‫«حق تعالی گرم و سرد و رنج و درد» ‫«بر تن ما می‌نهد ای شير مرد»
‫«خوف و جوع و نقص اموال بدن» ‫«جمله بهر نقد جان ظاهر شدن»
‫[حضرت مولانا]
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫[قسمت ۵: قطره]
‫قحطی اومده بود,
‫حیواناتمون,,,
‫از گشنگی مُردن,
‫محصولاتمون ثمر نمی‌دادن,
‫خدای آسمان ما رو از میزش رونده بود,
‫- به منم بده, ‫- نه,
‫- خیلی گشنمه, ‫- گفتم نه!
‫برو یه چیزی پیدا کن اون بیرون بخور,
‫چیزی واسه خوردن نیست,
‫بدش من! بدش من! واسه منه!
‫بدش من! مال منه!
‫بدش من!
‫این گوشت رو بهت نمیدم,
‫اگه می‌خوای، باید ازم بگیریش,
‫این,,,
‫آخرین درسیه,,,
‫که از من یاد می‌گیری,
‫برای به دست آوردن چیزی که می‌خوای,,,
‫باید خون بریزی,
‫اگه لازم شد،
‫خون هم‌خونت رو هم می‌ریزی,
‫اگه لازم شد، خون دوستت رو می‌ریزی,
‫برای زنده موندن,,,
‫می‌کُشی,
‫که بتونی جون سالم به در ببری,
‫برای گرسنگی نکشیدن,,,
‫باید بکشی,
‫سیر,,,
‫که بتونی سیر بشی,,,
‫بایجو,
‫آدم برای رسیدن به چیزی که می‌خواد، ‫باید خون بقیه رو بریزه,
‫اگه لازم باشه,,,
‫خون هم‌خونت رو می‌ریزی,
‫اگه لازم شد,,,
‫خون دوستت رو می‌ریزی,
‫حامی مغول‌ها!
‫آقا,
‫من از مولانا در برابر این مرد محافظت کردم!
‫می‌خواست مولانا رو بکشه!
‫قربان,
‫بیاید برگردیم مکتب,
‫می‌خوام برم شفاخونه,
‫بهتره برگردیم مکتب,
‫نیازی نیست,
‫اگه قرار باشه بلایی سرم بیاد,,,
‫جا و مکانش مهم نیست,
‫- قربان, ‫- صلاح‌الدین,
‫متوجه نگرانیت هستم و بهش احترام می‌ذارم,
‫لطفاً به تصمیمم احترام بذار,
‫توصیه‌ت درباره ارزنجان و سیواس چیه، وزیر علی؟
‫سرورم,
‫با اینکه قلعه‌های این دو استان نابود شدن,,,
‫باید بازسازیشون کنیم
‫و نشون بدیم که پرچم ما هنوز هم دست ‫مردم اون نواحیه,
‫چه خبری رو شنیدی که اینقدر غافلگیر شدی، اصفهانی؟
‫به مولانا حمله شده، سرورم,
‫چی؟
‫مهاجم به مولانا گفته حامی مغول‌ها,
‫مگه میشه؟
‫کی همچین اتهام احمقانه‌ای زده؟
‫اطلاعی ندارم، سرورم,
‫مولانا چطوره؟ خوبه؟
‫خدا رو شکر خوبه, هرچند,,,
‫اگه سرورم اجازه بدن، می‌خوام به مسئله ‫رسیدگی کنم,
‫می‌تونی بری,
‫خدا بهتون شفا بده,
‫خدا کمکتون کنه,
‫خوب شدی، فرزندم,
‫پسرم با دعاهای شما خوب شد,
‫خوابتون رو دیدم,
‫جدی؟ بگو ببینم چه خوابی دیدی,
‫چندتا از شما توی خوابم بودید, ‫همه شبیه شما لباس پوشیده بودن,
‫بعدش آتیش گرفتن,
‫کمک خواستید، فریاد کشیدید,
‫ولی نذاشتن کمکتون کنم,
‫مردم اینجا از شما خوششون نمیاد,
‫ولی من خیلی دوستتون دارم,
‫عشق تو کافیه، فرزندم,
‫برای من کافیه,
‫تو کی هستی، آقا؟
‫از کجا اومدی؟
‫از جلگه‌ی قبچاق‌ها,
‫از خوارزم اومدم,
‫مهارتت در استفاده از خنجر,,,
‫از کجا یاد گرفتی؟
‫از مغول‌ها,
‫از مغول‌ها می‌ترسید؟
‫درسته,
‫چون وقتی مغول‌ها دارن ول می‌گردن،
‫همه جا رو آتیش می‌زنن و نابود می‌کنن،
‫چاره‌ای جز استفاده از خنجر دارم؟
‫برای چی اومدی قونیه؟
‫به خاطر مولانا,
‫می‌خواستم ببینمش,
‫اومدم ازش درس بگیرم,
‫وقتی کسی که بهش چاقو زدی به مولانا حمله کرد،
‫فریاد کشید و به مولانا گفت حامی مغول‌ها,
‫به نظرت مولانا حامی مغول‌هاست؟
‫هیچ انسان عاقلی حامی مغول‌ها نیست,
‫چرا؟
‫چون مغول‌ها به هیچکس جز خودشون ‫اعتماد ندارن,
‫می‌خوای از مولانا چی یاد بگیری؟
‫هر چیزی که بلده,
‫اگه چیزی بلد نباشه چی؟
‫اگه هیچی بلد نبود,,,
‫آدم مهمی مثل شما من رو سوال پیچ می‌کرد؟
‫مردی که بهش چاقو زدی هنوز زنده‌ست,
‫اگه درباره چیزی دروغ گفته باشی و صداش رو درنیاری,,,
‫و اگه حقیقت افشا بشه,,,
‫نمی‌تونم ازت محافظت کنم,
‫از قصاص شدنت لذت می‌برم,
‫ولی,,,
‫اگه بگی چرا اومدی اینجا,,,
‫و بگی دلیل واقعیت برای چاقو زدن به ‫اون شخص چی بود,,,
‫امکانش هست بتونم ازت محافظت کنم,
‫حرف دیگه‌ای برای گفتن ندارم,
‫اومدن دیدن مولانا,
‫به خاطر مولانا دستم به خون آلوده شد,
‫آقایون,
‫بندازینش زندان,
‫خیلی خب، می‌تونید برید,
‫جناب وزیر,
‫اینا کی بودن، کامیار؟
‫تاجرهای استان من,
‫چی می‌خوان؟
‫می‌خواستن درباره شورشی که در شرف وقوعه ‫بهمون اطلاع رسانی کنن,
‫مثل اینکه مولانا حامی مغول‌هاست,
‫بهشون گفتم غیرممکنه,
‫هرچند، حرف تو دهن مردم افتاده,
‫من نمی‌فهمم، جناب وزیر,
‫کیه که می‌خواد مردم رو تحریک به شورش کنه؟
‫همونی که تاج و تخت سلطان رو می‌خواد,
‫اما دلیل شورش مردم مولاناست,
‫اونی که آبروی مولانا رو برده، ‫سلطان ما رو تهدید می‌کنه,
‫بذار بهت یادآوری کنم که در شورا چی گفتم، کامیار,
‫سر پا بودن کشور ما رو شمشیر اعلی‌حضرت ‫تضمین می‌کنه,,,
‫و اتحادش رو بصیرت و دانایی علما,
‫اگه بصیرت و دانایی رو برداری، شمشیر ‫باقی می‌مونه,
‫شمشیر به تنهایی نمی‌تونه بر کشور ‫فرمانروایی کنه,
‫دشمنی‌های زیادی هستن که تبدیل به دوستی میشن,
‫و نابودی‌های زیادی تبدیل به آبادی میشن,
‫ارتش‌های زیادی خواستار پیروزی هستن,
‫ولی کار خودشون رو تموم می‌کنن,
‫و بقیه باقی‌مونده‌شون رو برمی‌دارن,
‫تاجران زیادی فکر می‌کنن قراره سود کنن,
‫ولی مثل چوب آگار، آتیش به مالشون میزنن,
‫در دنیا، چنین اتفاقاتی طبیعیه,
‫مردم فکر می‌کنن این اتفاقات زهر هستن,
‫هرچند، در واقع عسل هستن,
‫ارتش‌هایی هستن که به مرگشون ایمان دارن,
‫هرچند وقتی به نور می‌رسن، پیروز میشن,
‫چرا داری این حرفا رو بهم میزنی؟
‫چون ناراحتی و داری سعی می‌کنی ‫ناراحتیت رو پنهان کنی,
‫به من گفتن حامی مغول‌ها,
‫به این چشم من رو می‌بینن,
‫تو اقیانوسی هستی که فریبِ نظرات ناپخته‌ی ‫مردم رو نمی‌خوری,
‫با چشم فانی به شایعات نگاه نکن,,,
‫و درون خودت به دنبال حقیقت باش,
‫خودت رو برای اتفاقات بعدی آماده کن,
‫حکمت آینده چیه؟ بهم بگو,
‫اگه به این راحتی بود، تو به چه دردی می‌خوردی؟
‫از اتفاقی که قراره بیفته چیزی رو کشف می‌کنی,,,
‫معنایی ازش پیدا می‌کنی,,,
‫که می‌فهمی مشکلاتت چقدر کوچیک هستن,
‫البته، حرفی که قبلاً زدیم تغییری نمی‌کنه,
‫تصمیم قبول کردن و نگه داشتنش با خودته,
‫«لا تحزن,»
‫غمگین مباش,
‫ذهنت بود که این سخن رو پیدا کرد,
‫حالا وقتشه که با دل و جون درکش کنی,
‫کیش,
‫کیش,,,
‫,,,و مات,
‫هم توی علم برادرت رو شکست دادی و هم توی ‫شطرنج، علاءالدین,
‫این حرف رو پیش برادرم نزن,
‫ولی حقیقت داره,
‫مهم نیست, این حرف رو نزن,
‫پس با من بازی کن تا بفهمی شطرنج یعنی چی,
‫شب بخیر، جناب اصفهانی,
‫شب بخیر، جناب وزیر,
‫قدم رنجه فرمودین,
‫وضعیت مفتری بی‌پروای مولانا به کجا رسید؟
‫با اینکه مهاجم زنده‌ست، ولی در شرف مرگه، ‫جناب وزیر,
‫چطور؟
‫یکی می‌خواد یه شایعه راه بندازه، اصفهانی,
‫اگه این مرد جون سالم به در ببره,,,
‫می‌تونیم بفهمیم شروع شایعه کار کی بود,
‫وقتی بفهمیم، کار کسایی که این شایعه رو ‫شروع کردن رو تموم می‌کنیم,
‫می‌دونی که خداوندگار چقدر برای ما باارزشه,
‫- نه، اصفهانی؟ ‫- البته، جناب وزیر,
‫خوبه,
‫مزاحمت شدم,
‫اصلاً,
‫شب بخیر,
‫شب بخیر، جناب وزیر,
‫من تسلیم نمیشم!
‫بهاءالدین؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫نمی‌خوای بگی؟
‫خجالت می‌کشم بگم، پدر,
‫چرا؟
‫حس می‌کنم,,,
‫تا حالا شده حس کنید به اندازه کافی ‫خوب نیستید، پدر؟
‫البته,
‫برای حل کردن این حس چیکار می‌کنید؟
‫سعی می‌کنم ناامیدی رو کنار بزنم,
‫وقتی ناامیدی کنار بره، راه‌حل پیدا میشه,
‫هر کسی گره زده، بهتر از همه می‌تونه ‫اون گره رو باز کنه، بهاءالدین,
‫مشکلات رو خدا جلوی راه ما قرار میده,
‫در این صورت,,,
‫بیا، بشین,
‫«لا تحزن,»
‫غمگین مباش,
‫اگه مردم دلت رو شکستن غمگین نباش,
‫مگه خدای رحیم نگفت، «من در قلب‌های شکسته هستم؟»
‫پس چرا غمگینی، عزیزم؟
‫اگه می‌خوای به روشنی روز بدرخشی,,,
‫پس غرور تاریکت رو به آتیش بکش!
‫میگی مشکلی داری,
‫ولی نمی‌دونی مشکلات هستن که ما رو ‫به خدا نزدیک می‌کنن,
‫فکر نکن فقط تویی که مشکل داری,
‫بدون که,,,
‫کسانی هستن که مشکل تو رو به چشم ‫نعمت می‌بینن,
‫امیدت رو از دست نده,
‫یوسف رو به خاطر بیار,
‫هر جا دردی باشه، درمانی هم هست,
‫هر جا فقر باشه، نعمت به اونجا میره,
‫سوالی باشه، پاسخ به دست میاد,
‫کشتی باشه، آب پدیدار میشه,
‫آب رو پیدا کن,
‫عطش درونت رو پیدا کن,,,
‫که آب در اطرافت پدیدار بشه,
‫اموال دنیوی لبخند الله هستن,
‫بهش نگاه کن,
‫اما درگیرش نشو,
‫«لا تحزن,»
‫غمگین مباش,
‫پدر,
‫حرفتون شبیه شعر بود,
‫می‌دونم، هرچند,,,
‫شما شعر نمی‌گفتین,
‫پس راه باز کردن گِره، شعره,
‫حالم بهتر شد,
‫لبخندت حال من رو خوب می‌کنه,
‫جناب وزیر,
‫عمر,
‫بالاخره اومدی,
‫نگرانت بودیم,
‫ارزروم چطوره؟
‫نگران نباشید,
‫قلعه‌مون رو پس گرفتیم,
‫خدا رو شکر,
‫ولی,,,
‫پیروزی ما تحت الشعاع قرار گرفته,
‫تحت الشعاع چی؟
‫سایه‌ی بایجو نویان,
‫باید یه چیز مهم رو به اعلی‌حضرت بگم,
‫اگه دیر کنیم,,,
‫ممکنه دولت سلجوقی سقوط کنه,
‫سرورم,
‫سه جاسوس در شهر ماست که در اختیار ‫مغول‌ها هستن,
‫هدفشون چیه؟
‫می‌خوان مجبورمون کنن اعلان جنگ کنیم,
‫ولی تعداد ما ازشون بیشتره, ‫نه، عمر؟
‫بایجو نویان می‌خواد تله بذاره که ‫برتری ما رو نابود کنه,
‫اگه بفهمه کِی می‌خوایم وارد جنگ بشیم,,,
‫مجبورمون می‌کنه در میدانی که ‫خودش می‌خواد بجنگیم,
‫که بتونه هر تله‌ای که می‌خواد بذاره,
‫نقشه بایجو نویان همینه,
‫سرورم,
‫به نظرم فقط یه راه برای خلاصی از تله‌ی بایجو داریم,
‫اونم اینه که جای شروع جنگ، تو حالت ‫دفاعی بمونیم، سرورم,
‫نظرات جناب وزیر بسیار مهمه، سرورم,
‫ولی خادم شما نگرانه,
‫اگه سرورم اجازه میدن، حرفم رو بزنم,
‫توی حالت دفاعی موندن باعث قوی‌تر شدن ‫بایجو نویان نمیشه؟
‫تازه، مغول‌ها که به بایجو نویان محدود نمیشن,
‫اگه در وضعیت دفاعی بمونیم، اینجوری,,,
‫فرصت نمی‌کنه بیست هزار سربازش رو تبدیل به ‫صد هزار سرباز کنه؟
‫در این صورت، مهم نیست بایجو چه ‫تله‌ای بذاره,,,
‫هیچ راهی بهتر از شکست دادنش در ‫میدان نبرد نیست,
‫اگه بایجو نابود بشه، مغول‌ها از ما ‫خواهند ترسید,
‫سرزمین ما رو ترک می‌کنن,
‫پدر مرحوم اعلی‌حضرت یعنی جناب ‫علاءالدین کیقباد,,,
‫همیشه یه راهی برای برقراری صلح بدون ‫جنگیدن پیدا می‌کردن، جناب اصفهانی,
‫شکی نیست,,,
‫که اعلی‌حضرت هم یه راهی پیدا می‌کنن,
‫ولی البته، حرف آخر رو حافظ ما، سلطان میزنن,
‫منتظر جنگ می‌مونیم,,,
‫تا از امیرها خبر برسه,
‫عمر,
‫وظیفه تو پیدا کردن جاسوس‌های شهره,
‫و وظیفه منم زدن سرهاشونه,
‫اطاعت میشه، سرورم,
‫هر خونه و مغازه‌ای,,,
‫که پشت دیوارهای این شهر هستن رو می‌گردید,
‫همه جا رو بگردید,
‫از هر کسی که بهش مشکوکید بازجویی می‌کنید,
‫مهم نیست کی هستن، ‫باید ازشون بازجویی کنید,
‫ولی بلایی سر کسی نیارید,
‫مردم رو نترسونید,
‫همین الان شروع کنید,
‫تکون بخوری می‌کشمت,
‫کی هستی، زن؟
‫چرا,,,
‫چی؟
‫چرا این شکلی لباس پوشیدی؟
‫چرا لباس زنونه نپوشیدی؟
‫افسون خاتون! افسون خاتون!
‫توی جمعیت گمتون کردم,
‫من رو ببخشید,
‫عیب نداره,
‫الان پیدام کردی,
‫فرمانده بزرگ ما، عمر اتابک,
‫بگو ببینم,
‫چرا این خانم اینجوری لباس پوشیده؟
‫منطقیه که آدم با لباس زنونه,,,
‫از قیصریه بیاد قونیه؟
‫مخصوصاً وقتی مغول‌ها در سرزمین ما هستن,
‫افسون خاتون، پدرتون منتظره,
‫بیاید دیگه منتظرشون نذاریم,
‫باشه, بریم,
‫یکی می‌خواد درباره‌ت یه شایعه شروع کنه، ‫خداوندگار,
‫ساکنین قصر هم نگرانت هستن,
‫و حمله‌ی خائنانه‌ای که بهت داشتن,,,
‫ما رو هم خیلی ناراحت کرد,
‫ممنونم,
‫من مغلوب این اتهام نمیشم,
‫همونطوری که فکر می‌کنم درسته رفتار می‌کنم,
‫چون می‌دونم سعی می‌کنن همچنان به سمتم ‫سنگ پرت کنن,,,
‫چه با دست و چه با زبان,
‫انسان یه مقصدی داره، جناب وزیر,
‫به اون مقصد می‌رسیم,
‫یا پاک، یا خونی,
‫وقتی به اون مقصد برسیم، دوست و دشمن ‫لو میرن,
‫شک ندارم، خداوندگار,
‫من,,,
‫می‌خوام یه چیز دیگه هم بگم,
‫سه سرباز مغول در شهر ما در اختیار ‫بایجو نویان هستن,
‫می‌دونم مکتب شما هر شاگردی رو می‌پذیره,
‫ولی,,,
‫تا یه مدت غریبه‌ها رو قبول نکنید,
‫من رو ببخشید، ولی امکانش نیست,
‫چرا؟
‫اگه به خاطر شر درهامون رو ببندیم,,,
‫در حق کسایی که می‌خوان با مهربونی ‫وارد بشن بی‌انصافی کردیم,
‫انگار داریم به یه شخص تشنه، نمک ‫تعارف می‌کنیم,
‫می‌دونم نگرانم هستید,
‫ولی من رو ببخشید,
‫الله از این مرد بیچاره محافظت می‌کنه,
‫وضعیت مفتری بی‌پروای مولانا,,,
‫به کجا رسید؟
‫یکی می‌خواد یه شایعه راه بندازه، اصفهانی,
‫اگه این مرد جون سالم به در ببره,,,
‫می‌تونیم بفهمیم شروع شایعه کار کی بود,
‫عزیزم,
‫بابا,
‫عزیزم,
‫افسون من,
‫خوشگل من,
‫منتظرت بودم,
‫تو منتظر بودی، ولی من تو راه هلاک شدم، بابا,
‫نمی‌تونستم بذارم تو این وضعیت تو ‫قیصریه بمونی، دخترم,
‫عذاب کشیدی، ولی محض امنیت خودت,
‫می‌دونم,
ا‌را‌ئه‌ا‌ی ا‌ز وب‌‌گا‌ه ب‍ا‌‌م‍ا‌ب‍ی‍ن
‫خوب کردی به حرفم گوش دادی و لباست رو ‫عوض کردی,
‫دختری بزرگ کردی که هیچوقت حرف ‫روی حرفت نمیاره,
‫پس باید استراحت کنی,
‫عالی میشه,
‫سرت رو بیار بالا! یالا!
‫امیر عدلیه اینجاست! ‫سلام کن,
‫یه چیزهایی شنیدم,,,
‫شنیده‌هام باعث شدن مشکوک بشم,
‫هرچند,,,
‫شنیده‌هام درباره مغول‌هاست,
‫مربوط به مردمان جلگه قبچاق‌ها که نمیشه، درسته؟
‫درسته,
‫هر چی شما رو به مغول‌ها مشکوک کرده,,,
‫به من مربوط نیست,
‫خوب بهت رسیدگی می‌کنن؟
‫چرا باید بهم رسیدگی کنن؟
‫می‌خوام وقتی سرت رو زدیم، صحیح و سالم باشی,
‫اگه ضعیف باشی، به درد من نمی‌خوری,
‫اگه صحیح و سالم بری بالای چوبه دار,,,
‫فریاد قدرتمندی هم می‌کشی,
‫موقع گریه التماس می‌کنی,
‫«من رو نکشید، من بی‌گناهم،» ‫صدات تو گوش همه زنگ میزنه,
‫ترجیح میدم اونطوری باشه,
‫زدن سر یه مرد لاغر در سکوت و خفا که ‫جالب نیست,
‫واسه همین بهشون دستور میدم ‫بهت رسیدگی کنن,
‫آقا,
‫چیزی شده؟
‫نه, ما خوبیم اما شنیدیم برای شما مشکلی ‫پیش اومده,
‫صلاح‌الدین زرکوب گفت,
‫- تو شهر,,, ‫- شما هم وقتی شنیدین ترسیدین,
‫شما نترسیدین؟
‫چرا بترسم؟
‫در ترس، صدها قطعیت هست,
‫یادتون باشه، بخش بینای چشم سیاهه,
‫درباره ترس‌هاتون مطمئن باشین,
‫بریم, ‫زشته منتظرشون بذاریم,
‫قربان، باز هم صبر کنیم؟ ‫چند نفر بیشتر نیومدن,
‫نمیان، صلاح‌الدین,
‫یکی یکی تعدادشون کم میشه، ولی نمیان,
‫شایعه به قلبشون رسوخ کرده,
‫بفرمایید، آقایون,
‫ای دوستان حقیقی من,
‫ای کسایی که با ایمان راسخ با من ‫هم صحبت میشید,
‫بدونید که,,,
‫سیل از کوهستان و تپه جریان پیدا می‌کنه ‫و به دریا می‌ریزه,,,
‫انگار که با اشتیاق، عاشقه,
‫رودخونه‌ها به درون دریا جریان پیدا می‌کنن,
‫با هزاران دست و پا به دریا میرسن,
‫چون آب‌ها دست و پای همدیگه هستن,
‫همدیگه رو حمایت می‌کنن,
‫قطرات آب با قدرت از همدیگه حمایت می‌کنن,
‫با این قدرت، از کوهستان‌ها و زمین‌ها ‫می‌گذرن,
‫و به دریا می‌رسن,
‫هر قطره گریه می‌کنه که,,,
‫«برگردید پیش خداوندتان، از او راضی باشید و ‫رضایتش را به دست بیاورید,»
‫چرا آدم باید از همچین چیزی غافلگیر بشه؟
‫چیزی که غافلگیرکننده‌ست,,,
‫سخته,,,
‫سخت اینه که:
‫ما یک قطره,,,
‫در مکانی کوهستانی، درون یک غار,,,
‫یا وسط یک دشت بی‌پایان باشیم,
‫در حالیکه جای اون قطره در دریاست,
‫می‌خواد اونجا باشه, ‫جاش اونجاست,
‫قطره بی دست و پا، بدون پا ‫سعی می‌کنه راه بره,
‫به شوق دریا دستش رو می‌بره جلو,
‫نه سیل کمکش می‌کنه، و نه دوستی داره,
‫با این وجود,,,
‫به سختی قل می‌خوره,
‫با میلی عجیب به سمت دریا می‌دوه,
‫ای قطره‌ی بی‌چاره,
‫قطره‌ی بی‌چاره,
‫خاک دشمن توئه,
‫زمین دشمن توئه,
‫گرمای خورشید دشمن توئه,
‫دریایی که می‌خوای بهش برسی، خیلی دوره,
‫قطره‌ی بی دست و پا,
‫وقتی اینقدر دشمن داری، چطور می‌خوای ‫به دریا برسی؟
‫اما این قطره میگه,,,
‫«من یه قطره هستم,,,
‫و دریای بی‌کران کمکم می‌کنه,
‫اشتیاقی درون منه,»
‫اون اشتیاق رازی رو پنهان کرده,
‫رازش در پایان دادن اون اشتیاقه,
‫حالش چطوره؟
‫بهتره,
‫کم‌کم داره به هوش میاد,
‫بیرون منتظر بمون,
‫چشم، آقا,
‫تو کی هستی، آقا؟
‫چرا سعی کردی مولانا رو بکشی؟
‫نمی‌خواستم بکشمش,
‫اگه نمی‌خواستی بکشیش,,,
‫چرا خنجرت رو بیرون کشیدی؟
‫جواب سوالم رو بده,
‫تو کی هستی؟ ‫چرا روش خنجر کشیدی؟
‫نه, نکن,
‫مهم نیست من کی هستم,
‫مهم کسیه که می‌خواد من رو بکشه,
‫اونی که سعی کرد من رو بکشه سوکتایه,
‫مثل من مغوله,
‫ولی یه فرقی بین ماست,
‫اون پسر بایجو نویانه,
‫دوباره بگو، آقا, چی گفتی؟
‫دوباره بگو,
‫اونی که به من خنجر زد,,,
‫پسر بایجو نویان، سوکتایه,
‫پسرش,
‫پسرشه,
‫جناب وزیر، نتونستیم مغول‌ها رو پیدا کنیم,
‫ولی همچنان دنبالشون هستیم,
‫کسی که به مولانا حمله کرد,
‫گفتید شفاخونه‌ست,
‫بله,
‫و حالش خوب نیست,
‫ولی,,,
‫این مرد داره شما رو اذیت می‌کنه,
‫بله، عمر, همینطوره,
‫ولی نمی‌دونم چرا,
‫بهتره حواست به اون مرد، و اونی که ‫تو زندانه باشه,
‫اطاعت میشه,
‫مگه نمی‌دونی وقتی میام، باید بهم سلام کنی,
‫اونی که بهش خنجر زدی به هوش اومد,
‫ولی زیاد زنده نموند,
‫طفلک مُرد,
‫ولی,,,
‫وقتی بیدار بود,,,
‫یه چیزی زیر گوشم زمزمه کرد,
‫همه چی رو بهم اعتراف کرد,
‫حیف شد,
‫نمی‌تونم سرت رو بزنم,
‫اون مرد بهم گفت تو رو نمی‌شناسه,
‫گفت فقط می‌خواسته مولانا رو بکشه,
‫یه بار دیگه میگی چرا اومده بودی اینجا؟
‫به خاطر مولانا,
‫خوبه,
‫در این صورت,,,
‫برو پیش مولانا,
‫آقا!
‫دستش رو باز کن!
‫آرزوها و خواسته‌های ما به واقعیت پیوستن,
‫در خیابون‌های قونیه راه میره,
‫به همه چیز نزدیک شدیم,
‫خیلی نزدیک,
‫فقط یه چیزه که نمی‌ذاره به آینده‌مون برسیم,
‫فقط یه چیز,
‫مهم اینه که اون در به روش باز بشه,
‫مهم اینه که به داخل دعوت بشه,
‫درباره کی صحبت می‌کنید؟
‫درباره آخرالزمان، ادریس,
‫کسی که داره میره به مکتب مولانا,,,
‫خودش آخرالزمانه,
‫و صور اسرافیل در دست منه,
‫هر وقت در شیپور بنوازم، دنیا به ‫آتش کشیده میشه,
‫هرچند، یه مشکلی داریم,
‫این مرد قبلاً خون ریخته,
‫مولانا یه قاتل رو می‌پذیره؟
‫اینش رو نمی‌دونیم,
‫من اهل جلگه‌ی قبچاق‌ها هستم,
‫از خوارزم برای دیدن شما اومدم,
‫بزرگترین آرزوم,,,
‫اینه که من رو بپذیرید,
‫قربان، این مرد قاتله,
‫خودتون که دیدین,
‫توی بازار یه نفر رو کشت,
‫چطور می‌تونیم همچین آدمی رو بپذیریم؟
‫چرا که نه، صلاح‌الدین؟
‫ما اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫مگه قرار نیست خون رو از دستانش پاک کنیم؟
‫نباید کینه و نفرت رو از قلبش پاک کنیم؟
‫چی خوندی، فرزندم؟
‫هیچی,
‫چی نوشتی؟
‫هیچی,
‫پس می‌خوای چی رو یاد بگیری؟
‫امکان نداره با این حال بپذیریمت,
‫باید خوندن و نوشتن رو یاد بگیری,
‫باید قرآن، تفسیرش، احکام الهی و حدیث رو یاد بگیری,
‫درست میگید,
‫هیچکدومشون رو بلد نیستم,
‫هرچند، یه چیز دیگه هست که دوست دارم یاد بگیرم,
‫چی؟
‫خودم رو,
‫می‌خوام خودم رو بشناسم,
‫از اتفاقی که قراره بیفته چیزی رو کشف می‌کنی,,,
‫معنایی ازش پیدا می‌کنی,,,
‫که می‌فهمی مشکلاتت چقدر کوچیک هستن,
‫البته، حرفی که قبلاً زدیم تغییری نمی‌کنه,
‫تصمیم قبول کردن و نگه داشتنش با خودته,
‫قبولت می‌کنم,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال