‫ببخشید شیوری,
‫تلاش کن تو زندگی بعدیت، پدر و مادر بهتری انتخاب کنی,
‫عزیزم!
‫داری چیکار می‌کنی؟!
‫ولش کن وگرنه می‌کشمت!
‫جراتشو نداری!
‫چی شد؟! ‫بیا بزن دیگه!
‫بس کن!
‫همیشه همینجوری بودی، مگه نه؟!
‫همش غر می‌زنی اما وقتی ‫که باید، هیچ کاری نمی‌کنی!
‫همش میگی که داری تمام تلاشت رو می‌کنی،
‫اما هیچوقت هیچ غلطی نمی‌کنی، درسته؟!
‫بس کن,,,
‫درد داره؟
‫اما دردش در برابر درد من هیچی نیست!
‫قسمت هشتم: دفترچه آریساکا
‫خب، الان پنج ماهی میشه که به این آکادمی اومدی,
‫طبق صحبتی که موقع استخدامت داشتیم،
‫الان مجازی که اگه خواستی، استعفا بدی,
‫می‌تونی تدریس رو ادامه بدی، ‫یا از آکادمی بری,
‫تصمیمت رو گرفتی؟
‫مشکلی نداره که یه چیزی بپرسم؟
‫بپرس,
‫اصلا این آکادمی به من نیازی داره؟
‫اگه نیاز نداشت که استخدامت نمی‌کردیم,
‫منابع انسانی ‫شیوری آریساکا
‫علاوه بر این که از همون وقتی که استخدامت کردیم، ‫دلیل درخواستت برای این شغل رو می‌دونستیم,
‫چقدرش رو می‌دونید؟
‫همه چیز رو,
‫فهمیدم,,,
‫اگه با وجود این که همه چیز رو در موردم می‌دونید، ‫بازم فکر می‌کنید که بهم نیاز دارید،
‫پس انتخاب خودمم اینه که بمونم,
‫مطمئنی؟
‫بله,
‫می‌دونی که وقتی استخدام بشی، ‫دیگه نمی‌تونی استعفا بدی؟
‫و در بدترین حالت، مجبوریم ساکتت کنیم,
‫یعنی منو بکشید؟!
‫فقط یه احتماله, تا حالا که مجبور نشدیم ‫یکی از کارمندامون رو بکشیم,
‫البته یکیشون بود که خودکشی کرد,
‫آره، راست میگی,
‫چندتا هم تو حوادث از دست دادیم,
‫اگه درست یادم باشه، دو,,, ‫نه، سه نفر بودن,
‫این که خیلی زیاده!
‫آره، مگه نه؟
‫برای چی داری می‌خندی؟!
‫و تو با این قضیه مشکلی نداری، درسته؟
‫ایستگاه بعد: آکادمی میهاما ‫آکادمی میهاما
‫اینجا ایستگاه منه! ‫پیاده میشم!
‫متوجه شدم, پس الان به صورت ‫رسمی عضو هیئت علمی مدرسه شدی؟
‫بله, امیدوارم که بتونیم این رابطه ‫خوبی که داریم رو حفظ کنیم,
‫هاروتو-سان، من می‌تونم تو مرتب کردن ‫مدارک کمکتون کنم،
‫اما خودتون باید امضاشون کنید,
‫می‌دونم,
‫به نظر سرت شلوغ میاد,
‫یه ماموریت بزرگ خارج از کشور باید بریم، ‫داریم برای اون آماده میشیم,
‫اوه، راستی, مدیر بهم دستور داده که ‫با دانش‌آموزا مصاحبه خصوصی داشته باشم،
‫اونم یه بخشی از این ماموریتتونه؟
‫این کار، یه بخشی از پروسه‌ایه که برای ‫بررسی سلامت روانی دانش‌آموزا انجام میدیم
‫و اسمش رو گذاشتیم «مصاحبه خصوصی»
‫ها؟
‫وقتی که ماموریت سختی پیش رو داریم، ‫باید این کارو انجام بدیم,
‫آخه مگه من صلاحیت این کارو دارم؟
‫خیلی خودتو اذیت نکن,
‫فقط وقتی که در مورد یکیشون به ذهنت رسید ‫«این یارو دیوونه‌ست»، باید به مدیر لوش بدی,
‫چه بلایی سر اون بدبخت میارن؟
‫از ماموریت کنار گذاشته میشه,
‫این خیلی مسئولیت سنگینیه!
‫وقتی یکی از ما باشی، وضعیت همیشه همینه,
‫اگه بتونی از این به بعد، بیشتر حواست ‫به دانش‌آموزا باشه، خیلی به ما کمک می‌کنه,
‫حتما,,,
‫گِل بود به سبزه نیز آراسته شد,
‫منظورت «گُل»ئه؟
‫خودم می‌دونستم!
‫حرفم اینه که تو تمرین محیطی ما چیکار می‌کنی؟
‫تمرین محیطی - تمرین برای آمادگی عملیات در شرایط مختلف محیط
‫بهم گفتن که مراقب دانش‌آموزام باشم,
‫پس اگه بلایی سرت اومد تقصیر ما نیست,
‫فاصله: ۱۸۰ متر, ‫سرعت باد: سه متر بر ثانیه, ‫باد مخالف از راست,
‫شلیک,
‫بعدی, فاصله: ۳۲۰ متر, ‫سرعت باد: پنج متر بر ثانیه, ‫باد مخالف از راست,
‫عهه، کجاست؟
‫ده متر سمت چپ هدف قبلی, ‫بالاتر نگاه کن پیداش می‌کنی,
‫هر چند، اون,,,
‫اوه,,,
‫مجازم بهش شلیک کنم؟!
‫دستور منه، باید از دستور من تبعیت کنی,
‫اما اون یه,,,
‫با این که بچه‌ست، اما تفنگ داره و
‫و نسبت به ما، حالت تهاجمی ‫داره، پس دشمن حساب میشه,
‫بنابراین، باید بهش شلیک کنی,
‫همیشه باید از دستورات تبعیت کنی,
‫اگه از من سرپیچی کنی، یعنی قبلا هم می‌تونستی ‫هر کسی که می‌خوای رو نکشی,
‫پس بعدا نمی‌تونی عذر بیاری که آدما رو کشتی ‫چون بهت دستور داده بودن، چون می‌تونستی سرپیچی کنی,
‫می‌تونی مسئولیت تمام آدمایی که کشتی رو به عهده بگیری؟!
‫بهش شلیک می‌کنم,
‫دفعه اول همیشه سخته,
‫اما واقعیت اینه که حتی اگه دشمن، ‫یه بچه سرباز باشه،
‫بازم جونت به خاطر اون تو خطره,
‫متوجهم، اما,,,
‫باید بگم که تحت تاثیر قرار گرفتم,
‫چون تا آخرش باهاشون بودی،
‫و الانم داری تمرینشون رو نگاه می‌کنی,
‫این به خاطر اینه که,,,
‫اونا از کشیدن ماشه بیشتر از همه آسیب می‌بینن,
‫به من آسیبی نمیرسه,
‫حرفت درسته,
‫زمینیسیب
‫نظرت چیه؟ ‫سبک‌تر از ظاهرش به نظر میاد،‌ مگه نه؟
‫این که سبکه خوبه ها، ‫اما نامتوازن به نظر میاد,
‫می‌خوای به جاش رد دات بذاری؟
‫رد دات - نوعی لنز که روی تفنگ بسته می‌شود و به نشانه‌گیری کمک می‌کند
‫تک لنز، ها؟
‫اون برای تو زیادی بزرگه,
‫می‌خوای مال منو امتحان کنی؟
‫ایده خوبی نیست,
‫تفنگ تو، بر اساس عادت‌های خودت تنظیم شده,
‫عه، جدی؟
‫متوجه شدم,
‫چی شده؟
‫اون چیه؟
‫تا حالا از اینا نخوردی؟ ‫بادوم زمینی با روکش شکلات,
‫شیرینه؟
‫می‌خوای امتحان کنی؟
‫بیا بخور,
‫این عالیه! ‫اعتماد به نفسم رو برد بالا!
‫جدی؟ ‫بیا بازم بخور,
‫اینوهارا-سان، انگار رابطه خوبی با تایگا-ساما داری,
‫اینجور نیست!
‫فقط این که هر جا میرم دنبالم میاد، همین,
‫آره، راست میگه,
‫اینوهارا قد بلند و قویه,
‫اما بیشتر از هر چیزی، ‫از سینه‌های بزرگش خوشم میاد!
‫الان این تعریف بود؟
‫معلومه,
‫زن‌هایی که سینه بزرگ دارن، ‫قلب بزرگی هم دارن,
‫شاید یکم زمخت، ستیزه‌جو و وحشی باشی،
‫اما هیچوقت کار نامعقول نمی‌کنی!
‫منم می‌خوام مثل تو باشم اینوهارا!
‫بس کن! ‫اینجوری بهم نگاه نکن!
‫گذاشت رفت,
‫بعضی وقتا، چشمای یه بچه معصوم ‫هم می‌تونه سلاح باشه,
‫به هر حال، زمان استراحتمون داشت تموم میشد,
‫من اینجا رو تمیز می‌کنم,
‫هاروتو، یه لحظه وقت داری؟
‫بله؟
‫این یه مدل مورد تایید دولته ‫که قبلا ازش استفاده می‌کردم,
‫ببین به دردت می‌خوره؟
‫آره، چیز خوبیه!
‫خوانایی خیلی توی میدون جنگ مهمه,
‫پس باشه برای خودت, ‫لطفا ازش خوب استفاده کن,
‫ممنون, ‫دیگه به این یکی نیاز ندارم,
‫چی؟!
‫نباید همینجوری وسایل رو بریزی دور!
‫چرا نه؟ ‫اوه، بازیافتی نبود؟
‫مشکل این نیست!
‫اگه اینقدر خوشت اومده می‌تونی نگهش داری,
‫وقت تمیزکاریه,
‫بعدا می‌بینمتون,
‫عهه، چی؟!
‫اینم گذاشت رفت,
‫ساعتش,,,
‫چرا تو برش نمی‌داری؟
‫آخه مطمئنم این خیلی گرونه,
‫به نظرم نزدیک به بیست میلیون ین باشه, ‫(حدودا صد و پنجاه هزار دلار)
‫بیا، برای تو درستش کردم,
‫این,,,
‫یه شاتگانه؟؟
‫پس دیگه می‌تونی انواع سلاح رو از هم تشخیص بدی سنسی؟
‫احساس بدی داشتم که فقط من تفنگ جدید داشته باشم،
‫پس از استاد خواستم که یکی هم برا تو درست کنه,
‫نیازی به این کارا نبود!
‫لبخند روی لبت که یه چیز دیگه میگه!
‫خب پس! تمرین امروز رو شروع کنیم؟
‫اینجوری فشارش بده,
‫خب، وقتی که تفنگ برای دستت زیادی بزرگه،
‫باید با انگشت وسطت ماشه رو بکشی,
‫دقیقا چیزی که از یه نینجا انتظار میره,
‫نه، مهم نیست که نینجا باشی یا نه,
‫فوکامی، اینجوری می‌تونم مثل تو سریع شلیک کنم؟
‫هومم، طبیعتا الان که نمی‌تونی,
‫اما اگه قدت بلندتر از ۱۷۰ سانتی‌متر بشه و ‫سینه‌هات بزرگ بشه،
‫اون موقع شکست دادن من هم برات مثل آب خوردن میشه,
‫راست میگی؟
‫البته اصلا مهم نیست که بتونی سریع شلیک کنی یا نه,
‫چیزی که مهمه اینه که دلیل شلیک کردن و زمان درستش رو بدونی,
‫این فقط یه مسئله ذهنیه، ‫اما برای من، اینا مهم‌تر از سرعته,
‫کی و چرا,,,
‫خانواده، عشق زندگیت، دوستان، یا کشورت,
‫علت‌های زیادی برای کشیدن ماشه وجود داره,
‫اما وقتی برای دیگران این کار رو می‌کنی، ‫خیلی معنادار تر میشه,
‫باید چی کار کنم؟
‫همونجوری که همیشه هستی، ‫صدت رو برای کارایی که می‌تونی انجام بدی بذار,
‫اما این کافی نیست!
‫حتی اگه شما یا بقیه کار منو تصدیق کنین,,,
‫مربی آریساکا!
‫چی شده؟!
‫اگه شما فکر کنید که من آماده نیستم، ‫هیچ‌وقت نمی‌تونم به میدون نبرد برم!
‫پس صادقانه بهم بگین، ‫در مورد من چی فکر می‌کنین؟
‫من با این که بچه‌هارو بفرستیم جلوی تیر و تفنگ مخالفم,
‫پس به خاطر این که سنم کمه، منو رد می‌کنید؟
‫چی؟
‫یا به خاطر این که زنم؟
‫برای همچین چیز بی اهمیتی می‌خواین ‫آزادی من تو انتخاب شغل آینده‌ام رو ازم بگیرین؟
‫الان که اینجوری گفتی,,, ‫نمی‌دونم چی باید بگم,
‫آئوئی-کون، چطور نیروهای یه ماموریت رو انتخاب می‌کنی؟
‫اولین و مهم‌ترین چیز اینه که بتونن آدم بکشن,
‫نه به خاطر خودشون، بلکه برای دیگران,
‫با توجه به این نکته، من تایگا-ساما رو قبول دارم، چون اون دفعه ‫از کریس محافظ کرد و برای این کار، جونش رو به خطر انداخت,
‫هاروتو بهم اجازه داده که تو ماموریت بعدی شرکت کنم!
‫چی؟! ‫بهش اجازه دادی؟!
‫مشکلی هست؟
‫معلومه که هست!
‫درسته!
‫دو تا مشکل برای اضافه شدن تایگا-ساما به ماموریتامون هست,
‫اولین مشکل اینه که، ‫میشه بچه‌ها قتل انجام بدن؟
‫سوالی که هم اخلاقیات رو به چالش میکشه، هم منطق رو!
‫با توجه به این مشکل، چاره‌ای نداریم جز ‫این که تو رو قانع کنیم
‫که تایگا-ساما فقط وقتی شلیک می‌کنه ‫که بخواد از خودش محافظت کنه
‫و تمرکز اصلیش روی مداوای مجروحینه,
‫مشکل دوم اینه که باید امنیت تایگا-ساما ‫رو به خطر بندازیم و حتی احتمال مرگش هم هست!
‫برای حل این مشکل، یه دستگاه مخصوص بهش میدیم,
‫اسم این دستگاه، «خز»ئه,
‫خز؟
‫باید یه جلیقه ضدگلوله جدید که ‫از الیاف مخصوص ساخته شده بپوشه،
‫همراه یه محافظ مرکز بدن,
‫وسایلی که برای کمک‌های اولیه نیاز داره رو توی
‫کوله‌پشتی و کیسه‌هایی که به جاهای ‫مختلف بدنش وصل می‌کنیم، می‌ذاریم,
‫و وقتی که کلاه‌خود و عینک محافظ رو بهش بدیم، یه,,,
‫خدمتکار زره‌پوش داریم! ‫به اختصار، «خز»!
‫یه خدمتکار با زره سنگین,,,
‫نظرت چیه؟
‫اینجوری، احتمال مجروح یا کشته شدنم خیلی کم میشه,
‫با این حال، بازم نمی‌تونم برم، مربی آریساکا؟!
‫عهه,,,
‫هنوزم نمی‌تونی تصمیم بگیری؟
‫چرا همه می‌خوان کارای خطرناک بکنن؟
‫الان داری همچین سوال مبنایی‌ای می‌پرسی؟
‫می‌دونم که اون دخترا از کشتن بقیه لذت نمیبرن,
‫آریساکا-سنسی، چیزی داری که
‫بخوای ازش محافظ کنی، ‫حتی به قیمت کشتن بقیه؟
‫چی؟ ‫کشتن بقیه,,,؟
‫هومم؟
‫آریساکا-سنسی؟
‫سنسی! ‫آریساکا-سنسی! حالت خوبه؟
‫سنسی! ‫سنسی!
‫وای!
‫وقتی یهویی غش کردی ‫خیلی غافلگیرم کردی,
‫واقعا متاسفم,
‫اصلا نگران نباش, ‫منم سوال سختی پرسیدم، مگه نه؟
‫عهه، آئوئی-کون,,, ‫می‌دونی برای چی به این آکادمی اومدم؟
‫آره، شنیدم,
‫آئوئی-کون، میشه یکم به درد و دلام گوش بدی؟
‫آره، حتما,
‫پدر من یه حقوق بگیر ساده بود,
‫البته تا وقتی که شرکتی که براش کار می‌کرد، ورشکست نشده بود,
‫اتفاقی که بعدش افتاد، مثل بقیه داستانای اینجوریه,
‫بعد از سقوط خودش، به فکر این افتاد ‫که زندگی خودش و خونواده‌اش رو بگیره,
‫مادرم بود که منو نجات داد,
‫اما به خاطر قتل فرستادنش زندان,
‫یه سال تو یتیم‌خونه گذروندم ‫تا یکی منو به سرپرستی قبول کرد,
‫آسه می‌رفتم و می‌اومدم تا توجه به خودم ‫جلب نکنم و مشکلی ایجاد نشه,
‫با این حال، هر چقدر هم که تلاش کردم ‫تا رازم رو مخفی نگه دارم،
‫بمیر ‫قاتل ‫احمق
‫بازم بقیه متوجه همه چیز شدن,
‫قاتل زاده
‫برای همین زود به زود مدرسه‌مو عوض می‌کردم,
‫بعد از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان،
‫رفتم مدرسه شبونه و کنارش هم ‫کار می‌کردم تا شهریه‌ام رو در بیارم,
‫اما اونجا هم همون اتفاق افتاد,
‫برای همین دائما شغلم و محل زندگیم رو عوض می‌کردم,
‫حتی همین الان هم وسایل خیلی کمی ‫نگه می‌دارم، برای این که هر وقت نیاز بود بتونم برم,
‫اما تو این آکادمی بهم گفتن که حتی با وجود ‫سابقه‌ام، به کمکم احتیاج دارن,
‫برای همین تصمیم گرفتم اینجا بمونم,
‫اینجا وظیفه‌ای هست که حتی من هم,,, ‫نه، اینجا کاری هست که فقط من می‌تونم انجامش بدم,
‫اینا باعث شد همچین احساسی داشته باشم,
‫سنسی,
‫بله؟
‫امیدوارم تو مصاحبه‌های خصوصی فردا موفق باشی,
‫ممنونم,
‫چی گفتین؟
‫خب، ازت پرسیدم که می‌خوای تو میدون جنگ باشی یا نه,
‫گوش کن، کی دوست داره که بره وسط تیر و ترکش؟
‫هیچکدوممون نمی‌خوایم بمیریم یا کسی رو بکشیم,
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫منظورمو اشتباه متوجه نشی‌ها، ‫وسط معرکه بودن ترسناکه,
‫اگه هیچ ترسی احساس نکنی، ‫کار از کار گذشته، دیوونه شدی!
‫اما اگه ممکنه که جون کسی ‫به خاطر حضور من تو نبرد نجات پیدا کنه،
‫اگه نرم، حس خیلی بدی داره,
‫من تو کاری که فقط خودم می‌تونم انجام بدم، ‫به درد بقیه می‌خورم, اینجوری خودم رو قانع می‌کنم,
‫باعث افتخارمه که می‌تونم ماشه رو
‫برای همرزم‌هام، برای سازمان و برای کشورم بچکم!
‫حواست باشه منظورمو اشتباه نگیری,
‫من تشنه خون نیستم که بخوام ‫به زور برم وسط جنگ,
‫فقط می‌خوام آدمی باشم که وجودش اونجا لازمه، همین,
‫متوجه شدم, ‫خب,,,
‫هی تایگا!
‫الان که باشگاه خالیه، می‌تونم ‫مهارت‌های رزمیت رو امتحان کنم!
‫نه، نمی‌تونی,
‫چرا نه؟
‫چون هنوز مصاحبه خصوصی تو رو ‫انجام ندادیم، اینوهارا-سان,
‫من که رضایت ندادم مصاحبه بشم,
‫خودت گفتی اگه بتونی میای,
‫معنای این جمله تو هشتاد درصد ‫مواقع اینه که نمیام,
‫از چی می‌ترسی؟ ‫یه بچه مثل منم می‌تونه به سوالاش جواب بده,
‫من از هیچی نمی‌ترسم!
‫باشه، فقط زودتر تمومش کن,
‫هر جور دوست داری, ‫پس فقط یه سوال می‌پرسم,
‫اینوهارا-سان، برای چی آدمای دیگه رو می‌کشی؟
‫می‌دونستم همچین سوالایی می‌پرسی,
‫برای همین نمی‌خواستی بیای مصاحبه؟
‫اینجوریا هم نیست,
‫اما به ذهنم رسید که جواب دادن به این سوال، ‫باعث میشه آدم جدیدی بشم,
‫اینوهارا!
‫چی شده؟!
‫تو یه آدم‌کشی، پس اینقدر تحقیر بر انگیز نباش!
‫به خاطر من بکش!
‫من گناهشو گردن می‌گیرم!
‫وقتی یه بچه‌ای مثل تو مجبوره از من مراقبت ‫کنه، یعنی دیگه اون آدم سابق نیستم,
‫من فقط می‌خوام کمکت کنم اینوهارا!
‫بهش فکر می‌کنم,
‫سنسی، الان میشه برم؟
‫آره، حتما! ‫می‌تونی بری,
‫فایده‌ای نداره,
‫هر چقدر هم بهش فکر می‌کنم، ‫نمی‌تونم جوابی پیدا کنم,
‫ها؟
‫معلومه,
‫نمی‌تونم همچین تصمیم مهمی رو شانسی بگیرم,
‫تایگا!
‫اینو برا تو درست کردیم,
‫«بهیار ببری همه رو نجات میده»؟
‫معناش اینه که همونجوری که یه ببر ‫مراقب شکارشه،
‫کسایی که این نشان رو میزنن هم مراقب ‫دیگرانن و با جرات و شجاعت جون بقیه رو نجات میدن،
‫بدون توجه به این که شرایط چقدر سخته,
‫حتی اگه معناش، نجات دادن جون دشمن باشه,
‫«همه رو نجات میده»، ها,,,
‫متوجه شدم, ‫این جمله‌ایه که همیشه باید یادم باشه,
‫قول بده که سالم برگردی,
‫هنوز مطمئن نیستم که منو می‌برن یا نه,
‫اما این جمله رو تو قلبم حک می‌کنم ‫و بهش باور کامل دارم!
‫یه باور,,,
‫درسته, همه دانش‌آموزای من ‫اهداف بلندی دارن,
‫اما من چی؟
‫من، به عنوان مربی اونها، ‫دنبال چه هدفی هستم؟
‫همین الانم جواب این سوالو می‌دونم, ‫نیازی نیست نگرانش باشم,
‫من اجازه شرکت کلاس الف تو این ماموریت خارجی رو میدم,
‫هر چند با یک شرط,
‫چه شرطی؟
‫منم باهاشون میام,
‫جدی میگی سنسی؟
‫هدف من به عنوان مربیشون اینه: ‫«تا آخر مسیر مراقب اونها بودن»,
‫این که بخوام کارا رو به بقیه بسپارم بعد
‫از این که خودم اجازه‌شو دادم، ‫جوری نیست که دوست دارم این کارو بکنم,
‫خیلی خب, ‫آماده شو,
‫خیلی ممنون!
‫یه چیزی هست که ذهنم رو مشغول کرده,
‫چی؟
‫واقعا آریساکا-سنسی نمی‌دونه ‫که خودش پدرش رو کشته؟
‫نتیجه تحقیقات
‫شیوری آریساکا
‫همش غر می‌زنی اما وقتی ‫که باید، هیچ کاری نمی‌کنی!
‫همش میگی که داری تمام تلاشت رو می‌کنی،
‫احتمالا یه نوعی از زوال شخصیت باشه,
‫یا اون موقع نتونسته تشخیص بده ‫که خودش داره این کارو می‌کنه،
‫یا دچار نوعی فراموشی روان‌زا شده,
‫فراموشی روان‌زا - نوعی فراموشی که ذهن فرد، جای خالی اتفاقات ‫را با اتفاقات ساختگی پر می‌کند
‫برای آدمایی که تحت فشار شدید ‫رو‌به‌رویی با مرگ قرار می‌گیرن، خیلی شایعه,
‫و یه چیز دیگه رو می‌دونی مین-چان؟
‫تو پیش‌فرض گرفتی که آریساکا-کون ‫دلیل مرگ پدرشه،
‫اما هیچ دلیلی برای این وجود نداره,
‫درسته که اون اولین ضربه رو به کمر پدرش زد,
‫اما کسی که جلوی خون‌ریزی رو نگرفت و
‫چندین ضربه دیگه به شوهرش زد، ‫در حقیقت مادرش بود,
‫اینو می‌دونم,
‫اما این مسئله باعث نگرانیتون نیست؟ ‫این که کارای خودش رو از دریچه سوم شخص می‌بینه؟
‫تو زیادی نگرانی مین-چان,
‫از الان به بعد، اون تو یه موقعیت ‫خیلی اضطراب‌آور قرار می‌گیره,
‫و وقتی که یهویی متوجه بشه که ‫بخشی از خاطراتش الکیه،
‫و بفهمه که قبلا چه کارایی کرده,,,
‫هیچکس نمی‌تونه جلوی این اتفاق رو بگیره,
‫نه تو، و نه من,
‫فهمیدم,
‫همه سرنشین‌ها! ‫آرایش دفاعی ضد بمب بگیرین!
‫ضد چی؟ ‫گفتی ضد چی؟!
‫تایگا!
‫ماکی اینوهارا اومده!
‫و موراساکی,
‫جدیدا یه چیزی رو متوجه شدم,,,
‫چیو؟
‫این که بدن آدما و گوشی‌های هوشمند مثل همدیگه‌ان!
‫چی؟!
‫ببین، عضله‌های شکم شبیه ترک روی شیشه‌ست!
‫خب آره,
‫صفحه گوشی هم ترک می‌خوره!
‫پس گوشی هم مثل بدن آدمه!
‫ظاهرا خدا فقط بهت زور داده, ‫اما ادامه بده، گوش میدم,
‫ادامه بدم؟
‫آره، بقیه‌اشو بگو,
‫منظورت چیه؟
‫چی؟! ‫فقط به خاطر همین یه شباهت این نتیجه فلسفی رو گرفتی؟
‫آره دیگه!
‫فوق‌العاده‌ست, ‫اما باید حداقل یه شباهت دیگه هم پیدا کنی,
‫هوممم,,, آهان! ‫هم بدن آدم و هم صفحه گوشی رو که بهشون دست بزنی، ‫واکنش نشون میدن!
‫آخه این چه شباهتیه؟ ‫مثلا به لاک‌پشت دست بزنی واکنش نشون نمیده؟
‫آها! پس گوشی‌های هوشمند هم لاک‌پشتن!
‫این همون منطقی فکر کردن بود ‫که راجع بهش صحبت می‌کردی؟
‫آره بابا خیالت راحت, ‫تو دختر باهوش هستی,
‫هفته بعد، قسمت نهم گریسایا: ماشه فانتوم!
‫مناسک عبور,
‫قسمت نهم: ‫مناسک عبور
‫راستی، یکم بادوم‌زمینی شکلاتی می‌خوای؟
‫نه ممنون, ‫فکر کنم بهتر باشه از اینا نخورم,
‫بادوم‌زمینی خالی می‌خوای؟
‫به نظرم اون بدتر باشه، ‫پس بازم نه,