‫شیوری-سان,
‫تو واقعاً‌ یه یوکای‌ای؟
‫آره،‌ خب، فکر کنم,
‫واقعاً اومدی اینجا تا من رو بخوری؟
‫حرفم اینه، هیناکو
‫اگه گوشت گاو و مرغ در مقطع خاصی از زندگی‌شون بهترین طعم رو داره،
‫فکر نمی‌کنی این موضوع درمورد آدم‌ها هم صدق کنه؟
‫تشریف بیارید!
‫بیا بعدش اون رو یه امتحانی بکنیم!
‫قبوله!
‫بزن بریم!
‫ای وای من، این رو نگاه!
‫ببین چه غرفه‌های باحالی اینجا هست!
‫هیناکو، بیا اینجا!
‫بجنب، زود باش!
‫هیچ معلوم هست داره چیکار می‌کنه؟
‫اومدم دعوتت کنم جشنواره,
‫می‌خوایم خوش‌مزه‌ت کنیم,
‫بفرما,
‫خیلی‌ها رو دیدم از اینا دست‌شون دارن، ‫گفتم شاید تو هم خوشت بیاد,
‫ممنونم,
‫یا شایدم این رو ترجیح می‌دی؟
‫نه، همین خوبه,
‫چه شیرینه,
‫خیلی سمج و خودخواهه,
‫گوشش به حرف هیچ‌کس بدهکار نیست,
‫عه‌وا؟
‫یهو جمعیت چند برابر شد!
‫آه، فهمیدم, آتیش‌بازی داره شروع می‌شه!
‫هیناکو!
‫با همه‌ی این حرف‌ها
‫لطفاً ازم جدا نشو,
‫به‌طرز ترسناکی,,, مهربونه,
‫حس عجیبی داره,
‫وقتی از دستم می‌گیره و من رو توی جشنواره این‌ور و اون‌ور می‌بره
‫یادِ,,, گذشته‌ها می‌افتم
‫بابایی! مامانی!
‫اونی-چان! جشنواره خیلی خوش می‌گذره، مگه نه؟
‫هیناکو؟ مشکلی پیش‌ـــ
‫ببخشید,
‫هیناکو؟
‫از اولشم اومدنم به اینجا اشتباه بود,
‫نمی‌خواستم خاطرات گذشته برام زنده شه,
‫نه,,, اینطور نیست,
‫مسئله این نیست که نمی‌خوام خانواده‌م رو به یاد بیارم,
‫هرگز نخواستم فراموش‌شون کنم
‫ولی
‫هی، کو-کون!
‫آسمون رو نگاه کن! آتیش‌بازی الان شروع می‌شه!
‫هر دفعه که یادم میاد
‫نفسم بند میاد
‫و احساس خفگی می‌کنم,
‫آتیش‌بازی خیلی قشنگ بود، نه؟
‫بعداً عکس‌هاشو برام بفرست!
‫آه,
‫پس اینجا قایم شده بودی، هیناکو,
‫یهو جیم شدی!
‫همه‌جا رو دنبالت گشتم,
‫جلو نیا,
‫هیناکوـــ
‫ببین، شیوری-سان,
‫می‌دونم گفتی تا وقتی به اوج خو‌ش‌طعمی نرسم، من رو نمی‌خوری
‫ولی شک دارم خوش‌طعم‌تر از این بشم,
‫آخه,,, من همین الانشم از اومدن به این جشنواره پشیمونم,
‫از اینکه تصمیم گرفتم بهت اعتماد کنم، پشیمونم,
‫گفتی می‌خوای خوش‌مزه‌م کنی
‫اما هرچی بیشتر بهم محبت می‌کنی، ‫بیشتر به این فکر می‌کنم که
‫واقعاً قصد داری آخرش من رو بخوری یا نه؟
‫تو اصلاً
‫هیچی حالیت نیست,
‫شیوری-سان؟
‫جای نگرانی نیست,
‫من
‫آدم نیستم,
‫واقعیتش به کسایی که تسلیم غریزه‌شون می‌شن و ‫سعی می‌کنن یه ناخونک بهت بزنن، حسودیم می‌شه,
‫من ترجیح می‌دم پوستت رو بِکنم،
‫شکمت رو باز کنم، دل و روده‌ت رو بریزم بیرون،
‫و همین حالا درسته ببلعمت؛ ‫طوری که حتی یه ناخن هم ازت باقی نمونه,
‫ولی جنابعالی
‫بعد از اینکه به هزار زحمت آوردمت جشنواره،
‫اومدی می‌گی، «شک دارم خوش‌طعم‌تر از این بشم»،
‫و «تقصیر توــه که بهم محبت می‌کنی,»
‫یعنی چی این حرفا، ایش!
‫من دارم برای خوش‌مزه کردنت این‌همه دردسرو به جون می‌خرم,
‫اصلاً قدر زحماتم رو نمی‌دونی!
‫منو ول کردی به امون خدا و گذاشتی رفتی!
‫عـــه,,, آه,,, خب، متأسفم,
‫چرا من دارم معذرت‌خواهی می‌کنم؟
‫اگه برات درس عبرت شده باشه،‌ اشکالی نداره,
‫تازه‌شم، تو یه‌چیزی درموردم فهمیدی!
‫برای اینکه با شناخت همدیگه رابطه‌مون رو صمیمانه‌تر کنیم،
‫منم یه سؤالی ازت می‌پرسم,
‫یه سؤال؟
‫چند وقته ذهنم رو درگیر کرده
‫تو
‫چرا انقدر برای مُردن له له می‌زنی؟
‫اونطوری که فکر می‌کنی‌ــــ
‫,,,نیست,
‫بهم دروغ نگو,
‫درسته که بوی خون و گوشت تو نسبت به بقیه‌ی آدم‌ها، خیلی خوش‌مزه‌تره
‫ولی برای من هیچ تفاوتی با بوی یه والِ به‌ساحل‌نشسته‌ی درحال فاسد شدن، نداره,
‫این بوی اولیه‌ی فاسدشدگی برای خیلی‌ها به اندازه‌ی کافی خوش‌مزه‌ست؛
‫اما همون‌طور که ملاحظه می‌کنی، من استانداردهای بالاتری دارم,
‫می‌گما، یکم زیاده‌روی نیست که من رو ‫با یه وال درحال فاسد شدن یه کاسه می‌کنی؟
‫هیچ می‌دونستی، هیناکو؟
‫که این بوی آدم‌هاییه که آرزوی مرگ دارن؟
‫تازه فقط این نیست,
‫اون روزی که اون خون‌آشام دریایی خفتت کرد، غافلگیر شدی،
‫اما اصلاً سعی نکردی برای نجات خودت دست‌وپا بزنی,
‫و هردفعه که بهت گفتم می‌خوام بخورمت،
‫واکنشت یه‌طوری بود که انگار از خداته,
‫دلیلش چیه؟
‫واقعاً
‫رنگ چشم‌هاش
‫عین دریایی,
‫از همون لحظه‌ی اولی که دیدمت، به این فکر می‌کنم,
‫منظورت چیه؟
‫خانواده‌م
‫خانواده‌م تو یه تصادف سوختن,,, ‫و ماشین‌شون افتاد دریا
‫چشم‌هات انقدر شبیه اون دریاست که,,, ترسناکه,
‫وقتی شیش سالم بود،
‫همه‌ی اعضای خانواده‌م مُردن,
‫اولین سفر خانوادگی‌مون بود,
‫بابایی
‫مامانی
‫اونی-چان
‫وقتی ماشین از پرتگاه سقوط کرد، من افتادم بیرون,
‫به خودم که اومدم،
‫دیدم امواج دریا، اون ماشین سوخته رو همراه با پدر و مادر و برادرم بلعیدن,
‫هیچ کاری ازم ساخته نبود,
‫اون روز
‫باید همراه اون‌ها می‌مردم,
‫اگه می‌تونستم فقط چند متر خودمو جلو بکشم،
‫همراه با خانواده‌م توی اون دریای تیره و تاریک غرق می‌شدم,
‫ولی
‫ولی اون صدا رو شنیدم,
‫«هیناکو، تو باید زنده بمونی,»
‫شاید خیالاتی شده بودم,
‫امکان نداشت صداشون از اون ماشین سوخته به گوشم رسیده باشه,
‫اما شک نداشتم که اون صدا رو شنیدم,
‫قشنگ یادمه,
‫پس حتی اگه اون‌قدری دل‌شکسته و افسرده باشم که بخوام بمیرم
‫نمی‌تونم این خواسته رو به زبون بیارم,
‫باید محض خاطر خانواده‌م زندگی کنم,
‫من
‫هیناکو,
‫و همون‌موقع بود که
‫سروکله‌ی تو پیدا شد,
‫من؟
‫دقیقاً همون چیزی هستی که می‌خواستم,
‫چیزی به این اندازه بی‌رحم، بامحبت و آشفته در تعیین مرگ و زندگی,
‫چیزی که تحت کنترل هیچ آدمی نیست,
‫چیزی شبیه اون دریایی که اون روز خانواده‌م رو در خودش فرو برد،
‫و بی‌شک من رو به کام مرگ می‌فرسته
‫متوجه منظورت شدم,
‫به‌نظرت از خوش‌شانسیت نبود که جون سالم به در بردی؟
‫همه‌ی عزیزهام رو توی یه چشم به‌هم زدن از دست دادم,
‫کجای این خوش‌شانسیه؟
‫من که همچین فکری نمی‌کنم!
‫الحق که یه هیولایی,
‫با شنیدن این داستان، چیزهای زیادی درباره‌ت فهمیدم!
‫انصافاً صمیمی شدن با بقیه حس فوق‌العاده‌ای نیست؟
‫اگه آرزوی مرگت رو به زبون بیاری، هیچ‌وقت نمی‌تونی خودتو ببخشی,
‫یه احساس کاملاً انسانی,
‫ولی بذار یه نصیحتی بهت بکنم,
‫باید به حرف خانواده‌ت گوش بدی
‫و از تک‌تک روزهای زندگیت نهایت لذت رو ببری,
‫ولی
‫سعی کن از دریچه‌ای دنیا رو ببینی که غمی توش نباشه,
‫اگه به حرفم گوش کنی، دیر یا زود زمان مرهمی روی زخم‌های قلبت می‌شه,
‫و وقتی اون روز برسه، توی زندگی به امید و شادی می‌رسی,
‫و پیش خودت فکر می‌کنی، ‫«نمی‌خوام بمیرم, می‌خوام مدت بیشتری زندگی کنم»
‫و همون‌موقع‌ست که من درسته قورتت می‌دم,
‫پس، هیناکو,,, اگه واقعاً می‌خوای هرچه زودتر بخورمت،
‫باید همه‌ی سعیتو بکنی که شاد باشی,
‫برای مُردن، باید بیشتر تلاش کنم که زنده بمونم؟
‫چقدر مسخره,
‫این چیزیه که بهش می‌گن منافع مشترک,
‫هرچی بیشتر تلاش کنی، همه‌ی طرفین بیشتر سود می‌برن,
‫ولی حس می‌کنم همه‌ی زحمتشو انداختی گردن من,
‫این نشون می‌ده چقدر روت حساب باز کردم، هیناکو,
‫شیوری-سان,
‫اگه به تور کسی بی‌رحم‌تر از تو بخورم
‫احتمالاً بذارم اون به‌جای تو من رو بخوره,
‫همچین احتمالی وجود نداره,
‫هر هیولایی هم که سراغت بیاد،
‫نمیذارم دستش حتی به یه انگشتت برسه,
‫راستی، شاید مغازه‌ها هنوز باز باشن!
‫بیا تا دیر نشده یه سر بهشون بزنیم!
‫هـــــه؟ آخه الان سر و صورت هردومون خونیه
‫آدم‌های عادی خون یوکای‌ها رو نمی‌بینن,
‫و آخرسر از بین می‌ره، خیالت راحت,
‫خب دیگه، بریم!
‫سعی کن خوش‌حال باشی
‫بابا,,, مامان,,, اونی-چان
‫همه‌ی تلاشم رو می‌کنم,
‫با لبخندی روی لب از بدترین جهنم ممکن عبور می‌کنم
‫تا هرچه زودتر بهتون ملحق بشم,
‫چی می‌خوری؟!
‫آه، تقریباً همه‌ی غرفه‌ها تعطیل شده!
‫غرفه‌ی کیک‌های توکیو هنوز بازه,
‫چه شکلی‌ان؟
نوعی کیک اسفنجی ژاپنی
‫یه‌جورایی مثل بیبی کاستلا ــه؟
‫هیناکو؟
‫اگه واقعاً می‌خوای هرچه زودتر بخورمت،
‫باید همه‌ی سعیتو بکنی که شاد باشی,
‫من رفتم,
‫خیلی عجیبه,
‫تا به امروز امواج، صدای ناخوشایندی برام داشتن,
‫و آفتابِ بی‌اندازه روشنِ تابستون اذیتم می‌کرد
‫باورم نمی‌شه فقط با چند کلمه‌ی‌ اون، دیدگاهم به دنیا انقدر عوض شده,
‫هیناکو، صبح بخیر!
‫صبح بخیر، میکو-چان,
‫انگار امروز به‌موقع بیدار شدم,
‫می‌بینم امروز سرحالی,
‫آره خب,
‫نمی‌شه که هر روز هر روز الکی توی تختم غلت بخورم,
‫راستی، هیناکو، تو هم انگار امروز کیفت کوکه ها,
‫اتفاق خوبی افتاده؟
‫نمی‌دونم,
‫چرا دوپهلو حرف می‌زنی؟!
‫هی، جدی چه خبر شده؟ بدجوری فضولیم گل کرد!
‫چیزی نشده جان تو,
‫عــــــــــه!
‫آه، راستی,
‫آتیش‌بازی رو دیدی؟
‫هــــــــــه
‫خــــــــب
‫نکنه اونجا من رو با شیوری-سان دیده؟
‫منظورت جشنواره‌ی دیروزیه؟
‫آره، آره!
‫گفته بودی می‌تونی از خونه ببینیش، درست می‌گم؟
‫از خونه؟
‫مگه راه دیگه‌ای هم بود؟
‫نــ ــ‌ نه
‫آره، چیزه
‫آخیش, پس سؤالش واسه این نبود که ما رو دیده,
‫توی خونه، راستش
‫درست موقع آتیش‌بازی حموم بودم
‫پس ندیدیش؟!
‫نــ ــ نه
‫آتیش‌بازی پارسال حرف نداشت، ولی برای امسال خیلی بزرگ‌تر بود!
‫جدی می‌گی؟
‫ای‌ کاش تو هم می‌دیدی، هیناکو!
‫چندتا عکس گرفتم, بیا ببین!
‫آه,,, این یکی تاره
‫یه‌طورایی احساس می‌کنم به میکو-چان خیانت کردم,
‫نمی‌خوای بهش بگم که با هم رفتیم جشنواره؟
‫اگه می‌شه,
‫مسئله‌ای نیست، ولی بهش نمی‌خوره از اون آدم‌هایی باشه که ‫سر همچین چیزی ازت کینه به دل بگیره,
‫اگرم بهش بربخوره، احتمالاً کله‌ی من رو می‌کنه,
‫به‌خاطر این نیست که می‌ترسم عصبانی بشه,
‫بیشتر نگران اینم که یه‌وقت دلش بشکنه,
‫می‌بینم خاطرش خیلی برات عزیزه,
‫بعد از اون تصادف
‫اوناهاش، اون دختره‌ست,
‫دختر اون سبزی‌فروشه,
‫حس می‌کردم همه خیلی رعایت حالم رو می‌کنن,
‫خیلی بچه‌ست,
‫طفلک,
‫ولی
‫هیناکو!
‫صبح بخیر! زود باش بریم مدرسه!
‫میکو-چان تنها کسی بود که بعد از تصادف، رفتارش باهام عوض نشد,
‫تمام این مدت علی‌رغم همه‌چی
‫کنارم موند
‫دختر خیلی مهربونیه,
‫متوجهم,
‫به احترام ارادتت به دوستت،
‫قضیه‌ی دیشب رو بهش نمی‌گم,
‫ممنونم,
‫تازه‌شم، اگه اون بهترین دوستته، عملاً بهترین دوست منم به حساب میاد!
‫فکر نکنم اینجوری باشه,
‫خب، من آشغال رو می‌برم بیرون,
‫حله! منم جاروها رو میذارم سرجاشون,
‫باشه، قربون دستت,
‫ای داد بیداد,
‫خیال می‌کردم با کشتن اون خون‌آشام دریایی، ‫یوکای‌های ضعیف به خودشون جرئت نمی‌دن که نزدیک بشن ولی
‫به‌نظر میاد این انگل‌های بی‌عقل تهدید و هشدار سرشون نمی‌شه,
‫ولی انتظار این‌همه رو نداشتم,
‫وقتی چپ و راست داره یوکای به خودش جذب می‌کنه
‫تعجب می‌کنم چطوری تونسته تاحالا زنده بمونه,
‫یا خدا,
‫اینجا چه خبره
‫هـیـولا مـی‌خـواد مـن رو بـخـوره
‫دریای امید
انیکمـگینرنـ حبابی چای
‫4 قسمت
شکننده پـیوند یک