رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫می‌خواین بهتون بگن «سگ جهنمی»؟
(«سگ جهنمی»: لقبی افتخارآمیز برای تفنگداران دریایی)
‫پس واسه آخرین آزمون آماده شین,
‫یه آزمون ۵۴ساعته ‫از هرچیزی که تا الان یاد گرفتین,
‫باید مسافت ۶۵ کیلومتر رو ‫با کمترین میزان خواب و غذا
‫و با انجام تاکتیک‌های نظامی طی کنین,
‫راه بیُفتین! سریع!
‫اگه موفق بشین، ‫می‌شین یه تفنگدار نیروی دریایی,
‫وگرنه ما رو به خیر ‫و شما رو به سلامت,
‫و یکی از شما قراره
‫بشه سرباز نمونه‌ی این گردان,
‫این آزمون سرنوشت‌ساز شماست,
‫راه بیُفتین!
‫نشونم بدین چندمَرده حلاجـین!
[ سـربـازصـفـرهـا ]
[ قسمت هشتم: «آزمون نهایی» ]
‫وسایل هم‌رزم‌تون رو بررسی کنین! ‫چیز اضافه بردارین، به ضرر خودتونـه!
‫روز حساب رسیده,
‫- فقط یه آزمونـه, ‫- تو این‌جوری فکر کن,
‫- زانوت چطوره؟ ‫- واسه کار دولتی خوب کار می‌کنه,
‫نگران نباش، پیرمرد,
‫عین آب‌خوردنـه, ‫من که خدای این کارم,
‫لحظه‌ای خدمت‌مون تموم بشه، ‫می‌خوام یک‌کیلو مرغ سوخاری بخورم,
‫مرغ رو بگا بره,
‫من یکی که می‌رم ‫یه صفایی به کیرم می‌دم,
‫البته اگه تمساح‌ها توی آزمون نخورنش,
مگه نشنیدین شیش‌تا سرباز ‫توی این آزمون مُردن؟
کجاش مُردن؟
‫توی مرداب می‌بینمتون، رفقا,
بساطت رو جمع کن!
‫وقت تمومـه، خانم‌ها,
‫حالت خوبـه؟
‫حداقل نشکسته,
‫منظورم دستت نبود,
‫خوبـم,
‫جدی می‌گم,
‫سربازان! ‫خبردار!
‫کوپ,
‫از جلو به عقب، بشمار!
‫یک، دو,,,
‫این تنه‌لش توی دسته‌ی توئـه,
‫چهارچشمی جونز رو می‌پایی,
‫اگه گند بزنه، تقصیر توئـه,
‫ناامیدم نکن,
‫چَشم، قربان!
‫به چپ چپ!
‫روبه جلو!
‫شروع کنین!
‫منتظر همچین روزی بودین!
‫دوباره سوگولیِ سالیوان شدی، آره؟
‫سربازها، آماده؟
‫راه بیُفتین!
‫راه برین، لامصب‌ها! ‫پیک‌نیک که نیومدین!
‫بجنبین، لاشی‌ها! ‫به شما هم می‌گن سرباز؟
‫آزمون بدون بارون ارزشی نداره! ‫محکم قدم بردارین!
‫اینجا خونه‌ی خاله نیست! ‫سریع باشین، خانم‌ها!
‫سریع‌تر! سریع‌تر! ‫دست بجنبونین!
‫- جونز، بخواب زمین! ‫- برگرد، جونز!
‫کوپ، هم‌رزمت باعث شد ‫کُس‌وکونت متلاشی شه!
‫بُکش!
‫بلند بگو!
‫بُکش!
‫سریع‌تر بخزین!
‫جون‌تون در خطره!
‫بخواب، کسخل!
‫آره!
‫راه برین!
‫سریع‌تر!
‫داد بزنین، کُسکش‌ها! ‫داد بزنین!
‫جونز، دست بجنبون! ‫کوپ، ببین تنه‌لش چه مرگشـه!
‫- گاییدمتون! ‫- دوباره!
‫بلند شو!
‫سریع‌تر!
‫دیوار رو رد کن، لامصب!
‫فکر کن اون‌طرف ننه‌ت منتظرتـه! ‫زود باش!
‫هنوز تموم نشده! ‫دوباره!
‫ببرین بالا!
‫حالا عصبانی شدی؟
‫جالبـه, دیشب که ترِی پیشم بود، ‫اصلاً به تو فکر نمی‌کرد,
‫تو چه مرگتـه، سلیطه؟
‫بگو آقات بیاد,
‫خانم‌ها و آقایان، ترِی رو ‫خدمت‌تون معرفی می‌کنم,
‫عع,,, ظاهراً داری اسباب جمع می‌کنی,
‫آره,
‫وقتشـه بذارم و بگذرم,
‫کمک نمی‌خوای؟
‫نه، تنهایی راحت‌ترم,
‫می‌دونم اوضاعت با ‫مامان‌های سربازها خوب پیش نرفت
‫ولی کاریش نمی‌شه کرد, ‫مدل‌شون همینـه,
‫من بهشون دروغ نگفتم,
‫نگفتم کَمرون مُرده,
‫البته الان با مُرده فرقی نداره, ‫رفته جایی که قراره نابود بشه,
‫بس کن، باربارا,
‫چیزیش نمی‌شه,
‫کَمرون بچه‌ی باهوشیـه ‫و تازه رِی هم کنارشـه,
‫مطمئنـم چیزیش نمی‌شه,
‫پسرم هم‌جنس‌گراست، جون,
‫می‌دونستی؟
‫حقیقتش,,, مطمئن نبودم,
‫ولی می‌دونی توی ارتش ‫با این‌جور افراد چی‌کار می‌کنن، درستـه؟
‫این رو دیگه مطمئنـی,
‫تازگی همه‌ش یاد یه خاطره می‌افتم,,,
‫از دوران شیش‌سالگی کَمرون,
‫داشت جلوی خونه بازی می‌کرد,,,
‫روی پیاده‌رو با گچ نقاشی می‌کِشید,
‫یه‌هو چندتا پسر ‫دوچرخه‌سوار اومدن
‫و عمداً از پیاده‌رو رد شدن تا بترسوننش,
‫و پسرم به‌جای این‌که ‫بکشه کنار، چی‌کار کرد؟
‫مستقیم بهشون خیره شد، ‫دست‌هاش رو گذاشت روی کمرش
‫و بهشون گفت ‫«پیاده‌رو مخصوص پیاده‌هاست»,
‫مخصوص پیاده‌هاست,
‫شیش سالش بود,
‫اون‌زمان,,,
‫بچه‌م پُر از شوروشوق بود,
‫خیلی,,, نترس بود,
‫بعدش,,, یکی از پسرها ‫از دوچرخه‌ش پیاده شد
‫و کَمرون رو هُل داد و خورد زمین,
‫به بچه‌م خندیدن و رفتن,
‫من همین‌طور نشسته بودم
‫و از دور گریه‌ش رو تماشا می‌کردم,
‫با خودم می‌گفتم,,,
‫«بغلش نکن»,
‫«باید این‌طوری یاد بگیره»,
‫«این باعث می‌شه سرسخت بار بیاد»,
‫باید بدونه پسرهای ‫دوچرخه‌سوار چجوری‌ان,
‫دنیا پُر از پسرهای دوچرخه‌سواره,
‫همه‌ش به این فکر می‌کنم ‫که چرا نرفتم بغلش کنم,
‫می‌دونی چی می‌گم؟
‫تنها ولش کردم تا با خودش کنار بیاد,
‫هیچ‌وقت دیر نیست
‫که بخوای براش مادری کنی,
‫سریع باشین، سربازها!
‫واسه شب آماده شین، آقایون,
‫خب، خانم‌ها!
‫واسه شب آماده شین,
‫۱۲ ساعت مونده, ‫غذا رو تقسیم بندی کنین,
‫اون کشیش پایگاه نیست؟
‫- الان کشیش می‌خوایم چی‌کار؟ ‫- شاید یکی می‌خواد تؤبه کنه,
‫بومَن!
‫اینجائـم، قربان!
‫پشمام, ‫اون جان‌ـه؟
‫- پشمام, ‫- باریکلا، بومَن,
‫- چرا این‌جوری شده؟ ‫- بنازمت، بومَن,
‫- خوش‌تیپ شدی، پسر! ‫- خدا قوت,
‫کِی برمی‌گردی پیش ما؟
‫کوپ!
‫تو تنه‌لش برین از منبع آب بردارین, ‫واسه هرکی دو قوطی پُر کنین,
‫چَشم، قربان!
‫می‌دونم خبر خوبی نیست,
‫می‌تونین ۷۲ ساعت مرخصی بگیرین,
‫می‌بریمتون پیش خونواده‌تون,
‫تسلیت می‌گم,
‫ممنون، قربان,
‫چرا وایستادی؟
‫باید بریم,
‫من می‌مونم,
‫بابامون مُرده، جان,
‫باید بریم خونه,
‫اگه دوست داری بری
‫خب برو,
‫جای من اینجاست,
‫پسرم,
‫اگه بخوای بری، همه بهت حق می‌دن,
‫می‌تونی بعدش برگردی ‫و با یه گردان دیگه ادامه بدی,
‫ولی باید زود تصمیم بگیری,
‫- بله، قربان, ‫- نباید برنامه‌مون به هم بریزه,
‫هرکی بدبختیِ خودش رو داره,
‫باباش مُرده، داداش,
‫زندگی همیشه تخمیـه, ‫می‌خوای الان چی‌کار کنم؟
‫باهاش حرف بزن, ‫بهش روحیه بده,
‫چرا؟
‫چون هم رفیقتـه و هم هم‌رزمتـه,
‫و چون من ازت می‌خوام,
‫به‌خاطر منـه که ‫الان توی زندان رایکرز نیستی,
‫این کار رو بکنی، بی‌حساب می‌شیم,
‫تا نظرم عوض نشده، بگیرش,
‫- گشنه نیستم, ‫- این‌قدر چُسی نیا,
‫بخور جون بگیری,
‫حرف بزن,
‫یه‌چیزی بگو,
‫چرا شما دوتا نرفتین تعزیه؟
‫بابای من که یه لاشیِ درجه‌یک بود,
‫ولی روزی که غزل خدافظی رو بخونه
‫با اشتیاق کامل می‌رم ‫می‌چپونمش توی تابوت,
‫حسابی خوش‌تیپ می‌کنم
‫و می‌رم بالا سرش بهش می‌گم
‫«حالا کی بالاتره، لاشی؟»
‫اگه جای تو بودم، می‌رفتم,
‫لطفاً ببند,
‫فکر کردی اوپرا وینفری‌ام؟
(«اوپرا وینفری»: مجری معروف تلویزیون آمریکا)
‫این‌قدر وول نخور,
‫اگه این قضیه رو به کسی بگی، ‫کونت می‌ذارم,
‫اگه با این پات بهم رسیدی، باشه,
‫- این چیـه؟ ‫- برات یه پابند خوشگل درست کردم,
‫نابغه‌ی کی بودی؟
‫ولی بدون شوخی,,,
‫اگه مربی‌ها دوباره ‫بفهمن زانوم به گا رفته
‫کارم تمومـه,
‫اگه این‌دفعه برینم، ‫با آب جمع نمی‌شه,
‫پاره‌م می‌کنن,
‫تموم شد, ‫چطوره؟
‫دم شما گرم,
‫خوبـه,
‫کون لقش, ‫خیلی گشنه‌ام,
‫خودت هم گشنه‌ای,
‫واقعاً عجله داری که برگردی اونجا؟
‫بیخیال,
‫فقط پنج دقیقه,
‫ناموساً خوراک لوبیا؟
‫من خورش گوشت دارم,
‫عوض کنیم؟
‫لوبیا هم دوست دارم,
‫واقعاً نمی‌فهمی اینجا چه خبره؟
‫سالیوان کون هر دومون گذاشته,
‫داره از من استفاده می‌کنه تا تو رو ‫به چیزی که دوست داره، تبدیل کنه,
‫فقط واسه همین نگهم داشته,
‫گفت اگه یه‌مدت کنارت باشم، ‫بهم مرخصی پزشکی می‌ده,
‫این رو قبل‌از ماجرای ‫جنگل گفت یا بعدش؟
‫وقتی گفتی فقط خودم و خودتـیم، ‫پس دروغ گفتی,
‫یه‌هو دروغ‌ها واسه‌ت مهم شدن؟
‫- خودت به همه دروغ می‌گی, ‫- به تو هیچ‌وقت دروغ نگفتم,
‫- بس کن، کَمرون, ‫- من,,,
‫تو هرروز داری دروغ می‌گی ‫که فقط اینجا بمونی,
‫جفت‌مون می‌دونیم که ‫اگه حقیقت رو بفهمن
‫ما رو از اینجا می‌ندازن بیرون,
‫تنها فرق من و تو اینـه که
‫تو فکر می‌کنی کارشون اشتباه نیست,
‫بلند شو, ‫راه بیُفت,
‫ببخشین,
‫سریع بلند شو,
‫ببخشین دیگه,
‫می‌گم ببخشین,
‫معذرت می‌خوام,
‫آخه نمی‌فهمم آدمی مثل تو
‫چجوری دوست داره ‫شبیه آدمی مثل سالیوان بشه,
‫اون لاشیـه,
‫می‌دونم ظاهر ماجرا گول‌زننده‌ست، ‫ولی اون قهرمان نیست,
‫یه زورگوئـه که از خودش متنفره,
‫من بیشتر از تو با زورگوها آشنائـم,
‫سالیوان آدم ضعیفی نیست,
‫و من هم نمی‌خوام دوباره ضعیف بشم,
‫به چی نگاه می‌کنی، اُسگل؟
‫فرمانده اومدن,
‫- روز به‌خیر، خانم, ‫- آزاد باشین، گروهبان ارشد,
‫تو دنبالم بیا,
‫سریع بهم توضیح بده، گروهبان,
‫یه کلانتر اومده پایگاه ‫و دنبال گروهبانی می‌گرده
‫که یه شهروند رو توی کافه ‫تا سرحد مرگ کتک زده,
‫طرف هنوز توی کماست,
‫چیزی دراین‌رابطه می‌دونی؟
‫آخه مشخصاتش خیلی شبیه توئـه,
‫دست‌هات رو ببینم، گروهبان,
‫برای مجازاتش آماده‌ام، خانم,
‫مجازاتش اینـه که
‫خونواده‌ش ازت شکایت کردن,
‫جُرم سنگین مرتکب شدی, ‫می‌فهمی؟
‫کل اعتبار و شغلت نابود شد,
‫به‌خاطر یه دعوای مسخره؟
‫گفتم اگه ماجرای گوآم پیش بیاد، ‫من هوات رو دارم,,,
‫نمی‌تونستین کاری بکنین، خانم,
‫یعنی ترجیح می‌دی به‌خاطر کتک‌زدن ‫یه مَرد آبروت بره و اخراج بشی؟
‫گور پدرشون,
‫و گور پدر تو که مقاومت نمی‌کنی,
‫اگه می‌شد، همین‌الان ‫دستور می‌دادم ببرنت
‫ولی نیروی کافی ندارم که حریف تو بشن,
‫و نمی‌خوام سربازهام ‫این‌وسط آسیب ببینن,
‫مأموریت فعلی‌ت رو تموم می‌کنی,
‫تک‌تک این سربازها باید ‫به‌عنوان یه تفنگدار پیش من برگردن,
‫و بعدش می‌ری پیِ کارِت, ‫مفهومـه، گروهبان؟
‫بله، خانم,
‫اینجا رو می‌گی؟
‫بله، خانم,
‫- تفنگداران! ‫- تا جان در بدن دارم، تفنگدارم!
‫تفنگداران!
‫- نمی‌شه, ‫- جونز! جونز!
‫قربان!
‫قربان، من به حرف‌تون گوش دادم ‫و کَمرون هم برگشته به برنامه,
‫طبق فرمایش خودتون، ‫برگه‌ی مرخصی رو امضا بزنین,
‫خواهش می‌کنم، قربان,
‫برنامه عوض شده، سرباز, ‫دیگه خودتـی و خودت,
‫داشتم برنده می‌شدم,
‫جمعش کن,
‫ای خدا,
‫ای وای,
‫جان,
‫چیـه، کودی؟
‫حرفت رو بزن,
‫نمی‌شه تنهایی برم,
‫این‌قدر کُس نگو,
‫فقط زر می‌زنی، کودی,
‫حالا یادت اومده بیای پیش من
‫چون فهمیدی نمی‌تونی تنهایی برگردی؟
‫توی کل زندگی‌مون,,,
‫تو و بابا می‌گفتین من ضعیفـم,,,
‫من بی‌عرضه‌ام,,, ‫من ترسوام,,,
‫ولی می‌دونی الان چی فهمیدم؟
‫من اونی نیستم که محتاج برادرشـه,
‫صبح به‌خیر، خانم‌ها! ‫چادرها رو جمع کنین!
‫بلند شین، سربازها! ‫سریع‌تر!
‫دست بجنبونین! ‫بلند شین دیگه!
‫صبح به‌خیر، خانم‌ها! ‫وقت کاره!
‫جونز؟
‫چادر رو جمع کنین و آماده شین!
‫چهار دقیقه‌ی دیگه راه می‌افتیم!
‫چی شده؟
‫جونز رو می‌گم,
‫بیدار شدم دیدم نیست,
‫دریافت شد, ‫تمام,
‫گروه جست‌وجو داره می‌آد,
‫پسره یه‌کم کسخل می‌زد، ‫ولی فکر نمی‌کردم بپیچونه بره,
‫یه‌کم زودرنجـه، ولی احمق نیست,
‫توی گردان کریپ به‌خاطر ‫راه‌رفتن توی خواب تحت‌نظر بود,
‫اگه رسیده باشه به مرداب، توی دردسره,
‫اجازه بدین برم دنبالش، قربان, ‫الان هر ثانیه ارزش داره,
‫مطمئنـم پیداش می‌کنن, ‫تو حواست به آزمون باشه,
‫بی زحمت بهشون بگو رفتم دنبال جونز,
‫چی؟ ‫کَم!
‫چی‌کار می‌کنی، کوپ؟
‫خبردار, ‫سریع,
‫با تو هم هستم، مک‌آفی,
‫پَت و مَت,
‫دقیقاً اینجا چه گُهی می‌خورین؟
‫قربان، خودتون فرمودین ‫جونز عضو دسته‌ی منـه,
‫قربان، کوپ هم جزو دسته‌ی منـه,
‫- قربان, ‫- چارلی ۳۲,
‫فاکسرات آکتال صحبت می‌کنه, تمام,
‫چارلی ۳۲, ‫دوتا مسافر غیرمجاز دارم: کوپ و مک‌آفی,
‫می‌فرستمشون به اردوگاه, ‫تمام,
‫منتفیـه, شما هم باهاشون می‌آی, ‫دیگه ادامه نمی‌دی,
‫خانم، جسارتاً,,,
‫بهم دستور دادن که همه‌ی سربازها رو ‫برگردونم و همین کار رو می‌کنم, تمام,
‫دارم بهت دستور می‌د,,,
‫اردوگاه دوکیلومتر به‌سمت شرقـه,
‫فوراً می‌رین اونجا ‫و به گردان ملحق می‌شین,
‫چَشم، قربان,
‫کَم,
‫سالیوان جلوی چشمت ‫از دستور فرمانده سرپیچی کرد,
‫کونش پاره‌ست, ‫اگه ما هم برنگردیم، پاره‌ایـم,
‫حق با توئـه, نباید به‌خاطر من ‫توی دردسر بیُفتی, برگرد,
‫- من تنهات نمی‌ذارم, ‫- نگران نباش، رِی,
‫دیگه نیازی نیست مراقبم باشی,
‫چیزیم نمی‌شه,
‫حواسم هست,
‫بهم اعتماد کن,
‫توی پایگاه می‌بینمت,
‫نفهمیدم چی شد، سرباز,
‫چی باعث شده فکر کنی
‫واسه خودت خری هستی ‫و می‌تونی راحت از گردانم بذاری بری؟
‫- قربان,,, ‫- ببنند دهنت رو!
‫فکر می‌کردم لیاقت ‫سرباز نمونه رو داری,
‫دیگه باهاش خداحافظی کن,
‫- حالا گم شو! ‫- چَشم، قربان!
‫گردان! آماده! حرکت!
‫۲۰ دلار شرط می‌بندم ‫جونز کف مرداب غش کرده,
‫۵۰تا شرط می‌بندم ‫که غذای تمساح‌ها شده,
‫تا الان فرار کرده و رفته فلوریدا, ‫خوش به حالش, عقلش کار می‌کنه,
‫عقلش کار می‌کنه؟
‫ناسلامتی قرارداد نیروی ‫دریایی رو امضا کردی,
‫فرارکردن کار بی‌خایه‌هاست, ‫مگه نه، غول‌تشنگ؟
‫آدم بی‌خیال برادرهاش نمی‌شه,
‫این چه باور کُسشعریـه؟
‫مرتیکه بی‌خایه,
‫من بودم، کونش می‌ذاشتم,
‫شوخی‌ت گرفته؟
‫کودی، برگرد سر جات!
‫نه! جان!
‫دارم کمکت می‌کنم، لاشی,
‫ای بابا,
‫بابامون مُرده!
‫- ولم کن! ‫- آخ!
‫بسـه!
‫- همین‌الان می‌ریم خونه! ‫- آروم بگیر!
‫- آروم بگیر، لامصب! ‫- جان!
‫آروم بگیر,
‫اروم, آروم,
‫آروم باش,
‫یه ماشین خبر کنین و ببرینش پیش کشیش,
‫بهت گفتم برگردی,
‫خودتون هم از دستور سرپیچی کردین,
‫شنیدم فرمانده چی گفت,
‫می‌خوان اخراج‌تون کنن؟
‫به همین راحتی؟
‫پس چی شد می‌گفتین ‫تا آخر عمر تفنگدارم؟
‫- دیگه ساکت, ‫- نه,
‫هر کار ازم خواستین، ‫براتون انجام دادم,
‫همه‌ی آزمون‌های مسخره‌تون رو قبول شدم ‫که بهتون ثابت کنم این‌کاره‌ام
‫و حالا می‌خواین ‫همه‌چی رو بریزین دور؟
‫آخه,,, منطقی نیست,
‫رفتارتون منطقی نیست,
‫جونز درباره‌تون راست می‌گفت,
‫- می‌خوای مثل جونز بشی؟ ‫- نه، می‌خوام مثل شما بشم,
‫چند سالتـه، کوپ؟
‫۱۸ سال,
‫قربان,
‫من هم همون‌موقع عضو ارتش شدم,
‫اولین باری که رفتم پیش مسئول استخدام
‫بهم گفت وزنم کمـه,
‫از تو هم لاغرتر بودم,
‫بهش گفتم باز برمی‌گردم,
‫یه‌کم وزنم بیشتر شد، ولی,,,
‫فکر کنم سهمیه‌ی استخدامش کم بود
‫چون خیلی بهم سخت می‌گرفت,
‫بالاخره اون‌روز من رو ‫برد برای آزمون فیزیکی,
‫قبل‌از این‌که برم روی وزنه,,,
‫یه تیکه فلز سنگین به پام بست ‫که وزنم بیشتر بشه,
‫بعدش ازش پرسیدم ‫«این تقلب حساب نمی‌شه؟»
‫«مگه تفنگدارها ‫این چیزها رو ننگ نمی‌دونن؟»
‫گفت اگه بتونی بعداً ‫جبرانش کنی، دیگه حلـه,
‫ولی همیشه این طوری نیست,
‫بعضی چیزها رو نمی‌شه جبران کرد,
‫من,,,
‫من آدم مهمی نیستم، کوپ,
‫ولی می‌خواستم بشم,
‫منظور فرمانده چی بود؟
‫گفت ترجیح می‌دین ‫این‌طوری آبروتون بره,,,؟
‫تو احمق نیستی، کوپ, ‫پس خودت بفهم,
‫کمک,
‫وِرنون و روبین، سریع‌تر!
‫دستت رو بداز روی من,
‫نه, دیگه بسـه, ‫کارم تمومـه,
‫زود باش,
‫سربازها باید با توان خودشون ‫آزمون رو تموم کنن، مک‌آفی,
‫کمکت به ضررش می‌شه,
‫آخر خطـیم و تازه می‌خوای بیخیال شی؟
‫- دکتر می‌خوای؟ ‫- نه، قربان!
‫پس دست بجنبون!
‫همین کار کافیـه,
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- کاریت نباشه,
‫بار رو تقسیم کنین، بچه‌ها,
‫- خودش وسایلش رو ببره, ‫- بگیر دیگه,
‫امروز به‌اندازه‌ی کافی پاره شدم,
‫باریکلا، اوپرا,
‫بده بغلی,
‫این یکی با خودتـه,
‫نگران نباش,
‫کمک‌های اولیه توی کوله‌مـه,
‫سه‌تا هورا بِکشیم واسه ‫اون‌هایی که تقلبی وارد ارتش شدن,
‫انرژی‌ت رو هدر نده,
‫آتل لازم داره,
‫- فاکسرات آکتال, چارلی ۳۲ هستم, ‫- بگو,
‫سرباز جونز رو پیدا کردم, ‫دچار شکستگی و پارگی ماهیچه شده,
‫وضعیتش پایداره, ‫درخواست گروه امداد دارم, تمام,
‫امداد توی راهـه, تمام,
‫تمومـه، قربان, ‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫دیگه رسیدیم، کله‌پوک‌ها!
‫چیزی نمونده!
‫بُکش! بُکش! بُکش!
‫توی جهنم می‌بینمت، سگ جهنمی,
‫برام یه صندلی نگه دار,
‫ردیف اولـی,
‫- زخمی شدی، سرباز؟ ‫- نه، خانم,
‫گروهبان سالیوان کجاست؟
‫نمی‌دونم، خانم,
‫تبریک می‌گم، تفنگدار,
‫براش زحمت کشیدی,,, تفنگدار,
‫تبریک می‌گم، تفنگدار,
‫سرباز وطن، تفنگدار,
‫خانم، اجازه می‌دین ‫آزمونم رو تموم کنم؟
‫سرباز وطن,
‫تبریک می‌گم، تفنگدار,
‫زود باش، کَم!
‫بدو، کوپ!
‫- اجازه هست بدوم، خانم؟ ‫- برو، سرباز,
‫بیا دیگه! بدو!
‫عرق آدم خشک می‌شه,
‫خونه بالاخره لخته می‌شه,
‫اسخون‌ها درمان می‌شن,
‫ولی چیزی که شما به دست آوردین
‫هیچ‌وقت فراموش نمی‌شه,
‫از اینجا که رفتین، ‫به کیرتون یه صفایی بدین,
‫- عــورا! ‫- عــورا!
‫ما رو ببر خونه، سرباز نمونه,
‫آماده!
‫به‌پیش!
‫به راست راست!
‫اسمت چیـه، سرباز؟
‫می‌خوای تفنگدار بشی؟
‫بله، قربان!
‫عــورا!
‫تمومـه، قربان,
‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫تو می‌بریش,
‫آخه,,,
‫کار من آموزش به تو بود,
‫شاید بهت سخت گرفته باشم
‫ولی هدفم این بود ‫که ازت سرباز خوبی بسازم,
‫ببخش که ناامیدت کردم
‫ولی دیگه به من نیازی نداری,
‫تو آماده‌ای، کوپ,
‫دیگه یه تفنگدار شدی,
‫روبه جلو!
‫یکی دیگه هم بگیریم، مشنگ‌ها, ‫همه بگین «دودول‌طلا»!
‫دودول‌طلا!
‫با بابات هم یکی بگیر,
‫آفرین، پسرم,
‫معرفی نمی‌کنی؟
‫عع، قربان این‌ها,,,
‫گروهبان ارشد,
‫پدر و مادرم هستن,
‫خانم و آقای نَش، ‫من گروهبان ارشد مک‌کینن هستم,
‫حتماً خیلی به این ‫تفنگدار افتخار می‌کنین,
‫آره خب,,, خوش‌تیپ شده,
‫الان برمی‌گردم,
‫باشه,
‫- یادم رفت اسمت رو بپرسم, ‫- بعله,
‫ولی درهرصورت برات ‫هدیه‌ی تبریک آوردم,
‫خوش بگذره، تفنگدار,
‫تو هم همین‌طور، تفنگدار,
‫حالا چی هست؟
‫باید زنگ بزنی تا بفهمی,
‫سرباز یکم کوپ,
‫- بله، گروهبان ارشد, ‫- فرمانده باهات حرف داره,
‫وای,
‫نیگاش کن,
‫مادرت بهم موضوعی رو گفت
‫که توی پرونده‌ت ذکر نشده بوده,
‫یعنی عمداً این رو به ما نگفتی؟
‫تقصیر اون نیست,
‫تقصیر منـه که بهش نگفتم,
‫چهار سالت که بود، ما توی ‫مینیاپولیس زندگی می‌کردیم,
‫یادتـه خونه‌ی زردی داشتیم ‫که ورودی چوبی داشت؟
‫برای ثبت‌نام توی مهدکودک ‫محدودیت سنی وجود داشت
‫ولی تو هشت ماه کوچیک‌تر بودی,
‫واسه همین تاریخ تولدت رو ‫یه‌کم دست‌کاری کردم,
‫تو ۱۸ سالت نیست، در اصل ۱۷ سالتـه,
‫متوجه نمی‌شم,
‫خب,,, چیزه,,,
‫تو زیر سن قانونی هستی، عزیزم,
‫یعنی نمی‌تونی عضو ارتش بشی,
‫امکان نداره, ‫دروغ می‌گه,
‫دروغ می‌گی, ‫همیشه کارِت همینـه,
‫این‌دفعه نه، عزیزم,
‫این خبر خوبیـه,
‫دیگه می‌ذارن بری, ‫آزاد شدی,
‫اگه مادرت امضا نکنه، ‫نمی‌تونی عضو ارتش بشی,
‫یعنی می‌گین باید برم؟
‫من یه تفنگدار نیستم؟
‫انگار اصلاً اتفاق نیُفتاده,
‫ولی افتاده,
‫واقعاً معذرت می‌خوام,
‫اجازه هست برم سرویس، خانم؟
‫دیگه باید چی بشه، کَمرون
‫تا بفهمی شانس دَرِ خونه‌ت رو زده؟
‫بهمون یه راه فرار داده,
‫شاید نخوام فرار کنم,
‫خودت می‌خواستی که آقای خودم بشم,
‫می‌خواستی تغییر کنم و قوی بشم,
‫اینجا باشم,
‫کنار برادرهام,
‫مفت به دست نیاوردمش,
‫براش زحمت کشیدم,
‫و حالا می‌دونی چندمَرده حلاجـی,
‫ولی دیگه وقتشـه بیخیال شی,
‫حق نداره یه‌هو بیاد و مثل همیشه ‫همه‌چی‌م رو ازم بگیره و ,,,
‫الان موضوع اون نیست، کَمرون,
‫خوب می‌دونی اگه ‫اینجا بمونی، چی می‌شه,
‫یا مثل جونز شکست می‌خوری ‫و یا مثل سالیوان نابود می‌شی,
‫- از کجا معلوم؟ ‫- معلومـه دیگه,
‫شاید فقط همین دو حالت نباشه,
‫- اگه راه خودم رو پیدا کنم چی؟ ‫- توهم نزن، کَمرون!
‫از سالیوان عبرت بگیر,
‫زندگی با دروغ بهای سنگینی داره,
‫هرچی بیشتر توش بمونی
‫به خودِ واقعی‌ت بیشتر ظلم می‌کنی,
‫تا این‌که یه‌روز,,,
‫دیگه یادت می‌ره کی بودی
‫و فراموش می‌شی,
‫اون‌وقت من چی می‌شم؟
‫گفتی معذرت می‌خوای که اومدی اینجا,
‫ببخش، عزیزم,
‫پس بهم ثابت کن,
‫- برگه‌ی عضویتم رو امضا کن, ‫- کَمرون,
‫- ازت می‌خوام یه کار واسه‌م انجام بدی, ‫- خوب بهش فکر کن,
‫تو الان خودت نیستی,
‫اتفاقاً هستم,
‫ممنون,
‫توی زندگی‌ت هرچی که بشی
‫همیشه پسر من می‌مونی,
‫جبرانش کن، سرباز,
‫جبرانش می‌کنم، خانم,
‫پس برو پیش برادرهات,
‫همه‌ش می‌خواستم ازت بابت این‌که ‫من رو کشیدی بالا تشکر کنم,
‫کاری نکردم که,
‫موفق شدیم، داداش!
‫- آره, ‫- ما تفنگداریـم!
‫- بیا, ‫- دمت گرم,
‫دوستت دارم، هیکس!
‫- چی شده؟ ‫- آخه نَش,,,
‫سرباز نمونه شده,
‫ولی می‌تونست تو باشی,
‫به‌خاطر من این مقام رو از دست دادی,
‫تو رو با دنیا عوض نمی‌کنم,
‫وگرنه سرباز نمونه نیستم,
‫بعدش هم,,, مهم اینـه که ‫واسه خودت سرباز نمونه باشی,
‫ولی تا آخر عمر ‫حساب‌های کافه‌م با توئـه,
‫حلـه,
‫شنیدم واسه جونز چی‌کار کردی,
‫من هم شنیدم ‫واسه کودی چی‌کار کردی,
‫آره خب,,,
‫کار تفنگدارها همینـه,
‫حالا بریم بگاییم!
‫عــو! عــو!
‫- عــورا! ‫- عــورا!
‫تحول سیاسی بزرگی ‫در نزدیکی خلیج فارس رخ داد,
‫گزارش شده که دولت عراق ‫به کشور همسایه، کویت، حمله کرده
‫و درگیری همچنان ‫نزدیک مرز ادامه دارد,
‫دولت واشینگتن تأیید کرده
‫که تا قبل‌از طلوع فردا، نیروهای زمینی ‫کویتی و عراقی رسماً جنگ را آغاز می‌کنند,
‫ساکنان منطقه خبر از صدای مهیب ‫مسلسل و تجهیزات سنگین نطامی داده‌اند,
‫گزارش شده که در هفته‌های اخیر
‫سربازان عراقی در نزدیکی ‫مرز تجمع می‌کردند,
‫کشورهای عرب در تلاش هستند ‫تا آتش این درگیری را خاموش کنند,
‫وزیر محترم دفاع، ‫آقای دیک چِینی رو فرستادم
‫تا اقدامات راهبردی لازم صورت بگیره,
‫دولت عربستان از ما درخواست کمک کرده,
‫و من هم در پاسخ به این درخواست
‫به نیروهای هوایی و زمینی آمریکا ‫دستور دادم که وارد خاک عربستان بشن,
‫حمله‌ی عراق امنیت کل منطقه‌ی ‫اطراف خلیج را به خطر انداخته,
‫سؤال اصلی این است که ‫آیا با رسیدن ارتش آمریکا
‫رژیم وحشیانه‌ی ‫صدام حسین به پایان می‌رسد
‫یا این اقدام منجر به جنگی بزرگ‌تر ‫در سطح جهانی خواهد شد؟
‫من رو این‌همه خوشبختی محالـه,
[ به یاد و خاطره‌ی نورمَن لیر ]
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال