رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫هر سال موقع تولدم،
‫مامانم برام لباس جدید می دوخت
‫و قشنگ ترین قصه ها رو ‫برام تعریف می کرد,
‫یکی بود یکی نبود,,,
‫توی دنیایی اون دور دورا
‫کشوری بود که توش پُر از جنگ بود,
‫این جنگ اونقدر توی اون کشور ‫طول کشیده بود
‫که مردمش اصلاً دیگه یادشون نمی‌اومد ‫دارن برای چی می جنگن,
‫این دنیا، شش دلاور داشت
‫که از مردم محافظت می کردن ‫و می جنگیدن
‫,تا صلح و آرامش به این کشور برگرده
‫این شش نفر، اینا بودن: یه هفت تیرکش شجاع، ‫یه دزد دریایی مهربون،
‫یه سلحشور پرآوازه
‫,,,یه آدمک برفی ترسناک
‫یه اسکلت نازنازی,,,
‫و ریچی، میمونِ مهربون,
‫ریچی، میمونِ خوش خنده ای
!مثلِ خودت
‫عزیزم,
‫با اقتباس از کتابِ «بابلو و صندوقچه اش» ‫اثرِ خایمه میخارس
‫مامانم همه ی لباس هام رو ‫توی صندوقچه نگه میداشت,
‫مامان، قصه ش چطور تموم می شد؟
‫قصه ی شش دلاور رو میگی؟
‫- آره, ‫- هممم,
‫شش دلاور یه عالمه جنگیدن
‫ولی نتونستن به جنگ پایان بدن,,,
‫تا اینکه یه روز، جادوگر اسرارآمیزی اومد
‫و با سلحشور پرآوازه پیمانی بست,
‫بهش هم قول داد که جنگ تموم میشه,
‫این آقای اسرارآمیز قصه ی ما ‫حیوونِ دست آموزی داشت به اسمِ هوگو
‫هوگو هیولایی کابوس خوار بود,
‫اون آقاهه، هوگو رو فرستاد ‫تا کابوس همه ی مردم کشور رو بخوره
‫بدونِ کابوس و فکرهای بدبد
‫مردم دیگه حس وحال جنگیدن نداشتن
‫و جنگ تموم شد,
‫بقیه ی دلاورها رو هم ‫دیگه کسی ندید,
‫مامان، کابوس چیه؟
‫وقتی یکی خواب چیزهایی رو ببینه ‫که دوست نداره، می گن کابوس دیده,
‫ولی من هیچ وقت کابوس ندیده م,
‫معلومه قشنگِ مامان,
‫چون لباسات یه کاری می کنن ‫که همیشه خواب چیزهای قشنگ رو ببینی,
‫اوهوم, خواب چیزهای جادویی رو,
‫همیشه خواب های خوب ببین نیکولاس,
‫و هفت تیرکش انتقام جو و اسبش,,,
‫درست سَرِ بزنگاه رسیدن,,,
‫و خانومه رو از جلوی ریل قطار نجات دادن,
‫خیلی ازت ممنونم هفت تیرکِش انتقام جو,
‫کاری نکردم که بخواین ممنونش باشین، بانو,
‫کلانتر، خوب می دونم آب شهر رو ‫کی مسموم کرده,
‫من حاضرم باهاتون ازدواج کنم,
‫اَه، چندش!
‫ولی هفت تیرکشِ انتقام جو,,,
‫وقت این کارها رو نداشت,
‫آخه همسر زیباش و جیمی کوچولوش
‫توی خونه منتظرش بودن, ‫[بابا!]
‫سلام قهرمان, ‫مهمون داریم,
‫لباسام چی؟
‫- همم, ‫- همینجان نیکولاس,,,
‫توی صندوقچه,
‫- سلام داوید, ‫- داوید,
‫این پسرعمه ته، نیکولاس, ‫قراره با ما زندگی کنه,,,
‫و توی اتاق تو می مونه,
‫د آخه چرا اتاق من؟
‫- داوید,,, ‫- د آخه,,,
‫همه چی روبه راه می شه، قهرمان,
‫- آخه خب,,,
‫- خوب گوش کن,,,
‫نیکولاس، اینجا اتاق منه,,,
‫و دو تا قانون خیلی مهم داره,
‫یک: به اسباب های من دست نمی زنی
‫دو: اصلاً و ابداً و عمراً و بی اما و اگر
‫به اسباب های من دست نمی زنی!
‫گرفتی چی شد؟
‫آی! الان داشتم با خودم حرف می زدم؟
‫آخ!
‫تو رو تخت پایینی بخواب,
‫خب داوید، بگو ببینم هواپیمای آخریت ‫به کجا رسید؟
‫تمومش کردم بابابزرگ,
‫بابام که برگرده، با هم رنگش می کنیم,
‫بابام توی تموم کردن هواپیما استاده,
‫از هر چی بگذریم، سخن خوراک بادمجون خوشتر است!
‫خوراک بادمجون پخته م که قهرمانای مامان بزرگ سالم و قوی بشن,
‫هان,
‫ای بابا,
‫- به به, ‫- پیست، پیست!
‫- اوممم,
‫- هیس, ‫- هیس,
‫من غذام رو تموم کردم مامان بزرگ,
‫خیلی خب، حالا می تونی ‫با دوستات بری بازی کنی, برو,
‫به به,
‫بریم بازی رو شروع کنیم,
‫آهان,
‫خیلی بادمجون خورده م,
‫کاری که بهت گفتم چطور پیش میره، کوچولوی بابابزرگ؟
‫خوب پیش میره بابابزرگ,
‫جدول ضرب ۲ چطور پیش میره؟ ‫بذار ببینم,
‫دو سه تا؟
‫باید از ۱ شروع کنی,
‫آهان, از همون اولش شروع می کنم, ‫چشم,
‫- خب، بگو ببینم، دو یکی؟ ‫- دو تا,
‫- دو دو تا؟ ‫- چهار تا,
‫- دو سه تا؟ ‫- شیش
‫- دو چهار تا؟ ‫- اووووم,,,
‫هشت تا!
‫باریکلا نیکولاس,
‫این چیه؟
‫لباسه بابابزرگ,
‫آهان، لباس, چی هست حالا؟
‫هنوز نمی دونم, ‫شما بلدین لباس بدوزین؟
‫خب,,, گمونم بلد باشم,
‫بابابزرگ,,, مامانم کی برمی گرده؟
‫مامانت؟
‫مامانت همیشه پیشته، ‫حتی اگه نبینیش,
‫تازه من و مامان بزرگت هم ‫پیشتیم و یه عالمه بغلت می کنیم,
‫خیلی خب، تو به مشقات برس,,,
‫تا ما هم ببینیم لباست رو چه کنیم، باشه؟
‫باشه,
‫سه دو تا,,,
‫شیش تا,
‫سه سه تا,,,
‫همم, لباس می خوای بدوزی؟
‫- بله, ایرادش چیه؟ ‫- ایرادش تویی,
‫تو خیلی کار کنی، بتونی لباس گرم هات رو ‫تنهایی بَرِت کنی!
‫ای بابا, حرفای همیشگی,
‫وای, آخ آخ,
‫هان!
‫ای وای!
‫اوووی!
‫وای,
‫هـــان؟
‫چی شده؟
‫یه چیزی زیر تختمه,
‫هان؟ چیه؟
‫- هیولاست؟ ‫- نمی دونم,
‫وای,
‫هیولائه الانه که بخوره ت!
‫وااااای!
‫وای! چی شد!
‫می رم ببینم چی شده,
‫داوید!
‫می گه هیولا زیر تخته,
‫- عزیزم, ‫- منم اومدم حالیش کنم,,,
‫,,, هیولایی در کار نیست، همین,
‫پسرعمه ت رو اذیت نکن,
‫بابا شوخی بود,
‫بیا اینجا ببینم,
‫از دست تو, دیگه شوخی بی شوخی,
‫اون بچه، پسرعمه ته, خانواده ته,
‫یه دوست جدید به دوستات ‫اضافه کنی، آسمون به زمین میاد؟
‫وای! آخه دوست؟
‫د آخه چرا باید اتاقم رو باهاش نصف کنم؟
‫چون همینه که هست,
‫یا یاد می گیرین خوب و خوش با هم بسازین,,,
‫یا اونی که تنبیه می شه، تویی,
‫فکر کردی اگه بابات ‫اینجا بود چی می گفت؟
‫بابام که اینجا نیست!
‫خیلی هم هست,,,
‫واسه خاطر تو داره کار می کنه ‫و زحمت می کشه,
‫اگه همه ش توی سفره ‫واسه اینه که,,, واسه اینه که,,,
‫چاره ی دیگه ای نداره,
‫بله, قطعاً,
‫پس دیگه حرف دیگه ای نباشه,
‫حمله کنین!
‫- داوید، بیا فوتبال بازی کنیم, ‫- چیزه,,,
‫بریم فوتبال بزنیم,,,
‫- ایول, ‫- ولی نیکولاس,,,
‫تو که نمی تونی با بچه های بزرگتر ‫از خودت فوتبال بازی کنی,
‫یه روز دیگه بازی کنیم، حله؟
‫خوبه,
‫- بفرست اینجا، من خالی ام, ‫- اینجا,
‫- بنداز اینجا, ‫- اینجا, بفرست اینور!
‫- پاس بده بیاد, ‫- اینجا، اینجا,
‫پاس بده بیاد دیگه!
‫برو تو پاش!
‫خطا نکردم,
‫گُــــل!
‫- اینه! ‫- کارت درسته!
‫- آ باریکلا! ‫- شیره!
‫چه شوتی زدی! ‫- حرف نداشت,
‫از این بهتراشم زدم,
‫- نیکولاس, ‫- هان؟
‫مامان؟
‫- نه! نکن! ‫- هان؟
‫نــه!
‫نمی خوام!
‫- پسردایی؟ ‫- کی برمی گردی؟
‫- هممم,
‫هان؟
‫هیولا,
‫هان؟
‫هیولا!
‫پسردایی؟
‫آ,,,!
‫هان؟
‫اِ؟
‫مــــوژ! ‫(نمی تونه موز رو درست بگه)
‫سلام!
‫کلاه منم مثلِ توئه,
‫آه,
‫وای!
‫ممنونم,
‫ممنون!
‫هان,
‫اینجا خونه ی کیه؟
‫هان,
‫رعـد,,, و ,,, برق,
‫رعدوبرق,
‫- هان؟ ‫- هان؟
‫وای! نباید صداهای ازدست رفته ی زندگی ‫رو استفاده کنی,
‫خیلی ارزشمندن!
‫تازه شم، واسه جمع کردنشون ‫خیلی زحمت کشیدم,
‫- فقط,,, ‫- هیس,,,
‫آهان,
‫آخیش,
‫بفرما,
‫خب, سلام,
‫سلام,
‫من آنام,
‫من نیکولاسم,
‫اهل اینجا نیستی، هستی؟
‫- مال اینجا که نه, ‫- می دونستم,
‫خب، بگو ببینم چطوری ‫اومدی اینجا؟
‫هیولای شب,,,
‫افتاد دنبالم,
‫وای! هیولا؟
‫آره,
‫خب، بگو ببینم,,, ‫هیولاش چه شکلی بود؟
‫نمی دونم, تیره بود,
‫چشمای روشنی داشت,
‫گفتی روشن بوده چشاش؟ ‫پنجولاشم گنده بودن؟
‫یه عالمه هم می غُرید؟
‫آره, آره,
‫کابوس هات رو دزیده!
‫من کابوس نمی بینم,
‫کابوس نمی بینی؟
‫- نه, ‫- عجب,
‫خب، اگه کابوس نمی بینی,,,
‫که به نظرم تهِ چیزهای عجیبه,,,
‫پس هیولائه، کابوس کی رو دزدیده؟
‫آهان! داوید!
‫هیولائه اسمش داوید نیست که,
‫پسرداییمه,
‫هیولائه پسرداییته؟
‫نه! وایستا!
‫هان؟
‫وای! بِپا!
‫کمــــــک!
‫نترس نیکولاس!
‫آخ! آی!
‫هیولائه کو؟
‫داوید؟
‫داوید!
‫داوید,
‫داوید! داوید!
‫داوید,
‫داوید!
‫چیه بابا؟
‫هیولائه,
‫داشتی کابوس می دیدی,
‫هیولائه هم چشماش گُنده بودن,,,
‫با پنجولای گنده,
‫بعد واسه همین بیدارم کردی؟
‫هیولایی وجود نداره, ‫تو هم خیلی ترسویی!
‫وای نه,
‫می خواستم بخوابم! ‫اعصاب برام نذاشتی ها!
‫ببخشید,
‫دیگه هم هیچ وقت به اسبابام ‫دست نزن!
‫اینا مال منن,,,
‫,,, و بابام,
‫من ترسو نیستم,
‫پاس بده بیا, اینجا, اینجا
‫اینجا! بدو,
‫بدو بدو! ‫اینجا! یالا!
‫[هیولا]
‫آخ,
‫- هان؟ ‫نیکولاس، توپ رو پاس میدی بهمون؟
‫- بنداز, بنداز, ‫- هان,
‫- توپو بده,
‫بده من,
‫- بنداز اینجا, ‫- بده به من,
‫اوه,
‫وای!
‫وای! توپمون,
‫من دیگه نمی رم توپ رو بیارم, نوبت توئه,
‫تقصیر پسرعمه تم بود,
‫خودت برو توپ رو بیار,
‫هیچ هم نمی رم توپ رو بیارم, ‫مگه من پرتش کردم؟
‫اگه خودت نری توپ رو بیاری
‫باید بری پسرعمه ت رو بیاری, ‫نگاه!
‫نیکولاس!
‫چیکار داری می کنی؟ ‫بیا پایین,
‫مراقب باش,
‫آره,
‫نیکولاس، یه وقت نترسی ها,
‫همین الان بیا پایین, ‫میفتی ها!
‫- آره, می تونم, ‫- بچه ها!
‫اینجا چه خبره؟
‫همین الان برگردین کلاساتون,
‫پس توپ چی؟
‫همه ش تقصیر توئه ‫که بازی نکرده باید بریم,
‫برو بابا,
‫- آخ جون دعوا! ‫- بس کنین!
‫- بچه ها، آروم بگیرین, ‫- دعوا! دعوا!
‫- بیاین اینجا ببینم, ‫- ای بابا,
‫به حرفاشون گوش نده,
‫پاهات خیلی قوی ان,
‫وقتِ کلاسِ ریاضیته,
‫عزیزم، می خوای باهام بیای؟
‫آره,
‫هعی,
‫ای وای!
‫سه دو تا، شیش تا,
‫سه سه تا، ۹ تا
‫سه چهار تا، دوازده تا
‫امروز مدرسه چطور بود؟
‫- خوب بود, ‫- خوبه,
‫- بری دستات رو بشوری ها, ‫- باشه مامان بزرگ,
‫همم, داوید,
‫ای بابا,
‫از مدرسه ت زنگ زدن و قضیه رو گفتن,
‫واسه چی با اون پسره دعوا کردی؟
‫چون نیکولاس خان، توپ رو شوت کرد ‫اونور دیوار,,,
‫و به خاطر اوشون، دوستام زدن به اون سیم,
‫خب چرا پسرعمه ت رو هم بازی ندادی؟
‫چون نمی تونه,,,
‫نه، چون بلد نیست فوتبال بازی کنه,
‫هان؟
‫اگه بهش یاد ندی، هیچ وقت یاد نمی گیره ‫بازی کنه,
‫اِوا,
‫چی شده نیکو؟
‫فکر کنم پسردایی داوید,,,
‫منو دوست نداره,
‫همم,
‫نیکولاس، پسرداییت داویدت خیلی دوستت داره
‫فقط آدم ها بعضی وقت ها
‫احساساتشون رو می پوشونن ‫تا بقیه نبینن,
‫می پوشونن؟ یعنی عین من با لباس؟
‫آره قهرمان, مثل تو,
‫فقط آدم ها بعضی وقت ها
‫با لباس هاشون ‫خود واقعی شون رو می پوشونن,
‫بعضی ها هم مثل تو,,,
‫لباس می پوشن ‫تا خوشرویی شون بیشتر معلوم بشه,
‫لباس های من جادویی ان بابابزرگ,
‫آره که هستن, ‫ازشون استفاده کن,
‫به داوید یاد بده که مثل تو بازی کنه,,,
‫بعد می بینی که چطور صبر و محبت,,,
‫باعث می شه داوید خودش رو پنهان نکنه,
‫صبر,,,
‫و محبت,
‫بابابزرگ، لباس جدیدم رو کی درست می کنیم؟
‫اوه اوه,
‫همین زودی ها قهرمان, همین زودی ها, ‫چند تا طرح دارم که دارم بررسی شون می کنم,
‫دستامو شسته م,
‫باریکلا نیکو,
‫حالا وقت شامه,
‫شام کیک داریم,
‫بَـــــه!
‫کیکِ بادمجون,,,
‫وای,,,
‫وای,
‫آخ آخ, یادم اومد ‫که یادم رفته تلویزیون رو خاموش کنم,
‫وایستا بینم,
‫بیا اینجا,
‫به به,
‫همونجا وایستا توماس,
‫سلام داوید,
‫فکر می کنم هفته ی دیگه بتونم
‫بیام خونه و توی نمایش هوایی با هم,,,
‫ببخشید، یکی زنگ زد، باید برم,
‫پسرم، شرمنده,
‫نتونستم آخر هفته بیام,
‫نمی دونم, شاید ماهِ دیگه بتونیم,,,
‫[دوستت دارم ‫رفیق]
‫آهان,
‫هیولا بی هیولا
‫هان؟
‫وای,
‫آهان!
‫بگیر!
‫چی شد؟
‫اوه اوه!
‫حالت خوبه؟
‫آره, ولی هیولائه باز برگشت,
‫دوباره دیدیش؟
‫آره, با شمشیرم هم زدمش
‫از دستش در رفتی؟
‫- آره, ‫- پس سلحشوری!
‫سلحشور؟
‫سوگند می خوری از ضعیف ها محافظت کنی؟
‫سوگند می خورم,
‫سوگند می خوری که دلیر باشی ‫و از هیچ چیز,,,
‫هرقدر هم ترسناک، نترسی؟
‫سوگند می خورم,
‫سوگند می خوری که با حیوانات ‫با مهربانی رفتار کنی,,,
‫با همه ی حیوونا، به جز سوسمولک ها؟
‫هان؟
‫سوسمولک چیه؟
‫ای بابا, الان نمی شه بهت بگم ‫سوسمولک چیه,
‫سوگند می خوری؟
‫سوگند می خورم
‫خوبه,
‫حالا وقتشه که مأموریتت رو بهت بگم,
‫آماده ای؟
‫بله بانو,
‫ریچی!
‫موقعی که کشور در جنگ بود,,,
‫جادوگر اسرارآمیزی به این سرزمین اومد,,,
‫و به سلحشور پرآوازه، پیشنهادی داد,,,
‫پیشنهادی قرص و محکم,
‫بهش گفت اگه دنبال صلح و آرامش ‫در کشوری
‫من این رو قبل از اینکه ‫آب از گلوت پایین بره، بهت می دم,
‫هوگو، هیولای سیری ناپذیر ‫اومد توی آسمون
‫و همه ی کابوس ها رو ‫خورد و ریخت توی شکمش,
‫اهالی اون کشور ‫خیلی خوشحال بودن
‫چون وقتی کابوسی نباشه ‫جنگی هم در کار نخواهد بود,
‫و کُلی جشن گرفتن,,,
‫توی یکی از جشن ها ‫دختری توجه هوگو رو جلب کرد,,,
‫یواشکی رفت دورش پرسه زد,,,
‫قهمید که دخترک، کابوس نمی بینه,
‫جادوگر اون دختر رو از سلحشور خواست و گفت: ‫«این دختر می شه بهای کاری که من برات کردم,»
‫و با خوشحالی زیادی، دخترک رو گرفت,
‫سلحشور پرآوازه یه لحظه ‫پیش خودش فکر کرد,,,
‫بعد دید در دنیا بیشتر از هر چیز ‫آرزوی صلح و آرامش رو داره,
‫تهِ دلش راضی نبود ‫ولی قبول کرد,
‫دخترک و جادوگر و هوگو ‫همونجا ناپدید شدن,
‫جادوگر دخترک رو بُرد,,,
‫به بُرج بلندی که بلنداش در افق معلوم بود,
‫دخترک و جادوگر وارد برج شدن,
‫هوگو همه ی کابوس ها رو خورد,,,
‫و همه شون رو گذاشت توی بُرج ‫تا باهاشون زندگی کنن,
‫اون دختر، سوفیاست، خواهرم,
‫باید نجاتش بدم,
‫هر چی هوگو بیشتر کابوس بخوره,,,
‫کابوس های بیشتری رو ‫می ریزه توی بُرج,
‫یعنی جون خواهرم در خطره,
‫هعی,
‫بریم نجاتش بدیم خب,
‫- آها, ‫- تو میای نجاتش بدیم؟
‫آره, لباس هامم میان,
‫لباس هات؟
‫مامانم برام دوخته شون,
‫لباسات دقیقاً چیکار,,,
‫می کنن؟
‫خب,,,
‫دزد دریایی می شم، بعدش,,,
‫وای!
‫آرره!
‫دریانوردی می کنیم!
‫چطور جرئت کردی ‫یه پنجره ی جدید توی کلبه م در بیاری؟
‫مردک چاقوکِش!
‫منو میگی چاقوکش؟
‫چطور به خودت اجازه دادی
‫وارد قلمروی من بشی؟
‫افراد,,,
‫توپ ها رو پُر کنین!
‫آرایش جاخالی دهنده رو بگیر!
‫حالا وقت پاتکه!
‫اون قفسه ی صدای میمون بود!
‫آروم باشین، دلاور کوچولوهای من!
‫چیکار دارن می کنن؟
‫ناخدا خوناس از موقعی که ‫به مامان بزرگ کلوتیلدا گفته بود,,
‫بادمجون هاش مزه بدی میده
‫دیگه تا حالا این جور کتک نخورده بود,
‫اَه اّه، حالم بد شد,
‫تو هم بادمجون دوست نداری؟
‫اه,
‫وای, کشتی بینوام!
‫تیکه تیکه شد,
‫کدوم کشتی دقیقاً؟
‫منظورت چیه که می گی کدوم کشتی؟
‫این کشتی دیگه!
‫خب، گمونم بهتره ما بریم,
‫نه! نه، نه، نه، نه!
‫مراقب باشین! مراقب باشین! ‫مراقب باشین! غرق می شین ها!
‫بله، چشم, مراقبیم,
‫نگران نباشین، شنا بلدیم,
‫مأموریتی داریم ‫که باید بریم پِی اِش,
‫آره، داریم می ریم به بُرجِ ‫جادوگرِ اسرارآمیز,
‫خب با هم بریم!
‫تا حالا هیچ کس من رو شکست نداده بود,
‫حالا که شما شکست دادین
‫لیاقت این رو دارین ‫که در خدمتتون باشم,
‫راه اونجا رو بلدین؟
‫سؤال خوبیه, ‫باید از سمتِ,,,
‫نه، نمی دونیم,
‫همین طور توی راه بالاخره سر در میاریم,
‫من راه رو بلدم,
‫باید از دریای هزاران ماه بگذرین,
‫کدوم دریا؟
‫همین دریایی که اینجا دارمش,
‫جان؟
‫اوه!
‫به پیــــــش!
‫بُرجِ جادوگر اسرارآمیز,,,
‫همم,,, اونجاست,
‫دارم میام پیشت سوفیا, ‫طاقت بیار,
‫هممم,
‫- هان؟ ‫- میریم,
‫سردار!
‫اِهِم, اِهِم,
‫آمم، سردار؟
‫بگو ببینم چی شده ماتیاس,
‫سردار بزرگ، خبر بدی دارم,
‫خـ,,, خواهرزاده تون,,,
‫خواهرزاده م چی شده؟
‫خـ,,,, خـ,,,, خـ,,, خب اون,,, ‫رفته,
‫از قصر فرار کرده,
‫فرار کرده؟ ‫مگه بهت نگفتم چهارچشمی مراقبش باشی؟
‫بله، گفتین, ‫ولی نگهبان ها رو کلک زده,,,
‫و رفته توی کلبه ی متحرکش و فرار کرده
‫فهمیدی داره کجا می ره؟
‫این دختر نمی فهمه عاقبت کارهاش چی می شه,
‫- وای, ‫- نمی فهمه صلح و آرامشِ این کشور
‫به همین پیمان وابسته ست,
‫به هر قیمتی شده برش گردونین,
‫چـ,,,, چـ,,, چشم، فرمانده,
‫- ماتیاس؟ ‫- بله؟
‫برو چایخونه ی شهر,,,
‫می دونی باید دنبال کی بگردی,
‫بگو شیتیلش محفوظه,
‫مطمئنین می خواین ‫از اون یاغی کمک بگیرین؟
‫اون خوب وضعیت مون رو متوجه می شه,
‫ساملیک بر همه,
‫هان؟
‫اِوا؟ چرا کشتی های همه غرقه؟
‫قلقلک می خواین؟
‫ای بابا, دیگه حال نمی ده,
‫همون همیشگی,
‫خندان!
‫خـ,,,, خندان؟
‫ماتیاس!
‫سردار,,,
‫گفتن تو باید با من بیای,,,
‫که,,, که بریم خواهرزاده ش رو برگردونیم,
‫ماتیاس، نمی بینی دارم نرم نوش می گیرم ‫که بخورم؟
‫- وووی, ‫- اسلحه,,,
‫توی چایخونه ممنوعه,
‫آی,
‫خب ماتیاس، هر چه می خواهد دل تنگت بگو,
‫خـ,,,, خـ,,,, خواهرزاده ی سردار,,,
‫فرار کرده و داره میره سمتِ بُرج,
‫اگه جلوشو نگیریم,,,
‫دوباره کشور غرقِ جنگ می شه,
‫بردن جنگ با «صداها»,,,
‫عجب راه متمدنانه ای بود,
‫آدم هر روز چیزهای جدید ‫یاد می گیره,
‫دزد دریایی خوناس,,,
‫چی شد که سر و کارتون به این ختم شد,,,
‫که روی سنگ,,, ببخشید,,, کشتی تون,,, ‫وایستین؟
‫از موقعی که سروکله ی هوگو پیدا شد,,,
‫و شروع کرد به خوردنِ کابوس های کشور,,,
‫می دونستم یه جای کار می لنگه,
‫یه روز به کشتیم حمله کرد,,,
‫و می خواست کابوس هام رو بدزده,,,
‫ولی قبل از اینکه کاری از پیش ببره,,,
‫من و خدمه ی باوفام ‫با توپ به خدمتش رسیدیم
‫مگه دزدِ دریاییِ بی کابوس هم میشه؟
‫هیچ خوش نداشتم بیاد ‫کابوس هام رو بخوره,,,
‫ناسلامتی کابوس های خودم بودن!
‫کشتی تون چی شد؟
‫کدوم کشتی؟
‫وای!
‫خب، دیگه راهی نمونده,
‫از این یخچال طبیعی که بگذرین,,,
‫به بُرج جادوگر اسرارآمیز می رسین,
‫برف!
‫آها,
‫من آدمک برفی ام,
‫وایستا!
‫زیاد دور نشین بچه ها,
‫اون دَره پُرِ هیولاست,
‫هیولا,,,
‫معلومه تا حالا سوسمولک ندیده ی!
‫دلم سوسمولک می خواد,
‫نه، نه, ‫مطمئن باش دلت هیچْ سوسمولک نمی خواد,
‫از من بشنو,
‫تو خیلی دختر عجیبی هستی,,,
‫هوووم,
‫وایستا,
‫وایستا اون بچه ها، بچگی شون رو بکنن,
‫اینجوری همه چی راحت تر می شه,
‫آخ جون,
‫مامانم برای من و خواهرم,,,
‫قصه های جادوییِ سرزمین برفی رو ‫تعریف می کرد
‫هیچ فکر نمی کردم ‫سرزمین برفی این شکلی باشه,
‫مامان من بهم می گفت
‫که آدمک برفی، شاه سرزمین برفیه,
‫تو آدمک برفی محشری شدی، نیکولاس,
‫ممنونم,
‫کاش خواهرمم اینجا پیشم می بود,,,
‫و با هم بازی می کردیم,
‫خیلی با هم بازی می کردین؟
‫همیشه ی خدا با هم بازی می کردیم, ‫یه لحظه هم از هم جدا نبودیم,
‫هر کاری که بگی، ما دو تایی با هم کردیم,
‫بهش گفته بودم که یه روز دو تا یی با هم
‫میریم توی کلبه م و دنبال رو می گردیم,
‫سوفیا شجاع ترین آدمیه ‫که تا حالا دیده م,
‫هعی,
‫چی شد؟
‫کاش من و پسرداییم هم ‫مثل تو و خواهرت بازی می کردیم,
‫همون پسرداییت که اسمش داویده؟
‫بابابزرگم میگه خود واقعیش رو می پوشونه,
‫به نظرم برای همینه که ‫شب ها کابوس می بینه,
‫کابوس اون قدرها هم بد نیست ها,
‫منم بعضی وقت ها ‫کابوس می بینم,
‫بعد شب ها، میدوییدم می رفتم اتاق خواهرم,
‫گاهی قلبم داشت میومد توی دهنم,
‫من و خواهرم یه قلعه روی تختش ساخته بودیم,
‫واسه هم قصه می گفتیم تا خوابمون ببره,
‫حاضرم همه ی کابوس های دنیا رو خودم ببینم,,,
‫ولی فقط خواهرم پیشم باشه,
‫بابا این دختر چقدر پرت و پلا می گه,
‫برو, الان وقتشه,
‫اون شب هایی که پیش هم بودیم,,,
‫بهترین زمان هایی بود که با هم داشتیم,
‫هان؟
‫خیلی خوب شد,
‫برو پسره یه لقمه ی چپش کن,
‫واسه ما فقط دختره مهمه,
‫سلام,
‫وای!
‫هان؟
‫چی؟
‫- عالی شد, ‫- باید صداش رو بگیرم,
‫یکی از اون خفن خفن هات رو رو کن,
‫نمی خوام صدای دیگه رو بگیرم,
‫می شه دوباره همون کار رو بکنی؟
‫همه تون همونجایی که هستین وایستین ‫و بی سروصدا تسلیم شین,
‫هر کی بیاد تو دست و پا ‫سرما می خوره، گفته باشم,
‫هفت تیرکِش!
‫یوهو!
‫چی میگی؟
‫چی؟
‫هان؟
‫آقا درازه، بذار اینا برن,
‫نمیشه که,
‫خب پس عوضش بذار من برم,
‫خجالت بکش!
‫آخه من آدم به این بزدلی ندیده بودم,,,
‫به جز اون یارو,,,
‫خندان؟
‫- عمو دزد دریایی خوناس؟
‫خندان!
‫رِفیق قدیمی! ‫غافلگیر شدم!
‫خندان! ‫بانو آنا,,,
‫دیگه وقتشه با من ‫بـ,,, بـ,,,, برگردین قلعه,
‫نخیرم, باید برم خواهرم رو ‫نجات بدم,
‫بانو,,, خـ,,, خـ,,, خواهش می کنم درک کنین,
‫نباید این کار رو بکنین,
‫خندان!
‫یه لحظه به نظرم اومد که,,,
‫برنامه ی این کوچولو ‫خیلی باحال تره,
‫بگیر مال خودت ماتیاس,
‫گفتم اینطوری می کنی ها!
‫حالا وقت نقشه ی شماره دوئه,
‫نقشه ی شماره دو؟
‫نگهبانان سلطنتی ان!
‫خوناس,,, بچه ها رو بردار ببر,
‫به روی چشم,
‫بریم,
‫تعقیبشون کنین!
‫هان؟
‫دارن فرار می کنن,
‫هان؟
‫وای!
‫آنا!
‫نیکو، بیدار شدی مادر؟
‫وقتِ مدرسه ست,
‫- چشم مامان بزرگ, ‫- باریکلا,
‫آنا!
‫چیکار داری می کنی؟
‫آنا رو گرفتن,
‫باید برم نجاتش بدم,
‫اون وقت آنا کی باشه؟
‫دوستم,
‫باشه نیکولاس, ‫پس خوب نجاتش بده، باشه؟
‫دارم جدی می گم,
‫به اندازه ی اینکه الان واسه مدرسه دیرت میشه، جدیه؟
‫دیشب یه عالمه کابوس دیدی,
‫از کجا می گی؟
‫آره, دیدمت, ‫داشتی با بابات هم حرف می زدی,
‫از بابای من حرف نزن, ‫برو لباست رو بپوش,
‫هممم,
‫امیدوارم تکالیفتون رو ‫انجام داده باشین,
‫الان دیگه وقتشه که هر کس بیاد
‫و برامون بگه که
‫شغل پدرش چیه,,,
‫و توی جامعه چه نقشی داره,
‫روبرتو، از تو شروع می کنیم,
‫آخ,
‫بابای من معماره,
‫خونه و ساختمون هایی می سازه,,,
‫که مردم توش زندگی و کار می کنن,
‫خب بچه ها ‫حالا بهم بگین که,,,
‫چه چیزهایی توی دستشویی ‫و حموم هست,
‫مسواک,
‫آفرین, دیگه چی؟
‫بگو ببینم دنیِلا,
‫آینه!
‫- تشت, شامپو, ‫- هان؟
‫اِ!
‫هان؟ هان؟
‫خب، حالا,,, پائولا و خوزه بگن,
‫- خمیردندون, ‫- صابون,
‫هزار آفرین!
‫اوه,
‫آهای، داری کجا میری؟
‫هیس,
‫خیلی مهمه تا آخر هفته,,,
‫نتایج آزمون رو آماده کرده باشین,
‫ای خدا, باید تا جمعه,,,
‫۴۵ تا برگه تصحیح کرده باشم,
‫خب از الان شروع کنی، جلو میفتی,
‫مامانِ من، طراح لباسه,
‫لباس طراحی می کنه ‫و با لباس هاش یه دنیا رو شاد می کنه,
‫بابای من راننده ست,
‫با نهایت سرعت مردم رو ‫می رسونه به مقصدشون,
‫این مجموعه ی قبض های جریمه ست که می بینین,
‫داوید، آماده ای؟
‫خب,,, چیزه,,,
‫بابای من,,, حرف نداره,
‫هان؟
‫خب، شغل بابت چیه داوید؟
‫بابام؟ خب,,,
‫بابام مسافره, ‫همیشه ی خدا سفر می کنه,
‫مسافر؟
‫این شغله، داوید؟
‫خب,,, آره که هست,
‫بابام واسه این سفر می کنه که,,,
‫هیچ هم شغل نیست!
‫هنوز حرفم تموم نشده,
‫هم نمی دونی بابات چیکاره ست!
‫الکی داری واسه خودت می بافی,
‫چی؟
‫بچه ها ساکت!
‫دهنتو ببند!
‫داوید! این چه حرکتی بود!
‫هر چهار تاتون برین توی راهرو!
‫چیش,
‫آنا؟ چی می گی؟
‫میمون و ناخدا خوناس,
‫چی داری می گی؟
‫نمی فهمم چی می گی,
‫یه حالی از داوید بگیرم که نگو و نپرس,
‫پسره داشت خالی می بست!
‫شرط می بندم حتی نمی دونست ‫باباش چیکاره ست!
‫پشت سر پسرداییم حرف بد نزنین!
‫آخه نمی فهمم! به تو چه خب!
‫داوید دوستمه!
‫اگه داوید دوستته,,,
‫پس چرا نمیگه بیای باهامون ‫فوتبال بازی کنی؟
‫من اگه فوتبال بازی نمی کنم، ‫واسه اینه که خودم دوست ندارم با آدمای,,,
‫بدی مثل شما ‫فوتبال بازی کنم!
‫- چی چی گفتی؟ ‫- خودت شنیدی چی گفتم,
‫وای!
‫- آخ آخ! ‫- دست به پسرعمه ی من نمی زنین ها!
‫هان؟
‫وگرنه خودم حسابتون رو می رسم,
‫هان؟
‫دعوا کار خوبی نیست پسردایی,
‫هان؟
‫چی شد؟
‫اِ!
‫- جان؟ ‫- تویی؟
‫یا خدا!
‫هان؟
‫روز بدی داشتن یا روز خوبی؟
‫پس لباسات جادویی ان؟
‫و باید برگردی به کشور صندوقچه ‫تا آنا رو نجات بدی؟
‫که آنا هم بره خواهرش سوفیا رو نجات بده
‫که توی برج جادوگر اسرارآمیز ‫زندانی شده؟
‫آره,
‫بعد اون وقت چند تا لباس داری؟
‫شیش تا,
‫مامانم می خواست برام لباس جدید بدوزه ‫ولی دیگه نشد,
‫اوهوم,
‫- چیکار می کنین؟ ‫- هان؟
‫چیزه,,, دارم به نیکولاس ‫کمک می کنم که مشقاش رو بنویسه,
‫- آره؟ ‫- آره,
‫آفرین, خوبه,
‫چیزی لازم داشتین، بهمون بگین ها!
‫چشم مامان بزرگ!
‫بابابزرگ، چه لباسی داری برام می دوزی؟
‫آهان, لباست,
‫لباسِ,,,
‫- کدو حلوایی؟ ‫- هان؟
‫کدو حلوایی,
‫نه توماس, ‫یه چیز باحال تر بدوز,
‫مثل لباس مترسکی!
‫عالیه, این جوری یه لباس هم مامان بزرگت ‫برات می دوزه که بپوشی,
‫هان!
‫به حق چیزای ندیده, ‫این دو تا تو راه سرشون به جایی خورده؟
‫نمی دونم، ولی هر چی هست، ‫انگار معجزه شده,
‫من یه نقشه دارم، ‫ولی باید شجاع باشیم,
‫شجاع عینِ هفت تیرکِش ها!
‫آره, مثل هفت تیرکش انتقام جو,
‫عالیه!
‫وای! اصلاً باورم نمی شه ها,
‫اولش فکر می کردم
‫دواهای مامان بزرگ رو خوردی ‫و زده به سرت,
‫ولی الان می بینم واقعیه!
‫- قراره هیولا شکار کنیم! ‫- عالیه!
‫هان؟
‫حالا وقتشه!
‫دالـــی!
‫جواب داد؟
‫باید کمکمون کنی,
‫باید بریم توی صندوقچه ‫و آنا رو نجات بدیم,
‫تو رو خدا کمکمون کن,
‫هان؟
‫تو رو خدا!
‫- چطوره معامله کنیم؟ ‫- همم,
‫اگه بتونی کابوس های نیکولاس رو بگیری، ‫ولت می کنیم بری,
‫حالا باید کمک مون کنی,
‫من کابوس نمی بینم,
‫بریم,
‫- ای هیولای خوب! ‫- آخی!
‫هان؟
‫به بـــه!
‫کجاییم ما؟
‫پسردایی، اینجا کشور صندوقچه ست!
‫به به!
‫پیش خودت چی فکر کردی ‫که همچین کاری کردی؟
‫اصلاً پیش خودت فکر کردی ‫چه آسیب هایی از این کارت به مردم می رسه؟
‫خواهرمه خب, تو هم گذاشتی ‫دستی دستی ببرنش,
‫آخه چطور دلت اومد؟
‫به این سادگی ها که فکر می کنی نیست,
‫اگه زیر پیمانمون بزنیم
‫دوباره جنگ میشه,
‫بعد الان این مهم تره,,,
‫یا اینکه خواهرزاده ت رو تک و تنها ول کنی؟
‫خوشیِ مردم کشور
‫از رنجِ یه نفر مهم تره,
‫یه روز اینو می فهمی,
‫هان؟
‫نیکولاس!
‫نیکولاس!‍ تویی!
‫آره, منم,
‫منم داویدم,
‫این کیه؟
‫پسرداییمه,
‫همون پسرداییت که کابوس می دید؟
‫آره,
‫نیکولاس، حالا لازم نبود ‫به عالم و آدم بگی,
‫خب، کابوس دیدن که بد نیست,
‫- نیست؟ ‫- باید فرار کنیم,
‫شماها باید,,,
‫هان؟
‫وای!
‫سلام دایی جون,
‫دخترم,
‫یه فکری به سرم زد، با خودم گفتم,,,
‫- آی! ‫- صدای چی بود؟
‫صدای شیپورم بود,
‫داشتم صداهای جدید جمع می کردم,
‫چرا واسه شام نمیای پیشم؟
‫اونجا می تونیم با هم حرف بزنیم
‫و شاید متوجه بشی ‫که این قضایا به اون بدی ها هم نیست,
‫آره، حتماً میام دایی جون,
‫بذارین لباسم رو عوض کنم، ‫بعد سریع میام پیشتون,
‫نیکولاس, الان می شه بیاین بیرون,
‫- آخ, ‫- طوری تون نشد؟
‫باید دسته کلید رو پیدا کنیم
‫و بریم کلبه م رو آزاد کنیم,
‫- اینو میگی! ‫- ایول!
‫دنبالم بیاین,
‫- وای! ‫- مچتو گرفتم!
‫می دونستم به تو اعتمادی نیست,
‫بگیر که اومد,
‫وای!
‫بالاخره پَسِت گرفتم,
‫- حالا چیکار کنیم؟ ‫- نمی دونم,
‫باورم نمیشه,,,
‫که خندانی بزرگ ‫توی این آشغال دونی افتاده باشه!
‫باس تخریبگر صوتیم رو میاوردم,
‫شیشلولت رو میگی؟
‫نه، اون رو نمیگم, ‫گیتارم رو میگم,
‫بابا اینجا حوصله م سر رفت,
‫هان؟
‫نیکولاس! اومدی!
‫سردار چند د,,, د,,,دقیقه ی دیگه ‫خدمتتون می رسه,
‫نجات پیدا کردیم!
‫شما کی باشی رفیق؟
‫پسرداییمه,
‫میشناسی شون؟
‫- دوستامن, ‫دوستاتن؟
‫هیچ ناراحت نباش نیکولاس,
‫یه راهی پیدا می کنیم که از اینجا بزنیم بیرون,
‫ذهن دزدهای دزیایی ‫پُره از فکرهای نو,
‫سلام پسر جون,
‫تو همون هفت تیرکِشی هستی ‫که نیکولاس می گه؟
‫- آره, ‫- میگم، خندان,,,
‫چی شد که اون موقع ‫به سرت زد بیای طرفِ ما، رفیق قدیمی؟
‫چون از وقتی که جنگ تموم شد ‫دنیا دیگه باب میل تو می چرخید,
‫آره، می چرخید رفیق,
‫ولی بهایی که پاش داده بودیم ‫ارزشش رو نداشت,,,
‫وقتی این پسر کوچولو رو دیدم ‫دوباره یادم اومد که کی ام!
‫پس از اینجا بزنیم بیرون، رفیق,
‫نقشه مون اینه,
‫اول قیل و قال می کنیم که من حالم بده,
‫بعد که نگهبان ها در رو باز کردن,,,
‫بهشون میگم حالم خوب شده,
‫اینجوری حواسشون رو پرت می کنم,,,
‫نیکولاس و داوید هم ‫از فرصت استفاده می کنن و د برو که رفتی
‫بعد هم که نگهبان ها شستشون خبردار شد,,,
‫بهشون میگم خندان فرار کرد
‫اونا میفتن دنبال خندان ‫و بهش تیر می زنن,
‫منم میرم پیِ پسرها
‫و سوفیا رو نجات میدم، بعد تا غروب
‫میریم با هم به خوش و بش,
‫خیلی نقشه ی مسخره ای بود,
‫بله, تازه منم خوش ندارم ‫کسی بهم تیر بزنه, نمی خوام,
‫تازه ماها هم از پسش برنمیایم,
‫صحیح, خیلی خب,
‫فهمیدم, من وانمود می کنم که,,,
‫حبس افسرده م کرده,
‫بعد که نگهبان ها در رو باز کردن,,,
‫بهشون میگم حالم خوب شده,
‫اینجوری حواسشون رو پرت می کنم,,,
‫نیکولاس و داوید و هفت تیرکش هم ‫از فرصت استفاده می کنن و د برو که رفتی
‫بعد هم که نگهبان ها شستشون خبردار شد,,,
‫بهشون میگم من می دونم کجا رفته ن,
‫اونام میفتن دنبال شما و می گیرنتون,
‫بعد با سردار حرف می زنم ‫و روشنش می کنم
‫که قضیه چیه, ‫اونم از کار بدش خجالت می کشه,
‫اونم سوفیا رو بهم میده ‫و هر چهار تامون تا غروب
‫میریم با هم به خوش و بش,
‫ای بابا, این یکی که از قبلی داغون تر بود,
‫اَی بابا! پس دیگه چیزی ندارم,
‫آهان! اسکلت!
‫نگـــو,
‫اسکلت!
‫اسکلت! اسکلت! اسکلت! اسکلت!
‫باشه, باشه, دیدم, اسکلت اونجاست,
‫اسکلت؟
‫اسکلت!
‫پسر، دهنم رو بستی,
‫بی زحمت مال داویدم باز کن,
‫بریم پدرشون رو در بیاریم,
‫گفتم چند دقه ی د,,,د,,, دیگه؟
‫منظورم چند ماه دیگه بود,
‫خب، گویا کلاً چند ثانیه فرصت داری,
‫آی! آی! آی! آی!
‫بگیرین شون,
‫چی شد؟
‫- اونان, ‫- نه! نرو!
‫- میرم!
‫آنا!
‫وای!
‫از این ور!
‫کلبه م اونجاست!
‫اوناهاش!
‫وای! بستنش!
‫بچه ها، شما برین,
‫ما حساب نگهبانا رو می رسیم!
‫- عین قدیما؟ ‫- آره، عین قدیما!
‫زندگی تو دست دلاورهاست!
‫هان؟
‫راه دررو نداره!
‫- بیچاره شدیم! ‫- دیگه نمی تونین جایی برین!
‫- آخ آخ! ‫- آنا,
‫نیکولاس، چند تا لباس دیگه داری؟
‫- دیگه چیزی ندارم, ‫- آخه چرا؟
‫بسه دیگه,
‫وای!
‫- چرا، یکی دیگه داری! ‫- دارم؟
‫آره، مال منه,,,
‫- که میدمش به تو, ‫- جونمی جون,
‫اینم غرشی که تا حالا نشنیده بودی!
‫آنا!
‫من اژدهام!
‫نیکولاس، یادت بیاد,,,
‫که گفتی آره می تونم، آره می تونم!
‫آره، می تونم!
‫چی شد؟
‫یا خدا!
‫اژدها؟ ‫اژدها رو بکشین!
‫بزن بسوزونشون، آقا اژدها!
‫آدم های دلاور کسی رو نمی کشن,,,
‫دلاورها اژدها رو رام می کنن!
‫نه! وایستین!
‫هان؟
‫چی؟
‫چی شد؟
‫چرا نمی تونم برم تو؟
‫هان؟
‫نه! وایستا!
‫آروم باش, میرم دنبال سوفیا,
‫نیکــــــــــولاس!
‫هان؟
‫سلام, من سوفیام,
‫سلام, منم نیکولاسم,
‫اومدم نجاتت بدم,
‫عه! دوسته! ‫اومده ما رو ببینه,
‫این پدروئه,
‫سلام پدرو,
‫سوفی، خواهرت دنبالت می گرده,
‫اومده نجاتت بده,
‫منو نجات بده؟
‫از دست کیا؟
‫- از دست جادوگر, ‫- هیــــس!
‫- بیدارشون می کنی, ‫- کیا رو؟
‫خب، دوستام رو دیگه,
‫آقای هیولا رو,
‫کابوس ها دوستاتن؟
‫سلام آقای روح,
‫سلام آقای خون آشام
‫خوب که خوابیدی؟
‫سلام جادوگر خانوم,
‫سلام آقا کوسه هه!
‫سلام سوسمولک!
‫سوسمولک اینه!
‫سلام نیکولاس!
‫- سلام, ‫- تویی؟
‫تو جادوگر اسرارآمیزی؟
‫می بینم که بالاخره ‫اومدی اینجا؟
‫تا حالا هیچکس این قدر هوگو رو ‫مشتاق خودش نکرده بود,
‫اولین بار بود که کسی رو می بینه
‫که نه کابوسی می بینه,,,
‫و نه فکر بدی توی سرش داره ‫که ازش بگیره,
‫آه!
‫هان؟
‫- آنا! ‫- سوفیا!
‫جادوگر!
‫فکر می کنی اگه مشکلات و مسائلت رو ‫پاک کنی,,,
‫اونا رو حل هم می کنی؟
‫دایی، چی میگه جادوگره؟
‫وقتشه به این قضایا پایان بدیم,
‫دیگه نمی تونی کاری بکنی,
‫پیمانمون به پایان رسید,
‫دیگه وقتشه یاد بگیری ‫با کابوس هات زندگی کنی!
‫نه! وایستا!
‫وای!
‫نباید از کابوس ها فرار کرد ‫یا بهشون بی اعتنایی کرد,,,
‫باید بهشون غلبه کرد,
‫چیزی که برای یکی کابوسه,,,
‫ممکنه برای یکی دیگه زیبا باشه,
‫نیکولاس و سوفیا فهمیدن,,,
‫که کابوس هم ‫بخشی از خواب ماست,
‫وای! نه!
‫اگه دوباره جنگ دنیامون رو بگیره چی!
‫دیگه تحمل ندارم,
‫دایی,
‫مادرت رو,,, خواهر من رو,,,
‫جنگ ازمون گرفت,
‫اون موقع بود که با خودم عهد کردم
‫به هر قیمتی شده صلح رو برگردونم,
‫هر طور که شده!
‫دایی,
‫منم دلم برای مامان تنگ شده,,,
‫ولی از اون مهمتر اینه که ‫ما هم رو داریم,,,
‫و همیشه کنارت می مونیم,
‫تا ابد کنارت می مونیم,
‫تو ما رو هم داری,
‫مثل قدیما,
‫مثل همون قدیما,
‫باید ممنونِ این پسر باشیم,,,
‫که بهمون نشون داد ‫توی خوبی و مهربونی,,,
‫میشه امید رو پیدا کرد,
‫ممنونم نیکولاس,
‫و ممنون از شما آقای جادوگر,
‫راستش، خانم جادوگرم,
‫هاااا!
‫جادوگر اسرارآمیز، زنه؟
‫درست مثل دخترخالم، مو صورتیه!
‫نیکولاس، تو بهترین دزد دریایی دنیایی,
‫بهترین هفت تیرکِش دنیا هم هستی,
‫کلاه من باعث افتخارشه که روی سر تو باشه,
‫بهترین دوست دنیایی,
‫ریچی میمونه، بریم خونه,
‫دل تو دلم نیست که اون ‫بستنی های بادمجونی رو دوباره بخورم,
‫خدا کنه که آنا همه شون رو ‫نخورده باشه,
‫خداحافظ نیکولاس, خداحافظ,
‫خداحافظ پسردایی تُخسِ نیکولاس,
‫ما هم دیگه باید برگردیم,,,
‫که الاناست که صدای مامان بزرگ در بیاد,
‫نیکولاس, این مال توئه,
‫یه فرد خیلی خاص، اومد و ازم خواست ‫که موقع مناسبش که رسید,,,
‫این رو بهت هدیه بدم,
‫راستی، اسم شما چیه؟
‫اسم های زیادی دارم,
‫ولی همه بهم میگن «زندگی»,
‫ممنونم مامان,
‫هان؟
‫♪ می خوام مثل تو باشم♪
‫♪ می خوام یاد بگیرم زندگی کنم ‫غمبرک نزنم و گریه کنم ♪
‫♪ می خوام بخندم چون خنده قشنگه ♪
‫♪ چون موسیقی می پیچه ‫چون اینجا رو دارم ♪
‫انگار معجزه شده,
‫♪ مثل تو که باشم ♪
‫♪ دیگه نه نمیارم ♪
‫♪ آخه جرئت پریدن دارم ♪
‫♪ جرئت پیدا می کنم ♪
‫♪ که همونطور که تو می خوای ‫دوستت داشته باشم ♪
‫♪ که به خاطر دوستی، دوستت داشته باشم♪
‫♪ یاد گرفتم که قوی ام ♪
‫♪ که همیشه خودم باشم ♪
‫♪ اُه، اُه، اُه ♪
‫♪ فردا دیره، حواست باشه ♪
‫♪ امروز رو خوب بچسب ♪
‫♪ دوستت دارم و پیشتم ♪
‫♪ یاد می گیرم زندگی کنم ♪
‫♪ دیگه پیشتم و جایی نمیرم ♪
‫♪ دوستت دارم و این رو احساس می کنم ♪
‫♪ دلیلی نداره عکست رو نگاه کنم ♪
‫♪ آهنگ می زنم و در قلبم زنده ای♪
‫♪ دوستت دارم و پیشتم ♪
‫♪ یاد می گیرم زندگی کنم ♪
‫♪ هر قدمی که برمی دارم ♪
‫♪ پا به پای من میای ♪
‫♪ چون هر نفسی که می کشم ♪
‫♪ تو هم با منی ‫و با من نفس می کشی ♪
‫پسردایی، دیگه کابوس نمی بینی؟
‫چرا، می بینم پسرعمه,
‫ولی آدم اگه دوستی داشته باشه ‫که کمکش کنه,,,
‫دیگه کابوس دیدن اذیتش نمی کنه,
‫♪ اُه، اُه، اُه ♪
‫♪ یاد گرفتم که قوی ام ♪
‫♪ که همیشه خودم باشم ♪
‫♪ اُه، اُه، اُه ♪
‫♪ فردا دیره، حواست باشه ♪
‫♪ امروز رو خوب بچسب ♪
‫♪ دوستت دارم و پیشتم ♪
‫♪ یاد می گیرم زندگی کنم ♪
‫♪ هر قدمی که برمی دارم ♪
‫♪ پا به پای من میای ♪
‫♪ خیلی دوستت دارم ‫این قدر که دیگه جایی برای گریه نمی مونه ♪
‫♪ و این این رو حس می کنم ♪
‫♪ دوستت دارم ♪
‫♪ اُه، اُه، اُه ♪
‫♪ یاد گرفتم که قوی ام ♪
‫♪ که همیشه خودم باشم ♪
‫[در این دنیا خیلی ها هستن که به کمک ما نیاز دارن]
‫[دیگران، فقط از ما احترام می خوان]
‫♪ فردا دیره، حواست باشه ♪ ‫[دیگران، فقط از ما احترام می خوان]
‫♪ امروز رو خوب بچسب ♪ ‫[با اقتباس از کتابِ «پابلو و صندوقچه اش» ‫اثرِ خایمه میخارس]
‫♪ دوستت دارم و پیشتم ♪
‫♪ یاد می گیرم زندگی کنم ♪ ‫[به یادِ پپه لاوات و خایمه میخارس]
‫♪ دیگه پیشتم و جایی نمیرم ♪ ‫[به یادِ پپه لاوات و خایمه میخارس]
‫♪ دوستت دارم و این رو احساس می کنم ♪ ‫[به یادِ پپه لاوات و خایمه میخارس]
‫♪ دلیلی نداره عکست رو نگاه کنم ♪
‫♪ آهنگ می زنم و در قلبم زنده ای♪
‫♪ دوستت دارم و پیشتم ♪
‫♪ یاد می گیرم زندگی کنم ♪
‫♪ هر قدمی که برمی دارم ♪
‫♪ پا به پای من میای ♪
‫♪ چون هر نفسی که می کشم ♪
‫♪ تو هم با منی ‫و با من نفس می کشی ♪
‫♪ چون هر نفسی که می کشم ♪
‫♪ تو هم با منی ‫و با من نفس می کشی ♪
‫♪ چون هر نفسی که می کشم ♪
‫♪ تو هم با منی ‫و با من نفس می کشی ♪
‫- دوستامن, ‫- دوستامن,
‫- خیلی با هم بازی می کردین؟ ‫- خیلی با هم بازی می کردین؟
‫- دارم جدی می گم, ‫- دارم جدی می گم,
‫- داوید دوستمه! ‫- داوید دوستمه!
‫- کلاه منم مثلِ مال توئه, ‫- کلاه منم مثلِ مال توئه,
‫- من کابوس نمی بینم, ‫- من کابوس نمی بینم,
‫آره,
‫آره, ولی هیولائه باز برگشت,
‫- اینجا کشور صندوقچه ست,
‫- اینجا کشور صندوقچه ست، پسردایی
‫- همینجوری پیش بریم, ‫- مال داویدم باز کن,
‫بی زحمت مال داویدم باز کن,
‫یکی دیگه, ‫آروم باش,
‫- آروم باش,
‫میرم دنبال سوفیا,
‫عالی بود, یکی دیگه,
‫جادوگر!
‫جادوگر,
‫هیجان زده تر بگو,
‫سوسمولک
‫- اونا آنا رو گرفتن, ‫- اونا آنا رو گرفتن,
‫آنا رو گرفتن,
‫باید نجاتش بدم,
‫بابابزرگم میگه,
‫بابابزرگم میگه خود واقعیش رو می پوشونه,
‫به نظرم برای همینه که ‫شب ها کابوس می بینه,
‫مامان من بهم می گفت,,, ‫مامان من بهم می گفت,
‫مامان من بهم می گفت که,,,
‫آدمک برفی شاه سرزمین برفیه,
‫مامانم توی صندوقچه می ذاشتشون,
‫مامانم همه ی لباس هام رو ‫توی صندوقچه می ذاشت,
‫آفرین, خوب انجامش دادی,
‫گفتی «اَه اّه، حالم بد شد,»
‫- حالا دوباره بگو, ‫- اَه اّه، حالم بد شد,
‫صدا، دوربین، حرکت!
‫!آهان
‫صدا، دوربین، حرکت!
‫نیکو,
‫آخ, اوخ
‫اجازه دادیم گویندگی کنه ‫چون میخواستیم ببینیم چه میکنه,
‫هر وقت اومد، شروع کن,
‫- وای, ‫صدا، دوربین، حرکت,
‫- آی, ‫,صدا، دوربین، حرکت
‫- ممنون, ‫- ممنون,
‫- اوهوم, ‫- اوهوم,
‫وای!
‫آره, یه دیالوگ دیگه هم مونده, ‫هیولا,
‫,هیولا
‫- یک، دو، سه,
‫ببخشید، نمی خوام,
‫- آهای، کجا میری؟ ‫- آهای، کجا میری؟
‫فکر می کنم پسردایی داوید ‫دوستم نداره,
‫ضبط تموم شد,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال