‫«مترسان دل مترسان دل ز سختی‌های این منزل ‫ که آب چشمه حیوان بتا هرگز نمی‌راند,»
‫[حضرت مولانا]
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫[قسمت ۹]
‫[سایه]
‫- خوش اومدی، ارطغرل غازی, ‫- ممنون، عمر,
‫بفرمایید,
‫سرورم,
‫شنیدیم فرمانده‌مون برای جنگ حاضر شده,
‫من افتخار این رو داشتم ‫که دوشادوش پدر خدا بیامرزتون، علاءالدین کیقباد،
‫بجنگم,
‫و الآن خیلی خوشحالم که ‫جنگیدن دوشادوش شما نصیبم شده,
‫برای ما هم باعث افتخاره، ارطغرل غازی,
‫ولی وقتی نامه‌ای که ‫براتون فرستادیم بی‌جواب موند،
‫فکر کردم نمی‌خواید برامون سرباز بفرستید,
‫به هیچ وجه!
‫تصمیم گرفتیم در پاسخ به نامه،
‫خودمون به محضرتون بیایم,
‫- عالیه, ‫- در حالی که آماده می‌شدیم،
‫نامۀ دیگه‌ای دریافت کردیم، سرورم,
‫اون نامه هم ما رو خوشحال کرد,
‫اون نامه از طرف چه‌کسی بود؟
‫مولانا محمد جلال‌الدین,
‫خداوندگار برای آینده و پیروزیِ دولت سلجوقی
‫در این دورانِ سخت، دعا کرد
‫و به ما توصیه کرد ‫شما رو در این راه تنها نذاریم,
‫اگه این‌طوره,,,
‫اون نامه من رو هم خیلی خوشحال کرد,
‫- کجا با این عجله؟ ‫- می‌رم مکتبِ خداوندگار,
‫سرورم,
‫اگه موافقید، ‫شورای جنگ رو راه‌اندازی کنیم,
‫دستورات‌تون رو اونجا می‌شنویم,
‫قبل از اون یه کار دیگه هست ‫که باید انجام بدیم، وزیر,
‫از اومدنت خیلی خوشحال شدیم، ارطغرل غازی,
‫می‌خوام خداوندگار هم ‫از این بابت خوشحال باشه,
‫قبل از هر کاری، بهش سر بزن,
‫البته، سرورم,
‫از خودت شروع کن,
‫اول از خودت,
‫انسان باید همۀ توصیه‌ها و نصایح رو ‫اول به خودش بکنه,
‫باید به خودت بگی: ‫«تو هم انسانی,
‫دست و پا داری,
‫عقل داری,
‫گوش و بینی و دهان داری,»
‫پیامبران و درویش‌ها ‫به مقام و منزلت رسیدند,
‫و از این طریق اهدافشون رو عملی کردن,
‫انسان باید ایرادات خودش رو ببینه,
‫نباید بگین: ‫«خدا برای من این‌طور خواسته،
‫اگه خدا غیر از این می‌خواست، ‫هدایت می‌شدم,»
‫این به نوعی گِله‌کردن از خداست,
‫یعنی جنگِ با خدا,
‫استاد,
‫جمعیت زیادی ‫ در محوطۀ مکتب جمع شدن,
‫می‌خوان شما رو ببینن,
‫استاد,
‫اگه بخواین، می‌تونیم نریم پیش‌شون,
‫چرا نریم صلاح‌الدین؟
‫مشخص نیست قاتل سوکتای کیه,
‫مردم از اینکه اون رو به مکتب راه دادین، ‫عصبانی و خشمگین شدن,
‫می‌ترسم بهتون آسیب بزنن,
‫از آسیب و فاجعه ‫نمی‌شه فرار کرد، صلاح‌الدین,
‫غیر از پناه خدا، ‫هیچ‌کجا آرامش و آسایش نیست,
‫بذار بهمون ظلم کنن,
‫ما باز هم با مهربانی جواب‌شون رو می‌دیم,
‫بفرمایید، آقایون, ‫می‌خواستید من رو ببینید,
‫ما در اشتباه بودیم، خداوندگار,
‫شما رو به خاطر کارهاتون مقصر می‌دونستیم,
‫فکر می‌کردیم ‫ شما از مغول‌ها حمایت می‌کنید,
‫ما فکر می‌کردیم
‫شما برای پدر سوکتای اطلاعات فرستادید,
‫فریب خورده بودیم,
‫یه نفر سعی کرده بود فتنه به‌پا کنه,
‫ما هم فریبش رو خوردیم,
‫اشتباه ما رو ببخشید، خداوندگار,
‫حلال‌مون کنید، خداوندگار,
‫حلال‌تون باشه,
‫نیازی نیست,
‫راه رو باز کنید، آقایون,
‫راه رو برای دوست‌هامون باز کنید,
‫خوش اومدین, ‫صفا آوردین,
‫ممنونیم، خداوندگار,
‫اومدم اینجا تا از طرف خودم ‫و دو تاجرِ دیگه، بهتون ادای احترام کنم,
‫- اون دو نفر کی هستن؟ ‫- تاجرِ زین هستن,
‫یه نفر ما رو بهشون معرفی کرده,
‫کار خوبی کرده,
‫می‌دونم سرتون شلوغه
‫ولی بدونِ اینکه توی کاروانسرا صحبت کنیم ‫نمی‌ذارم برید,
‫هرطور شما بخواین، خداوندگار,
‫آقایون، ممنون که اومدین,
‫می‌تونید برگردید سرِ کارتون,
‫استاد، شما ما رو حلال کردید،
‫ممنونیم، ولی خیلی وقته که ‫ از توصیه‌هاتون بی‌نصیب موندیم,
‫ما رو هم داخل می‌پذیرید؟
‫بفرمایید, بفرمایید,
‫عادت دارم به اینکه آرزوهای مردم
‫و اسرارشون
‫و حسادت‌شون
‫یا نیّت‌های دیگه‌شون
‫باعث بشه باهام مخالفت کنن,
‫با این‌حال،
‫اولین باره شاهد چنین چیزی هستم,
‫برای اولین باره که
‫یه نفر نیازهای من رو
‫به منفعت خودش،
‫ترجیح می‌ده,
‫نمی‌تونم درکش کنم، وزیر علی,
‫باورم نمی‌شه که
‫این آدم اصلاً خودش رو در نظر نمی‌گیره,
‫حق با شماست، سرورم,
‫در واقع،
‫بعضی وقت‌ها من هم
‫از درک کارهاش عاجزم,
‫باید در جواب عملِ مولانا جلال‌الدین، ‫ یه کاری بکنیم,
‫چه هدیه‌ای بهش بدیم، وزیر؟
‫سرورم,
‫بهترین هدیه‌ای که ‫ می‌شه به خداوندگار داد،
‫اینه که یه مجلس ترتیب بدیم
‫و به قصر دعوتش کنیم,
‫احسنت,
‫پس، شبِ قبل از شروع جنگ،
‫مولانا جلال‌الدین رو ‫ به قصرمون دعوت می‌کنیم,
‫امر شما مطاع، سرورم,
‫می‌تونی بری,
‫این نامه رو به شیخ ادبعلی برسون,
‫چشم، قربان,
‫دیدن حملات فلاکت‌بارِ مغول‌ها
‫به خاک‌مون، طبیعیه,
‫ولی,,,
‫ما مطلعیم که,,,
‫این حملات,,,
‫درویش‌ها,,,
‫مظلومین,,,
‫و مردم رنج‌دیده رو به سرزمین‌هامون میاره,
‫کی منکر این موضوع می‌شه
‫که این حملات هیچ سودی برامون ندارن؟
‫هر چیزی متضادش هم وجود داره، آقایون,
‫خوب و بد,
‫خیر و شر,
‫مرد و نامرد؛ با هم معنا پیدا می‌کنن,
‫هم در پیروزی و هم در شکست،
‫نکاتی برای عبرت‌گرفتن وجود داره,
‫این، باعث عصبانیت بعضی افراد می‌شه,
‫حتی ممکنه از عصبانیت بالاتر بره ‫و به نفرت برسه
‫و اون شخص، اسیر نفرت می‌شه,
‫فردی که خشم و نفرت رو درونش داره، ‫هیچ‌وقت قادر به همدلی نیست,
‫همیشه دنبال بهونه برای ظلم‌کردنه
‫و با پیدا کردن اون بهونه، به ظلمش ادامه می‌ده,
‫بعضی افراد هم جز جایگاه و مقام خودشون، ‫نمی‌تونن کسی رو ببینن,
‫اما نمی‌دونن که
‫آخرین مقام انسان، ‫جایگاهیه که بعد از خاکسپاری بهش می‌دن,
‫وقتی جسم در خاک دفن می‌شه،
‫سفرِ روح آغاز می‌شه,
‫باید از این آدم پرسید: ‫«مقصدِ روح کجاست؟»
‫اون روح چه رنجی رو تحمل می‌کنه؟
‫باید از اون آدم این رو پرسید:
‫«چطور انسانی بودی؟ ‫خودت بگو,
‫در این مکانِ پر فتنه خسته شدی,
‫بدون هیچ امیدی، ‫بین مشکلات دست و پا می‌زنی,
‫درون‌شون دفن شدی,»
‫باید بپرسیم: ‫«متوجه نیستی حالت چطوره؟»
‫کسانی هم هستن ‫که در جست‌وجوی خوبی هستن,
‫بیاید جایگاه اشرار رو مثل یه آسیاب تصور کنیم,
‫جایگاه خیر و نیکی هم طویله باشه,
‫تعداد افرادی که دنبال خیر می‌گردن ‫باید با تعداد گندم سنجیده بشه
‫و کم پیش میاد با اون طویله سنجیده بشه,
‫آقایون، از نظر من,,,
‫از این جنگ خیر هم حاصل می‌شه,
‫این خیر ممکنه کاری کنه
‫که قبل از روز قیامت,,,
‫خورشید از غرب طلوع کنه؛ ‫از سرزمینِ فرانکی‌ها (آلمان‌ها),
ا‌را‌ئه‌ا‌ی ا‌ز وب‌‌گا‌ه ب‍ا‌‌م‍ا‌ب‍ی‍ن
‫کافی نیست، آقا؟
‫نه,
‫من که گفتم چشمم نزدیک رو نمی‌بینه
‫ولی همچنان به چشمام زل زدی,
‫اول مشکلم رو حل کن,
‫برای همین دارم نگاه می‌کنم دیگه,
‫خب چی می‌بینی؟
‫جهان رو,
‫توی هیچ چشمی نمی‌تونی جهان رو ببینی,
‫مگه با این چشم‌ها جهان رو نمی‌بینیم؟
‫پس این چشم‌ها ‫جزئی از جهان هستن، مگه نه؟
‫حالا چی می‌بینی؟
‫قیامت رو,
‫شنیده بودم دانشِ چشم‌پزشکیِ پدرت
‫به تو رسیده، که اومدم اینجا,
‫به جای اینکه مشکل من رو حل کنی، ‫از قیامت حرف می‌زنی,
‫ولی خب این اتفاق می‌افته,
‫خودتون با چشم‌هاتون می‌بینید,
‫که چطور ماه و خورشید ‫ مقابل هم قرار می‌گیرن,
‫چطور ظهر به شب می‌رسه,
‫با اون چشم‌ها می‌بینید,
‫بفرمایید,
‫از این برای دیدنِ اشیاء نزدیک استفاده کنید,
‫مشکل‌تون رو حل می‌کنه,
‫خیلی با استعدادی، شیرازی,
‫بیا تو رو منجمِ ارشدِ قصر بکنم,
‫هنوز راز چیزهایی که می‌بینم رو نمی‌فهمم,
‫چیزهایی که ندیده‌ام رو چطوری توضیح بدم؟
‫ضمناً چه اهمیتی داره؟
‫۱۲ روز دیگه قیامت می‌شه,
‫هیچ‌کس نمی‌خواد «دجّال» رو ببینه,
‫مگه نه؟
‫خدانگهدار، آقا,
‫چرا بایجو نویان،
‫از چارماغون نویان کمک نمی‌گیره؟
‫چی باعث می‌شه
‫با یه لشکر ۱۵ یا نهایتاً ۲۰ هزاری نفری، ‫مقابل لشکر ۵۰ هزار نفری ما
‫اعلان جنگ کنه؟
‫نیّتش جز اثبات خودش، ‫چیز دیگه‌ای نیست، سرورم,
‫تنها هدفش، پیروزیه,
‫اگه با سلجوقی و همۀ سربازانی که داره، ‫درگیر بشه؛
‫همۀ توجه‌ها رو به سمت خودش جلب می‌کنه,
‫این‌طوری که با لشکرش ‫نمی‌تونه ما رو شکست بده,
‫سرورم,
‫باید من رو ببخشید ولی ‫در میدان جنگ، هر چیزی ممکنه,
‫اگه بتونیم محل جنگ رو ما تعیین کنیم،
‫شاید بتونیم از تله‌هایی که ‫بایجو برامون ساخته در امان باشیم,
‫و اگه نتونیم،
‫ بایجو می‌تونه شانسی برای پیروزی داشته باشه,
‫نظر شما چیه، آقا عزت؟
‫هر اتفاقی هم بیفته، ‫ما از میدان جنگ، پیروز بیرون میایم، سرورم,
‫بایجو هر تله ای می‌خواد، بذاره
‫نتیجه تغییری نخواهد کرد,
‫کافیه ما شروع کنیم,
‫کافیه وارد میدان جنگ بشیم,
‫احسنت,
‫کایرا؟
‫چرا این موقعِ شب، ‫ اینجا وایستادی؟
‫شنیدم جلوی مکتب شلوغ شده,
‫ترسیدم اتفاقی براتون بیفته,
‫مردم پشیمون شده بودن,
‫شرمنده بودن و برای طلبِ حلالیّت اومده بودن,
‫می‌دونم,
‫ولی از اتفاقی که گفتی، ‫ خیلی وقت می‌گذره,
‫از اون‌موقع اینجا منتظر وایستادی؟
‫خاتون!
‫چرا خودتو اذیت کردی و منتظر موندی؟
‫این‌جوری خودتو از پا میندازی!
‫همۀ توانِ من تویی، خداوندگار,
‫اگه اتفاقی برات بیفته، من از پا در میام,
‫انگار مهارت‌هات رو از دست دادی، افسون خاتون,
‫یا نکنه من زیادی دست بالا گرفتمت؟
‫شاید نخوام منو دست بالا بگیری,
‫نظرت در مورد مهارت‌هام عوض شد؟
‫صرفاً داشتنِ مهارت، هنر نیست,
‫فقط شخصی که مقابلت قرار می‌گیره، ‫ارزش مهارتت رو تعیین می‌کنه,
‫خنجر باید بره سرِ جاش,
‫چرا؟
‫چون نمی‌خوام هیچ‌کدوممون آسیب ببینیم,
‫خنجر تنها چیزی نیست ‫که آسیب می‌رسونه,
‫بعضی‌وقت‌ها یه نگاه،
‫یا یه حرف،
‫می‌تونه از خنجر خطرناک‌تر باشه,
‫ولی یه نگاه یا حرف،
‫هیچ‌وقت نمی‌تونه به من آسیب بزنه,
‫مطمئنی؟
‫مطمئنم,
‫این‌ها حرف‌های خودت نیست؟
‫«متوجه شدم یکی از مهارت‌های مخفیِ شما
‫اینه که فرد مقابل رو با یه نگاه ‫یا با یه سخن شکست بدی,»
‫فکر می‌کنم چون داری راهیِ میدان جنگ میشی،
‫سعی داری فراموش کنی,
‫اگه از جنگ برنگشتم,,,
‫این نامه رو بخون,
‫هیچی نگو,
‫فقط می‌خوام یه قولی بهم بدی,
‫اگه خواسته‌ات اینه
‫پس قول می‌دم,
‫شب بخیر,
‫ولی برمی‌گردی، مگه نه؟
‫میدان جنگ، مثل دریاست,
‫من یه قطره از اون دریا هستم، افسون خاتون,
‫یه قطره،
‫نمی‌تونه به کل دریا حکومت کنه,
‫مردم رفتن درِ خونۀ خداوندگار,
‫ازش طلب بخشش کردن, ‫حلالیّت خواستن,
‫ما رو ترک کردن و رفتن,
‫این چیزی رو تغییر نمی‌ده، ادریس,
‫ولی قطعاً نشون‌دهندۀ یه چیزه,
‫چی؟
‫باید مصمّم‌تر باشیم,
‫شب‌تون بخیر، آقا,
‫خوش اومدی، عزت,
‫بفرما,
‫من قلمم رو از جوهر بیرون آوردم،
‫جوهری که نوک قلم رو گرفته، به رنگ قرمزه,
‫باهاش دو تا اسم نوشتم,
‫اولی غیاث‌الدین کیخسرو,
‫دومی,,,
‫مولانا محمد جلال‌الدین,
‫به یه شرط قبول می‌کنم,
‫دخترم رو به عقدت در میارم,
‫من هم موافقم,
‫ولی من تابه‌حال ‫از شمشیر یا خنجر استفاده نکردم,
‫و نمی‌دونم چطور باید این کار رو کرد,
‫پس خوب گوش کن,
‫در نزدیک‌ترین زمانِ ممکن،
‫با خداوندگار دوست میشی,
‫بعد از اینکه اعتمادش رو جلب کردی،
‫نه از شمشیر استفاده می‌کنی ‫و نه از خنجر,
‫حتی یک ثانیه هم ازش جدا نمی‌شی,
‫بعد،
‫یه دستِ دیگه توی سایه‌ات ظاهر می‌شه,
‫اون دست، جونِ مولانا رو می‌گیره,
‫اون دست، دستِ کیه؟
‫این هم از صاحبِ دست,
‫اولین بار،
‫موفق به انجام کار نشد,
‫این بار اون دستی که خنجر به همراهشه، ‫کارش رو تموم می‌کنه,
‫ضمناً,,,
‫در کنار اسم سلطان و مولانا، ‫اسم‌های دیگه‌ای هم هست,
‫اون‌ها چه کسانی هستن؟
‫همسر سلطان، گورجو خاتون و فرزندانش,
‫کسانی که هم‌خونِ سلطان هستن,
‫نزدیکانش، همگی,
‫ولی,,,
‫من می‌خوام وقتی سلطان به جنگ رفت،
‫روی همسر سلطان و بچه‌هاش تمرکز کنیم,
‫به تاج و تختم چشم داری، خاتون؟
‫من نه، سرورم,
‫ولی مطمئنم بقیه دارن,
‫از زمانی که این تاج و تخت ساخته شده، ‫همیشه همین بوده,
‫بعضی‌ها همیشه بهش چشم داشتن,
‫اما,,,
‫کسانی که لایقش نبودن، ‫همیشه شکست خوردن,
‫تو چرا ترسیدی؟
‫مگه تو قراره بری جنگ,
‫کاش چنین چیزی ممکن بود,
‫ترجیح می‌دم کنار تو باشم،
‫تا اینکه اینجا بمونم ‫و منتظر خبر باشم,
‫حتی منم از آسیب‌زدن به تو می‌ترسم,
‫می‌ترسم نگاه‌هام بهت آسیبی بزنه,
‫برای همین,,,
‫اینکه توی میدون جنگ باشم
‫خیلی بهتر از اینه که ‫اینجا باشم و در امن و امان,
‫بدون تو، هیج‌جا در امان نیستیم,
‫نه من و نه بچه‌هامون,
‫خدایی نکرده,,,
‫اگه بلایی سرت بیاد
‫همه‌مون می‌میریم,
‫برای همین باید برگردی,
‫باید سالم برگردی,
‫اگه اجل مهلت بده، بر می‌گردم,
‫ولی باید بدونی
‫تا من زنده‌ام،
‫هیچ‌کس نمی‌تونه
‫نه به تو و نه به بچه‌ها آسیبی بزنه,
‫سرورم,
‫نمی‌خوام مزاحمت بشم، اصفهانی,
‫اون‌هایی که خنجر تو سینه‌شونه،
‫از درد خنجر نمی‌میرن، اصفهانی,
‫از احساس خفگی می‌میرن,
‫چون که,,,
‫زخم خنجر، ریه‌هاشون رو ‫پر از خون می‌کنه,
‫ریۀ پر از خون،
‫نفس آدم رو بند میاره,
‫این آدم هم درد زخم خنجر رو می‌کشه
‫هم درد ریۀ پر خون رو,
‫پس وقتی خنجر به سینه‌ات فرو می‌ره،
‫دو بار می‌میری، اصفهانی,
‫چه غم‌انگیز! مگه نه؟
‫خیلی غم‌انگیزه,
‫اینکه دو بار بمیری،
‫در حالی که حتی از یه بارش هم می‌ترسی,
‫سرورم!
‫نترس, نترس، اصفهانی,
‫نترس!
‫من نمی‌کشمت,
‫همون‌جوری که بقیه رو کشتی،
‫کشته می‌شی,
‫بدنش رو تکه‌تکه کنید,
‫هر تکه رو ‫در تمام سرزمین‌های تحت حکومتم، بگردونید,
‫بگردونید تا,,,
‫درس عبرت بشه,
‫سرورم!
‫من رو ببخشید!
‫نکنید! این کار رو نکنید!
‫نکنید!
‫علاءالدین,
‫چرا اصلاً با من حرف نمی‌زنی؟
‫حتی بهم نگاه هم نمی‌کنی,
‫ذهنم مشغوله,
‫فکر می‌کنی کار کردن توی قصر راحته؟
‫باشه,
‫یعنی نمی‌تونی یه دقیقه با من حرف بزنی؟
‫تو کی هستی که باهات حرف بزنم؟
‫اگه تو بگی نظرت در مورد من چیه،
‫اون‌وقت می‌فهمم کی‌ام,
‫اون جایی که ازش میای، ‫نظر مردم درباره‌ات چیه؟
‫نظر منم همونه,
‫کیمیا,
‫چی شده؟
‫دیروز یه کتاب بهت دادم, ‫تونستی تمومش کنی؟
‫تمومش کردم، استاد,
‫یه وقت مناسب، ‫می‌خوام در مورد کتاب باهات صحبت کنم,
‫بعد از اون هم می‌خوام ‫ یه کتاب جدید بهت بدم,
‫خیلی مشتاقم، استاد,
‫خداوندگار!
‫چرا با اینکه همه از من رو بر می‌گردونن،
‫شما بهم توجه می‌کنید؟
‫دنیا یه جنازه‌ست,
‫دانش یعنی زندگی,
‫تو داری از جسد دور می‌شی ‫و به سمت دانش می‌ری,
‫بدونِ آب، غنچه تشنه می‌شه,
‫باید زندگی رو پیدا کنی، ‫تا بتونی زندگی ببخشی,
‫همون‌طور که شما به من زندگی بخشیدین,
‫اگه بتونم این کار رو بکنم، ‫خیلی خوشحال می‌شم,
‫جناب وزیر!
‫- خوش اومدین, ‫- ممنونم، خداوندگار,
‫- ببخشید که بی‌خبر اومدم, ‫- خواهش می‌کنم!
‫چون دلیلِ اومدنم، ‫ این رو اقتضا می‌کرد,
‫در غیر این‌صورت، حتماً بهتون خبر می‌دادم,
‫نگران نباشید, چیز بدی نیست,
‫برعکس!
‫به دلیل خوبی اینجا هستم,
‫پس دلیل این مخفی‌کاری چیه؟
‫دلیل مخفی‌کاریم،
‫اینه که از پاسخی که به درخواستم می‌دین، ‫مطمئن نیستم، خداوندگار,
‫درخواست‌تون چیه؟
‫سرورمون امروز در قصر ‫مجلسی ترتیب دادن,
‫همون‌طور که می‌دونید، ‫بامدادِ فردا، شروع جنگه,
‫خواستۀ سرورمون، ‫اینه که شما در این مجلس شرکت کنید,
‫نظرتون چیه، خداوندگار؟
‫به این درخواست سرورمون،
‫می‌تونید پاسخ مثبت بدین؟
‫به شما توی مکتب سکوت یاد دادن، علاءالدین؟
‫همین‌طوره، قربان,
‫این‌طور توصیه شده:
‫«سکوتِ به‌جا، از طلا گران‌بهاتر است,»
‫به‌نظرم دلیل سکوتت این نیست,
‫نمی‌دونم ولی هر چی که هست ‫عصبانیت از یه موضوعی،
‫تو رو به سکوت وا داشته,
‫انسان، موجودیه که اون چیزی که ‫ در افکارش پنهان هست رو، آشکار می‌کنه,
‫البته چند تا استثنا هم وجود داره,
‫بعضی از آدم‌ها,,,
‫یه نقاب نامرئی رو صورتشونه,
‫این نقاب، احساساتِ واقعی‌شون رو می‌پوشونه,
‫این همون کاریه که منصب‌داران حکومت انجام می‌دن,
‫شما چطور؟
‫شما هم این کار رو می‌کنید؟
‫من چنین قابلیتی ندارم، علاءالدین,
‫ولی پیشنهادم به تو اینه که
‫یه‌کم یاد بگیر
‫چطور خشمت رو پنهان کنی,
‫البته,,,
‫جلوی من، نیاز به پنهان‌کاری نیست,
‫چون که من,,,
‫آدم‌های خشمگین رو دوست دارم,
‫سرورم,
‫امرتون رو به خداوندگار رسوندم,
‫احسنت, جوابشون چی بود؟
‫نه تأیید کرد و نه رد کرد، قربان,
‫سرورم، فکر می‌کنم
‫دلیل این سکوت خداوندگار،
‫اینه که می‌خواد شما و خودش رو ‫از فتنه‌ها حفظ کنه,
‫همون‌طور که می‌دونید، ‫شایعاتی مطرح شده بود که مبنی بر اینکه,,,
‫ایشون در آخرین بازدیدشون، ‫از اون شخص مغول حمایت کرده,
‫هر چند مردم از اشتباه‌شون پشیمون شدن ‫و طلب حلالیّت کردن
‫ولی این اتفاقات دل خداوندگار رو شکسته,
‫و به اعتقاد من،
‫این باعث شده ایشون بیشتر احتیاط کنن,
‫می‌تونی بری,
‫در جنگ پیشِ رو، شمشیر یا تیر و کمان ‫ پیروز نمی‌شه، عمر,
‫فکر می‌کنم بایجو نویان برامون تله گذاشته باشه,
‫مراقب پشت سرت باش,
‫گفتم مراقب پشت سرت باش, ‫ مگه نه؟
‫اگه بپرسی این تله چیه؟ می‌گم نمی‌دونم,
‫ولی بایجو احمق نیست,
‫می‌دونه که نمی‌تونه ‫ لشکر ۵۰ هزار نفریِ ما رو شکست بده,
‫اون هم با ۲۰ هزار مغول!
‫این تله هر چی که باشه، ‫اگه گرفتارش نشیم، پیروزیم,
‫از اینجا به بعد ‫ شکست معنی نداره، عمر,
‫افکارت شروع به کنترلت می‌کنن,
‫اگه این اتفاق در میدان جنگ بیفته، ‫کُشته می‌شی، عمر,
‫جونت رو از دست می‌دی,
‫سرورم,
‫ذاتِ واقعیِ انسان، ‫در میدان جنگ آشکار می‌شه,
‫دوستان واقعی و دشمنان واقعی،
‫در میدان نبرد شناخته می‌شن,
‫حتی اگه نزدیک‌ترین افرادتون بودن،
‫- مراقب باشید, ‫- از چی نگرانی، خداوندگار؟
‫نگرانیم از کسانیه که
‫می‌خوان پیروزی شما رو تحت‌الشعاع قرار بدن,
‫خدا شما رو از دسیسۀ اون‌ها حفظ کنه,
‫آمین,
‫آمین، خداوندگار,
‫به خدا می‌سپارم‌تون,
‫خدای آسمان به ما لطف کرد,
‫ما رو سر سفره‌اش نشوند,
‫ما رو سوار اسب‌هاش کرد
‫و سیراب‌مون کرد,
‫در عوض،
‫از ما سرزمین خواست,
‫پیروزی خواست,
‫از ما رحم و دلسوزی نخواست,
‫ما هم به کسی رحم نکردیم,
‫و حالا به سلجوقیان رحم نمی‌کنیم,
‫سوار اسب‌های خدای آسمان بشید,
‫شمشیرهاتون رو از غلاف بیرون بکشید,
‫می‌ریم تا خون‌شون رو بریزیم!
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال