رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
[ مأموریت چهل‌وچهارم: «سیرک سرخ» ]
‫اتوبوس‌ربایی؟
‫بله، ظاهراً اتوبوس‌های ‫کلاس ۴، ۵، ۶ و ۷ دزدیده شده,
‫حتی به ماشین آقای گرین هم شلیک کردن,
‫با پلیس تماس گرفتین؟
‫بله، گزارش دادیم,
‫تا هدف رباینده‌ها مشخص بشه
‫گفتن صبر کنیم
‫و با والدین تماس نگیریم,
‫خودم به جناب مدیر خبر می‌دم,
‫هرکس وقت آزاد داره، ‫بره به پلیس کمک کنه,
‫حواس‌تون باشه دانش‌آموزهای دیگه ‫یا خبرنگارها چیزی نفهمن,
‫چَشم,
‫نجاتم بدین,,, تو رو خدا,,,
وای,,, نه,,,
‫مامانی,,, بابایی,,,
‫این‌ها دیگه کی‌ان؟
اینجا چه خبره؟
‫شلیک کرد,,,
‫پس چرا نگهبان‌ها نجات‌مون نمی‌دن؟
حالت خوبـه، آنیا؟ ‫تحمل کن,
‫کمک کنین,
‫لعنتی!
‫آروم باشین، بچه‌ها!
‫مطمئنـم می‌آن کمک‌مون! ‫نگران نباشین!
‫والدین شما آدم‌های مهمی‌ان
‫و بابای من هم توی ‫ارتش مقام بالایی داره!
‫مطمئنـم نیروی ارتش الان توی راهـه!
‫خفه شو، بچه,
‫غلط کردم!
‫راست می‌گه, ‫نجات‌مون می‌دن، نه؟
‫آره,
‫الان بهتری؟
‫دمت گرم، پسر,
‫خودمون می‌دونیم ‫ننه‌باباهاتون آدم‌های مهمی‌ان,
‫درست می‌گم، پسر سرهنگ واتکینز؟
‫این هم دختر نائب‌رئیس گارنت‌ـه,
‫پسر مدیر بانک مرکزی,
‫دختر مدیر کل صنایع بلک‌بل,
‫و پسر نماینده دِزموند,
‫دانش‌آموزهای آکادمی ایدن ‫همه‌شون جزو جامعه‌ی فرهیخته‌هائـن,
‫همه‌تون توی پَر قو بزرگ شدین
‫و مطمئنـم حتی یه‌لحظه ‫طعم سختی رو نچشیدین,
‫واسه همینـه که ‫گروگان‌های مهمی هستین,
‫می‌خوایم با دولت معامله کنیم ‫و شما می‌شین سپر بلای ما,
‫اگه به خواسته‌هامون گوش بدن
‫هیچ‌کدوم‌تون نمی‌میرین ‫و برمی‌گردین خونه
‫تا دوباره از غذاهای ‫پنج‌ستاره‌تون لذت ببرین,
‫مثل بچه‌ی آدم بشینین ‫و دعا کنین که ننه‌باباهاتون
‫از جایگاه‌شون واسه ‫نجات شما استفاده کنن,
‫معلومـه که بابام یه کاری می‌کنه! ‫منتظر باش!
‫بابا,,, مامان!
‫خبر بَد دارم، رئیس!
‫گزارش شده که چندتا اتوبوس ‫از آکادمی ایدن ربوده شده!
‫خب؟ ‫این به پلیس مربوط می‌شه,
‫آخه,,, آنیا و دامیان ‫دِزموند هم توی اتوبوسـن,
‫به بی‌سیم پلیس وصلـیم؟
‫فعلاً ایست‌بازرسی گذاشتن
‫ولی هنوز اتوبوس‌ها رو پیدا نکردن,
‫گرگ‌ومیش رو بفرستیم؟
‫نمی‌شه,
‫الان توی یه مأموریت مخفی ‫توی منطقه‌ی بایان‌ـه,
‫به‌موقع نمی‌رسه,
‫فعلاً آمار رباینده‌ها رو دربیارین
‫و مخفیانه به پلیس کمک کنین,
‫چَشم!
‫قراره کجا بریم؟
‫اگه کسی ندونه کجا می‌ریم، ‫چجوری می‌خوان نجات‌مون بدن؟
‫به نظرت پنجره رو باز کنیم و داد بزنیم؟
‫دیوونه شدی؟ ‫بعدش بهمون شلیک می‌کنن,
‫اگه به مقصد برسیم، ما رو می‌کُشن,
‫وای! این‌جوری نگو!
‫باید یه‌جوری به مردم ‫بفهمونیم که قراره کجا بریم,
‫اگه ذهن آدم‌بَدها رو بخونم,,,
‫اگه تا ساعت ۱۱ ‫با اتوبوس دیگه تماس نگیرن,,,
اول ازشون می‌خوایم ‫هم‌رزم‌هامون رو آزاد کنن,
‫بعدش فوراً حرکت می‌کنن,
فعلاً اوضاع خوب پیش رفته, ‫جای نگرانی نیست,
اگه این بچه‌ها رو همین‌الان بُکشیم، ‫پیام‌مون بهتر منتقل می‌شه,
‫حالا شورا می‌خواد چه تصمیمی بگیره؟ ‫سرنوشت این‌ها بهش وابسته‌ست,,,
ولی اگه بُکشیمشون,,,
‫امیدوارم بیلی زیاده‌روی نکنه,
‫وای! آنیا جیش داره!
‫نمی‌دونم کجا می‌ریم، ولی اگه زود نرسیم، ‫آنیا خودش رو خیس می‌کنه!
آروم بگیر، آنیا!
‫گفتم دهن‌تون رو ببندین,
‫دوست دارین بمیرین؟
‫مجبوری تحمل کنی,
‫همین مونده شلوارشون رو خیس کنن,
‫تقریباً نیم‌ساعت تا پارک پاپیر مونده,
‫اگه همین‌طور از جاده‌ی شماره ۱ بریم
‫از دریاچه‌ی جنوبی رد می‌شیم و,,,
‫پارک پاپیر,,,
‫چی؟
‫مقصد این اتوبوس ‫یه جایی به نام «پارک پاپیر»ـه,
‫اونجا دیگه کجاست؟ ‫اصلاً از کجا فهمیدی؟
‫مطمئنـی؟
‫عع,,, چیزه,,,
‫من,,, لب‌خونی بلدم!
‫آفرین، آنیا! ‫نمی‌دونستم از این کارها بلدی!
‫آخه انیمه‌های جاسوسی زیاد می‌بینم,
‫بگذریم,,, فکر کنم می‌رن اونجا,
‫پس اگه این رو به مردم بیرون بفهمونیم، ‫می‌آن کمک‌مون,
‫حالا باید چی‌کار کنیم؟
‫به نظرت با حرکات بدن‌مون ‫حروف «کـ مـ ـک» رو بسازیم؟
‫نه، این‌طوری سریع ‫بهمون شلیک می‌کنن,,,
‫همم,,,
‫نه‌خیر, نه‌خیر,
‫جاسوس‌ها همیشه حرف‌هاشون رو ‫رمزی می‌نویسن و گوشه‌کنار شهر قایم می‌کنن,
‫آها، پس روی کاغذ می‌نویسیم ‫و پرتش می‌کنیم بیرون,
‫بفرما!
‫حالا الان نمی‌خواد رمزی بنویسی، آنیا,
‫این رمز نیست, ‫دست‌خط آنیاست,
‫تو بنویس، بِکی,
‫باشه,
‫علامت کمک اضطراری خاندان ‫بلک‌بک رو هم اضافه می‌کنم,
‫کارت دانش‌آموزی‌م رو هم بهش می‌چسبونم ‫که کسی فکر نکنه آشغال انداختیم,
‫می‌ذارمش توی این قوطی ‫تا مردم صدای افتادنش رو بشنون,
‫شما دوتا چه غلطی می‌کنین؟
‫خودتون رو به کُشتن ندین!
[ کاملاً ناخوانا ]
‫می‌دونیم مقصد آدم‌بَدها کجاست ‫و می‌خوایم به مردم خبر بدیم,
‫چاره‌ی دیگه‌ای نداریم!
‫پس صبر کنین تا حواس‌شون رو پرت کنم,
‫می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫ارباب دامیان؟
‫بسپرینش به من, ‫یه نقشه دارم,
‫یه‌کم دیگه معطل کنین، ‫شلوارم قهوه‌ای می‌شه!
‫یعنی با آنیا مو نمی‌زنه,
‫ببین! وقتی دل‌پیچه می‌گیرم، ‫پلک‌هام می‌پره,
‫می‌بینی؟
مگه احمق‌ها رو هم ‫توی ایدن راه می‌دن؟
‫ای وای! وقتشـه!
‫آنیا!
‫باشه, ‫امیدِ
‫فردا!
‫الان چه غلطی کردی؟
‫چی انداختی بیرون؟
‫واقعاً که! ‫از توی ماشین آشغال می‌ریزن!
‫توی مدرسه به این‌ها چی یاد می‌دن؟
‫این یه کارت دانش‌آموزی ‫از آکادمی ایدن‌ـه,
‫صبر کن ببینم,,,
‫این که,,,!
‫آهای!
‫بهش دست نزن,
‫اون یه بمبـه,
‫دفعه‌ی بعدی که شیطونی کنی
‫کله‌ت رو می‌ترکونم,
‫اگه کسی دیگه هم شیطونی کنه، می‌ترکه,
‫اگه بخوای فرار کنی، می‌ترکه,
‫و حتی اگه,,,
‫بخوای به‌زور دربیاریش، فوراً می‌ترکه,
‫فهمیدین، بُزمجه‌ها؟
‫زندگی این هم‌کلاسی‌تون
‫به رفتار شماها بستگی داره,
‫طبق گزارش صنایع بلک‌بل,,,
‫مجرم‌ها چندنفرن,
‫باید فرض رو بر این بذاریم که ‫اعضای سیرک سرخ هستن,
‫درحال‌حاضر اتوبوس‌ها از جاده‌ی ‫شماره ۱ به مقصد پارک پاپیر در حرکتـن,
‫چه این وسط گروگان‌ها قربانی بشن ‫و آبروی پلیس بره
‫و چه رسانه‌ها شلوغش کنن,,,
‫اولویت سازمان امنیت ‫دستگیری مجرم‌هاست,
‫این کشور جایی برای ‫گروه‌های مقاومت نیست,
‫حواس‌تون باشه که ‫خبرش به هیچ‌جا درز نکنه,
‫گروهبان!
‫شنیدم اتوبوس اون ‫دختره‌ی لوس دزدیده شده!
‫کی به این خبر داده؟
‫تو قرار نیست بیای سر صحنه
‫چون بچه‌ی خواهرت ‫قیافه‌ت رو می‌شناسه,
‫به شورای شهر هم چیزی نگی,
‫چَشم، قربان,
‫آره بابا,
‫اصلاً زندگی دختر لوید ‫واسه من مهم نیست,
‫کاش واقعاً دختره ‫از زندگی‌شون حذف بشه,
‫مطمئنـم آبجی هم ترجیح می‌ده که,,,
‫نه,,,
‫گروهبان! گروهبان!
‫بگیرینش!
‫کد ۸۸۱۴! ‫کد ۸۸۱۴!
‫دخترم رو دزدیدن و زندگی‌ش توی خطره!
‫خوب گوش کنین!
‫هرچی جت جنگی و تانک توی انبار داریم
‫بفرستین به جاده‌ی شماره ۱ ‫و دخترم رو نجات بدین!
‫اگه لازم شد، منطقه رو بفرستین روی هوا!
می‌خواین بانو رو به کُشتن بدین؟
‫آخه مارتا! ‫بکی‌کوچولوی من توی خطره,,,
‫درک‌تون می‌کنم، ولی این‌طوری ‫فقط رباینده‌ها رو عصبانی می‌کنین,
‫باید منطقی تصمیم بگیریم,
‫من هم می‌رم سر صحنه,
‫بانوی جَوان,,,
‫مراقب خودتون باشین,
‫این,,, بمبـه؟
‫کله‌ی آنیا,,, قراره بپاشه,
‫ای وای,,,
‫نه,,, آنیا,,, باورم نمی‌شه,
‫نباید هم باورتون بشه,
‫ها؟
‫اون بمب الکیـه ‫و توش حتی باروت نداره
‫ولی حداقل شماها رو ساکت می‌کنه,
‫اگه می‌خوای زنده بمونی، بشین سر جات,
ولی اگه دوباره بخواد دردسر درست کنه، ‫دیگه چاره‌ای ندارم,
‫آخیش,,, یه‌لحظه واقعاً ترسیدم,
‫ای بابا,,, حالا که آروم شدم، ‫یه‌هو گشنه‌م شد,
‫وا! ‫چه اعصاب آرومی داری، آنیا!
‫این دختره دیوونه‌ست؟
‫روی گردنش بمب گذاشتن، اون‌وقت ‫قیافه‌ی احمق‌ها رو به خودش گرفته؟
‫البته قیافه‌ش همیشه همین‌طوریـه,
‫ای بابا,,, چی دارم می‌گم؟
‫آروم باش!
‫یعنی دختره این‌قدر خفنـه؟
‫ننه‌باباش آدم‌کُشی چیزی بودن؟
‫کارِت درستـه، بانو آنیا!
[ نقشه‌ی ب ]
‫حالا که این‌قدر خفنـی، ‫به بابام معرفی‌ت می‌کنم!
‫هِه,
‫روانی!
‫نه! نکن!
‫دختره خُل شده!
چه مرگشـه؟ دیوونه‌ست؟
‫نمی‌خوام بمیرم! ‫نه!
بهش ور نرو، احمق!
چه غلطی می‌کنی؟
‫اگه دوست داری بمیری، تنهایی بمیر!
‫حالت خوبـه، آنیا؟
‫نه، فقط ادای خفن‌ها رو درمی‌آره,
‫معلومـه که ترسیده,
‫داره تلاش می‌کنه که بقیه نترسن,,,
‫باز تویـی که,
‫دوست داری کله‌ی دختره رو بترکونم؟
‫بذارش روی من,
‫ها؟
‫بمبه رو بذار روی گردن من!
‫من پسر نماینده‌ی حزب وحدت ملی‌ام!
‫توی کلاس هم از همه محبوب‌ترم! ‫بهترین گزینه واسه گروگانـم!
‫بذارش روی من!
‫از همه محبوب‌تر؟
‫چی می‌گی، ارباب دامیان؟
‫آره!
‫من دامیان‌ـم! ‫مَردی از خاندان دِزموند!
‫یه‌روز قراره سیاست‌مداری بشم که ‫از این مملکت محافظت می‌کنه!
‫پدر هم توی دوران جنگ ‫با انواع دشمن‌ها مبارزه کرده!
‫پس,,, من هم می‌تونم!
‫فرزند دوم,,,
‫دل‌وجیگر داری، بچه,
‫و به احترام جرئتی که به خرج دادی,,,
‫یکی هم روی تو می‌ذارم,
‫چی؟
‫هدف ما هم حقوق برابره,
‫ارباب دامیان!
‫با هم سِت شدیم!
‫آخ که بگم,,,!
‫لامصب!
‫اصلاً چرا خودم رو فدای این ابله کردم؟
‫خاک توی سرت، پسر!
‫نه، آروم باش, ‫درستش همینـه,
‫وقتی به اون بالاها می‌رسی، ‫باید به همه کمک کنی,
‫حتی اگه ابله‌هایی مثل این باشن,
‫مطمئنـم پدر هم ‫با همچین مشکلاتی روبه رو شده,
‫اشتباه نکردم,
‫ولی وقتی بهش فکر می‌کنم,,,
‫نکنه قراره بمیرم؟
‫یعنی اگه یارو حال نکنه، ‫کله‌م رو می‌ترکونه؟
‫اگه کله نداشته باشم، ‫سیاست‌مدار هم نمی‌شم، درستـه؟
‫دیگه نه می‌تونم درس بخونم ‫و نه فوتبال بازی کنم، آره؟
‫ای وای,,,
‫فکر کنم واقعاً شلوارم رو خیس کنم,
‫می‌ترسم,,, ‫نمی‌خوام بمیرم,,,
‫پدر، مادر,,,
‫آروم باش، پسر, ‫گریه نکن,
‫می‌ترسم,
‫نگران نباش,
‫نترس,
‫شنیدم گفت بمب‌ها الکی‌ان, ‫نگران نباش,
‫آخه از کجا می‌دونی,,,
‫بعدش هم,,, من نمی‌ترسم!
‫بعضی‌وقت‌ها مثل ‫آدم‌بزرگ‌ها می‌شی، آنیا,
‫واقعاً؟ ‫هِه هِه!
‫وای!
‫دختره‌ی دیوونه! نزن!
‫راست می‌گه! دیوونه شدی، آنیا!
‫اگه منفجر بشه چی؟
‫وای!
واقعاً ابلهـی، آنیا!
‫مگه دستم بهت نرسه!
‫چی شد؟ هنوز زنده‌ایـم؟
‫کله‌م کو؟ ‫سر جاشـه؟
‫وادیم!
‫پیدامون کردن,,,
‫نوار میخی گذاشتن,
‫مأموران زحمتکش!
‫پلیس برلینت!
‫پلیس اومده؟
‫واقعاً؟
‫پلیس اومده نجات‌مون بده!
‫آخ‌جون! نجات پیدا کردیم!
دیگه می‌ریم خونه!
‫صدای شلیک بود؟
‫تا پنج می‌شمرم، برگردین سر جاتون!
‫وگرنه آبکِش‌تون می‌کنم!
‫این بی‌پدرها چجوری پیدامون کردن؟
‫نکنه این‌ها ما رو لو دادن؟
‫نه، اون‌ها از مقصد ما خبر نداشتن,
‫پلیس برلینت صحبت می‌کنه!
‫خطاب به مظنون‌های داخل اتوبوس!
‫می‌دونیم که اتوبوس ‫آکادمی ایدن رو دزدیدین!
‫فوراً سلاح‌تون رو بندازین و تسلیم شین!
می‌تونی ازشون رد شی؟
‫با چرخ پنچر نمی‌شه,
‫بخشکی شانس,,,
‫بیلی!
‫سازمان امنیت هم ‫از این‌طرف داره می‌آد!
‫اون‌ها از قماشی نیستن که ‫به جون گروگان‌ها اهمیت بدن,
‫آهای، بُزمجه‌ها,
‫با این‌ها شیشه‌ها رو بپوشونین,
‫خوب بپوشونین,
‫اگه یه سوراخ باز ببینم، می‌کُشمتون!
‫جلوی دیدمون رو گرفتن!
‫داخل رو نمی‌بینیم!
‫پس نمی‌تونیم تک‌تیرانداز بذاریم,
‫مقاومت فایده نداره! ‫تسلیم شین!
‫اونجا رو! ‫دَر باز شد,,,
‫اون دیگه چیـه؟
‫بمبـه؟
‫اگه دست از پا خطا کنین,,,
‫هر دوتا اتوبوس با ما نابود می‌شن!
‫شماها چی می‌خواین؟
‫دوتا درخواست داریم,
‫اول از همه، ‫۱۷ هم‌رزم‌مون که دستگیر کردین,,,
‫فوراً آزاد کنین,
‫و بعدش یه مسیر امن به مقصد ‫کشور نورتیکا برای همه‌مون آماده می‌کنین,
‫به ازای هرکدوم از هم‌رزم‌هام ‫پنج دانش‌آموز آزاد می‌کنیم,
‫توی فرودگاه برومبالو برامون ‫یه هواپیما آماده کنین
‫تا همه‌مون سوارش بشیم,
‫کارِتون رو درست انجام بدین ‫تا خون‌وخون‌ریزی راه نیُفته,
‫صبر کن! هنوز حرفم تموم نشده,,,
‫لعنتی! ‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫برین کنار,
‫سازمان امنیت اینجا چی‌کار می‌کنه؟
‫اون مجرم‌ها توی حوزه‌ی اختیاری ما هستن,
‫ما با تروریست‌ها معامله نمی‌کنیم,
‫آماده‌ی حمله بشین,
‫هوی! من اجازه نمی‌دم!
‫اولویت امنیت گروگان‌هاست!
‫وظیفه‌ی پلیس محافظت از شهروندهاست
‫و وظیفه‌ی سازمان امنیت ‫محافظت از کشوره,
‫اگه تسلیم تروریست‌ها بشیم، ‫غربی‌ها هوا برشون می‌داره,
‫می‌خوای به‌خاطر جون چند شهروند
‫امینت اوستانیا رو به خطر بندازی؟
‫به ما دستور دادن منتظر باشیم! ‫نمی‌ذاریم کاری بکنین!
‫عجب,
‫فکر کردی با حرف‌زدن ‫می‌تونی نظرشون رو عوض کنی؟
‫اکثر هم‌رزم‌هاشون که ‫دستگیر کردیم، دیگه مُردن,
‫بیلی، خیلی بهشون آسون گرفتی!
‫بهشون بگو اگه ‫تا غروب خورشید معامله نکنن
‫بچه‌ها رو یکی‌یکی می‌کُشیم!
‫اگه براشون زمان تعیین کنیم,,,
‫به سازمان امنیت بهونه‌ی خوبی ‫واسه حمله به اتوبوس می‌دیم,
‫باید صبر کنیم تا ننه‌باباهای ‫این‌ها به دولت فشار بیارن,
‫حالت خوبـه، ارباب دامیان؟
‫باورم نمی‌شه همه من رو اون‌طوری دیدن,
‫خدا کنه این قضیه ‫واسه پدر دردسر درست نکنه,,,
‫باید یه کاری بکنم,,,
‫چی می‌گی واسه خودت، دامیان؟
‫همین‌که تونستی توی اون موقعیت ‫خون‌سرد باشی، آفرین داره!
‫حالا منتظر آدم‌بزرگ‌ها ‫می‌مونیم تا نجات‌مون بدن,
‫ماها بچه‌ایـم! ‫زورمون نمی‌رسه!
‫خجالت هم نداره, ‫منتظر می‌مونیم تا نجات‌مون بدن,
‫راست می‌گه، ارباب دامیان!
‫حتی مامان‌بابای من هم ‫یه کاری ازشون برمی‌آد!
‫باور کن تو از درون یه پیرمردی,
‫بی‌ادب!
‫آره، ظاهراً این‌طوره,
‫پلیس توی جاده‌ی شماره ۱ ‫جلوی اتوبوس آنیا رو گرفته,
‫ولی موقعیت اتوبوس دیگه رو نمی‌دونیم ‫و دست‌مون بسته‌ست,
‫اون اتوبوس دیگه,,,
‫کبابی می‌گه یه اتوبوس مشابه دیده که ‫انداخته توی جاده‌ی ۱۱۳,
‫مطمئنـه دیگه؟
‫گفت مشکوک بوده، چون ‫تا حالا یه اتوبوس مدرسه از اونجا نرفته,
‫فهمیدم, ‫خبرش رو می‌رسونم به پلیس,
‫رئیس!
‫آکادمی ایدن یه گزارش ‫ناشناس به پلیس فرستاده,
[ گروهبان به ستون بسته‌ش تا جایی نره ]
‫ظاهراً یه اتوبوس که ‫حامل بچه‌های کلاس ۵ و ۶ـه
‫توی منطقه‌ی دمفارست دیده شده,
‫لطفاً بذارین من دنبالش رو بگیرم!
‫اونجا مخبرهای زیادی رو می‌شناسم!
‫آره، یه اتوبوس از آکادمی ایدن,
‫اگه از اینجا رد شده باشه، ‫یعنی به‌سمت کینگزهاوس رفته,
‫بذار از رفقام بپرسم,
‫توی ناحیه‌ی نیوره ‫و کروب یه چیزهایی دیدن,
‫اتوبوس ناحیه‌ی نیوره ‫احتمالاً مال آکادمی فانتین بوده,
‫اتوبوس ناحیه‌ی کروب هم آخرین بار ‫۲۰ دقیقه پیش زیر پُل تِیل دیده شده,
‫یه‌کم جلوترش ایست‌بازرسی داره
‫و اگه طولانی‌مدت با اتوبوس بچرخن، ‫مشکوک می‌شن,
‫با ۴۰تا دانش‌آموز هم که ‫نمی‌شه ماشین عوض کرد,
‫پس احتمالش زیاده که
‫همون اطراف یه جایی قایم شدن,
‫اونجا رو می‌گردم تا پیداشون کنم!
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
[ خـانـواده‌ی جـاسـوس‌هـا ]
[ مأموریت بعدی ]
[ دستگیریِ اتوبوس‌ربا ]