رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
[ سـانـدا ]
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫راست می‌گه, ‫شاید این مبارزه تموم نشه,
‫[ قسمت یازدهم: «حمله‌ی خاطره‌ها» ]
‫لعنتی! حالا چی‌کار کنم؟
‫نکنه چیزی رو از قلم انداختم؟
‫یادم رفتـه بود که ‫بعضی بچه‌ها چقدر دیوونه,,,
‫و چقدر,,,
‫بی‌رحمـن!
‫فـ فویومورا!
‫می‌دونی، من,,,
‫شاید در ظاهر هیکلم گنده باشه
‫ولی از درون هنوز یه بچه‌ی شیطونـم,
‫من هم مثل توئـم، ساندا!
‫واسه همین,,,
‫اومدم اینجا!
‫راستی ساندا,,,
‫می‌دونی چرا مراسم ‫اوج جوانی رو عصر برگزار می‌کنن؟
‫مگه دلیل خاصی داره؟
‫قبل‌از تاریکیِ شب,,,
‫غروب آسمون با آخرین تابش ‫خورشید، رنگ خاصی پیدا می‌کنه,
‫هدف مقایسه‌ی زمان کوتاه گرگ‌ومیش
‫با ظاهر آدم‌ها توی ۱۵سالگیـه,
‫سنی که می‌گن زیباترین حالت انسانـه,
‫ولی موضوع فقط زیباییِ ‫غروب و گرگ‌ومیش نیست,
‫چجوری بگم,,,
‫انگار خورشید تلاش می‌کنه ‫تا آخرین نفس آسمون رو روشن کنه,
‫از اون آسمون‌هاییـه که ‫می‌ترسم تماشا کنم,
‫شماها به آدم یادآوری می‌کنین ‫دوران بلوغ مثل شمشیر دولبه‌ست,
‫من که نمی‌فهمم چی می‌گی,
‫یه‌روز می‌رسه که موقع ‫تماشای غروب، خودت می‌فهمی,
‫ساندا,,,
‫فویومورا شیوری,,,
‫بچه‌ای که اولین بار ‫سانتا کلاز درونم رو بیدار کرد
‫و طلسم رو شکست,
‫آره,
‫من سانتا کلازم!
‫و کسی که دارم باهاش ‫دعوا می‌کنم,,, یه بچه‌ست!
‫دیگه پُرروبازی,,,
‫بسـه!
‫بیا بریم، فویومورا!
‫[ ۰ ساعت و ۰ دقیقه تا گرگ‌ومیش ]
‫چرا این پسره‌ی ابله نمی‌آد؟
‫گرگ‌ومیش شد دیگه,
‫چه گرگ‌ومیشی,
‫ولی خوشگلی‌ش به من نمی‌رسه,
‫ناماتامه فومی!
‫کجا رفت؟
‫خدا کنه حال ساندا ‫و فویومورا خوب باشه,
‫ساندا، فویومورا,,,
‫مراقب باشین!
‫عع!
‫اینجا هم یه آدم‌بزرگ داریم!
‫چی؟
‫به خودم قول دادم ‫هر آدم‌بزرگی که توی مراسم دیدم
‫درجا بُکشمش,
‫ولی هدف اصلی‌م سانتاست, ‫باید گلوله‌هام رو نگه دارم,
‫سانداکون؟
‫تازه مشخصـه خودت داری می‌میری,
‫فویوموراسان,,,
‫[ ۱۰ ]
‫گشنه‌م شد,
‫چی؟
‫پشتش نوشته «۱۰»!
‫از کلاس ۱۰ـه!
‫چی بود؟
‫آروم باشین!
‫برین داخل ساختمون!
‫[ غذای دریایی یاکیسوبا - بزنید بر بدن ]
‫[ مراسم اوج جوانی ]
‫[ ماهی سالمون ]
‫واقعاً از این چاپستیک‌ها بَدم می‌آد,
‫اگه یه بچه نتونه ‫باهاشون غذا بخوره,,,
‫نشون می‌ده هیچ ‫آدم‌بزرگی بالا سرش نبوده,
‫بی‌دقتی کردم,
‫همیشه کارم این بود که ‫روی آدم‌بزرگ‌ها تفنگ بگیرم
‫ولی امروز یه بچه رو نشونه گرفتم,
‫فکر کنم یاد گذشته افتادم,
‫وقتی اعتماد بین ‫یه آدم‌بزرگ و بچه رو دیدم,,,
‫یاد خاطره‌ی تلخم با مادرم افتادم,
‫نه بابا!
‫تنهایی توی جشنواره خوش نمی‌گذره,
‫فکر کنم ساندا و فویومورا فرار کردن, ‫خدا رو شکر که تونستن,,,
‫شما دوتا چه غلطی می‌کنین؟
‫چرا نرفتین؟
‫می‌خواست فویومورا رو بزنه، ‫واسه همین عقب‌نشینی کردم,
‫فوبومورا، یه‌جوری بشین ‫که لباس زیرت رو نبینم!
‫می‌خوام برم جلوش,
‫جان؟
‫منتظر منـه,
‫سانتا هیچ بچه‌ای رو ‫منتظر نمی‌ذاره,,,
‫حتی اگه یه قاتل روانی باشه!
‫می‌خوای همون‌طور ‫وایستی تا بهت شلیک کنه؟
‫نمی‌زنیش؟
‫نمی‌شه, چاره‌ای نیست,
‫جور دیگه‌ای نمی‌شه جلوی بچه وایستاد!
‫خودت می‌دونی چی می‌گم!
‫نمی‌تونم مثل تو ببندمش به مُشت و لگد!
‫طفل معصوم رو له کردی!
‫بچه‌ها آزادن که ‫بچه‌های دیگه رو بزنن,
‫منطقت توی حلقم,
‫به نظرم اگه یه آدم‌بزرگ ‫بچه رو بزنه، جُرمـه
‫ولی اگه بین دوتا بچه باشه، ‫می‌شه یه دعوای معمولی,
‫اون‌قدر همدیگه رو می‌زنیم ‫تا یکی‌مون تسلیم بشه,
‫دعوای بچه‌ها,,,
‫آمایا، پاستیل داری؟
‫همیشه واسه محکم‌کاری همراهم هست,
‫هوی، چه خبره؟
‫عع!
‫برگشتین به سانداکون، سانتاسان,
‫راستش خوش‌حالـم می‌بینمت!
‫تا حالا توی هیچ مراسمی ‫با دوستم شرکت نکردم!
‫تازه ببین! ‫همه‌جا دربست مال ماست!
‫اون واسه اینـه که ‫مراسم رو خراب کردی!
‫امروز به سه‌تا بزرگسال شلیک کردی, ‫بسـه دیگه,,,
‫عع,,,
‫حداقل توی بچگی‌ت نصیحتم نکن,
‫واسه نصیحت نیومدم! ‫اومدم بزنمت!
‫خون‌دماغ شدم!
‫هروقت یه‌چیز قرمز به بدنم می‌خوره
‫به سانتا تبدیل می‌شم,
‫و وقتی پاستیل می‌خورم، ‫برمی‌گردم به بچگی,
‫فکر کنم نقشه‌م جواب بده!
‫باید همه‌ش بچه بشم
‫تا بتونم یه دعوای برابر ‫باهاش داشته باشم!
‫این دیوونه‌بازی‌ها چیـه؟ ‫بس کن!
‫حال کردی؟ ‫ترسیدی، نه؟
‫ترسیدی که همچین پسر زیبایی
‫به یه پیر خرفت تبدیل می‌شه!
‫من هم اوایل می‌ترسیدم!
‫حتماً ترسیدی، فومی‌چان,
‫ترسیدی که مادرت جلوی چشم‌هات
‫داره هرروز پیرتر می‌شه,
‫جَوونی آدم خیلی باارزشـه,
‫معلومـه که نمی‌ترسم,
‫ولی واقعاً ترسیده بودم,,,
‫که با بالارفتن سنش ‫چقدر عوض شده بود,,,
‫اون رو کُشتم,,,
‫چون تحمل رفتارش رو نداشتم!
‫من و مامانم هر دو ‫از یه‌چیز می‌ترسیدیم!
‫آروم باش! ‫ترس نداره!
‫همه‌مون بچه‌ایـم!
‫و قراره یه روز بزرگ شیم!
‫تو هم کم‌کم عوض می‌شی، ناماتامه!
‫به‌خاطر تو همه‌ش ‫خاطرات مزخرف یادم می‌آد!
‫الان حالیت می‌کنم!
‫فکر کنم یه کاریش شده,
‫هوی، ساندا رو ببین!
‫فکر کنم توی کتک‌کاری ‫داره آسیب جدی می‌بینه!
‫به‌زور روی پاش وایستاده!
‫نه، فکر کنم به کتک‌کاری ربط نداره,
‫پس چیـه؟
‫ساندا به‌خاطر خون‌دماغش ‫همه‌ش داره تبدیل می‌شه,
‫این تبدیل‌های مداوم,,,
‫حتماً داره,,,
‫فشار زیادی به بدنش وارد می‌کنه!
‫اگه سانتا رو ۶۰ساله در نظر بگیریم,,,
‫یعنی در لحظه داره ‫تقریباً ۵۰ سال رو طی می‌کنه
‫و باز برمی‌گرده,
‫حتی یه دفعه هم زیادیـه!
‫استخون‌هاش، ماهیچه‌هاش، رگ‌هاش,,,
‫دیگه به حداکثر توان‌شون رسیدن,
‫ای وای! ‫سرم داره گیج می‌ره!
‫بالاخره این مبارزه‌ی ‫عجیب داره تموم می‌شه,
‫این تبدیل‌شدنت ‫بهم یه‌چیزی رو ثابت کرد,
‫بزرگ‌شدن,,,
‫همیشه با درد همراهـه!
‫خدا کنه فویوموراسان چیزیش نشده باشه,
‫اونو ایچیه,,,
‫چیزی که الان حس می‌کنی، ‫اسمش «درد روبه‌رشد»ـه,
‫درد روبه‌رشد؟
‫هرشب درد طاقت‌فرسایی رو ‫توی بدنت حس می‌کنی، درستـه؟
‫معمولاً شب‌ها سراغت می‌آد,
‫بوی صابون معطر می‌دی ‫که انگار به عسل آغشته شده,
‫این قطعاً بوی یه زن بالغـه,
‫حالم ازش به هم می‌خوره!
‫بدنت حسابی درد می‌کِشه، ‫چون داره به‌سرعت رشد می‌کنه,
‫آخه قانون طبیعت رو نقض کردی ‫و یه‌شبه بزرگ شدی,
‫این درد بهت می‌فهمونه
‫که چه گناه بزرگی مرتکب شدی,
‫واقعاً ممنونـم که این‌قدر ‫بهم توجه می‌کنی، آقای مدیر,
‫می‌دونم داری ‫از موضوع اصلی طفره می‌ری,
‫ولی نیازی به این کار نیست,
‫من,,,
‫قراره بمیرم، درستـه؟
‫هیشکی بهتر از خودم متوجهش نمی‌شه,
‫هرچی باشه، بدن خودمـه,
‫این دردهای شبانه
‫بیش‌ازحد زیاده,
‫فکر کنم به‌زودی ‫وسط خواب می‌میرم، درستـه؟
‫دیگه باهاش کنار اومدم,
‫باریکلا! خوشم اومد!
‫بدون اشک و ناله، مرگت رو قبول کردی
‫و با من هم مثل ‫یه بزرگسال حرف می‌زنی!
‫خیلی دوست دارم با هم ‫یه نوشیدنی بخوریم و گپ بزنیم!
‫زمان زیادی واسه‌م نمونده,,,
‫پس نه، ممنون,
‫ترجیح می‌دم زمان باقی‌مونده رو,,,
‫فقط با فویوموراسان بگذرونم,
‫ای وای! داره شب می‌شه!
‫آخه باید همین امروز می‌شد,,,؟
‫بزرگ‌شدن چیز وحشتناکیـه,
‫مگه نه، اونو ایچیه؟
‫فویوموراسان!
‫دیگه تبدیل نمی‌شه!
‫تموم شد!
‫نسخه‌ی ۱۴ساله‌ت رو ‫بیشتر دوست دارم، سانداکون,
‫پوست شفاف و موهای سالمت ‫تو رو گوگولی می‌کنه,
‫اون‌قدر به اون پیر خرفت تبدیل شدی ‫که دیگه جونی واسه‌ت نموند,
‫فکر کنم من بُردم,
‫فکر کنم این اولین باره,,,
‫قبلاً,,,
‫اگه این حرف‌ها رو می‌شنیدم,,,
‫خوش‌حال می‌شدم!
‫ولی,,,
‫واسه اولین بار توی زندگی‌م,,,
‫خوشم نیومد بهم گفتی «گوگولی»!
‫ما مَردها این‌جوری‌ایـم که,,,
‫تا حالا بهش فکر نکرده بودم
‫و حتی اولین باره ‫که خودم به زبون می‌آرم!
‫ولی می‌گمش ‫و منظورم به همه‌ی مَردهاست!
‫مَردی که توی زندگی‌ش نتونه ‫خفن باشه، عمرش بر فناست!
‫این تبدیل‌شدن‌ها
‫واسه خودم لذت‌بخشـه!
‫اتفاقاً منتظر بودم که ‫سانتای واقعی رو ببینم,
‫سانتاسان,,,
‫آرزوم اینـه که بذارین بُکشمتون!
‫فکر کردی می‌ذارم بُکشیم؟
‫ولی,,,
‫مگه وظیفه‌ی سانتا کلاز ‫برآورده‌کردن آرزوی بچه‌ها نیست؟
‫دروغ‌گو!
‫آدم‌بزرگ‌ها همه‌شون عوضی‌ان!
‫اگه اینجا بمیرم,,,
‫زحمت‌های آمایا,,,
‫هدر می‌ره!
‫اون‌وقت واقعاً یه آدم عوضی می‌شم!
‫یه بچه منتظرمـه!
‫بچه‌های زیادی منتظرمـن!
‫خنده‌هات هم حالم رو بَد می‌کنه!
‫می‌شه سریع بمیری تا خلاص بشم؟
‫ناماتامه فومی,,,
‫واقعاً آرزوت همینـه؟
‫چی؟
‫آرزوی واقعی‌ت رو بگو,
‫تو دنبال کُشتار بقیه نیستی,
‫خودت هم خوب می‌دونی، مگه نه؟
‫با کُشتن من به هدفت نمی‌رسی,,,
‫ناماتامه فومی!
‫فومی‌چان,,,
‫خفه شو! خفه شو!
‫پس از اول شروع می‌کنیم!
‫این یه تبدیل معمولی نیست,
‫ساندا واقعاً مثل آدم‌بزرگ‌ها شده!
‫حالا که بزرگ شدم,,,
‫دیگه نمی‌تونم اینجا بمونم,
‫اونو هم داره همین رو تجربه می‌کنه!
‫اون‌وقت من اینجا,,,
‫- آمایا، شرمنده! ‫- چی؟
‫باید برم اونو رو پیدا کنم!
‫بهم نیاز داشت، ولی من تنهاش گذاشتم,
‫چی؟ ‫پس ساندا چی می‌شه؟
‫اون از پس خودش برمی‌آد!
‫آره خب, ‫راست می‌گی,
‫اونو!
‫خوش‌حال می‌شم,,,
‫من چقدر خرم!
‫اونو می‌خواست کل مراسم رو با من باشه!
‫ولی من,,,
‫موهات چه قشنگ شده، فویوموراسان!
‫من هم می‌خواستم به تو بگم!
‫موهاش خیلی خوشگل شده بود,,,
‫و لباس هاکاما خیلی بهش می‌اومد,,,
‫حتی دُم اسبی موهاش هم ‫مثل همیشه بامزه بود,,,
‫و می‌خواستم بهش بگم!
‫خیلی احمقـم!
‫حتی یه کلمه از این‌ها رو بهش نگفتم!
‫اونو!
‫ببخش که دیر فهمیدم!
‫حالا,,,
‫بزن ببینم!
‫با هرچی می‌خوای، بهم حمله کن!
‫نمی‌تونم, ‫گلوله‌هام تموم شدن,
‫چی؟
‫پس الکی کُری می‌خوند؟
‫بدنم به‌خاطر تبدیل‌ها کوفته شده,
‫استخون‌هام داره می‌شکنه ‫و همه‌جام کبوده,
‫و ناماتامه هم اون‌قدر ازم مُشت خورد ‫و از تفنگش لگد خورد
‫که دیگه نای وایستادن نداره,
‫واقعاً؟
‫پس وقتش رسیده کار رو تموم کنم!
‫ناماتامه,,,
‫می‌خوام با آغوش سانتا
‫یه خواب شیرین بهت بدم,
‫چی؟
‫مگه حرکت مخصوص هم داری؟
‫بله، بچه‌ها رو با تمام قدرت ‫بغل می‌کنم و می‌خوابونمشون!
‫مطمئنـی عیب نداره؟
‫الکی گفتم, باید قبلش ‫به سانتای مشکی‌پوش تبدیل بشم
‫و الان نیروی کافی واسه‌ش ندارم!
‫فرار کرد! ‫جل‌الخالق!
‫عمراً بغلت کنم!
‫هوی، برگرد اینجا!
‫فقط یه‌نفر,,,
‫حق داره من رو بغل کنه!
‫دیگه موضوع مبارزه نیست!
‫نباید بذارم بغلم کنه!
‫وگرنه آغوش مامان یادم می‌ره!
‫باید فرار کنم! فرار!
‫فراموش نکن,
‫یادت باشه,
‫آغوشش رو یادت نره,
‫لحن صداش,,,
‫فومی‌چان,,,
‫چیـه، مامان؟
‫یه‌چیز مهم می‌خوام بهت بگم, ‫خوب گوش کن,
‫چی؟
‫باشه,
‫عع,,, صورتت,,,
‫هر کاری توی زندگی‌ت کردی,,,
‫من دیگه نیستم که تو رو تنبیه کنم,,,
‫حتی اگه به بزرگسال‌ها شلیک کنی,,,
‫و حتی اگه یه جشنواره رو به هم بریزی,,,
‫چی داری می‌گی، مامان؟
‫نگران نباش,
‫حالا دیگه یه دوست داری,
‫دوستی که همیشه بهت کمک می‌کنه,
‫و همیشه با دقت به حرف‌هات گوش می‌ده,
‫و اگه لازم باشه، ‫خودش تو رو تنبیه می‌کنه,
‫از این به بعد,,, تنها نیستی,
‫مامان,,,
‫آتیش‌سوزی!
‫- انبار داره آتیش می‌گیره! ‫- کپسول آتش‌نشانی رو بیارین!
‫دانش‌آموزی اونجا نبود؟
‫بچه‌های کلاس ۱۰ توی ساختمونـن!
‫پس همه جاشون امنـه!
‫فومی‌چان,,,
‫این دفعه ازت می‌خوام,,,
‫دستت رو دراز کنی,,,
‫و دوست جدیدت رو بغل کنی,
‫آتیش داره بیشتر می‌شه!
‫صبر کن بینم، یه‌چیزی اونجا تکون خورد!
‫الان وقت شوخی نیست!
‫هیشکی توی اون آتیش زنده نمی‌مونه!
‫فکر کنم توهم زدم,
‫دوستان، اونجا رو,,,
‫نسوختن!
‫حال‌تون خوبـه؟
‫سـ ساندا,,,
‫دود زیادی خوردی,
‫حالت خوبـه؟
‫هر چقدر هم که ‫بچه‌های کلاس ۱۰ قاتل باشن
‫نباید فراموش کنیم که بچه‌ان,
‫اوشیبو,,,
‫ازت ممنونـم که جون باارزش ‫دانش‌آموزم رو نجات دادی,,,
‫جناب «س»,
‫خودت این بچه رو توی خطر انداختی!
‫فقط خواستم بچه رو به آرزوش برسونم,
‫دوست داشت آدم‌بزرگ‌ها رو بُکشه,
‫کسی که امروز می‌میره، ‫من یا این بچه نیستیم!
‫تویـی!
‫اونو کجا رفت؟
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال