‫بدترین احساس تنهایی دنیا همینه,,,
‫که فقط خود آدم ‫به «آن‌سوی پنجره» می‌ره,
‫احتمالا این‌دفعه متفاوت جلوه کنه،
‫ولی ممکنه همون اتفاق ۴۰۰ سال پیش ‫دوباره تکرار بشه,
‫به نظرم دارین یه کم ‫بزرگش می‌کنین,
‫استاد ماروکامی,,,
‫بیاین به توافق برسیم,
‫ما دیگه هیچ‌وقت از اینجا خارج نمی‌شیم,
‫به ترغیب یوری‌یوکی ماروکامی ‫امیدوارین؟
‫اگه بشه ترغیبش کرد,,,
‫روندش برعکس شده,,, تازه فهمیدم,
‫همه‌چی از این شروع شد,
‫وقتی خورشید واسه دومین بار ‫غروب می‌کنه,,,
‫این پرچم کاساساگیه؟
‫بخشی از سطح زمین,,,
‫با دومین غروب روشن می‌شه,
‫قله گرد کوه ماروکامی,,,
‫حلقه مرکزیشه,
‫پشته‌های روی,,,
‫کوه کورونه تا کوه ماروکامی ‫شکل دست انسان می‌گیرن,
‫سطوح پیچیده هفت قله,,,
‫شکلی شبیه کاساساگی می‌گیرن,
‫با تابش نور ‫از نقطه مشخصی معلوم می‌شن،
‫همه‌چی دقیق محاسبه شده,
‫با توجه به زاویه و جهت ‫پشته‌های روی کوه،
‫اتصالشون با همدیگه ‫و سطحی,,,
‫که زیر برف و باد شدید دوام میاره،
‫می‌فهمیم مجسمه‌ای خارق‌العاده ‫روی زمین ایجاد شده,,,
‫که چندین کیلومتر وسعت داره,
‫مسلما ایجاد چنین مجسمه‌ای ‫واسه انسان‌ها غیرممکنه,
‫پس کی این رو ساخته؟
‫می‌شه اجداد,,,
‫یا حتی موجودات حامی خطابشون کرد؛
‫ولی فرض کنیم کاساساگی‌ها ‫این سطوح رو ایجاد کردن,
‫تقریبا هیچ مدرکی باقی نمونده،
‫واسه همین، حدس و گمان خودم رو می‌گم,
‫من باور دارم ۱,۰۰۰ سال پیش،
‫کاساساگی‌ها به این ناحیه اومده بودن,
‫مثلا از آسمون اومده بودن,
‫واکنش احتمالی مردم,,,
‫با دیدن کاساساگی‌ها چی بوده؟
‫اینجا سرزمین ایزدان بی‌شماره,
‫مهم نیست توانایی‌های فوق‌بشری ‫و ظاهر غیرعادیشون رو,,,
‫خوب یا بد محسوب می‌کردن،
‫قطعا خیال می‌کردن ‫موجوداتی مقدس هستن,
‫کاساساگی‌ها هم که ایزد محسوب می‌شدن،
‫بیشتر و بیشتر به این سرزمین سر زدن,
‫بیشتر و بیشتر؟
‫تو چند افسانه از این ناحیه گفته شده:
‫«سالی که یکی از ایزدان روی کوه پدیدار بشه، ‫برداشت خوبی داریم,»
‫خب، فرض کنیم منظورشون از کوه ‫همین کوه ماروکامی باشه,
‫به نظرتون شبیه سکوی فرود نیست؟
‫که این‌طور,
‫یعنی,,,
‫مشعل‌های جشنشون در حکم,,,
‫چراغ راهنما بودن؟
‫دلیل اصلی برگزاری جشنشون ‫خوش‌آمدگویی به ایزدانشون بود,,,
‫و حوالی انقلاب تابستانی برگزار می‌شد؛
‫ولی یه روزی,,,
‫کاساساگی‌ها دیگه پیداشون نشد,
‫با این حال، مردم هر سال ‫جشنشون رو برگزار کردن,
‫تا هزار سال,,,
‫هر سال برگزار کردن,
‫هرچقدر هم که صبر کردن، ‫اونی که می‌خواستن نیومد,
‫عین داستان تاناباتاست,
‫وقتی هنوز مشتاقانه منتظر ‫کاساساگی‌ها هستن و حتی الان هم,,,
‫مراسم کوه مقدسشون رو به جا میارن،
‫یعنی واقعا بنده‌شون هستن,
‫قبول ندارین؟
‫به نظرت حس مشترک مردم ‫این شهر، از جمله خودت،
‫در راستای محافظت از اون کوه,,,
‫از احترام واسه اون موجودات نشأت می‌گیره؟
‫«اون موجودات,,,»
‫گمون کنم خودتون ‫دلیلش رو گفتین,
‫«زنجیرهای نامرئی,,,»
‫«دور گردنمونه,»
‫زنجیر؟
‫پنجره,,,
‫«آن‌سوی پنجره»,,,
‫همینه,
‫احساس تنهایی و ترس تحمل‌ناپذیره,
‫این احساسات به «پنجره بازکن‌ها» ‫القا شده,
‫«پنجره بازکن‌هایی» چون خودم و ساچیکو ‫مجبوری تو همین سرزمین,,,
‫منتظر کاساساگی‌ها باشیم ‫تا هر از گاهی به خوابمون بیان,,,
‫و کارمون داشته باشن,
‫یعنی,,,
‫زنجیر شدیم,
‫احساس تنهایی و ترس,,,
‫کاساساگی‌ها زنجیرمون کردن,,,
‫هزار سال پیش,,,
‫کاساساگی‌ها این «توانایی» ‫و ترس دیدن «آن‌سوی پنجره» رو,,,
‫با خون انسان‌های ساکن ‫این سرزمین عجین کردن,
‫چطوری؟
‫حدس و گمان خودمه,,,
‫ولی احتمالا کاساساگی‌ها,,,
‫تو فکر اقامت در اینجا بودن,,,
‫یا شاید اینجا محل آزمایشاتشون بود,
‫واسه همین موجودات ساکن اینجا رو,,,
‫رام کرده، به خدمت خودشون درآوردن ‫و حتی آزمایش کردن که ببینن,,,
‫اون موجودات به چه دردشون می‌خورن,
‫مسلما این‌طور نیست,,,
‫داستان شگفت‌انگیزش ‫یهو غم‌انگیز شد,
‫حالا از خودتون بپرسین,,,
‫چرا باید این پرچم کاساساگی عظیم رو ‫روی کوه ایجاد کنن؟
‫شاید می‌خواستن هر وقت میان، ‫اینجا رو راحت پیدا کنن,
‫تو این مایه‌ها نیست؟
‫یعنی اون‌ها که چنین ‫فناوری وحشتناکی داشتن،
‫به غروب آفتاب و علامت زمینی ‫تکیه می‌کنن؟
‫علامتی که حتی از پشت ابر ‫یا باران رؤیت نمی‌شه؟
‫گمون نکنم,
‫به نظر من این پرچم کاساساگی ‫که اینجا ایجاد شده,,,
‫آزمون وفاداریه,
‫این‌جوری یادشون می‌مونه ‫هیچ‌وقت از اینجا نرن,
‫نذارن خارجی‌ها دخالت کنن،
‫این ناحیه رو حفظ کنن ‫و منتظرشون بمونن,
‫سلاح افراد «توانا» واسه همینه,
‫ترس تو وجود «پنجره بازکن‌ها» ‫واسه همینه,
‫نمی‌ذارم کسی تو کار این روستا دخالت کنه,
‫واسه همینه,,,
‫که تو تمام دوره‌ها,,,
‫ای بابا,,,
‫مردم اینجا,,,
‫واسه محافظت از این سرزمین جنگیدن,
‫[کوه تاریخی ماروکامی] ‫[سرزمینمون رو خراب نکنین]
‫باورش سخته,,,
‫استاد،
‫کاساساگی‌ها اصلا برنمی‌گردن؟
‫از شرایط اون‌ها خبر ندارم,
‫شاید صرفا اینجا رو بی‌خیال شدن,,,
‫یا شاید کلا هلاک شدن,
‫در هر صورت، قرن‌ها ‫از آخرین حضورشون می‌گذره,
‫دیگه نباید انتظاری داشته باشیم,
‫حتما یوری‌یوکی ماروکامی هم,,,
‫چنین فکری به سرش زده بود,
‫اعلام کردن اولویت اصلیمون,,,
‫تأمین شرایط مناسب زندگی ‫افرادیه که شهر رو تخلیه کردن,
‫بعد از ملاحظات محتاطانه،
‫تصمیم گرفتیم وضعیت اضطراری توکیو رو ‫لغو کنیم,,,
‫[نامه استعفا]
‫چی؟
‫باند خلافکار مذکور ‫هنوز دستگیر نشدن,,,
‫می‌شه تو سالن جلسه صحبت کنیم؟
‫گمون کنم بتونم کار بهتری داشته باشم,
‫کشورمون، ژاپن،
‫به هیچ وجه با اقدامات تروریستی ‫کنار نمیاد,
‫بنده تعهد می‌دم ‫این مشکل رو حل کنم,
‫فعلا خودم رسیدگی می‌کنم, ‫تو چند وقت مرخصی بگیر,
‫خوب فکرهات رو بکن,
‫,,, رو برگزاری همایش ژاپن و ایالات متحده,,,
‫که قراره ماه آینده تو ژاپن برگزار بشه ‫تأثیری نمی‌ذاره,
‫حالا با ادامه اخبار در خدمتتونیم,
‫متوجه شدیم بازیگران ساکی نیکایدو ‫و یوگو تاکازاکی محرمانه ازدواج کرده بودن,
‫[کافه ماروکامی]
‫یوری‌یوکی واقعا میاد؟
‫چاره دیگه‌ای نداریم,
‫باید طبق دستورالعمل ‫استاد ماروکامی عمل کنیم,
‫استراحت کنین,
‫یه چیزی بخورین,
‫ممنون,
‫[شهر ماروکاوا]
‫آقای مینامیمارو، باز هم میل دارین؟
‫نه، مرسی,
‫آهان، چشم،
‫احتمالا هیزممون به زودی ته بکشه,
‫به گروه بعدی خبر می‌دم,
‫آقای مینامیمارو،
‫قصد دارین بعدا ‫جای استاد ماروکامی رو بگیرین؟
‫نه، گمون نکنم,
‫که این‌طور,,,
‫خیلی حیف شد,
‫شرمنده‌ام,
‫دستتون بابت غذا درد نکنه,
‫دمنوش میل دارین استاد؟
‫بفرمایین, دمنوش میل دارین؟
‫- عه، ممنون, ‫- بفرمایین,
‫استاد!
‫نانمارو!
‫همه‌تون اومدین, ساچیکو هم اومده!
‫- ممنون, ‫- ببخشید,
‫ممنون,
‫- خیلی ممنونم, ‫- ممنون,
‫چطوره یه سر بری شهر,,,
‫و یه کم استراحت کنی؟
‫نه، مشکلی ندارم,
‫نمی‌دونم چرا این بالا خیالم راحته,
‫که این‌طور,
‫ضمنا،
‫اول خودم گفتم باید ‫یوری‌یوکی رو ببینیم؛
‫ولی به نظرتون واقعا میاد؟
‫واقعا؟ آره بابا,
‫خیلی ممنون,
‫هیزممون داشت ته می‌کشید,
‫- خدا رو شکر, ‫- خیلی ممنون,
‫غروب انقلاب تابستانی،
‫اگه از آسمون نگاه کنیم، ‫فقط پرچم عظیم کاساساگی رو می‌بینیم,
‫اکثر مردم شهر از وجودش خبر ندارن,
‫فقط همون افسانه قدیمی باقی مونده,,,
‫که به مردم شهر می‌گه ‫از سرزمینشون محافظت کنن,
‫البته،
‫ماجرای پرچم رو به کشیش‌های ‫کل نسل‌ها یاد دادن؛
‫ولی فقط من خواستم ماکت درست کنم,,,
‫تا از وجودش مطمئن بشم,
‫اگه یوری‌یوکی ماروکامی ‫که خودش هم از وجودش خبر داره,,,
‫بخواد تاریکی قبلش رو از بین ببره,,,
‫یا مردم شهر رو ‫از زنجیرشون رها کنه,,,
‫یا حتی,,,
‫سنگ‌هاش رو با کاساساگی‌هایی ‫که معلوم نیست بیان یا نه وا بکنه،
‫احتمالا باید کارش رو همین‌جا ‫رو کوه ماروکامی تموم کنه,
‫قبول نداری؟
‫ولی,,, چرا هر شب ‫یه آتش بزرگ روشن می‌کنیم؟
‫آتش خیلی بزرگیه,
‫این‌جوری به یوری‌یوکی می‌فهمونیم,,,
‫یه سری از مردم روستا اینجان,
‫واقعا تعداد قابل توجهیشون این بالان,
‫ولی چرا؟
‫احتمالا هدف,,,
‫یوری‌یوکی ماروکامی,,,
‫نابودی کل کوه ماروکامیه,
‫چی؟
‫اون‌جوری همه‌چی حل می‌شه,
‫تاریکی تو قلبش، ‫کاساساگی‌ها,,,
‫جشنشون,,,
‫تاریخچه روستایی در زنجیر ‫اینجا به اتمام می‌رسه,
‫یوری‌یوکی جون خیلی‌ها رو گرفته,
‫اما از جون ساکنان این روستا محافظت می‌کنه،
‫آخه هم اربابش بوده، هم کشیشش,
‫به عبارت دیگه،
‫این‌جوری از ناپدید شدن کوه,,,
‫جلوگیری می‌کنیم,
‫راستش، شما یه کم ترسناکین استاد,
‫واقعا؟
‫آخه این‌جوری همه رو گروگان گرفتین,
‫- ترشی هم آوردین؟ ‫- ممنون!
‫آره، گمون کنم,
‫گمون کنین؟
‫ضمنا، می‌دونم من غریبه‌ام،
‫ولی من هم از نسل خاندان اشرافی‌ام,
‫با این حال، انگار یوری‌یوکی ‫می‌خواست با کمال میل نابودم کنه,
‫درسته، این یکی مسئله سختیه,
‫«مسئله؟»
‫راستش،
‫از شیفت امروز پرسیدیم ‫می‌شه جاشون رو بگیریم یا نه,
‫ما هم می‌خوایم کمک کنیم,
‫که این‌طور,
‫خیلی‌خب,
‫پس امشب رو همه‌تون حساب می‌کنم,
‫چشم آقا!
‫خوب پیش رفت,
‫خیال می‌کردم بهمون بگه بریم خونه,
‫آره, من هم خیال می‌کردم بگه,
‫- البته,,, ‫- راستش، من هم همین‌طور,
‫الان تعداد غریبه‌ها بیشتر شده، ‫واسه همین خطرناک‌تره,
‫- چی؟ ‫- انگار اومدیم اردو، مگه نه؟
‫قبلا هم کلی سفر میدانی داشتیم,
‫درسته,
‫یاد آتش اردوگاه دبیرستانمون افتادم,
‫ساچیکو، تو خاطره‌ای ‫از اردوهای پرجمعیت نداری؟
‫نه,,, خاطره خاصی ندارم,
‫مدرسه ما از این کارها نمی‌کرد,
‫که این‌طور,
‫ساچیکو,,,
‫این ماجراها که تموم شد,,,
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫آرزوت واسه آینده چیه؟
‫خب، من که کار پیدا کردم؛
‫ولی,,,
‫یه روزی,,,
‫می‌خوام از این شهر برم,,,
‫و یه جای دیگه زندگی کنم,
‫واقعا؟ چه عالی!
‫مطمئنم از پسش برمیای,
‫می‌تونی یه شهر مناسب پیدا کنی، ‫بعدش اتاق اجاره کنی,
‫شهر مناسب؟
‫آره,
‫اتاق اجاره کنم,,,
‫- قشنگ می‌شه, ‫- معلومه که قشنگ می‌شه!
‫آینده روشنه,
‫باید مثبت نگاه کنیم,
‫آینده روشنه
‫ساچیکو,,,
‫اولین بار که دیدمت ‫یه حسی بهم دست داد,
‫حتی هنوز هم حسش می‌کنم؛
‫ولی بلد نیستم توصیفش کنم,
‫وقتی کنار توئم،
‫انگار یه چیزی شکل می‌گیره,
‫مثل مه می‌مونه,
‫مثل روده,,,
‫تو هم می‌بینیش؟
‫روده؟
‫سلام, استاد ماروکامی کجاست؟
‫من که گفتم منتظر بمونین یوری‌یوکی بیاد,
‫اگه شما اینجا باشین، نمیاد,
‫حالا برگردین پایین کوه!
‫خیلی دستور می‌دی,
‫اگه راست می‌گی، ‫عذر می‌خوام,
‫یعنی چی؟
‫یعنی شاید گولمون زده باشین,
‫اگه بخواین این‌جوری,,,
‫حواسمون رو پرت کنین ‫که یوری‌یوکی ماروکامی فرار کنه چی؟
‫خیلی اشتباه می‌کنین,
‫هیچ‌کس نمی‌تونه کارهای ‫یوری‌یوکی ماروکامی رو پیش‌بینی کنه,
‫باور نمی‌کنم,
‫طاقتمون طاق شده,
‫بیشتر که بررسی کردیم،
‫متوجه شدیم قضیه خیلی جدیه,
‫متوجه شدین؟ ‫از اولش هم از خطراتش خبر داشتین,
‫ولی راستش,,,
‫اگه نگران توانایی مردمین،
‫باید تک‌تک نوادگان این سرزمین رو پیدا کنین،
‫ممکنه هر جایی باشن، ‫فقط تو این شهر نیستن,
‫تک‌تکشون پیداشون می‌کنیم,
‫یوری‌یوکی,,,
‫خب، نظرت چیه؟
‫به نظرت انسانم؟
‫از کجا معلوم؟ ‫در هر صورت فرقی نمی‌کنه,
‫از دولت دستور گرفتین بیاین اینجا,,,
‫و از انسان‌ها محافظت کنین، مگه نه؟
‫هنوز هم ساز و کار این کشور رو ‫درک نکردین؟
‫درسته دلخوری‌هایی داری،
‫ولی اگه طبق قانون زندگی کنی،
‫تا آخر عمرتون نگرانی نداری,
‫دلیلش همینه,
‫داری قهرمان‌بازی درمیاری,,,
‫و تک و تنها از فاصله امن ‫از بشریت محافظت می‌کنی؟
‫ما از بشریت محافظت نمی‌کنیم,
‫از بازار محافظت می‌کنیم,
‫مسخره,
‫یعنی یه شرکت خصوصی بیش نیستن,
‫دنبال همین کوهی، مگه نه؟
‫چرا باید این همه آدم رو قربانی کنی؟
‫استاد ماروکامی,,,
‫گمون نکنم کسی که چند نسل قبلش ‫از این روستا فرار کردن، درک کنه,
‫قرن‌ها احساسات ناخوش‌آیند، ‫حس تنهایی، خشم و ترس,,,
‫تو این سرزمین کوچک خلاصه شده,
‫به خیال خودت داشتی ‫سرخوردگی‌هات رو خالی می‌کردی؟
‫واسه همین,,,
‫انسان‌های بی‌گناه رو ‫به «آن‌سوی پنجره» فرستادی؟
‫استاد، یهو به ذهنم رسید,,,
‫یعنی واقعا یکی‌ان؟
‫«آن‌سوی پنجره» تو خواب‌هامون ‫و گوی‌های تو دستمون رو می‌گم,,,
‫منظورت چیه؟
‫همیشه فرض می‌کردم ‫عین دستگاه دفع زباله است,
‫احتمالا مقصد نهاییش ‫یه زباله‌سوز وحشتناک باشه،
‫ولی در واقع هیچ‌کس مقصدش رو ندیده,
‫با خودم می‌گم شاید همه‌مون ‫اشتباه بزرگی کرده باشیم,
‫منظورت چیه؟
‫ممکنه اجدادمون تا حالا بارها ‫سعی کرده باشن باهامون ارتباط برقرار کنن,
‫اما توانایی اکثر افراد در حدی توسعه نیافت ‫که سالم و سلامت باهاشون برن,
‫یعنی,,,
‫یه نگاهی به من بندازین, ‫اجدادم دقیقا کی بودن؟
‫فرض کنیم ساکنان سیاره دیگه‌ای ‫از این دنیا بوده باشن،
‫سفر به زمین اصلا با منطق انسانی ‫جور درنمیاد,
‫اما فقط ما,,,
‫افراد «توانا» هستیم ‫و منطقمون فرق می‌کنه,
‫اگه این پنجره نباشه ‫و دریچه باشه چی؟
‫واسه همین برنامه‌ام رو عوض کردم,
‫ها؟
‫درسته,,, تاریکی از بینایی آدم می‌کاهه,
‫هیچی تو این دنیا واسه من نمونده,
‫حالا که نمیان پیشم، ‫خودم می‌رم پیششون,
‫بس کن یوری‌یوکی!
‫تو که هنوز نمی‌دونی ‫دریچه است یا نه,
‫- می‌میری! ‫- یوری‌یوکی,,,
‫من رو هم ببر,,,
‫من رو هم با خودت ببر!
‫- چی می‌گی ساچیکو؟ ‫- جوابی,,,
‫که این همه مدت دنبالش بودم,,,
‫ممکنه اونجا به جوابم برسم,
‫تو اون دنیای تیره و تاریک,,,
‫کسی که دستش رو ‫سمتم دراز می‌کنه,,,
‫خودتی,,,
‫مگه نه؟
‫حرفت اصلا منطقی نیست, ‫یه کم فکر کن!
‫ساچیکو,,,
‫می‌خوای بمیری؟
‫آخه,,,
‫حتی اگه تا ابد اینجا بمونم,,,
‫صرفا وسط پوچی قدم می‌زنم,,,
‫در این صورت,,,
‫چطور می‌تونی,,,
‫چطور می‌تونی از این فکرها بکنی؟ ‫چطور می‌تونی؟!
‫من همیشه,,,
‫سعی می‌کردم,,,
‫اون دست رو بگیرم,
‫مینامیمارو، تو احساسات ‫«پنجره بازکن‌ها» رو درک نمی‌کنی,
‫این‌قدر شلوغش نکن ‫و سد راهش نشو,
‫درک نمی‌کنم؛
‫ولی شلوغش می‌کنم,
‫سد راهش می‌شم ‫چون از این وضع خوشم نمیاد!
‫ساچیکو، یادت بیاد امشب چی می‌گفتیم,
‫پس ترک این شهر ‫و اتاق اجاره کردن چی می‌شه؟
‫اگه از اینجا بری، ‫با دنیای پس از مرگ مشکلی نداری؟
‫هنوز خیلی از جاهای این دنیا رو ندیدی,
‫- بسه دیگه, ‫- نه‌خیر، نیست!
‫هیچ‌کدومتون,,,
‫عظمت این دنیا رو درک نمی‌کنین!
‫خیلی بزرگه,,, خیلی بزرگه,,,
‫این‌قدر بزرگه که تمیز کردنشه ‫عذاب وحشتناکیه!
‫چی دارم می‌گم؟
‫خیال نکنین صرفا با تماشای,,,
‫اینترنت یا تلویزیون ‫این دنیا رو می‌شناسین,
‫اون‌ها فقط دروغ نشون می‌دن!
‫تو این دنیا،
‫حتی تو کوچک‌ترین جاهاش ‫که کسی متوجهشون نمی‌شه،
‫می‌شه با افکار، عقل،
‫اشتباه و اقدامات مجدد آدم‌ها,,,
‫آشنا شد,
‫این دنیا صد برابر,,,
‫نه، هزار برابر اون چیزیه ‫که به چشم خودمون می‌بینیم!
‫خواب‌های ترسناک، ‫زنجیرهای نامرئی،
‫قدرت‌های فوق‌بشری خفن ‫در مقابل عظمت این دنیا,,,
‫هیچی نیستن!
‫فقط یه بخش جزئی از این دنیان!
‫چطور می‌تونی,,,
‫جونت رو پای چنین چیزهایی بدی؟
‫یه بخش جزئی,,,
‫من نمی‌خوام بری,
‫خواهش می‌کنم,
‫نرو,
‫می‌دونم,,,
‫می‌دونم اینجا به یه جایی می‌رسی,
‫مینامیمارو,,, اسمت نانمارو بود؟
‫اگه نظرت عوض شد,,,
‫بعدا بهم ملحق شو,
‫برین عقب! برین عقب!
‫زود باشین! فرار کنین!
‫ساچیکو!
‫یوری‌یوکی,,,
‫کارشناسی ارشد چطوره تاگایا؟
‫حال می‌ده، سخت نمی‌گیرم,
‫حالا که استاد ماروکامی ‫و استاد امی رفتن،
‫تعجب کردم که تو موندی,
‫خب، باورهای مردمی جالبه,
‫راستش،
‫من بیشتر تعجب کردم که استاد امی ‫رفت تو روستا خانه‌دار بشه,
‫خانه‌دار نیست, ‫هنوز که عروسی نگرفتن,
‫آها، آره,,,
‫در واقع استاد و دستیار هستن,
‫درسته,
‫ببخشید دیر کردم,
‫سلام,
‫- مرسی, ‫- سرت شلوغه؟
‫آره,,,
‫خوشحالم خبرنگار مستقل اینترنتی شدم،
‫ولی سرم خیلی شلوغه؛ ‫آخه همه کارهام رو خودم می‌کنم,
‫هوم,
‫یه لحظه وایستین,
‫الو؟
‫عه، که این‌طور,
‫امروز قبل ۶ میام خونه، ‫پس خودم شام درست می‌کنم,
‫خیلی‌خب, فعلا,
‫[پنج دقیقه فاصله تا مقصد] ‫[قبول مرسوله]
‫راستی، از شهر ماروکاوا خبری نداری؟
‫نه,
‫سه‌سوته کوهشون رو پر کردن ‫و بازسازیش کردن,
‫واقعا,,,؟
‫واقعا کارشون درسته,
‫واقعا درسته,
‫نانمارو چطوره؟
‫چند روز پیش دیدمش، ‫انگار حالش خوبه,
‫واسه خودش یه سازمان غیرانتفاعی زده,
‫چه عالی!
‫ارباب جوان، کی فکرش رو می‌کرد,,,
‫دیگه بزرگ شده,
‫خب، چیکار می‌کنن؟
‫گمون کنم گفت ‫کارشون «قرارداد پایاپای»ـه,
‫اصلا با پول کاری ندارن,
‫می‌شه گفت سراسر کشور ‫بازاری راه انداخته که ملت,,,
‫اموالشون رو با هم معاوضه می‌کنن,
‫- بابت این؟ ‫- آره، بیا معاوضه کنیم,
‫- عجیب نمی‌شه؟ ‫- اصلا عجیب نمی‌شه,
‫- واقعا؟ ‫- خب، خب,
‫- چه مشکلی پیش اومده؟ ‫- خب,,,
‫من دارم بهش دوربین می‌دم، ‫ولی اون می‌خواد بهم عروسک بده,
‫من ضرر نمی‌کنم؟
‫به هر حال این عروسک رو می‌خواین، مگه نه؟
‫دقیقا!
‫خودتون اول گفتین!
‫ولی قیمتشون خیلی فرق می‌کنه!
‫- قیمت مهم نیست, ‫- درسته!
‫باید یه چیزی رو با جنس مد نظرتون ‫معاوضه کنین,
‫اگه حاضر نیستین دوربینتون رو ‫با این عروسک معاوضه کنین،
‫قرارمون به هم می‌خوره,
‫خب,,,
‫واقعا می‌خوامش,,,
‫ولی,,,
‫خیلی‌خب، قبوله,
‫چون شمایین، سه‌تا آب‌نبات هم روش می‌ذارم,
‫بفرمایین!
‫خب؟
‫عالیه!
‫- ممنون! ‫- پس معامله کردین,
‫- مشکلی نیست؟ ‫- نه,
‫- ممنون, ‫- خیلی‌خب، دست بدین,
‫نانمارو می‌خواست «آشغال پاک‌کن» رو ‫راه بندازه، مگه نه؟
‫این یکی کاملا برعکسشه,
‫هدفش عدم تولید زباله است,
‫یعنی از تواناییش استفاده نمی‌کنه؟
‫درسته, گفت اصلا استفاده نمی‌کنه,
‫پس قیافه‌اش عین استاد ماروکامی ‫تغییر نمی‌کنه,
‫- گمون نکنم, ‫- ببخشید,
‫- خوش برگشتی, ‫- سلام,
‫- سلام, ‫- تماس کاری بود؟
‫آره, درسته,
‫سلام,
‫- سلام, ‫- سلام,
‫حالت چطوره؟
‫امروز هم کلی کار داشتم,
‫فعلا کارت سخته،
‫ولی وایستا تا این بازار معاوضه فراگیر بشه,
‫- راحت‌تر می‌شه, ‫- مرسی,
‫ها؟ نانمارو,,,
‫جوش رو سرت خوب شد؟
‫آها، اون رو می‌گی,,,
‫وقتی دیگه انگولکش نکردم، ‫خودش خوب شد,
‫که این‌طور,
‫وایستا ببینم,
‫نانمارو، مگه امروز نیست؟
‫آها، راست می‌گی,
‫پس من می‌رم,
‫- امروز کارتون حرف نداشت, ‫- همچنین,
‫- فعلا, ‫- خداحافظ,
‫- فعلا, ‫- به سلامت,
‫هنوز هم مشغولی کشیش؟
‫چی؟
‫خب، امشب شب جشنه,
‫همچنان جشنشون رو برگزار می‌کنن,
‫امیدواریم,,,
‫یکی از آن‌سوی راه شیری ‫به دیدارمون بیاد,
‫ساچیکو!
‫ببخشید معطلت کردم,
‫نه بابا, تازه رسیدم,
‫آها,,,
‫هوم؟
‫خوش اومدی,
‫مرسی,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال