‫«گر آتش است یارت تو برو در او همی‌سوز ‫به شب فراق سوزان تو چو شمع باش تا روز»
‫[قسمت ۶]
‫[هم من منم، هم تو تویی، هم تو منی]
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫چون می‌خوای خودت رو بشناسی
‫باید اول یه چیزی که در درونته رو بشناسی,
‫بهش می‌گن «نفْس»,
‫آدم باید تمایلاتِ نفْس‌اش رو بشناسه,
‫حالا بگو ببینم،
‫نفْس‌ات بهت می‌گه کدوم رو بخوری؟
‫نون یا نمک؟
‫نمک رو انتخاب می‌کنه,
‫نون,
‫سیر شدن رو انتخاب کردی,
‫خودشناسی باعث می‌شه وقتی غذا می‌خوری ‫تشنه و گرسنه بشی,
‫وقتی تشنه شدم می‌فهمم؟ ‫بعدش به تکامل می‌رسم؟
‫تقلیل می‌ری,
‫در دنیای مادی تقلیل می‌ری
‫و در دنیای معنوی کامل می‌شی,
‫این راه، راه طولانی‌ایه؟
‫شاید تو کوتاهش کنی,
‫همون‌طور که راه ورود به این مکتب رو ‫کوتاه کردی,
‫پسرانم در این مسیر همراهی‌ات می‌کنن,
‫باهاشون می‌ری یه جایی,
‫وقتی رسیدی اونجا، کار رو با من ادامه می‌دی,
‫متوجه منظورم شدی؟
‫اول از همه، دستی‌ات که چاقو می‌گرفت ‫باید قلم بگیره
‫و چشم‌هات که خون می‌دیدن
‫باید حروف رو ببینن و مطالعه کنن,
‫مسیر سخت و مشقّت‌باری‌ـه,
‫اگه راهنما و مُرشد نداشته باشی ‫گُم می‌شی,
‫خوشبختانه نه یکی، بلکه دوتا مُرشد داری,
‫برای محافظت از شما ‫دستم رو به خون آلوده کردم,
‫شما هم اگه خنجر در دست داشتی
‫همون کاری رو نمی‌کردی که من کردم؟
‫من خنجر ندارم,
‫- اگه داشتی چی؟ ‫- هیچ‌وقت نداشتم,
‫توی سرزمینی که من ازش میام ‫هر کسی یه خنجر داره,
‫وقتی,,,
‫جونت در خطره,,,
‫کُشتن ضروری نیست؟
‫اگه هدف‌مون از مُردن این باشه که زنده بشیم چی؟
‫یعنی چی؟
‫توی این شرایط متوجه منظورم نمی‌شی,
‫چرا متوجه نمی‌شم؟
‫بذار توضیح بدم,
‫فرض کن وارد یه غار شدی,
‫به بیرون پشت می‌کنی، به نور,
‫داخل رو نگاه می‌کنی، توی تاریکی رو,
‫چون چیزی جز تاریکی نمی‌بینی ‫فکر می‌کنی دنیا تاریکه,
‫با این‌حال یه چشم‌انداز دیگه پشت سرت هست,
‫اگه شجاعت به خرج بدی ‫و صورتت رو به سمت نور برگردونی
‫و نور چشم‌هات رو کور کنه،
‫و اگه جسارت داشته باشی ‫تا از غار خارج بشی,,,
‫اون‌وقت حقیقتی که در پسِ حرف‌هامون هست رو ‫بهت می‌گیم,
‫خنجری که به دست می‌گیرم، مانع می‌شه,,,
‫که اینا رو بهم بگید؟
‫خنجر مهم نیست،
‫مهم خلاص‌شدن از خنجریه که توی ذهنته,
‫ذهنت مجابت می‌کنه که خنجر به دست بگیری,
‫پس اول از همه باید ذهنت رو تربیت کنی,
‫پرس‌وجو کردم,
‫پسره رو توی مکتب راه داده,
‫آقا ادریس، کی فکرش رو می‌کرد
‫که خدا توی این راه باهامون باشه؟
‫کاری می‌کنم مردم ابهت مولانا رو بشکنن
‫و مغول‌ها ابهت سلطان رو بشکنن,
‫بعد از اینکه مردم از شرّ مولانا خلاص شدن
‫و مغول‌ها از شرّ سلطان‌مون خلاص شدن
‫مُلاّی من میاد به مردم بی‌رهبر می‌گه,,,
‫«از امیر عدلیه، اصفهانی، پیروی کنید,»
‫این ملاّی حقیر هر چی امر کنید می‌گه، ارباب,
‫شک نداشته باشید,
‫خوبه، خوبه,
‫فقط یه چیز مونده تا به خواسته‌مون برسیم,
‫زندگیِ مغولِ مجروح,
‫مگه نمُرده؟
‫مُرده,
‫زخمش عمیق بود,
‫مسلّم بود عمرش به این دنیا نیست,
‫به امیر عدلیه، آقای اصفهانی هم اینا رو گفتم,
‫چرا به وزیرمون نگفتی؟
‫آقای اصفهانی این‌طور صلاح دونستن,
‫بهم دستور دادن دربارۀ اون مغوله ‫فقط به خودشون اطلاع بدم,
‫کسی از اطرافیانت خنجر استفاده نمی‌کنه؟
‫معلومه که می‌کنن,
‫مثلاً عمر اتابک, ‫از دوستانِ عزیز منه,
‫از خنجر و شمشیر استفاده می‌کنه,
‫از فرمانده‌های سلجوقیه‌ست,
‫پس,,,
‫مردم شما هم با خنجر جون دیگران رو می‌گیرن,
‫بذار توضیح بدم,
‫یه آدم عاقل رو تصور کن,
‫که به‌جای تمام انگشت‌هاش خنجر داشته باشه,
‫سرِ سفره می‌شینه,
‫دستش رو دراز می‌کنه لقمه برداره ‫ولی خودداری می‌کنه تا به بقیه آسیب نزنه,
‫اگه بخوای چیزی از جیبش برداری،
‫خودش چیزی که توی جیبشه رو بهت می‌ده، ‫تو برنمی‌داری,
‫این فرق بین خنجریه,,,
‫که تو دستت می‌گیری ‫و خنجری که عمر اتابک دستش می‌گیره,
‫اگه خنجر ذهنت رو رها کنی
‫دیگه توی دستت هم خنجری نمی‌مونه,
‫ارباب، عمر اتابک اومده,
‫می‌خواد شما رو ببینه,
‫بذار بیاد,
‫طبیب بهم گفت مغولِ مجروح مُرده,
‫جدی؟
‫گفت گذاشتی قاتل بره,
‫الان که ما با عجله ‫داریم همه‌جا دنبال مغول‌ها می‌گردیم,,,
‫چرا دربارۀ اتفاقی که افتاده بهم خبری داده نشد؟
‫من از تمام کارهایی که اعلی‌حضرت ‫قصد انجامش رو داره، اطلاع ندارم، عمر اتابک,
‫فقط وقتی خودش بهمون می‌گه خبردار می‌شیم,
‫شما سلطان نیستید، آقای شمس‌الدین,
‫نمی‌دونم خودتون رو جای ایشون فرض می‌کنید یا نه,
‫هیچ‌وقت همچین فرضی نمی‌کنم,
‫چون دوست دارم کله‌ام به بدنم چسبیده بمونه,
‫اما از اونجایی که سلطان‌مون، ‫حاکمِ این سلطنت‌ـه,,,
‫منم سلطانِ عدلیۀ سلجوقیان هستم,
‫هر چیزی که دلم بخواد رو ‫با هر کسی که بخوام در میون می‌ذارم,
‫مسئله دیگه‌ای هست که می‌خوای بدونی، عمر اتابک؟
‫نه، آقای شمس‌الدین,
‫اونچه که بهش اشارۀ ضمنی شده بود ‫به نزدت اومد,
‫تو هم قبولش کردی,
‫پس، از چیزی که برات آورد راضی هستی,
‫حتی با اینکه هنوز نمی‌دونم چی آورده، راضی‌ام,
‫اون پسره بی‌سواده, ‫خوندن و نوشتن بلد نیست,
‫حکمت این کار چیه؟
‫شاید حکمت رو توی سوادآموزی‌اش پیدا نکنی
‫بلکه توی هستی‌اش پیدا کنی,
‫قاطیِ مرواریدهای دریا، سنگ‌ریزه پیدا می‌شه,
‫بین نقص‌ها و تقصیرها، ‫تمجید و تحسین پیدا می‌شه,
‫توی قونیه فقط تو چشم و عقل اینو داری ‫که این چیزا رو بفهمی,
‫حکمت ماجرای پسره رو پیدا کن
‫و بذار این دوستی رو به کمال برسونیم,
‫چرا همیشه حرف از رفتن می‌زنی؟
‫چون بدونِ رفتن، برگشتنی در کار نیست,
‫ما می‌ریم,,,
‫تا اونی که میاد، خودش رو نشون بده,
‫اون کیه؟
‫هنوز از مقاصد اون پسره پرده‌برداری نکردی,
‫پس نمی‌تونم اشاره کنم که کی میاد,
‫شاید ندونی پسره به چه جایگاهی می‌برتت,
‫شاید حکمتِ اومدنِ اون رو پیدا نکنی,
‫در این‌صورت، هم از وجود من محروم می‌شی ‫هم از کسی که میاد,
‫اول برادرت،
‫بعدش مادرت، پدرت،
‫همسر اولت,,,
‫بعدش هم که مردم شروع کردن به ترک‌کردنت,
‫یه نفر یه چیزی دربارۀ من گفت,
‫بعدش مردم ترکم کردن,
‫برای همین سخنانم به قلب‌هاشون رسوخ نکرد,
‫اگه غیر از این بود، ‫انقدر تشنۀ این برانگیختگی نبودند,
‫چیزی نیست، خداوندگار,
‫چیزی نیست,
‫خیلی چیزا در راهه,
‫نزدیکترین‌هات بهت شک می‌کنن,
‫نزدیکترین‌هات بهت پشت می‌کنن,
‫چرا؟
‫چون روت رو به بیرونِ غار برگردوندی,
‫اما اونا هنوز دارن داخل تاریکی می‌گردن,
‫خدا می‌دونه اصفهانی چه فکری توی سرش داره,
‫اما,,,
‫برای تصمیمی که گرفته نمی‌تونیم کاری بکنیم,
‫چرا، جناب وزیر؟
‫اصفهانی امیر عدلیه‌ست، عمر,
‫اختیارِ گرفتنِ چنین تصمیماتی رو داره,
‫بنابراین باید یه راه دیگه پیدا کنیم,
‫جناب وزیر,
‫کامیار,
‫اصفهانی پسرکی که خونریزی کرده بود رو ول کرد,
‫داریم راجع‌به همین موضوع صحبت می‌کنیم,
‫می‌دونید پسره کجاست، جناب وزیر؟
‫نه، نمی‌دونیم,
‫توی مکتب مولانا جلال‌الدین,
‫دلیل اینکه اومده قونیه,,,
‫ظاهراً اینه که از حکمت مولانا الهام بگیره,
‫جناب وزیر، می‌تونم با خداوندگار ‫راجع‌به پسره صحبت کنم,
‫نه,
‫خودم با مولانا صحبت می‌کنم، عمر,
‫تو یه وظیفۀ دیگه داری,
‫هر چی امر بفرمایید,
‫چشم از اصفهانی و طبیبه برندار,
‫اگه با هم اومدن، اجازه داری,,,
‫که هر جا بودن دستگیرشون کنی,
‫هر چی امر بفرمایید,
‫خیلی خوب می‌شه که بفهمیم
‫اصفهانی چه فکری توی سرش داره، جناب وزیر,
‫یه راهی هست، کامیار,
‫قطعاً یه راهی براش هست,
‫چه راهی؟
‫فرمانده,
‫می‌خوام یه مأموریت مهم بهتون بدم,
‫- امر بفرمایید, ‫- اصفهانی و اون طبیبه رو تعقیب کنید,
‫اگه بیرون قصر همدیگه رو دیدن، ‫بهم خبر بدین,
‫مواظب باشید,
‫نباید بفهمن دارن تعقیب می‌شن,
‫هر چی امر بفرمایید,
‫غذاهای باقی‌مونده رو بدید به حیوونا,
ا‌را‌ئه‌ا‌ی ا‌ز وب‌‌گا‌ه ب‍ا‌‌م‍ا‌ب‍ی‍ن
‫آمین,
‫بعضی وقتا همه‌چیز بجز تو ‫روی دوشم سنگینی می‌کنه,
‫وایستادن روی پاهام برام سخت می‌شه,
‫کم پیش میاد که شما رو ‫انقدر خسته ببینم، اعلی‌حضرت,
‫انقدر واضحه؟
‫ما در آستانۀ جنگیم، خاتون,
‫اگه قبلاً بود,,,
‫برای اتفاقی که افتاده دستور لشکرکشی می‌دادم,
‫ولی الان,,,
‫توی تصمیم‌گیری مردّد هستم,
‫چرا؟
‫یه نفر هست,,,
‫که حرف‌هاش ذهنم رو درگیر کرده,
‫ازم نمی‌خواد بجنگم
‫بلکه می‌خواد پا جای پای بابام بذارم,
‫این مشاور کیه؟
‫مولانا جلال‌الدین,
‫خوش اومدی, بفرما,
‫ممنون، خداوندگار,
‫اگه وقت داری,,,
‫می‌خوام در مورد مسئله‌ی مهمی ‫باهات صحبت کنم,
‫البته، بفرما,
‫شرایط چالش‌برانگیزی‌ـه,
‫مغول‌ها ازمون کمترن,
‫ولی به هیچ وجه نمی‌شه فهمید ‫چی توی سرشون می‌گذره,
‫مسلماً دارن سعی می‌کنن منو به میدون نبرد بکِشن,
‫یه بخشی از وجودم,,,
‫می‌گه به حرف مولانا گوش کن,
‫به‌جای جنگ، دنبال صلح باش,
‫یه بخشی از وجودم هم,,,
‫می‌گه با پنجاه هزار سرباز ‫برو به جنگِ مغول‌ها,
‫به خونریزی‌شون پایان بده,
‫منتظر چیزی هستی که تصمیم بگیری؟
‫آره,
‫به امیرهام گفتم سربازهاشون رو بیارن,
‫مطابق خبرهایی که اونا میارن ‫تصمیم‌گیری می‌کنم,
‫مطمئنم بهترین تصمیمی که,,,
‫به صلاح حکومت و مردمه رو می‌گیری,
‫بیا تو,
‫افسون خاتون اومده، سلطان,
‫اگه خودت به قدرتت شک کنی، ‫همه بهت شک می‌کنن,
‫همون‌طور که از عشق من به خودت مطمئنی,,,
‫از قدرتت هم مطمئن باش، سرورم,
‫بفرما,
‫اومدم در مورد یه مسئله‌ی دیگه بهت هشدار بدم,
‫چه مسئله‌ای؟
‫پسری که اخیراً به مکتب‌ات راه دادی,
‫خداوندگار,,,
‫مغول‌ها دارن سعی می‌کنن بهمون نفوذ کنن,
‫خدا رو چه دیدی، شاید الانش هم کرده باشن,
‫توی این شرایط,,,
‫باید حواس‌مون به اطرافیان‌مون باشه,
‫باید نسبت به تازه‌واردها ‫با احتیاط بیشتری عمل کنیم,
‫فکر می‌کنی این پسره مغوله؟
‫من فکر می‌کنم هر غریبه‌ای که میاد قونیه,,,
‫احتمالش هست جاسوس مغول‌ها باشه,
‫از اونجایی که این پسره اخیراً ‫بهمون معرفی شده،
‫لطفاً مراقب باش، خداوندگار,
‫منظورم نسبت به هر کس و هر چیزه,
‫اگه اجازه بدی,,,
‫می‌خوام یه مسئله‌ی دیگه هم ‫که ذهنم رو درگیر کرده باهات مطرح کنم,
‫اختیار داری، بفرما,
‫به تمام افراد این مکتب اعتماد داری؟
‫اعتماد درجاتی داره,
‫پس به هر کسی اعتماد نداری,
‫اگه بگم ندارم، در حق‌شون کم‌لطفی کردم,
‫اگه بگم دارم، دروغ گفتم,
‫دیگه خودت حساب کن,
‫خیلی‌خب,
‫هیچ‌کس رو نداری که کاملاً بهش اعتماد داشته باشی؟
‫معلومه که دارم,
‫چرا داری همچین سؤالی می‌پرسی؟
‫می‌خوام ازت اجازه بگیرم تا با یه نفر ‫که کامل بهش اعتماد داری در ارتباط باشم,
‫برای چی؟
‫برای وظیفۀ مکاتبۀ خبرها به قصر,
‫وظیفۀ خیلی مهمیه، خداوندگار,
‫خیلی مهم!
‫- سلام افسون خاتون, ‫- سلام بانو,
‫خوش اومدی, صفا آوردی,
‫ممنونم,
‫خاتون، خیلی خوشگل و باوقار شدی,
‫استغفرالله، بانو, ‫دارید منو خجالت‌زده می‌کنید,
‫خجالت‌زده برای چی؟ ‫باید افتخار کنی, افتخار!
‫بریم اونجا بشینیم,
‫بگو ببینم توی قیصریه چی‌کارها کردی,
‫برامون شربت بیارید,
‫بگو راه برگشت چطور بود,
‫همون‌موقع که مغول‌ها تسلیم‌مون شدن,
‫خودم رو در پوشش یه مرد رسوندم قونیه، بانو,
‫در پوشش یه مرد؟
‫بابام توی نامه‌اش این توصیه رو کرد,
‫یه فرمانده سلجوقی فکر کرد ‫واقعاً مَرد هستم
‫و یه خنجر گذاشت روی گردنم,
‫کدوم فرمانده؟
‫عمر اتابک,
‫بخت باهات یاره، خاتون,
‫بابات یکی از مقامات بزرگِ دولت سلجوقی‌ـه,
‫فرماندهی که روت خنجر کشیده، ‫از سوگلی‌هاست,
‫و تا جایی که می‌دونم دلش جایی گیر نیست,
‫شربت رو بیار، خاتون,
‫حرفای افسون، گلوم رو خشک کرد,
‫می‌خواستیم قبل از اینکه قلم به دست بشی،
‫یه درکی از دنیای داخل پیدا کنی,
‫اونا اینجا چی‌کار می‌کنن؟
‫دارن کتاب‌های بزرگان و علما رو کپی می‌کنن,
‫- باشه، ولی چرا؟ ‫- تا فقط اینجا نگه‌شون نداریم,
‫بلکه به مکاتب و شهرهای دیگه هم بفرستیم‌شون,
‫بیا,
‫برگه‌های کپی‌شده، اینجا کتاب می‌شن,
‫پدرتون و جناب وزیر باهاتون کار دارن، آقا,
‫جناب وزیر؟
‫همینجا منتظر بمون, ‫کارم که تموم شد برمی‌گردم,
‫بانو، عمر اتابک اومده,
‫منتظره امر بفرمایید,
‫بذار بیاد داخل,
‫بانو,
‫بیا، عمر اتابک,
‫شنیدم قبلاً با افسون خاتون آشنا شدی,
‫درسته، بانو,
‫افتخار شرف‌یابی رو داشتم,
‫پیروزی‌ات توی ارزروم همه‌مون رو ‫خیلی مسرور کرد,
‫به همه‌مون امید داد,
‫پیروزی و امید، هر دو از طرف جناب سلطان میان,
‫دوست داشتم برای پیروزی‌ات ‫بهت طلا پاداش بدم
‫ولی می‌دونم به همچین چیزهایی علاقه نداری,
‫از اونجایی که می‌دونم ‫به نوشتن و علم کلام علاقه‌مندی
‫این هدیه رو پیدا کردم که مناسب خودته,
‫قبول می‌کنی؟
‫من عاشق رنگ قرمزم,
‫برای همین خواستم رنگ جوهرش قرمز باشه,
‫منت به سرمون گذاشتید، بانو,
‫می‌خوام یه چیز دیگه هم بدونم، عمر اتابک,
‫علاقه‌ات به نویسندگی از کجا میاد؟
‫از استادم، مولانا جلال‌الدین,
‫جدی؟
‫شنیدم محبوب دل همه‌ست,
‫پس تو هم از اونایی,
‫هم دوستش دارم، هم پیروِ راهش هستم,
‫با اجازه,
‫نظرت چیه، بابا؟
‫قبول کنم؟
‫تصمیمش با خودته، علاءالدین,
‫هر تصمیمی که بگیری
‫من بهت اعتماد کامل دارم,
‫چه تصمیمی می‌گیری، علاءالدین؟
‫این مقام رو توی قصر می‌پذیری؟
‫بله، آقا,
‫نهایت تلاشم رو می‌کنم ‫تا این وظیفه‌ای که منو لایقش دونستید انجام بدم,
‫شک ندارم همین‌طوره,
‫فرمانده,,,
‫که می‌تونی شمشیر بزنی و ‫شمشیرت رو خونی کنی,
‫چقدر عجیب که این فرمانده ‫هم عاشق علم کلام‌ـه
‫و هم نویسندگی,
‫من نه خواهانِ خونریزی‌ام ‫نه شمشیرزنی,
‫ولی اگه لازم باشه، ‫خونریزی می‌کنم و شمشیر می‌زنم,
‫و خونِ روی شمشیرم رو ‫با جوهر پاک می‌کنم,
‫با کلام,
‫منظورت از کلام چیه؟
‫منظورم آموزه‌های خداوندگارـه,
‫اون آموزش می‌ده، من گوش می‌دم, ‫و همزمان با گوش‌دادن می‌نویسم,
‫بجز تغییر چهره در قالب یه مَرد,,,
‫چه مهارت‌های مخفی‌ای داری، افسون خاتون؟
‫من مثل شما مهارت‌هام رو آشکار نمی‌کنم,
‫مهارت‌های من محرمانه‌ان,
‫با یه نگاه نمی‌شه دیدشون,
‫چرا حالت چهره‌ات عوض شد؟
‫یه چیز ناخوشایند دیدم,
‫- آقای شمس‌الدین, ‫- بابا جون,
‫افتخار آشنایی با فرمانده شجاع سلجوقی رو داشتم,
‫جداً؟
‫وقتی بانو با یه هدیه مفتخرشون کرد ‫منم اونجا حضور داشتم,
‫خدا می‌دونه پیروزی بود، ‫یا هدیه‌ای,,,
‫از جانب مغول‌ها,
‫ظاهراً از پیروزی‌مون ناراحتید,
‫اصلاً و ابداً,
‫اون‌قدر با خوشحالی از این پیروزی استقبال کردم
‫که به سربازهای زیردستِ خودم هدیه دادم,
‫خوش به حال‌شون,
‫با اجازه‌تون,
‫از من چیزی می‌خوای، بابا جون؟
‫به اون نزدیک نشو، دخترم,
‫جانم؟
‫خدایا!
‫وای خدا، خدا رو شکر!
‫علاءالدینِ من وارد قصر شد!
‫کاش مادر مرحوم‌تون بود ‫و این روز رو می‌دید,
‫ولی من می‌دونستم,
‫می‌دونستم این اتفاق می‌افته,
‫از کجا می‌دونستی، جنت خاتون؟
‫اونا بچه‌های گوهر خاتون هستن,
‫نوه‌هام هستن,
‫حضور در قصر که سهله،
‫وزیر شدن هم بهت میاد، پسرم,
‫خجالتم می‌دین، مامان‌بزرگ,
‫تازه کم گفتم,
‫جفت‌تون هم از نظر علمی ‫هم از نظر ادب و شعور، همه‌چی‌تموم هستید,
‫علاءالدین توی قصر، سوگلیِ همه می‌شه,
‫بهاءالدین هم توی مکتب,
‫خوشحال نیستی؟
‫معلومه که خوشحالم, چرا نباشم؟
‫اما,,,
‫قصر جای متفاوتیه,
‫خیلی‌ها بودن که اونجا بهشون افترا زده شده,
‫خیلی‌ها سرشون رو جلوی افتراها خم کردن,
‫ترسم اینه که خدایی نکرده ‫همچین اتفاقی بیفته,
‫دلسرد نشو، پسرم, ‫نگران نباش، کایرا خاتون,
‫من به نوه‌ام اعتماد دارم,
‫می‌ره توی قصر و ‫انشاءالله آدم‌حسابی بیرون میاد,
‫انشاءالله,
‫حق داره نگران باشه، مامان‌بزرگ,
‫درکت می‌کنم,
‫حواسم هست که نگرانی‌ات رو برطرف کنم,
‫داری به چی گوش می‌دی، خاتون؟
‫برو ببین شام در چه حالیه,
‫زردآلوها رو گاز گاز نکن، خاتون!
‫به یه دردی بخور ‫و ببین غذا یه موقع نسوزه,
‫طبقۀ بالا چه خبر بود؟
‫چند ساعت رفته بودی,
‫چه خبری می‌تونه باشه؟
‫در مورد قبولیِ علاءالدین توی قصر صحبت کردیم,
‫یکی از پسرهام وزیر می‌شه،
‫اون یکی یه مدرسِ معروف می‌شه,
‫خیال می‌کردیم علاءالدین و بهاءالدین ‫پسرهای گوهر خاتون‌ان,
‫این چه حرفیه؟
‫معلومه که پسرِ اون‌ان,
‫ولی منم به اندازۀ گوهر خدا بیامرز,,,
‫براشون جون کَندم,
‫وقتی علاءالدین توی قصر مستقر شد
‫و دیگه از اعضای ثابتِ اونجا شد،
‫می‌رم خدماتش رو ببینم,
‫انشاءالله، کرمانا,
‫خدای بلندمرتبه تو رو هم در زمینۀ شمشیرزنی ‫و هم در زمینۀ قلم‌زنی ماهر آفریده,
‫همیشه از این بابت شکرگزارم، استاد,
‫اما در آینده,,,
‫می‌دونم شاید از شمشیرم بیشتر استفاده کنم,
‫داری در مورد تمایل سلطان‌مون به جنگ ‫صحبت می‌کنی؟
‫هنوز چیزی قطعی نیست,
‫وقتی از امیرها خبر بیاد، قطعی می‌شه,
‫به‌زودی از تصمیم اعلی‌حضرت مطلع می‌شیم,
‫امیدوارم,,,
‫که تصمیم سلطان‌مون ختم به خیر بشه,
‫آمین,
‫استاد، یه موضوع دیگه هم هست,
‫جناب وزیر دربارۀ این قضیه بهم هشدار داد، ولی,,,
‫نگرانی‌ام نمی‌ذاره ساکت بمونم,
‫پسرکی که توی مکتب راهش دادین,,,
‫خب چی؟
‫استاد، یه مسئله‌ای در مورد اون هست ‫که منو نگران می‌کنه,
‫اگه اجازه بدین می‌خوام زیر نظر داشته باشمش,
‫لزومی نداره، عمر,
‫مسئولیت اون پسر با منه,
‫چه خیر برسونه چه شرّ، من باید جوابگو باشم,
‫استاد، دقیقاً از همین نگرانم,
‫این پسره شاید بهتون آسیب بزنه,
‫وقتی به بیابون نگاه می‌کنی، چی می‌بینی عمر؟
‫یه مکان بی‌پایان,
‫اون مکان بی‌پایان از ذراتی تشکیل شده,
‫وقتی دستت رو می‌کنی زیرِ خاک
‫ذراتش از لای انگشت‌هات می‌ریزن بیرون,
‫مکان بی‌پایان یعنی یه چیز کامل,,,
‫ولی از ذراتی هم تشکیل شده,
‫وقتی به پسره نگاه می‌کنی ‫یه چیز کامل دیگه می‌بینی,
‫وقتی بهش به دیدِ ذرات نگاه می‌کنی چی می‌بینی؟
‫شنیدم داری می‌ری قصر,
‫بله، دارم می‌رم,
‫قصر چه‌جوریه؟
‫قصر؟
‫نمی‌دونم, ‫اولین باریه که دارم می‌رم,
‫ولی بعداً برات تعریف می‌کنم,
‫البته اگه تو بخوای,
‫می‌خوام,
‫پس دیگه باید برم,
‫نمی‌خوام دیر کنم,
‫جناب وزیر، خوش اومدی, ‫صفا آوردی,
‫خوشحالم به این بندۀ حقیر سر زدی,
‫خوشحالم جایی هستم ‫که منو عزیز می‌دونن، اصفهانی,
‫بسیار عالی,
‫می‌دونی,,,
‫مقام‌ها دائمی‌ان,,,
‫ولی مردم موقتی‌ان,
‫حق با شماست، جناب وزیر,
‫اما یکی از وظایف‌مون,,,
‫اینه که جانشین‌هامون رو تربیت کنیم,
‫روی این مسئله کار کردی؟
‫نخیر,
‫لزومی ندیدم,
‫چرا لزومی ندیدی؟
‫نکنه قصد داری مقامت رو حفظ کنی؟
‫تا وقتی اعلی‌حضرت بهم وظیفۀ جدیدی محول نکنه
‫از همین مقام راضی‌ام,
‫خوبه، خوبه,
‫پس خیلی خوب می‌شه اگه,,,
‫یه نفر رو تربیت کنی ‫که مثل خودت دوستدار عدالت باشه,
‫کسی رو برای این کار در نظر داری؟
‫نه,
‫ولی می‌تونم یه نفر پیدا کنم,
‫نگران نباش, من برات یه نفر پیدا کردم,
‫- جناب وزیر, ‫- علاءالدین!
‫بیا علاءالدین,
‫یکی از عادل‌ترین افراد در استان قونیه,
‫پسر مولانا جلال‌الدین، علاءالدین,
‫علاءالدین رو تربیت کن، آقای اصفهانی,
‫حتماً، جناب وزیر,
‫زحمت داره، مگه نه؟
‫چرا دارم وقتم رو با این چیزا هدر می‌دم؟
‫خودشناسی اتلاف وقت نیست,
‫این‌جوری چطور می‌تونم خودمو بشناسم؟
‫این حروف,,,
‫بهم حس اینو می‌دن ‫که دارم سرم رو می‌کوبونم توی دیوار,
‫خودشناسی یعنی شناخت باطن خودت,
‫یادگیری‌اش ساده نیست,
‫چون همه‌چیز در باطن تو مهر و موم شده,
‫تمام زحمات برای باز کردنِ قفلشه,
‫اگه بهم بگی چطور قفلی که شکستی رو بشکنم
‫زودتر به نتیجه می‌رسم,
‫من اصلاً قفل رو ندیدم، پسر جون,
‫اصلاً قفلی ندیدم,
‫چرا کسی ازت محافظت نمی‌کنه؟
‫آدمای مهمی میان بهت سر می‌زنن,
‫خیلی‌ها دوستت دارن,
‫پس چرا هیچ‌کس در برابر خطر ازت محافظت نمی‌کنه؟
‫چون که خودم رو به خدا سپردم,
‫هیچ حافظی بهتر از اون نیست,
‫حالا، علت‌ها در معلول‌ها مخفی شده‌ان,
‫معلول‌ها هم در علت‌ها,
‫وقتی یه چیزی می‌گم و انجامش می‌دم ‫معلولی داره,
‫ولی نباید یادت بره که,,,
‫اون معلول‌ها مسبب علت‌های دیگه‌ای می‌شن,
‫صحیح,
‫به‌خاطر همینه که عزیزانت ولت کردن؟
‫حتی اگه یه عده ترکم کردن,,,
‫و بهم پشت کردن، ‫دَرهام به روی همه باز می‌مونه,
‫تا مردم ملت‌های دیگه ‫بتونن بیان داخل و سرکشی کنن,
‫تا از من بشنون که ما چی هستیم,
‫من اومدم داخل تا یه سر و گوشی آب بدم,
‫ولی نشنیدم بگید چی هستید و کی هستید,
‫بیا نزدیکتر,
‫نزدیکتر, از اینم نزدیکتر,
‫این جنگ برای چیه؟
‫حالا که تو منی و من تو,,,
‫این جدایی برای چیه؟
‫این جنگ و لجاجتی که با خودمون داریم چیه؟
‫چرا نور از نور فرار می‌کنه؟
‫همه‌مون آدمای بالغی هستیم,
‫پس چرا انقدر کوریم؟
‫چرا ثروتمندان از فقرا بدشون میاد؟
‫چرا دستِ راست از دستِ چپ بدش میاد؟
‫مگه جفت‌شون مال آدم نیستن؟
‫نظرکرده یعنی چی؟
‫ملعون یعنی چی؟
‫همه‌مون از یه خاکیم,
‫عقل و ذهن‌مون یکی‌ـه,
‫ولی زیرِ این آسمونِ پاره‌پاره,,,
‫یکی رو دوتا می‌بینیم و وحشت می‌کنیم,
‫حواسِ پنج‌گانه و شش جهتِ جغرافیایی رو,,,
‫برای رسیدن به جایگاه اتحاد استفاده کن,
‫چرا باید فقط در مورد درخت بلندِ اتحاد صحبت کنی؟
‫بیا,
‫منیّت رو بذار کنار
‫و به بقیه ملحق شو,
‫وقتی فقط خودتی و خودت، ذره‌ای بیش نیستی,
‫وقتی به بقیه ملحق می‌شی,,,
‫دریا می‌شی,
‫معدن می‌شی,
‫شیرِ نر، کاری که باید بکنه رو می‌کنه
‫و سگ هم کاری که سگ‌ها می‌کنن می‌کنه,
‫روح مخلص به خواستِ خودش، درک می‌کنه
‫و جسم، جسم می‌مونه,
‫جسم و روح رو یکی بدونید,
‫اما در صدها هزار تکه,
‫مثل بادوم, ‫همه‌شون مقادیر روغن‌شون یکیه,
‫زبون‌های بسیاری روی زمین وجود داره
‫ولی معنیِ همه‌شون یکی‌ـه,
‫اگه گلدان رو بشکنید,,,
‫آبِ جاری‌شده یکی می‌شه,
‫اگه اتحاد رو پیدا کنید,,,
‫و کلام رو از صافیِ دل رد کنید،
‫روح به هر کسی که دیدگاهی ‫برای تجلی خودش داره,,,
‫پیام ارسال می‌کنه,
‫بیا عمر,
‫چرا اعلی‌حضرت دستور تشکیل شورا داده؟
‫قاصدهایی که برای امیرها فرستادیم برگشتن، عمر,
‫بحث شورا,,,
‫ارائه‌ی خبر به سلطان‌مونه,
‫خبر خوبیه یا بَد؟
‫حضار محترم! سلطان‌مون، ‫اعلی‌حضرت غیاث‌الدین کیخسرو تشریف آوردند,
‫اعلی‌حضرت,,,
‫چهار قاصدی که به نزدِ امیرها فرستادید برگشتند,
‫پس بگو امیرها جواب‌شون چی بوده، وزیر علی,
‫امیرها گفتند که,,,
‫برای جنگِ با مغول‌ها ‫نیروهای کمکی نمی‌فرستند,
‫می‌خوان تنهامون بذارن؟
‫شما تنها نیستید، اعلی‌حضرت,
‫پنجاه هزار سرباز دارید ‫که آماده به فرمان‌تون هستند,
‫چقدر طول می‌کشه ‫تا پنجاه هزار سرباز آماده بشن، عمر؟
‫۹ روز برای لشکرکشی کافیه، اعلی‌حضرت,
‫پس فوراً آماده‌سازی‌ها رو شروع کنید,
‫در طلوعِ دهمین روز,,,
‫بعد از نماز صبح,,,
‫سلجوق‌ها به مغان لشکرکشی می‌کنن,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال