‫«گر هیچ سخن گویم با تو ز شکر خوش‌تر ‫صد کینه به دل گیری، صد اشک فروباری,»
‫«خواهم که بدانم من جانا که چه خوداری ‫تا از چه برآشوبی، یا از چه بیازاری»
‫[حضرت مولانا]
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫[قسمت ۸]
‫[هر هابیلی یک قابیل دارد]
‫می‌دونید نِی چه حکایتی می‌کنه؟
‫با جگرِ سوخته و چشم‌های اشک‌بار چی می‌گه؟
‫می‌گه:
‫«من آن جسمم که از خود دور افتاده,»
‫«چطور فریاد سر ندهم؟»
‫«چگونه از این فراق ناله نکنم؟»
‫«من آن درخت شادِ در طبیعت‌ام,»
‫«تبر مرا قطع و ارّه ذره‌ذره‌ام کرد,»
‫فریادمون رو بشنوید,
‫ما از فراق و جدایی ناله داریم,
‫ما به درگاه خدایی فریاد می‌زنیم ‫که در نهایت به نزد اون برمی‌گردیم,
‫خداوندگار اولش یه چیزی به اسم «فریاد» ‫از خودش در آورد,
‫می‌گه:
‫«نِی فریاد می‌زنه و می‌گه خدا!»
‫نِی فریاد می‌زنه و به درگاه خدا دعا می‌کنه,
‫آقایون، من از شما می‌پرسم، ‫اگه قراره فریاد بزنید، چه نیازی به نِی هست؟
‫چرا نِی باید فریاد بکشه ‫وقتی در دهان‌مون زبان داریم
‫و در بدن‌مون قلب؟
‫دست‌هاتون رو برای دعا دراز کنید,
‫برای دعا درازشون کنید ‫و کار خودتون رو پیش ببرید,
‫حالا می‌گن شعر و شاعری رو پیش گرفته,
‫سخنان‌مون برای آروم‌کردنِ این فریاد ‫کافی نیست، نه؟
‫اون چاره‌اش رو شعر می‌دونه,
‫قبلنا خداوندگار رو عارف و مُرشد می‌دونستیم,
‫حالا شاعر شده؟
‫به‌خاطر اعتباری که داره ‫بگیم قبول داریم که عارف و مُرشده,
‫چرا عباش رو پرت کرد روی اون مغوله؟
‫چرا بهش مصونیت داد؟
‫ما که می‌دونیم,
‫اون بچه برای باباش، بایجو نویان خبر فرستاد,
‫اومده بود توی شهرمون جاسوسی کنه ‫تا اون پیغام رو بفرسته,
‫حالا آقایون، جواب منو بدید،
‫چرا با اینکه این چیزا رو می‌دونست، نجاتش داد؟
‫یکی دلیلش رو بهمون بگه,
‫بگید دیگه, ‫تا ما هم نیت‌اش رو بدونیم,
‫ما همیشه می‌گیم وصال نهایی، مرگه,
‫درسته,
‫اونی که ما رو از خودش جدا کرده
‫و به این دنیای غربت فرستادتمون,,,
‫با مرگ، دوباره ما رو به وصال خودش می‌رسونه,
‫البته که یه مدتی رو باید توی این دنیا بگذرونیم,
‫در این مدت باید چی‌کار کنیم؟
‫چطور این فراق و جدایی رو تحمل کنیم؟
‫با کُشتنِ مرگ!
‫خدا نعمتِ کُشتنِ مرگ رو نصیب تو کرد,
‫حکمتِ وجودی‌ات همینه, ‫برای همین بود که عبام رو انداختم روت,
‫برای همین بود که وسیله‌ای شدم ‫برای نجاتِ جونت از دست جلاّد,
‫خدا مولانا جلال‌الدین رو حفظ کنه,
‫عباش رو انداخت روی اون بچه ‫و تحت حفاظت خودش درش آورد,
‫به لطف این اتفاق، ‫هنوز گزینۀ صلح رو داریم,
‫قاصدی که پیام‌آور صلحه رو,,,
‫به سمت بایجو نویان بفرستید,
‫امرتون مطاع، سرورم,
‫مرخصید,
‫سوکتای کجاست؟
‫سلجوقیان گرفتنش,
‫پس تو چطور اومدی؟
‫وقتی این نامه رو بهم داد ‫سربازهای سلجوق از راه رسیدن,
‫کمکم کرد فرار کنم ‫ولی خودش گیر افتاد,
‫بابا,
‫چشم‌های من که ۷۲ ملت رو به چشم دیدن، ‫حالا کور شدن,
‫با اینکه حالا چشم‌هام کور شدن، ‫دلم بصیرت پیدا کرده,
‫وقتی با دلم نگاه می‌کنم، ‫همۀ مردم با من یکی هستند,
‫دیگه شمشیری که خون ۷۲ ملت رو ریخت ‫در اختیار ندارم,
‫چون که یاد گرفتم شمشیرِ در دست، ‫در ذهن هم هست
‫و وقتی اون شمشیری که ذهنه رو نابود می‌کنی
‫دیگه شمشیری در دست باقی نمی‌مونه,
‫تو بهم یاد دادی که باید بکُشم تا زنده بمونم,
‫ولی هیچ‌وقت به مُردن برای زندگی‌کردن ‫اشاره نکردی,
‫اگه شمشیرم قراره کسی رو زخمی کنه، ‫تصمیم می‌گیرم خودم رو فدا کنم,
‫به‌جای چشم‌بستن به لقمۀ دیگری، ‫تصمیم می‌گیرم لقمۀ خودم رو رها کنم,
‫ازم خواستی روز لشکرکشی سلجوق‌ها رو بفهمم,
‫الآن اهمیتی به روز لشکرکشی سلجوق‌ها ‫یا مغول‌ها نمی‌دم,
‫از این به بعد، تنها دغدغۀ من ‫لشکرکشی خودم در مقابل خودمه,
‫مولانا جلال‌الدین بهم نشون داد
‫که دنیایی وَرای دنیایی که ‫ توش زندگی می‌کنم وجود داره
‫و می‌گه: «در دلِ هر ذره قصری نهفته است,» ‫(در دل هر ذره تو را درگهیست)
‫فقط اینکه اون قصر بسته می‌مونه ‫تا وقتی دَرش رو باز کنی,
‫تنها خواستۀ من از تو ‫اینه که دَرِ قصرِ دلت رو باز کنی,
‫از طرف پسرت، سوکتای,
‫پسرم همچین چیزی نمی‌نویسه,
‫خودت نوشتی، مگه نه؟
‫داری به سلجوق‌ها خدمت می‌کنی,
‫تو وسیلۀ انتقال دروغ‌هاشونی,
‫نه قربان, من فقط به شما خدمت کردم,
‫- به پسرتون خدمت کردم, ‫- من کی‌ام؟
‫بایجو, شما بایجو نویان هستید,
‫اگه خواستید منو بکُشید ‫و همین‌جا از شرّم خلاص شید,
‫اگه بخواید می‌تونید برید قونیه
‫تا مطمئن بشید اینا رو پسرتون نوشته,
‫می‌تونید از دستِ سلجوق‌ها هم نجاتش بدید,
‫فقط شما می‌تونید این کار رو بکنید,
‫می‌ری سمت مغان,
‫می‌ری قشلاقِ بایجو نویان,
‫هر چی امر بفرمایید، آقا,
‫دیگه تقصیر من نیست,
‫باید خون ریخته بشه,
‫برای نابودیِ احتمالِ صلح,,,
‫که سلطان دنبالشه،
‫و برای اینکه مغول‌ها سلطان رو بکُشن،
‫باید خون ریخته بشه,
‫ولی,,,
‫یه نفر رو لازم دارم که این خون رو بریزه، ادریس,
‫خادم حقیرتون یه نفر رو بهتون معرفی می‌کنه,
‫با اون فرد، دیگه جای شک باقی نمی‌مونه,
‫پس بگو، آقا,
‫بگو تا راهِ پیروزی برامون هموار بشه,
‫همین‌جا منتظر بمون، آقا,
‫افسون خاتون,
‫با یادآوریِ اشتباهم منو خجالت‌زده کردی,
‫لطفاً از این بابت، عذرخواهی‌ام رو بپذیر,
‫متوجه شدم یکی از مهارت‌های مخفیِ شما
‫اینه که فرد مقابل رو با یه نگاه ‫یا با یه سخن شکست بدی,
‫مهارت بسیار ارزشمند و خطرناکیه
‫که باید پنهانش کنی,
‫ولی یادت نره,,,
‫فرمانده‌ها بیشتر از هر چیزی، جذبِ خطر می‌شن,
‫جسارتت منو خشمگین نکرد,
‫ولی فکر می‌کنم قصد داشتی خشمگینم کنی,
‫اون‌طور که من می‌بینم ‫هیچ‌کدوم‌مون از تسلیم‌شدن خوش‌مون نمیاد,
‫پس بذار به دست تقدیر بسپریم ‫که توی این بازی کی تسلیم می‌شه,
‫این کمانِ مغولستانی‌ایه ‫که از لشکرکشی به ارزروم آوردیم,
‫بُردش به ۶۳۰ گام می‌رسه,
‫این کمان جدیدمونه,
‫بُردش به ۶۲۰ گام می‌رسه,
‫یه سؤالی ازت دارم,
‫چه سؤالی؟
‫چرا بُرد کمان قبلیِ سلجوق‌ها ‫۶۰۰ گام بود؟
‫چون هر سربازی می‌تونه تیری بزنه ‫که ۶۰۰ گام مسافت رو می‌ره,
‫صحیح,
‫هر چی در توان‌تون بوده گذاشتید ‫تا این کمان رو درست کنید,
‫نگرانی‌ام از اینه که سربازهامون ‫می‌تونن این کمان رو بکِشن یا نه,
‫به خودت شک داری یا به سربازهامون، ‫عمر اتابک؟
‫به خودم شک ندارم، عزت,
‫تو چی؟
‫- نه, ‫- چه خوب,
‫ببینیم چند مردِ حلاجی,
‫باشه,
‫یا الله!
‫تیری که زدی به ۶۲۰ گام رسید,
‫ببینیم تو تا چه مسافتی می‌تونی بزنی، عمر اتابک,
‫حتماً,
‫اگه می‌دونستم که می‌تونم ‫با یه نگاه یا یه سخن شکستت بدم
‫و این مهارت‌هایی که بهشون اشاره کردی رو دارم،
‫باور کن بدونِ درنگ، ‫بیشتر ازشون استفاده می‌کردم، عمر اتابک,
‫اما برعکس، رفتار تو ‫به من حس شکست‌خوردن رو می‌ده,
‫ولی منم مثل تو از شکست‌خوردن خوشم نمیاد,
‫قصد نداشتم خجالت‌زده‌ات کنم, ‫فقط می‌خواستم اون نقص‌ات رو درست کنم,
‫چون فکر می‌کنی نباید بابت چیزهایی که می‌شکنی ‫به کسی جوابگو باشی,
‫ولی حتی اگه قلب کسی رو بشکنی، ‫باید یه بهایی بدی,
‫و بی‌ادبیِ رو در رو,,,
‫فقط می‌تونه با یه عذرخواهیِ رو در رو جبران بشه,
‫اگه می‌خوای حضوری عذرخواهی کنی
‫و اگه این موضوع رو شکست تلقی نمی‌کنی،
‫فردا قبل از ظهر، اونجا که تاکستان شروع می‌شه
‫بیرونِ قلعه منتظرت می‌مونم,
‫مسئله بُردِ کمانی نیست ‫که استفاده می‌کنیم، فرمانده عزت,
‫مسئله قدرت سربازهاییه ‫که از این کمان‌ها استفاده می‌کنن,
‫صحبت‌کردن با شما منو مسرور کرد، آقا,
‫شب بخیر,
‫شب بخیر، آقا,
‫آقا عزت,
‫این موقع از شب بهت گفتم بیای اینجا,
‫ولی یه مسئله‌ی مهم هست ‫که می‌خواستم باهات در میون بذارم,
‫شما اختیار دارید، به سرم منت گذاشتید,
‫تا منتظرتون بودیم ‫داشتیم گپ می‌زدیم,
‫ایشون داشتن بهم توصیه‌هایی می‌کردن,
‫آقا ادریس محبوب دل ما هستن,
‫شرمنده‌ام می‌کنید، آقا,
‫نمی‌خوام وقتت رو تلف کنم,
‫همه‌مون کلی کار داریم,
‫شب‌ها وقت استراحت ندارید، آقا؟
‫در مقام امثال ما ‫استراحت معنایی نداره، آقا عزت,
‫حالا که صحبت از مقام شد؛
‫می‌خواستم یه سؤالی ازت بپرسم,
‫- بفرما آقا, ‫- شما خودت رو,,,
‫لایق فرماندهیِ سلجوقیان
‫و خدمت در بالاترین مقام نظامی می‌بینی؟
‫آقا، زیباترین مقام برای یه سرباز,,,
‫فرماندهیِ سلجوقیان‌ـه,
‫ولی من خودم رو فرمانده نمی‌بینم,
‫خودتون هم متوجهید که این کار کاملاً بیهوده‌ست,
‫چرا بیهوده‌ست؟
‫چون فرمانده سلجوقیان، عمر اتابکه,
‫درسته,
‫فرمانده سلجوقیان، عمر اتابکه,
‫ولی,,,
‫نه تا مدتِ طولانی‌ای,
‫قصد دارم اون مدت رو کوتاه کنم,
‫می‌تونی این کار رو برام انجام بدی، آقا عزت؟
‫یا بهتره فرمانده عزت صدا کنم؟
‫فرمانده عزت رو ترجیح می‌دم,
‫فرماندهی لایقِ پیروان‌مونه,
‫عالی شد,
‫الله اکبر، الله اکبر
‫اشهد ان لا اله الله
‫اشهد ان محمد رسول الله
‫حی علی الصلاة ‫حی علی الصلاة
‫حی علی الفلاح ‫حی علی الفلاح
‫قد قامت الصلاة ‫قد قامت الصلاة
‫الله اکبر، الله اکبر
‫لا اله الا الله
‫الله اکبر,
‫سمع الله لمن حمده,
‫الله اکبر,
‫کاری که بابات کرد,,,
‫یعنی,,,
‫مغوله رو از دست جلاّد نجات داد,,,
‫کار درستی بود، علاءالدین؟
‫بله,
‫پس اقدامات بابات رو فراتر از عدالت می‌دونی,
‫معلومه که نه, ‫منظورم این نبود,
‫فقط اینکه,,,
‫بابام قبل از اینکه کاری بکنه ‫حسابی بهش فکر می‌کنه,
‫پس، فرض کنیم,,,
‫تو مرتکب جرمی شدی ‫که مجازاتش اعدامته,
‫وقتی در حضور شاهدین ‫به‌وضوح گناهکار اعلام شدی،
‫دستور اعدامت صادر شده,
‫بابات این کار رو برای تو هم می‌کنه؟
‫نمی‌دونم آقا,
‫چرا؟
‫چون من پسر مولانا جلال‌الدین هستم,
‫مرتکب همچین جرمی نمی‌شم,
‫فقط خدا از غیب خبر داره، علاءالدین,
‫اگه,,,
‫ذره‌ای شناخت از انسان‌ها داشته باشم،
‫اونا,,,
‫حرف‌شون با عمل‌شون یکی نیست,
‫کاری رو می‌کنن که می‌گن نمی‌کنن,
‫خدایا توبه! استغفرالله,
‫خدایا توبه,
‫چی می‌گه؟
‫کی آقا؟
‫اونی که توی ذهنته,
‫اونی که از دلت سؤال می‌پرسه,
‫ندایی که بهت می‌چسبه
‫تا وقتی که بالأخره یه گوشه گیرت بیاره ‫و لِهت کنه,
‫چی می‌گه؟
‫بهم دوتا چیز می‌گه,
‫یکی‌اش اینه که بدونِ شک ‫در مسیر درست قرار دارم,
‫دومی‌اش اینه که دل بابام ‫بایجو نویان رو شکستم,
‫دومی بیشتر روی دوشم سنگینی می‌کنه,
‫خیلی بیشتر,
‫چی‌کار کنم استاد؟
‫انسان از هر نظر با درد راهش رو پیدا می‌کنه,
‫وقتی تصمیم به انجام کاری می‌گیریم,,,
‫اگه به انجام اون کار علاقه نداشته باشیم
‫نمی‌تونیم شروعش کنیم,
‫اون کار، بدونِ درد، آسون به‌نظر نمیاد,
‫چه در این دنیا، چه دنیای باقی,
‫چه فروشنده باشی چه پادشاه,
‫چه در دانش چه در ستارگان,
‫یا هر چیز دیگه‌ای, ‫در همه‌شون صدق می‌کنه,
‫حضرت مریم قبل از اینکه دردِ زایمان ‫شروع نشده بود، نرفت نزدیک درخت خرما,
‫دردی که داشت تجربه می‌کرد ‫اون رو کشوند سمت درخت خرما,
‫به واسطۀ دردسر بود ‫که رفت سمت درخته
‫و اون درخت پژمرده بهش میوه داد,
‫در این مَثَل، بدن‌مون مثل حضرت مریمه,
‫هر کدوم‌مون یه عیسی داریم,
‫عیسی وقتی به دنیا میاد که ما توی دردسر افتادیم,
‫اگه دردسری نباشه
‫عیسی از همون راه مخفی‌ای که اومده برمی‌گرده,
‫به حالت قدیمی‌اش در میاد,
‫ولی ما نمی‌تونیم ازش نفع ببریم, ‫محروم می‌شیم,
ا‌را‌ئه‌ا‌ی ا‌ز وب‌‌گا‌ه ب‍ا‌‌م‍ا‌ب‍ی‍ن
‫ولی می‌خوام یه چیز دیگه هم بهت بگم,
‫هر جا بری،
‫هر کاری بکنی،
‫هر جا باشی،
‫باید پاسخ سؤالاتی که ‫در مورد پدرت داری رو پیدا کنی,
‫ضروریه,
‫نمی‌تونی از زیرش شونه خالی کنی,
‫با زودتر اومدنت می‌خواستی چیزی رو بهم نشون بدی؟
‫بله,
‫با زودتر اومدن، نشون دادم ‫که چقدر عاشق اینجا هستم,
‫فکر کردی منظور دیگه‌ای دارم؟
‫چه منظور دیگه‌ای مثلاً؟
‫نمی‌دونم,
‫فرمانده سلجوقیان، عمر اتابک ‫می‌تونه به هر چیزی که می‌خواد برسه,
‫مثل الان که اومدی اینجا تا منو ببینی؟
‫یا نکنه در پسِ انتظارت برای گرفتنِ عذرخواهی,,,
‫در واقع میل به دیدنِ من داشتی؟
‫چرا می‌خندی؟
‫انقدر از خودت مطمئن نباش، عمر اتابک,
‫وگرنه تو ذوقت می‌خوره,
‫حالا که تا اینجا اومدی، ‫به گمونم می‌تونی عذرخواهی‌ات رو بکنی,
‫برای عذرخواهی‌کردن نیومدم اینجا,
‫پس برای چی اومدی؟
‫تا رو در رو یه حقیقت‌هایی رو بهت بگم,
‫من یه فرمانده سلجوقی هستم، افسون خاتون,
‫اگه در حیطۀ وظایفم مجبور به انجام کاری باشم
‫چه درست باشه چه غلط، وظیفه‌ام رو انجام می‌دم,
‫حتی اگه به معنیِ شکستنِ درها ‫و ورودِ بی‌اجازه به خونۀ مردم باشه؟
‫فکر می‌کردم روح لطیفی داری ‫ولی انگار اشتباه می‌کردم,
‫بذار یه چیز دیگه هم بهت بگم ‫که در موردش اشتباه کردی,
‫با اینکه قبول نداری,,,
‫می‌بینم سعی می‌کنی ‫خودت رو پشت یه‌سری احتمالات قایم کنی,
‫مثلاً؟
‫مثلاً فکر می‌کنی هر وقت بخوای ‫می‌تونی منو ببینی و برام نامه بفرستی,
‫دیگه تکرار نشه، افسون خاتون,
‫اگه بابات خبردار بشه، ‫ممکنه دلت رو بشکنه,
‫مثل تو که دلم رو شکستی؟
‫فقط می‌خواستم حقیقت رو درک کنی,
‫حقیقت و بی‌ادبی با هم یکی نیستن، عمر اتابک,
‫توی صحبت‌کردن با من ‫ادب رو کنار گذاشتی,
‫عذر می‌خوام,
‫برای چی؟
‫برای کدوم کارِت؟
‫برای اینکه ناراحتت کردم,
‫نمی‌بخشمت,
‫ولم کنید! ولم کنید!
‫شما,,, شما کی هستید؟ کی هستید؟
‫ولم کنید!
‫- سوکتای, ‫- علاءالدین!
‫ولم کنید!
‫- ولم کنید! ‫- ولم کنید!
‫ولم کنید!
‫اینجو!
‫خنجری که منو باهاش زدی,
‫یادته؟
‫اینجو,
‫فرار کن,
‫فرار کن!
‫سوکتای, سوکتای, سوکتای!
‫سوکتای, سوکتای,
‫چشم‌هات رو باز کن، رفیق,
‫سوکتای!
‫کمک,
‫کمک!
‫صبر کن، صبر کن,
‫بابا!
‫خداوندگار, خداوندگار,
‫- چی شده، خاتون؟ ‫- علاءالدین,
‫- چِش شده؟ ‫- توی حیاط منتظرته,
‫یه حال عجیبی داره, ‫داره مثل اینه که تب دارن می‌لرزه,
‫ازش پرسیدم چی شده ولی چیزی به من نگفت,
‫علاءالدین؟ علاءالدین,
‫علاءالدین، چی شده؟ ‫چِت شده؟
‫بابا,,,
‫اون,,,
‫اون مُرد,
‫سوکتای,,,
‫سوکتای مُرد، بابا,
‫جلوی چشم‌های من کُشتنش، بابا!
‫نتونستم جلوشون رو بگیرم، بابا!
‫بابا,
‫پس مُرد,
‫بله قربان, ‫دیدم داشت آخرین نفس‌هاش رو می‌کشید,
‫تحت‌تأثیر مهارت‌هات قرار گرفتم، عزت,
‫توی سکوی اعدامِ میدانِ قونیه ‫نتونستیم جونش رو بگیریم,
‫ولی تو با اولین اقدامت ترتیبش رو دادی,
‫خب، خودت جونش رو گرفتی؟
‫نه قربان, من نگرفتم,
‫پس کار کی بود؟
‫کسی که بیشتر از همه ازش متنفر بود,
‫اینجو,
‫ولی باید یه چیزی رو بدونی,
‫این مأموریتی که به سرانجام رسوندی‌اش، ‫تو رو فرمانده سلجوقیان نمی‌کنه,
‫برای فرماندهیِ سلجوقیان,,,
‫یه مأموریت خیلی خیلی سخت‌تر داری,
‫چه مأموریتی، قربان؟
‫فعلاً نمی‌تونم این راز رو باهات در میون بذارم,
‫باید صبر داشته باشی,
‫وقتش که برسه بهت می‌گم,
‫ولی خیالت راحت باشه,
‫اون مأموریت رو هم که انجام بدی،
‫فرمانده سلجوقیان می‌شی,
‫متوجه شدم، قربان,
‫محض رضای خدا کمکم کنید,
‫الله,
‫«تو انسانی با خلوصی,»
‫«نگفته بودم همچون لقمه‌ای تو را می‌خورند؟»
‫«آن‌ها بسی بی‌رحمند,»
‫«نگفته بودم برای سربازِ شطرنج,,,
‫شاه را کیش‌ومات می‌کنند ‫تا تو را بیرون اندازند؟»
‫«از هر دو طرف تو را می‌کِشند,»
‫«قد و قامتت را خمیده می‌کنند,»
‫«بی‌خاصیت می‌کنند، بی‌ارزش می‌کنند,»
‫«نگفته بودم همچون آهنربا به دست می‌گیرنت؟»
‫«نگو این کمال است,»
‫«به شجاعتت نیز اعتماد مکن,»
‫«نگفته بودم کوه هم که باشی ‫آن‌ها به تو آسیب می‌زنند؟»
‫«در عرض یک چشم‌به‌هم‌زدن ‫به تو صدمه خواهند زد,»
‫«روحت را از بدنت بیرون می‌کشانند,»
‫«نگفته بودم تو را به عدم و نیستی تبدیل می‌کنند؟»
‫«سکوت اختیار کن، سخن مگوی,»
‫«همچو آن نادان‌های شرور فریب مخور,»
‫«همچو آن حیوان‌صفت‌ها ‫که کلام خود را می‌خورند حیله مخور,»
‫«نگفته بودم با اراجیف‌شان تو را ‫به دام خواهند انداخت,,,
‫و پاسخگو قرارت خواهند داد؟»
‫چهره‌هاشون رو ندیدم,
‫اگه بخواید بدونید چند نفر بودن,,,
‫باید بگم هفت یا هشت نفر بودن,
‫ولی,,,
‫حرفِ «ر» روی مُچ یکی‌شون زده شده بود,
‫روی کدوم مُچ؟
‫راست, روی مُچ راست، آقا,
‫متوجه شدم، علاءالدین, ‫می‌تونی بری,
‫یه چیزی رو بهم بگو، کامیار,
‫بایجو نویان,,,
‫که پسرش به قتل رسیده
‫با این اتفاق، پیشنهاد صلح‌مون رو می‌پذیره؟
‫اون علامت رو باید مخفی کنی,
‫چون اون علامت ممکنه در مأموریت‌های آینده ‫هویتت رو آشکار کنه,,,
‫فرمانده عزت,
‫نگران نباشید، قربان, ‫احتیاط می‌کنم,
‫ولی,,,
‫کنجکاوم یه چیزی رو بدونم,
‫حرکت بعدی‌تون چیه؟
‫هنوز بهم نگفتید,
‫شب خوش,
‫بله عزیزم؟
‫بابا جون، اگه کاری باهام نداری ‫من برم توی اتاقم استراحت کنم,
‫راحت باش، عزیزم,
‫برو استراحت کن,
‫یادته آقا عزت؟
‫یه سؤالی ازت پرسیدم,
‫و تو جواب سؤالم رو با سؤال دادی,
‫حالا با اجازه‌ات منم همین کار رو می‌کنم,
‫اگه تو بایجو نویان بودی,,,
‫برای در اختیار گرفتنِ کنترل سلجوقیان،
‫اولین نفری که می‌کُشتی کی بود؟
‫سلطان‌مون,
‫غیاث‌الدین کیخسرو,
‫پس اگه کسی بخواد سلطان بشه ‫دوتا گزینه داره,
‫اولی‌اش:
‫از نسل و تبارِ سلطان باشه,
‫دومی‌اش هم اینه که:
‫سلطان و همۀ بستگانش رو بکُشه,
‫حالا کاری که من قصد دارم انجام بدم
‫مورد دومه,
‫فرمانده، یه جنگجو اومده نزدیک قلعه,
‫جلوتر نمیاد و منتظره, ‫به تیپش می‌خوره مغول باشه,
‫به نگهبان‌ها خبر بده,
‫نذارید کسی بره بیرون,
‫برو حیوون!
‫کی هستی آقا؟
‫چرا اومدی اینجا؟
‫اومدم پسرم رو پس بگیرم,
‫پشت این دیوارها کلی پسر هست,
‫کدوم‌شون پسر شماست؟
‫پسرم پسرِ بایجو نویان‌ـه ‫که تا حالا شکست نخورده
‫و هیچ سربازی نتونسته بکُشتش,
‫سوکتای,
‫نمی‌خوای پسرم رو بهم بدی؟
‫حتی اگه می‌خواستم هم نمی‌تونستم,
‫چرا؟
‫پسرت مُرده,
‫چطور مُرد؟
‫بهش چاقو زدن,
‫کی کُشتش؟
‫پسر خودت رو فرستادی اینجا ‫تا جاسوسی‌مون رو بکنه,
‫کسی که فرستادتش اینجا ‫حتماً از احتمال مرگش هم خبر داشته,
‫پسرت اطلاعاتی که می‌خواستی رو بهت داد,
‫به خواسته‌ات رسیدی,
‫نباید به‌خاطر مرگش ناراحت باشی,
‫من حتی نمی‌دونی کی هستی,
‫می‌خوام یه چیزی رو بدونی,
‫پسرم هیچ اطلاعاتی برام نفرستاد,
‫بله، ناامیدکننده‌ست
‫ولی اینو بدون که,,,
‫بدونِ اون اطلاعات هم می‌تونم همه‌تون رو بکُشم,
‫- حالا آقا,,, ‫- عمر اتابک,
‫اسمم اینه,
‫من فرمانده سلجوقیان‌ام,
‫حالا آقا,,,
‫بهت می‌گم چی‌کار کنی,
‫جسد پسرم رو برام میاری,
‫می‌برمش توی سرزمین خودم,
‫شمن‌هامون براش دعا می‌کنن, ‫(شمن: کاهنی که هم پیشگوئه هم طبیب)
‫دعای شمن‌ها,,,
‫برای پسرت فایده‌ای نداره,
‫قبل از مرگش مسلمون شد,
‫مثل یه مسلمون هم خاک شد,
‫پس پسر من نیست,
‫یه پسر از من گرفتید, ‫با طلسم‌هاتون مسلمونش کردین,
‫من همۀ پسرهاتون رو می‌گیرم,
‫تمام دیوارهایی که ازشون قوت می‌گیرید رو ‫می‌ریزم پایین,
‫اینو به اون جادوگرتون، مولانا هم بگو,
‫بعد از اینکه پسرهاتون رو ازتون گرفتم، ‫برمی‌گردم سراغ اون,
‫طلسم‌هایی که روی پسرم اجرا کرده ‫روی من جواب نمی‌دن,
‫نمی‌تونه منو مثل اون فریب بده,
‫بهش بگو, اینا رو به مولانا بگو,
‫بهش بگو سرش رو قطع می‌کنم,
‫همون‌طور که قاصدِ این نامه مُرد,,,
‫احتمال صلح هم مُرد,
‫چی شده، علاء‌الدین؟
‫چرا ناراحتی؟
‫به‌خاطر اون پسره‌ست؟
‫از کجا باید می‌دونستی ‫که اونا می‌کُشنش؟
‫از هیچ‌جا,
‫ولی نتونستم جلوشون رو هم بگیرم,
‫چون نتونستم جلوی این اتفاق رو بگیرم، مقصرم,
‫مقصر نیستی، علاءالدین,
‫چرا؟
‫ظاهرت نشون می‌ده توی دلت چه خبره,
‫دقیقاً مثل برادرت,
‫نمی‌تونید شاد و ناراحت‌بودن‌تون رو پنهون کنید,
‫تو مثل بچه‌ها قلب پاکی داری,
‫خداوندگار بهتر از من می‌دونه که مقصر نیستی,
‫صرفاً چون تو ناراحتی ناراحته, ‫همین,
‫چرا اینا رو بهم می‌گی؟
‫چرا می‌خوای بهم تسلی بدی؟
‫نمی‌خوام بهت تسلی بدم, ‫اینا عین حقیقته,
‫و اینکه,,,
‫از وقتی اومدم اینجا، ‫خداوندگار برام پدری کرده
‫تو هم برام برادری کردی,
‫تو رو برادر خودم می‌دونم, ‫حکم برادرم رو داری,
‫اعلی‌حضرت,
‫از این به بعد، صلح دیگه جزو گزینه‌ها نیست,
‫حالا که بایجو نویان ‫این همه راه رو تا اینجا اومده بود
‫چرا جونش رو نگرفتی، عمر اتابک؟
‫چرا تنها دشمن سلجوقیان رو نکُشتی؟
‫حتی توی جنگ هم انصاف و عدالت داریم,
‫اگه نمی‌دونید بدونید,,,
‫که سلجوق‌ها از این انصاف و عدالت پیروی می‌کنن,
‫فرماندهی که پسرش رو آورد توی شهرمون ‫تا جاسوسی کنه,,,
‫نباید تعجب کنه پسرش مُرده,
‫غیر از اینه، عمر اتابک؟
‫درسته,
‫بایجو گفت انتظارش رو داشته,
‫ولی پسرش,,,
‫اطلاعاتی که می‌خواسته رو بهش نداده,
‫اعلی‌حضرت,
‫تمام حرف‌هایی که سوکتای در محضرتون زد,,,
‫حقیقت داشته,
‫حکمت رو پیدا کردی,
‫مرگ رو کُشتی,
‫نه فقط مرگ رو، ‫اون بچه رو هم کُشتم,
‫نه,
‫اصلاً به گردن تو نیست,
‫هر هابیلی یه قابیل داره، خداوندگار,
‫چیزی که ازت می‌خواستیم رو کشف کردی,
‫همون‌طور که اون بچه ترکت کرد، ‫ما هم ترکت می‌کنیم,
‫بعدش چی؟
‫اون میاد، خداوندگار,
‫اسم یا شکلی نداره؟
‫لازم نیست ایناش رو بدونی,
‫قبلاً صحبتش رو کردیم، خداوندگار,
‫وقتی بیاد، بعضی‌ها بهت پشت می‌کنن,
‫یه نفر از خانوادۀ خودت بهت پشت می‌کنه,
‫خیابون‌های این شهر، سرشار از نفرت می‌شه,
‫فتنه می‌ریزه روی سرت,
‫صحبتش رو کرده بودیم، خداوندگار,
‫بعد از اینکه اون بیاد، ‫یا پاک می‌شی,,,
‫یا نابود,
‫وقتی اون بیاد، روز شب می‌شه,,,
‫و شب روز,
‫[شب وصال بیاید شبم چو روز شود ‫که روز و شب نشمارم چه خوش بود به خدا]
‫پس,,,
‫مهمون داریم,
‫ایوب، دارن میان! ‫همۀ سربازها سرِ جاشون قرار بگیرن,
‫برید روی برج‌ها!
‫بایجو,
‫اسب‌ها رو آماده کنید,
‫می‌ریم بیرون,
‫اگه تعدادشون بیشتر از ما بود،
‫تیراندازی کنید,
‫اگه کاری که می‌گی رو بکنیم،
‫خودت هم می‌میری، عمر,
‫کاری که گفتم رو بکن، عزت,
‫کماندارها!
‫«ارطغرل غازی» اومده,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال