و بحث‌های انجمنمون هستش,
‫در مجموع 42 هزار صفحه هستند,
‫پس وقتی ماتس نوشت,,,
‫من مرد احساسی‌ای هستم ‫و اکثرا از قلبم پیروی می‌کنم,,,
‫می‌دونیم که این رو در تاریخ ‫سی‌ام اوت سال 2012 گفته,
‫مکان و حرف افراد اطرافش رو هم داریم,
‫همچنین احساسات اعتمال ایبلین هم ‫در آرشیو ذخیره شدن,
‫[ایبلین روراست اما ناراحت به نظر می‌رسد]
‫[ایبلین به آسمان نگاهی می‌کند ‫ و آهی عمیق می‌کشد]
‫[در کاسه سوپ می‌ریزد]
‫[این آرشیو عظیم این امکان رو فراهم کرد که ‫ زندگی ماتس در دنیای وارکرفت بازسازی کنیم]
‫[همچنین انیمیشن‌سازان توسط مدل‌هایی از ‫ خود بازی سکانس‌هایی را ایجاد کردند]
‫[همچنین توضیحات شخصیت‌ها بازسازی شده]
‫[تمامی مکالماتی که بین ماتس و دوستانش رخ ‫ داده توسط صداپیشه‌ها دوباره خوانده شده]
‫[جنگل الوین، آزروت]
‫فوتبال خوبی بود,
‫- عجب سوپیه, ‫- آره!
‫عصری گرم و خوب در آزروت بود,
‫دور آتیش نشسته بودیم و از نوشیدنی ‫ و داستان‌هامون لذت می‌بردیم,
‫وقتی اونجا نشسته بودیم,,,
‫یه زیبای اسرارآمیز با ‫موی تیره از جنگل اومد,
‫مطمئن نیستم این اتفاق چطوری رخ داد,,,
‫ولی شروع کرد به اذیت کردن ‫و خوش و بش با شخصیت من,
‫من هم خوشم اومده بود,
‫شخصیتم همون‌جا نشسته بود, ‫اصلا نمی‌دونست که چیکار کنه,
‫داره باهات خوش و بش می‌کنه, ‫برو دنبالش,
‫نه بابا, خوش و بش نکرد,
‫مشخصا ازت خوشش میاد,
‫خوم,,,
‫بالاخره ایبلین بلند شد,
‫و زن اسرارآمیز رو تعقیب کرد,
‫و بدین‌ترتیب شروع شد,
‫یه خصوصیت خیلی هیجان‌انگیزی داشت,
‫طنزش, رفتارش,
‫دلباخته‌اش شده بودم,
‫که ببینم قضیه‌شون چیه, ‫من هم همین کار رو کردم,
‫می‌شه به راحتی ریشه‌کن کردنش,
‫در زندگی واقعی اون موقع 17 سالم بود, ‫اصلا بلد نبودم با دخترها حرف بزنم,
‫اصلا توی عمرم هیچ‌وقت به اندازه ‫الان مشروب نمی‌خوردم,,,
‫و با این‌که یه لیوان شاید هم بد نباشه,,,
‫پیش‌خدمت‌های احمق دائم دوباره پرش می‌کنن,,,
‫واسه همین آخر شب اصلا نمی‌فهمی چقدر خوردی!
‫واقعا باید یه چیز متفاوت پیدا کنم,,,
‫خوشبختانه تقریبا تمام شخصیت‌های ‫ این دنیا زیبا بودن,
‫از نظر خیلی‌ها این ممکنه احمقانه باشه,,,
‫ولی حداقل دیگه ظواهر مهم نیست,
‫فقط شخصیت مهمه,
‫دوباره دارم کسب و کارم رو راه می‌اندازم, ‫حتی دیروز اولین مشتریم اومد,
‫زمان خودم چند تا پرونده حل کردم, ‫یه سازمان کوچیکیم,
‫بیا,
‫کارت قدیمیمه,
‫بهتره بری پخشش کنی,
‫ایبلین ردمور, کارآگاه خصوصی در خدمتتون,
‫صرفا یه بوسه مجازی بود,
‫ولی واقعا حسش می‌کردم,
‫این نزدیک‌ترین تجربه من ‫ به علاقه داشتن به کسی بود
‫محشر بود,
‫اوه,
‫بالاخره از کل شب سنگ پرت کردن خسته می‌شی,
‫به خدا دنیا داره عجیب می‌شه,
‫فقط باید ادامه بدی و سرت رو گرم کنی,
‫موضوع حرفشون فقط,,,
‫[خیلی وقته ازت خبری نیست]
‫[امیدوارم دوباره پیدات بشه]
‫یهویی غیبش زده بود,
‫حتما یه جایی بود دیگه,
‫هر جایی که هستی به یادتم رومر,
‫[بردا، هلند]
‫داشتم در جنگل الوین در نزدیکی ‫گلدشایر قدم می‌زدم,
‫سوپش حرف نداره,
‫و بعد دو نفر رو کنار آتیش دیدم,,,
‫که نزدیک دریاچه بودن,
‫[لیزت، «رومر»]
‫و گفتم که,,,
‫بذار کلاهش رو بدزدم ببینم چی می‌شه,
‫اصلا فکر و نقشه‌ای پشتش نبود,,,
‫صرفا این‌که ببینم چی می‌شه,
‫کل اون قضیه «قرار گذاشتن» ‫رو با هم تجربه کردیم,,,
‫و بهم گل می‌داد,
‫هوم,,,
‫یکم شاید خنده‌دار باشه، ‫اما همچنان کار قشنگیه,
‫یعنی شاید همه دخترها بگن که گل نمی‌خوان,
‫ولی عاشق وقتی هستیم که گل دریافت می‌کنیم,
‫هیچ‌وقت نتونستم ببینمش چون که,,,
‫نمی‌خواست تماس تصویری بگیره ‫یا دوربینش رو روشن کنه,
‫اکثرا صرفا توی صفحه چت ‫ پیام متنی می‌نوشت,
‫و همچنین ازش خواستیم که,,,
‫توی کانال صوتیمون عضو بشه که ‫با هم حرف بزنیم,,,
‫ولی قبول نکرد,
‫خب من شبیه یکی از دوستان دانش‌آموزم ‫تصورش می‌کردم,,,
‫چون که خب همسن من بود,
‫که دبیرستانی بود و توی مدرسه قدم می‌زد و,,,
‫همین چیزها دیگه، مثلا بعد مدرسه,,,
‫همراه یه سری دوستانش می‌رفت مرکزشهر,,,
‫که بازی‌فروشی‌ها رو ببینه,
‫علایق مشترکیش داشتیم، ‫هر شب آنلاین می‌شدیم,,,
‫حرف می‌زدیم و خوش‌گذرونی می‌کردیم,
‫کل شب بازی می‌کردم,
‫و از یه جایی نمراتم افت کرد,
‫کلی دعوا با والدینم داشتم,
‫گفتن نمراتت دارن کم می‌شن, ‫نباید امتحان‌هات رو بیفتی,
‫خوب نیست انقدر داخل خونه باشی, ‫باید فعالیت داشته باشی,
‫مادرم می‌گفت همین الان باید خاموشش کنم,,,
‫وگرنه مودم رو خاموش می‌کنه که ‫اینترنت قطع بشه,,,
‫من هم می‌گفتم ‫ «نه، نه، بذار یکم دیگه بازی کنم,»
‫و «خودم نیم ساعت دیگه خاموشش می‌کنم,»
‫که البته حقیقت نداشت,
‫و در آخر حاصلش این شد که کامپیوترم ‫رو ازم گرفتن,
‫سعی کردم که بهشون بگم ‫ «دوست‌هام نمی‌دونن که قرار نیست بیام,,,»
‫«می‌شه حداقل پسش بدین که بهشون خبر بدم؟»
‫و گفتن که «لزومی نداره خبر بدی ‫ چون دوست‌های واقعی نیستن,»
‫«چرا انقدر بهشون اهمیت می‌دی؟ ‫تو که اصلا ندیدیشون,»
‫«با هم بیرون نرفتید,»
‫خیلی دردناک بود,
‫واسه همین افسرده شدم,
‫هوم,,,
‫دیگه دلیلی پیدا نمی‌کردم ‫ که از تختم بیام بیرون,
‫«واسه چی زندگی می‌کنم؟»
‫از این قبیل افکار داشتم,
‫در آخر این‌طوری بودم که ‫«خیلی‌خب، خیلی وقته نبودم,,,»
‫«باید یه جوری بهشون خبر بدم که چی شده,,,»
‫و به سرم زد که برم کتابخونه، ‫چون اونجا کامپیوتر داشتن,
‫سلام لیز! ‫خوشحالم دوباره پیدات شده,
‫خب اول ازم پرسید که حالم چطوره,
‫بهش گفتم «کنار میام و صبر می‌کنم,»
‫خوشحال می‌شم دوباره باهات حرف بزنم, ‫واسه همین امیدوارم پیدات بشه,
‫اگه نمی‌تونی درک می‌کنم,
‫ایبلین واقعا ستون حمایت‌گر بزرگی بود, ‫می‌شه این‌طور بیانش کرد,,,
‫چون دوستی بود که می‌تونستم باهاش,,,
‫در مورد اتفاقات روزمره زندگیم حرف بزنم,
‫دوباره سلام، کریسمس مبارک,
‫گمونم اون بخشی از چیزهایی بود که,,,
‫باعث شد اون دوره‌ی افسردگیم رو ‫پشت‌سر بذارم,
‫سلام لیز, تابستونت تا الان چطور بوده؟
‫ممنون که امسال انقدر باهام حرف زدی,
‫این هم یه چیزی که امروز نوشتم, ‫امیدوارم خوشت بیاد,
‫آقا و خانم روورز عزیز,,,
‫شاید من رو نشناسید، ‫ولی من دوستِ دخترتون لیزت هستم,
‫من و چندین دوست دیگه نگرانش هستیم,
‫شنیدیم که کامپیوترش رو ازش گرفتید,
‫و در آخر نامه‌ای واسه والدینم نوشت,,,
‫که ازشون خواسته بود کامپیوترم ‫ رو بهم پس بدن,,,
‫و در موردش باهام حرف بزنن,
‫و ازم خواست که به والدینم نشونش بدم, ‫و من هم دادم,
‫مطمئن نیستم که چرا نمی‌ذارید بازی کنه,,,
‫ولی حتما یه راه دیگه واسه حل این مشکل هست,
‫سعی نکنید اجبارش کنید, ‫سعی کنید به توافق برسید,
‫فقط ازتون می‌خوام به کارتون فکر کنید,,,
‫و سعی کنید راه‌حلی پیدا کنید ‫که همه راضی باشن,,,
‫چون کاری که الان کردید درست نیست,
‫از نظرم واقعا واسشون تجربه عجیبی بوده,,,
‫مخصوصا خوندن نامه‌ای که,,,
‫توسط کسی نوشته شده که نگران دخترته,,,
‫که بینتون سه کشور فاصله هست,
‫از نظرم انسان محشریه,,,
‫و اون رو از دوستان نزدیک خودم می‌دونم,
‫از طرف یه دوست نگران، ‫ماتس استین، از نروژ,
‫ایول!
‫ایبلین رو کشیدم که رومر رو بغل کرده,
‫روش نوشته بود «هشدار می‌دم که عکسش ‫خیلی بامزه‌ست,» و لبخند کشیده بودم,
‫و عکس رو واسه ماتس فرستادم,
‫تحت تاثیر قرار گرفته بودم, ‫واقعا هدیه محشری بود,
‫همیشه وقتی می‌بینمش لبخند می‌زنم,
‫توی این دنیای دیگه,,,
‫دختره ویلچر یا چیزهای متفاوت رو نمی‌دید,
‫روحم، قلبم و ذهنم رو می‌دید,,,
‫که توی بدنی زیبا و قوی بود,
‫- خود ماتسه, ‫- آره، آره,
‫توی زندگی واقعی ضعیف‌تر شدم,,,
‫و حتی نمی‌تونم مثل قبلا شام خوشمزه ‫ کریسمسم رو بخورم,
‫موز و شکر,
‫اسموتی میاست,
‫تماشای غذا خوردن بقیه عجیبه,
‫دلم واسه طعم‌ها تنگ شده,
‫آخه من دستگاه غذای خودم رو دارم,
‫که غذای مایع رو به بدنم پمپاژ می‌کنه,
‫با بهترین نمرات فارغ‌التحصیل شدم,
‫از بهترین‌ها بودم,
‫ولی شغلی ندارم، جایی ندارم که برم,
‫آرزوم اینه که بتونم کار کنم، ‫که احترام و ارزش رو احساس کنم,
‫قبل این‌که با ایبلین آشنا بشم ‫می‌دیدمش که به اطراف می‌دوید,
‫[زنیا، «رایک»]
‫هر روز وقتی وارد بازی می‌شد,,,
‫مسیر ثابتی رو,,,
‫حدود نیم‌ ساعت می‌دوید,
‫و بعد شروع به حرف زدم کردیم,
‫و بهم گفت شغل داره و صبح زود هر روز ‫کار می‌کنه,
‫ولی آخه هر روز صبح زود بازی می‌کرد,
‫پس به استارلایت اعتماد نداری,,,
‫خیلی مشتاق نبود که بگه شغلش چیه,
‫با خودم فکر می‌کردم که «مشکلی داره؟»
‫ولی نمی‌خواستم فضولی کنم,
‫و در مورد زندگی شخصی خودم بهش گفتم,
‫[هورسنس، دانمارک]
‫من نمی‌تونستم اون‌طور که می‌خواستم ‫ با پسرم ارتباط برقرار کنم,,,
‫اون اوتیسم داره و,,,
‫حس می‌کردم مادر بدیم که نمی‌تونم به ‫ پسرم احساس خوبی بدم,
‫واقعا سخت بود,
‫چهار سالی حتی نمی‌تونستم بیرون برم,
‫حتی مدرسه نمی‌رفتم,
‫فقط خونه می‌موندم,
‫توی تخت دراز می‌کشیدم که از همه چیز ‫ دور باشم,
‫دوست نداشت که لمسش بکنی,
‫وقتی می‌خواستم برم بخوابم، ‫مامانم می‌خواست که بغلش کنم,
‫[میکل، «نیک‌میک»]
‫- و من هم این‌طوری بودم که,,, ‫- نمی‌خواست,
‫آره, «چرا؟»
‫و گمونم بخاطر این بود که با مادرم ‫ارتباطی نداشتم,
‫و سعی کردم این رو به ایبلین توضیح بدم,
‫و بعد,,, اون ساکت شد,
‫و گفت که «خب سعی کن از ‫طریق بازی باهاش ارتباط برقرار بکنی,,,»
‫«چون خودت که دیدی دوست داره بازی کنه,»
‫«و من هم گفتم نکته خوبیه,»
‫یادمه با بازی کردن خیلی بهم خوش می‌گذشت,
‫و تقریبا حس می‌کردم عضوی از خانواده‌ام,
‫ولی واسه اکثر چیزها راه حلی هست,
‫وقتی که یاد گرفتم می‌شه داخل بازی‌ ‫آدم‌ها رو بغل کرد رو یادمه,
‫میکل یه روزی اومد,,,
‫و گفت که «داخل بازی یه حرکتی هست,»
‫«می‌شه این‌طوری یکی رو بغل کرد,»
‫واقعا امیدوار بودم که مامانم بپذیرش,
‫احساس,,, خوشحالی می‌کردم,,,
‫چون می‌تونستم خواسته مادرم رو ‫ برآورده کنم,,,
‫بدون این‌که احساس معذب بودن بهم دست بده,
‫از ایبلین پرسیدم «چیکار کردی؟»
‫و اون هم گفت ‫«خوبه نه؟ راه جدیدی واسه ارتباط با پسرته,»
‫من هم گفتم «درسته، ولی همچنان ‫ بغل واقعی می‌خوام,»
‫و اون هم گفت «می‌تونی روش کار کنی,»
‫کارت قشنگ نبود,
‫فکر نمی‌کردم زنده بشن,
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- سقوط می‌کنم,
‫- هنوز؟ نه بابا, ‫- نه، افتادم روی زمین,
‫خیلی کمک کرد,
‫چیزهایی بهم می‌گفت که توی زندگی ‫واقعی نمی‌تونست بهم بگه,
‫- ولی مدرسه گفت خوب پیش رفت؟ ‫- آره,
‫اولین باری بود که توی عمرم عشق رو ‫ حس می‌کردم,,,
‫و می‌تونستم عشق رو درک کنم,
‫و یکی از,,,
‫بهترین احساساتی بود که تجربه کردم ‫و این‌طوری بودم که,,,
‫«همین رو می‌خواستم!»
‫فقط باید بگم,,,
‫و بعد ایبلین بهم گفت,,,
‫گاهی اوقات باید دل رو بزنی به دریا، ‫مهم نیست که چقدر می‌ترسی,
‫من یه حیوان خانگی دارم,
‫اسمش رو گذاشتم گرگی, ‫واقعا طبیعت رو دوست دارم,
‫ماموریت روزانه‌ات رو انجام دادی,
‫پونصد امتیاز واسه تو,
‫هر از گاهی از خودت قدردانی بکن,
‫اکثر مشکلات راه حلی دارن,
‫از اون موقع به بعد,,,
‫واقعا هر روز رفتی مدرسه, ‫پیاده رفتی,
‫آره, هر روز,
‫من گند می‌زنم و شما سعی می‌کنین درستش کنین!
‫از منفی‌ترین آدم دنیا,,,
‫تبدیل به کسی شدم که بقیه رو تحمل می‌کرد,
‫اسم ایبلین پخش شده بود,
‫و راستش رو بخواید، ‫به نظرم شغل کارآگاهی,,,
‫واسش بخاطر این بود که با بقیه آشنا بشه,
‫امیدوارم اوضاع درست بشه,
‫خیلی همدل و فهمیده بود,,,
‫[ریکه، «اتین»]
‫خوب می‌فهمید که چی لازم داری,
‫من ماه‌ها احساس بی‌فایده بودن داشتن, ‫می‌ترسیدم با بقیه ارتباط برقرار کنم,
‫[کریستین «استوئن»]
‫کسی رو نداشتم که باهاش حرف بزنم,
‫و یهویی ازم پرسید,,,
‫«حالت چطوره؟»
‫و من هم همه‌چیز رو بهش گفتم, ‫گفتم که چه احساس وحشتناکی دارم,
‫شاید خیلی این‌طور به نظر نرسه، ‫ولی خیلی واسم مهم بود,
‫من کنارتم,
‫واقعا براش مهم بود که ‫در مورد چی حرف می‌زنی,
‫فکر نکنم حتی فهمیده باشه ‫ که چقدر روم تاثیر داشته,
‫توی استارلایت همه خوشحال بودن که ‫یه جلسه آشنایی واقعی گذاشته بودن,
‫که هم دیگه رو واسه اولین بار ببینن,
‫خیلی هیجان‌زده و مشتاق بودم که ‫ایبلین رو ببینم,,,
‫که بتونم بالاخره توی دنیای واقعی هم ‫باهاش آشنا بشم,,,
‫که بالاخره اون مکالمات رو ‫ رودررو داشته باشیم,
‫به جای این‌که فقط به هم پیام بدیم,
‫ازش پرسیدم که «تو هم میای؟»,,,
‫«چون همه دارن میان,»
‫ولی اون گفت نمیاد, ‫که یه سری کار دیگه داره که باید انجام بده,
‫و من ناامید شدم,
‫اولین باری بود که تنهایی به یه کشور ‫دیگه سفر می‌کردم,,,
‫که به نظرم فوق‌العاده بود,
‫کسی رو ندیده بودم,
‫پس همه چهره‌ها غریبه بودن ‫و کسی رو نمی‌شناختم,
‫ناراحت بودیم که ایبلین خودش ‫ نتونست بیاد دانمارک,
‫[کای سیمون، «نومین»، رهبر انجمن استارلایت]
‫پس واسش نامه نوشتم که بگم,,,
‫«تماس صوتی هم داریم, می‌خوای بیای؟»
‫و قبول نکرد که بیاد توی تماس صوتی,
‫واسه همین دوربینم رو درآوردم و عکس گرفتم,,,
‫که بتونیم واسه ایبلین بفرستیم,
‫سلام همگی!
‫عشق واسه من همیشه موضوع عجیبی بوده,
‫انگار که اصلا واسه من ساخته نشده,
‫و اون توی یه کشور دیگه زندگی می‌کرد,,,
‫واسه همین بخشی از وجودم خبر داشت ‫ که هرگز اتفاقی رخ نمی‌ده,
‫قضیه ویلچر و این داستان‌ها سختش می‌کردن,
‫این افکار تیره من رو به پایین می‌کشیدن,
‫بهانه درست می‌کردن,
‫حداقل توی فضای آنلاین می‌تونستم ‫هر کاری که دلم می‌خواد بکنم,
‫اسمم ایبلینه,
‫ایبلین ردمور,
‫درحال حاضر در «خنجر نوک سمی» زندگی می‌کنم,
‫باورت نمی‌شه چقدر خوش می‌گذره از ‫سقفی به سقف دیگه بپری,
‫خب ممکنه عواقب بدی داشته باشه,
‫عالیه,
‫داشتم توی استورم‌ویند قدم می‌زدم,,,
‫و بعد متوجه شدم که ایبلین اونجاست,
‫واقعا ناراحت‌کننده بود,,,
‫چون حس می‌کردم خیلی کار زشتی کرده ‫ که قبلش بهم خبر نداده,
‫یعنی تازه دوباره به بازی برگشته بودم,,,
‫واسه همین خیلی ناراحت شدم,
‫همچنین متوجه نمی‌شد که چرا از دستش ناراحتم,
‫جذابیتش رو از دست دادم, ‫حس می‌کردم دارم خفه می‌شم,
‫الان حس می‌کنم که تنهایی بهترم,
‫رهاترم,
‫توی تعهد خوب نیستم,
‫نمی‌دونم چرا، صرفا,,,
‫خودم رو از بقیه رها می‌کنم و ادامه می‌دم,
‫همیشه همین کار رو کردم,
‫توی دنیای وارکرفت با ‫زن‌های زیادی خوش و بش کردم و باهاشون بودم,
‫ولی دیگه مثل اون نیست,
‫هرگز از احساساتم بهش نگفتم,
‫یادمه که فکر می‌کردم,,,
‫کاش معلول نبودم,
‫همیشه بهانه‌ام این بود,
‫چرا با این شرایط به دنیا اومدم؟
‫هر چی بیشتر می‌گذره بدنم بیشتر احساس ‫زندانی رو بهم می‌ده که من رو اسیر کرده,
‫طی چند سال اخیر استفاده از ‫کامپیوتر سخت‌تر شده,
‫همیشه دستم به یه دکمه نمی‌رسه,
‫و البته این دکمه یه جایی به کار میاد,
‫کمکمون کن!
‫زود، تو رو خدا!
‫می‌خوای همین‌طوری منتظر بمونی؟
‫چه مرگته؟
‫خیلی بی‌فایده‌ای!
‫راستی، من اریکام,
‫خیال می‌کنه اونجا جاش امنه, ‫نمی‌دونم چرا یه نفر باید,,,
‫چابکی از خصوصیات مهم سرکش‌هاست,
‫وای، تو چه مرگته؟
‫ایبلین، احمقی مگه؟
‫اصلا ازش خوشم نمیاد,
‫آتیش به پا کنه و زود عصبانی می‌شه,
‫اصلا به اون حرومزاده اعتماد ندارم,
‫سخته که جلوی حرف‌هام رو بگیرم,
‫یه مجرم و مظنون قدیمیه,
‫تا حالا کسی به این پررویی ندیدم,
‫اصلا قصد نداشتم چنین آدمی باشم، ‫ولی خب شدم,
‫باید آروم باشی و بی‌خیال ‫این قضایا بشی ایبلین,
‫اگه این‌طوری حرف بزنی توی دردسر می‌افتی,
‫حرف‌هات بقیه رو ناراحت می‌کنن, ‫باید بی‌خیال بشی,
‫سعی می‌کرد رهبر افرادی باشن که اونجا بودن,
‫که حداقل واسه استارلایت مبارزه کنه,,,
‫منصفانه نیست!
‫خشم و نفرتش, چند بار بهم گفت برم ‫درم رو بذارم!
‫تو انسانیت و,,,
‫اشتیاقی که رهبران خوب دارن رو نداری,
‫شاید بتونی وظایفت رو انجام بدی, ‫ولی به چه قیمتی؟
‫من دیگه طاقت ندارم,
‫ناراحت شدم,
‫بهش گفتم که «من رو ناراحت کردی,»
‫«به استارلایت اهمیت نمی‌دی؟»
‫و گفت که «این‌ها قوانین مسخره‌ی ‫انجمن مسخره‌ای توی یه بازی مسخره‌ست,»
‫«نمی‌خوام دیگه با این مسخره بازی کنم,»
‫و بعد واقعا اون شب از حسابش خارج شد
‫و من با خودم گفتم,,, ‫«خدای من,»
‫و یه سالی باهاش حرف نزدم,
‫[اسلو، نروژ]
‫قضیه‌ی رابطه‌اش به نقطه‌ای رسیده بود ‫ که روش فشار می‌ذاشت,
‫[کای سیمون، «نومین»، رهبر انجمن استارلایت]
‫امکانات مناسب واسه هدایت و کنار ‫اومدن باهاش رو نداشت,
‫و این داشت روی,,,
‫مراسم‌هایی که توشون شرکت می‌کرد، مراسم‌هایی ‫ که بقیه شرکت می‌کردن تاثیر می‌ذاشت,
‫یا روی نحوه صحبت مردم ‫ در مورد هم تاثیر می‌ذاشت,
‫یه سری جناح‌گیری می‌کردن,
‫بقیه‌ی اعضای انجمن ازش فاصله گرفتن,
‫نمی‌خواستن که قاطی این خصومت‌ها بشن,
‫و دوست ندارم که بیست دقیقه صرف این کنم,,,
‫و یه سری هم بودن که می‌اومدن ‫پیشمون و می‌گفتن,,,
‫«این سومین باریه که دعوا شروع کرده,»
‫واسه همین لازم بود با ایبلین حرف بزنم,
‫و یه روز واسش نامه نوشتم و پرسیدم ‫ اشکالی نداره یه سری بهش بزنم؟
‫هر دو توی اسلو زندگی می‌کردیم، ‫با اتوبوس مسیر کوتاهی می‌بود,
‫و جوابی که دریافت کردم خیلی خیلی تند بود,
‫نه، نمی‌خواست که کسی ببینش,
‫گاهی‌اوقات حس می‌کنم نمی‌تونم نفس بکشم,
‫می‌شه این دکمه رو نگه داری؟
‫خوشبختانه وقتی این اتفاق رخ می‌داد,,,
‫همیشه یکی کنارم بود که کمک کنه,
‫یازده تاشون تمام وقت باهام کار می‌کردن,
‫یه روزی سینه‌ام صدای خرخر بدی می‌داد,
‫تا حالا چنین چیزی رو تجربه نکرده بودم,
‫نمی‌تونستم نفس بکشم و با وحشت تقلا می‌کردم,
‫یادمه که قبل از رسیدنم به بیمارستان,,,
‫مادرم با وحشت گریه می‌کرد,
‫بنا به دلیلی همه‌جا سفید و سرد بود,
‫مثل کوهستان هیمالیا بود,
‫احتمالا ذهنم داشت گولم می‌زد,
‫ولی من اونجا بودم,
‫یادمه با خودم می‌گفتم,,,
‫«دیگه تموم شد,»
‫«این آخرشه,»
‫بالاخره چشم‌هام توی اورژانس وا شد,
‫یکی از سخت‌ترین چیزهایی بود که ‫تجربه کردم,,,
‫با این‌که خیلی چیزها تجربه کردم,
‫الان وقت مرگ نیست,
‫دورانی پیش می‌اومد که ایبلین از ‫حسابش خارج می‌شد,,,
‫و تا مدتی طولانی دیگه نمی‌دیدمش ‫ که بیاد توی بازی,
‫و یه حس آزاردهنده‌ای می‌گفت ‫ که یه مشکلی هست,
‫می‌گفت که رفته بود مسافرت,
‫و من هم با خودم فکر می‌کردم,,,
‫که یه چیزی رو بهم نمی‌گه,
‫یادمه یه بار ازش پرسیدم ‫ «نکنه رفتی زندانی چیزی؟»
‫و اون هم گفت «نه، رفته بودم مسافرت,»
‫و من هم پرسیدم,,,
‫«مسافرت رفته بودی بیمارستان؟»
‫تا پنج دقیقه بهم جواب نداد,
‫و بعد جواب داد که «ببخشید، رفتم دستشویی,»
‫و بعد بهش گفتم,,,
‫«مسافرت رفته بودی بیمارستان؟»
‫گفت «نه، نه، نه، نه، نرفتم بیمارستان,,,»
‫و گمونم بعدش ده بار گفت «نه,»
‫«نه، نه، نه، نه، نه، بیمارستان نه,»
‫ازش پرسیدم که ازم ناراحت شده؟
‫فقط «شب بخیر» گفت,
‫فقط باید از اون شهر خارج می‌شدم، ‫ازش دور می‌شدم,
‫بازی‌ها پناهگاه منن,
‫اینجا جام امنه, ‫احساس ارزش و احترام دارم,
‫پناهگاهم تهدید شده؟
‫دیگه نمی‌تونم اصلا بازی کنم؟
‫گمونم سعی می‌کنم از چیزی فرار کنم که ‫ نمی‌شه ازش فرار کرد,
‫خودم,
‫و بعد بهم گفت «می‌خوام یه چیزی بهت بگم,»
‫«راستش من روی ویلچر می‌شینم, ‫فقط دو تا انگشتم رو می‌تونم تکون بدم,»
‫«بیماری دوشن دارم و نمی‌دونم ‫ که کی قراره بمیرم,»
‫و گفت که نمی‌خوام واسش دلسوزی کنم,
‫«تو تنها کسی هستی که خبر داره,,,»
‫«و تو تنها کسی هستی که باید ‫خبر داشته باشه,,,»
‫«چون نمی‌خوام کسی بفهمه که من مریضم,»
‫بهش گفتم «از چی می‌ترسی؟»
‫گفت که «می‌ترسه بی‌اهمیت باشه,»
‫«باید حواست باشه,,,»
‫«من اینجا توی خونه‌ام,,,»
‫«با بیماری دوشن نشستم,»
‫«واقعا از مرگ می‌ترسم, نمی‌تونم,,,»
‫«نمی‌تونم بدون این که واسه کسی مهم ‫باشم همین‌طوری بمیرم,»
‫بهش گفتم,,,
‫«به نظرم روی زندگی کلی‌ها ‫ تاثیر بزرگی گذاشتی,,,»
‫و اون قبول نکرد,
‫و من گفتم «توی زندگی من و ‫میکل که مهم بودی,»
‫به نظرم اگه بخاطر اون نبود,,,
‫زندگیم انقدر خوب نبود,
‫اگه اون نبود,,,
‫رابطه‌ام با مامانم انقدر قوی نبود,,,
‫یا امروز نقاشی نمی‌کردم ‫و مدرسه هم نمی‌رفتم,
‫گمونم صرفا فقط توی اتاقم نشسته بودم,,,
‫و از خودم متنفر بودم چون نمی‌فهمیدم,,,
‫که چرا با بقیه و همه‌چیز متفاوتم,
‫آره دیگه,
‫گفتنش از چیزی که فکر می‌کردم سخت‌تر بود,
‫بهش گفتم که چقدر واسمون مهمه, هم,,,
‫و بعد اون گفت,,,
‫«باعث شد خیلی حس خوبی داشته باشم,»
‫«بابتش ممنونم,»
‫و بعد گفتم «خب معلومه که واسه‌ی ‫همه‌ی ما مهمی,»
‫و بعد یه فهرست از اسم‌هایی درست ‫کردم که بهشون کمک کرده بود,
‫و اون هم جواب داد,,,
‫«خیلی احساساتی شدم,»
‫و من هم گفتم ‫ «باید هم هر از گاهی احساسی بشی,,,»
‫«اون وقت می‌فهمی که واسه مردم مهم بودی,»
‫«و واقعا کاش به بقیه هم می‌گفتی,»
‫هنوز بهش فکر می‌کنم,
‫قضیه اولین کسی که بهش علاقه‌مند ‫می‌شی خیلی عجیبه,
‫این وبلاگ درمورد زندگی من به عنوان ‫یه مرد جوان و معلول در نروژه,
‫من با بیماری‌ای عضلانی به اسم ‫ دیستروفی عضلانی دوشن به دنیا اومدم,
‫باعث می‌شه به آرامی عضلاتم از بین برن ‫ و در نهایت ضعیف بشم,,,
‫یه زمانی می‌تونستم راه برم, ‫ولی الان به ویلچر نیاز دارم,
‫بیا,
‫خداروشکر اون دوران گذشت,
‫خوشحالم که داستانم و تفکرات زندگیم ‫ رو با شما به اشتراک می‌ذارم,
‫و,,, بیشتر از خوندنش شوکه شده بودم,
‫عضلاتش به آرومی دارن نابود می‌شن ‫ و یعنی در آخر می‌میره,
‫در مورد اون یه چیز هیجان‌انگیزی وجود ‫ داشت,,,
‫طنزش، رفتارش,,,
‫طوری که خودش رو بروز می‌داد,
‫یادمه که فکر می‌کردم,,,
‫«کاش معلول نبودم,»
‫خوب درک می‌کنم که آدم نخواد ‫متفاوت قضاوت بشه,,,
‫چون مردم وقتی بفهمن رفتارشون باهات ‫ متفاوت می‌شه,,,
‫و این‌که ترس واقعا منطقی‌ایه,
‫ولی در عین سال من در طول این سال‌ها ‫ خیلی از مشکلات خودم رو بهش گفتم,,,
‫ولی اون هیچ‌وقت به من اعتماد نکرد و ‫ این یکم,,,
‫یکم اشتباهه,
‫عجیبه که اون اعتماد متقابل نباشه,
‫و با خودم فکر می‌کردم که,,,
‫«خب، نمی‌دونم چه پاسخی باید بدم,»
‫و این‌که «تو همچنان خودتی ‫ و واسه من فرقی نکردی,»
‫خب به جز اون بخش واقعا چیزی واسم ‫عوض نشده بود، چون,,,
‫خب واقعا به شرایط طبیعی برگشتیم,
‫اول ماتس یه نامه عذرخواهی بابت ‫ناراحت کردن بقیه توی انجمن نوشت,
‫من مرد احساسی‌ای هستم و اغلب ‫احساساتم رو دنبال می‌کنم,
‫ببخشید,
‫بعدا تصمیم گرفت وبلاگی که داره ‫ می‌نویسه رو به اشتراک بذاره,
‫و حین خوندنش یکی از چیزهایی که ‫خیلی ناراحتم کرد,,,
‫این بود که نمی‌تونستم اون‌جوری که ‫ حین مشکلات کنارمون بود، کنارش باشم,
‫با محبت و احترام باهاش برخورد می‌شد,
‫و این به نظرم حمایت,,,
‫و امنیت لازم برای به اشتراک گذاشتن ‫ بیشتر رو بهش داد,
‫مرد جوانی در دهه سوم زندگیش,,,
‫با دفتر مرکزی اسلو تماس گرفته,
‫قبول کرد که توی یه ویدئوی آموزنده,,,
‫در مورد تجهیزات مخصوص شرکت کنه,
‫فیلمش در کل نروژ پخش شد,,,
‫و نشون داد که تجهیزات مخصوص,,,
‫چقدر می‌تونه به مردم ‫در شرایط مشابه به مردم کمک کنه,,,
‫که بتونن با کامپیوتر کار کنن,
‫کل مستند به دور از چشم والدینش ساخته شد,,,
‫و این واقعا مناس اونه,
‫وقتی که قصدش رو داره، ‫وقتی تصمیمش رو گرفته,
‫«بیا درگیر چیزهای بی‌اهمیت مثل,,,»
‫«فهمیدن والدین در این مورد نشیم,»
‫«خیلی بهتره که صرفا انجامش بدیم,»
‫ایمیل‌هاشون رو به پست وبلاگ می‌فرستادن,
‫واقعا نمی‌تونستم بروز بدم,,,
‫چطور,,,
‫می‌دونید، که چطور بهشون این همه ‫سال پسرشون واسم چیکار کرده,,,
‫واسه همین خیلی نامه کاملی ننوشتم,
‫گمونم فقط دو تا پاراگراف واسشون نوشتم,
‫هم,,,
‫که صرفا بهشون بگم,,,
‫که پسرتون آدم فوق‌العاده‌ای بود,
‫و واقعا خوشحالم که می‌شناختمش و,,,
‫واقعا واقعا بد شد که از دنیا رفته,
‫رابرت، ترود و میای عزیز,,,
‫ماتس واقعا برای من یه دوست واقعی بود,
‫بدون در نظر گرفتن سختی‌هاش,,,
‫همچنان همیشه در کنار ما بود,
‫واسه ماتس فقط مهم بود که ‫ به زندگی ما لذت بیاره,
‫و چیزهایی که ازش یاد گرفتم ‫ دیدم به دنیا رو عوض کرده,
‫و امیدوارم هرجایی که هست بدونه,,,
‫که به یادش هستیم و برامون عزیزه,
‫هم,,,
‫[ماتس استین، دلتنگشیم و فراموشش نکردیم]
‫وقتی داشتیم به سنگ قبرش فکر می‌کردیم,,,
‫که روش چی بنویسیم,,,
‫تصمیم گرفتیم که یه سنگ قشنگ و ‫ سرشار از زندگی باشه,
‫که نوشته باشه «ماتس استین»
‫ترود، رابرت و میای عزیز,,,
‫نمی‌دونم این خواسته‌ی زیادیه یا نه,,,
‫ولی واسم سوال بود که مراسم ‫خاکسپاری کی هستش,,,
‫و آیا اشکالی داره که پنج تا از دوستان ‫ ماتس توش شرکت کنن؟
‫از نروژ دانمارک، فنلاند، انگلیس و هلند ‫ میاییم,
‫همچنین دوست داریم علامت انجمنمون ‫ رو باهامون بیاریم,
‫[کلیسای گروولند غربی، اسلو ‫فیلم خصوصی برای خانواده]
‫[فرزند و برادر عزیزمان، ‫ ممنون که پیشمون بودی]
‫[تا ابد در قلبمان هستی]
‫دوست دارم یه چیزی رو باهات به ‫اشتراک بذارم ماتس,
‫بزرگ‌ترین دردی که من و مادرت در ‫زندگی تحمل کردیم,,,
‫این بود که تو بخاطر بیماری‌ای که ‫همراهش به دنیا اومدی,,,
‫نمی‌تونی عاشق شدن رو تجربه کنی,
‫نمی‌تونی دوستی رو تجربه کنی,
‫نمی‌تونی روابط اجتماعی رو تجربه کنی,,,
‫و با بقیه فعالیت‌های مشترکی داشته باشی,
‫نمی‌تونی کمک به جامعه رو تجربه کنی و,,,
‫و نقش مهمی در زندگی بقیه داشته باشی,
‫بزرگ‌ترین غم ما,,,
‫همین بود,
‫ثابت کردی اشتباه می‌کنیم, ‫ثابت کردی خیلی اشتباه می‌کنیم,
‫و همچنین ثابت کردی خیلی مهمی,
‫ولی فقط از هفته گذشته ما تونستیم,,,
‫تاثیر جامعه دیجیتال رو در زندگیش بفهمیم,
‫من هفته پیش محاسبه کردم ‫ که در ده سال گذشته,,,
‫مابین 15 تا 20 هزار ساعت از عمرت رو,,,
‫در این جامعه دیجیتالی سپری کردی,
‫ماتس عاشق بوده,
‫حتی یه بار به ماتس تهمت زن‌باز بودن زدن,
‫که باید اعتراف کنم به عنوان پدرش به ‫ این افتخار می‌کنم,
‫در طول هشت سال ماتس در دنیای نقش‌آفرینی,,,
‫یه شخصیت بزرگ و عضو مشترکی از جامعه‌ای ‫ فوق‌العاده به نام استارلایت بوده,,,
‫که در اون تونسته عشق,,,
‫دوستی,,,
‫و احساس ایجاد تغییر در زندگی ‫ دیگران رو درک کنه,
‫من با ماتس در جایی آشنا شدم که در ‫بدنش محدودیتی وجود نداشت,,,
‫جایی که مشکلات زندگی روزانه,,,
‫و چالش‌هایی که باهاش روبرو بودی ‫اهمیتی نداشت,
‫جایی که می‌تونست انتخاب کنه که کی باشه,
‫و سال‌ها پیش ماتس تصمیم گرفت که ‫ به ما بپیونده,,,
‫و به همراه ما در استارلایت ‫ دوستی‌هایی تشکیل بده,
‫همون برخوردهای تصادفی تبدیل به دوستی شد,,,
‫و در نهایت باعث این شد که پنج نفر ‫ از ما امروز اینجا باشیم,
‫ماتس تاثیر خیلی خیلی بزرگی داشت,
‫و به بقیه هم کمک می‌کرد,
‫و این چیزیه که در مورد تمام ‫داستان‌هایی که,,,
‫در مورد ماتس هست مشترکه,
‫که اون از خودگذشته و مهربان بود,
‫که اون به بقیه اهمیت می‌داد و براش ‫ عزیز بودن و در زندگیش جای داشتن,
‫اولویت ماتس این بود که در زندگی بقیه ‫ لذت ایجاد کنه,
‫با وجود محدودیت‌هاش قدرتش رو ‫داشت که در کنار ما باشه,
‫و آخرین حرفی که,,
‫از طریق خانواده‌اش به ما زد این بود که,,,
‫«بهشون بگید دوستشون دارم ‫و زندگیم رو متحول کردن,»
‫«از طرفم باهاشون خداحافظی کنید,»
‫و متس,,, ‫ممنون که زندگیمون رو متحول کردی,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫[بعد از خاکسپاری دوستان ماتس ‫ برای گرامی‌داشتش گرد هم آمدند]
‫[و این تبدیل به رسمی سالانه شد]
‫[ماتس «ایبلین» استین، ‫دلتنگشیم و فراموشش نکردیم]
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال