رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫[لندن، سال 1914]
‫مخاطب است,,,
‫که گوش روشن‌فکر را تیز می‌کند,
‫کنسرت استراوینسکی بهترین نمایش سال است,
‫علی‌رغم هیاهویی که به‌پا کرده‌اند،
‫مخاطب است که گوش روشن‌فکر را تیز می‌کند,
‫قره‌نی بم می‌نوازد،
‫طنینش گوش‌های معصوم ما را در بر می‌گیرد,
‫که بایستی اعتراف کنم برای من،
‫انعکاسی از خالق و بدویات و رشادت است؛
‫از مردانی قایق‌ران به دور از هنلی،
‫از دخترانی با پوششی از جنس ‫تافتۀ صورتی یا آبی,
‫یادم است در آن تابستان طولانی،
‫شکار می‌رفتم و کریکت بازی می‌کردم، ‫اما تنیس را فقط تماشا می‌کردم,
‫خداوند در بهشتش نشسته بود،
‫و صبحانه‌اش سوسیس بود,
‫و در دفاتر نام‌نویسی ارتش،
‫درحالی مردان جوان و ابله ‫به انتظار نشسته بودند،
‫تا نام زندگان و مردگان را ‫در برگه‌هایی پر کنند,
‫آقای ساسون,
‫بله,
‫من زیگفرید هستم,
‫بنده برادر کوچیکه‌اش، هامو هستم,
‫جفتمون برای اندازه‌گیری اومدیم,
‫بسیارخب، قربان,
‫گمونم بهتره با پیرهن شروع کنیم,
‫نباید پیرهن تیره تن کنید، قربان,
‫آها، جنگه! باید شیک پوشید!
‫نتوانستم با او خدانگهداری کنم,
‫در فراغ و آسایش تابستان،
‫خواب‌آلود با جریان جویبار،
‫نوایی از طبل به گوشم رسید،
‫نوایی که آزرد رویای خوش را,
‫چه دور و نزدیک، چه زیر و بم،
‫می‌گذرند از هر گوشه و کناری,
‫با یکدیگر رفیق و همه طعام باروت‌اند؛
‫رژۀ سربازان، به آغوش مرگ است,
‫از شرق و غرب در میدان‌های بی‌نام،
‫پاک می‌کنند گوشت هم‌رزمان را ‫از روی استخوان‌هایشان,
‫چه جوانک‌هایی که مردند و پوسیدند؛
‫درگذشته‌اند آنانی که از در گذشته‌اند,
‫چه دورتر نوازند شیپور جنگ،
‫رساتر شود پاسخ نی‌انبان‌نواز,
‫صف‌هایی از سربازان شادکام که می‌خوانند:
‫از زنان سیرم، قیام خواهم کرد,
‫مشتاق بودم بدونم چی اذیتت می‌کنه,
‫صرفاً تب خندقه، قرار نیست کشنده باشه,
‫فقط من رو از کار انداخته,
‫دیگه از هرچیزی وحشت می‌کنم,
‫از تلفن,,,
‫از تلگرام,
‫مادر، فقط یک چیز,,,
‫از موندن توی گذشته بدتره،
‫اونم دلواپس آینده بودنه,
‫آینده‌ای که بدون پسرهام باشه،
‫مایۀ دلواپسیه، نه لذت,
‫با کمال پیشمانی دارم برایتان,,,
‫این نامۀ خصوصی را می‌نویسم,
‫به اطلاعتان می‌رسانم که دیگر قصد ندارم,,,
‫وظایف ارتشی خود را به جا آورم,
‫این اقدام من نماد اعتراضی،
‫بر سیاست‌های دولت است،
‫که جنگ را به طول انجامیده،
‫و در برقرار کردن صلح ناتوان است,
‫اظهارنامه‌ای از دلایلم را نوشته‌ام،
‫که نسخه‌ای را ضمیمۀ همین نامه می‌کنم,
‫اظهارنامه‌ای که مطرح می‌کنم،
‫اقدامی عامدانه در جهت مخالفت ‫با اقتدار نظامی است،
‫چرا که به عقیدۀ من این جنگ،
‫تعمداً توسط کسانی که,,,
‫می‌توانند موجب اتمام جنگ شوند، ‫به طول انجمیده,
‫من سربازی هستم،
‫که این اقدامم به نمایندگی ‫از دیگر سربازان است,
‫باور دارم جنگی که من درش وارد شدم،
‫که قرار بود جنگی بر سر دفاع و آزادی باشد،
‫اکنون به جنگی با مقصد تهاجم و تصرف بدل شده,
‫به عقیدۀ من علتی که من و سربازان هم‌رزم،
‫داوطلبانه وارد این جنگ شده‌ایم،
‫بایستی به اندازه‌ای واضح باشد،
‫که هیچ عاملی موجب تغییر این علت نشود,
‫و اگر این امر انجام شده بود، ‫اهدافی که ما با آن وارد جنگ شدیم،
‫با مذاکره قابل دستیابی می‌بود,
‫من دردی که سربازان متحمل شده‌اند را ‫دیده و چشیده‌ام،
‫و دیگر نمی‌توانم در جناحی باشم،
‫که از نظر من به طرز ناعادلانه و شرورانه‌ای،
‫موجب طولانی شدن چنین مصائبی می‌شود,
‫من به روند جنگ اعتراضی ندارم،
‫اعتراض من فقط به اشتباهات سیاسیون،
‫و عدم صداقتی است،
‫که موجب فدا شدن سربازان می‌شود,
‫من به نمایندگی از کسانی که ‫درگیر این رنجش شده‌اند،
‫اعتراض خود را نسبت به فریبکاری،
‫که بر سربازان انجام شده، اعلام می‌کنم,
‫همچنین به عقیدۀ من این اعتراض،
‫در جهت روشن‌سازی اکثریت،
‫که شامل مردم خانه‌نشین هستند،
‫و رضایتی نسبت به تداوم این رنجش دارند،
‫که نه درش سهیم هستند،
‫و نه در مخلیه‌شان می‌گنجد، کمک می‌کند,
‫گمونم این رو خودت نوشتی,
‫آره، با ادی مارش نوشتیمش,
‫خیلی کار مریضیه، رابی,
‫چرا پای مارش رو کشیدی وسط؟
‫چون منشی خصوصی وینستون چرچیله،
‫و می‌خواد بهمون کمک کنه,
‫توی گرفتن معاینه هیئت پزشکی،
‫جای اینکه درگیر دادگاه نظامی بشی ‫نقش بسزایی داشت,
‫اگه دادگاه نظامی رو می‌باختی،
‫ممکن بود اعدام بشی,
‫از قبل آمادۀ چنین خطراتی بودم,
‫ولی بحث کسانیه که واسشون مهمی؛
‫و کسانی که نیستی,
‫دادگاه نظامی برای من سکویی بود،
‫که مخالفت خودم رو با روند جنگ بیان کنم،
‫جنابعالی موجب جلوگیری از این امر شدی,
‫نه‌تنها قرار بود توی روزنامۀ تایمز چاپ بشه،
‫بلکه قرار بود اظهارنامۀ من,,,
‫توی مجلس خونده بشه,
‫دستم رو کاملاً بستی، رابی,
‫آبروی من رو بردی,
‫بهتر از این بود که اعدام بشی,
‫اینش دیگه نظر خودته,
‫از من عصبانی نشو، زیگفرید,
‫نیّت من شرافتمندانه بود,
‫[ستوان دوم، زیگفرید لورن ساسون]
‫در روزی پر مشقت و بادخیز،
‫گاوبازی به بیرون رفت,
‫در حین مسیرش بر روی ‫یال کوهی استراحت کرد,
‫یکباره گله‌ای گاو با چشمان قرمز دید,
‫که در آسمانِ تیکه و پاره،
‫و بر فراز تصویری از ابرها شخم می‌زدند,
‫گله‌ای از ارواح که در آسمان بودند,
‫رد نشان‌هایشان همچنان داغ،
‫و سم‌هایشان فولادین بود,
‫شاخ‌هایشان سیاه و براق بود،
‫و گاوباز گرمای نفس‌هایشان را حس می‌کرد,
‫با صدای مهیبی از آسمان،
‫وحشتی به جانش افتاد,
‫دید که سوارکارانی از دور می‌آمدند،
‫و مرد گاوباز فریاد ‫غم‌انگیز آن‌ها را می‌شنید,
‫فریاد روح سوارانی که در آسمان بودند,
‫حینی که سوارکاران اطرافش ‫جست و خیز می‌کردند،
‫شنید که یکی از آنان نامش را بر زبان آورد:
‫اگر می‌خواهی به جهنم نروی،
‫همراه ما سوارکاری کن,
‫پس گاوچران، یا از امروز ‫تحولی در خودت ایجاد کن،
‫یا همراه ما سوارکاری کن,
‫به دنبال گلۀ شیطان،
‫در سراسر این آسمان بی‌کران,
‫روح سوارانی که در آسمان بودند,
‫حقیقتاً من با هر شکلی از ‫تغییر مذهب مخالفم,
‫مثل امید بستن به خیال واهیه,
‫بماند که در شعر,,,
‫به‌نظر میاد اصلاً,,,
‫هیچ حرف جالبی بلد نیست بزنه,
‫گفتم صرفاً دارم در نظر می‌گیرمش,
‫واقعاً که دنبال پیدا کردن خدا که نیستی؟
‫این‌جوری هم می‌شه گفتش,
‫خب، اگه بخوام در جایگاه کسی که ‫معنویات رو قبول نداره بگم؛
‫اگه خدا رو پیدا کردی، ‫مطمئن شو که هنوز انگلیسیه،
‫که جا و مکان خودش رو گم نکرده,
‫این حرفت قرار بود خنده‌دار باشه؟
‫آخه پدر، چرا مذهب کاتولیک؟
‫دنبال چیزی دائمی هستم؛
‫که تغییر نکنه,
‫می‌تونی توی درساژ هم چنین چیزی پیدا کنی، ‫تازه بدون احساس گناه,
‫لازم نیست انقدر نیش و کنایه بزنی,
‫اگه فقط مسخره کردن بلدی،
‫همون بهتر کلاً صحبت نکنی,
‫اصلاً برو بیرون توی ماشین منتظر بمون,
‫خب، تا لندن که کلی راهه,
‫پس هرچه زودتر شروع کنیم بهتره,
‫زیگفرید،
‫خواستۀ تو از درگاه خداوند چیست؟
‫ایمان,
‫ایمان چه چیزی عایدت می‌کند؟
‫زندگی ابدی,
‫اگر می‌خواهی وارد آن زندگی شوی،
‫از احکام خداوند پیروی کن,
‫«با تمام قلب خود خداوند را ‫که خدای توست، دوست داشته باش؛
‫و با تمام وجودت، و تمام ذهنت,»
‫زیگفرید، آیا از شیطان دوری می‌کنی؟
‫ازش دوری می‌کنم,
‫از وسوسه‌های پلیدش؟
‫دوری می‌کنم,
‫و از تمام جاه‌نمایی‌اش؟
‫دوری می‌کنم,
‫این شمع سوزان را بگیر،
‫و تعمید خود را پاک و منزه نگه دار,
‫پیروی فرمان خداوند باش،
‫تا وقتی خداوند به عروسی بیاید،
‫او را همراه با,,,
‫همه مقدسین در صحن آسمانی ملاقات کنید،
‫و تا ابدالآباد زندگی جاودانی داشته باشید,
‫زیگفرید، باشد که در زندگی سالم ‫و نزد خداوند باشید,
‫احمق در دل خود خواند که خدایی نیست,
‫در احساساتی فراتر از درک خود،
‫کشیده خواهید شد،
‫به درخشندگی تاریکی الهی,,,
‫که فراتر از تمام مخلوقات است,
‫ای مسیح، روح مرا بپذیر,
‫و مرا از بند شک و شبهه‌ها رهایی ده,
‫و برایم آرامش به ارمغان بیاور,
‫شدیداً از این اقدامت وحشت کرده‌ام,
‫فقط می‌تونم فرمانده‌ات توی لیورپول رو,,,
‫راضی کنم تا این نامه رو نادیده بگیره,
‫نگرانی من بابت دستگیری خودته,
‫اظهارنامۀ شما رو خوندیم، جناب ستوان, ‫البته با کمی نگرانی,
‫می‌تونید بشینید، ستوان,
‫ممنون قربان,
‫چرا چنین چیزی نوشتید؟
‫در جهت اینکه جناح خودم رو,,,
‫نسبت به روند جنگ اعلام کنم,
‫شما در جایگاهی نیستید که بخوایید,,,
‫روند جنگ رو زیر سوال ببرید,
‫وظیفۀ شما اجرای دستوراته,
‫«وظیفه»؟
‫گناهان زیادی پشت این کلمه خوابیده,
‫در مقابل چنین کشتاری،
‫آدم روی وجدان خودش اختیاری نداره,
‫آدم می‌تونه کلی کار دیگه بکنه,
‫می‌تونه چشم‌پوشی کنه,
‫این جوابتون به قدری بی‌شرفانه بود ‫که پیشنهاد می‌کنم سیاستمدار بشید,
‫گستاخی نکنید، جناب ستوان,
‫شما در جناح آلمان هستید؟
‫نه، من در جناح انسانم,
‫بحث ما درمورد انسانیت نیست،
‫جای چنین بحثی در حوزه‌های مذهبیه,
‫اخلاقیات چی؟
‫اخلاقیات موارد تجملاتی هستند،
‫که فقط در زمان صلح می‌شه بهشون بها داد,
‫اگه امکانش هست لطف کنید و,,,
‫با این لحن تهاجمی با من صحبت نکنید,
‫لحن تهاجمی صرفاً منجر به تداوم جنگ می‌شه,
‫و مقاومت منفعلانه صرفاً منجر به شکست می‌شه,
‫به‌طور خلاصه نمی‌تونم در مقابل,,,
‫چنین تلفاتی سکوت اختیار کنم,
‫شخصی بابت این تلفات باید قضاوت بشه,
‫مرد جوان، مسئلۀ تلفات,,,
‫مرتبط با ستاد کل امپراتوریه,
‫اظهارات شما، و البته کل نگرش شما،
‫هم توهین آمیز،
‫و هم برای انضباط نظامی زیان‌آوره,
‫همکار بنده درست می‌گن,
‫شما در جایگاهی نیستید که ‫مافوقان خودتون رو زیر سوال ببرید،
‫بماند که اون‌ها رو مورد هتاکی قرار بدید,
‫اگر شما قربان، یا هرکدوم از شما،
‫خواستید سری به خط مقدم بزنید،
‫حداقل فکری به حال,,,
‫خانواده‌های داغدار و رنج‌کشیده بکنید,
‫شما دیگه از حد گذروندی، جناب!
‫مگه به همین دلیل نبود ‫که من رو احضار کردن پیش شما؟
‫داریم الکی طولش می‌دیم,
‫آره مسلماً,
‫آره، موافقم,
‫من و افسران همکارم احساس می‌کنیم،
‫که ذهن شما همچنان دچار آشفتگیه،
‫و شما صلاحیت قبول کردن ‫مسئولیت جان سربازان رو ندارید,
‫بنابراین به دستور کمیته،
‫شما رو به بیمارستانی در اسکاتلند،
‫که مخصوص بیماری‌های عصبیه می‌فرستیم,
‫به همین سبب دستور می‌دیم ‫که گزارش این تصمیم رو,,,
‫به کرگهارت در ادینبورگ بفرستید,
‫صبح بخیر، ستوان,
‫می‌تونید کت و چمدونتون رو بذارید اینجا,
‫باربر وسایل شما رو تا اتاقتون میاره,
‫اسم؟
‫ساسون، زیگفرید,
‫درجه؟
‫- ستوان دوم, ‫- سن؟
‫سی ساله,
‫سال‌های خدمت؟
‫دو سال و یازده ماه,
‫ماه‌های خدمت,,,
‫در خارج از مرکز؟
‫سیزده ماه,
‫بیماری؟
‫دچار نوعی فروپاشی روانی شدم,
‫ناتوانی عصبی دارید؟
‫بله، گمونم اسمش همینه,
‫تو بنویس بیماری نوراستنی، ماترون,
‫قربان، وقتی وارد شدیم متوجه افرادی شدم،
‫که روی صورتشون نقطه‌های آبی بود,
‫مورفین,
‫مورفین؟
‫نقطه‌های برای یادآوریه که ‫دوز مورفین رو مصرف کردن،
‫که تا زمان مصرف دوز بعدی، ‫کسی نتونه مورفین بیشتری مصرف کنه,
‫چه کسی به ایشون رسیدگی می‌کنه؟
‫- دکتر ریورز, ‫- مطب ریور هم همین بغله,
‫گمونم محترمانه‌اش اینه که ‫خودت رو بهش معرفی کنی,
‫چشم، قربان,
‫توی اتاقت,,,
‫بازوبندی قرار دادیم,
‫باید همیشه دستت باشه،
‫خصوصاً موقع گردش توی حیاط,
‫نشون‌دهندۀ اینه که شما ‫سرباز مشمولی هستی که در بیمارستانه،
‫نه یک معترض سخت‌کوش,
‫ما که نمی‌خواییم شما در خیابان پرنس,,,
‫مورد حمله قرار بگیرید، می‌خواییم؟
‫روی کدوم بازوم ببندمش، قربان؟
‫ستوان، لذت حق انتخاب در این خصوص،
‫تماماً از آن خودتونه,
‫اتاقتون طبقۀ بالا،
‫انتهای راهرو هست,
‫مرخصی,
‫هوم؟
‫ساسون، زیگفرید، ستوان,
‫اسم و آوازه‌ات به گوشم رسیده,
‫خیلی از اشعار «شکارچی پیر» خوشم اومد,
‫شاید خبر نداشته باشی،
‫ولی ما مجلۀ داخلی به اسم هایدرا داریم،
‫مطمئنم خوشحال می‌شن باهات همکاری کنن,
‫خب، من,,,
‫سعی می‌کنم شعری جالب و ‫سرگرم‌کننده بنویسم,
‫حالا لازم نیست انقدر روش حساس بشی,
‫قرارمون ساعت 10:30 صبحه,
‫مادر عزیزم،
‫به مقصدم در داتی‌ویل رسیده‌ام,
‫کاش اینجا بودی,
‫صبح بخیر، دکتر,
‫صبح بخیر، ساسون,
‫خواهشاً بشین, لازم نیست رسمی باشی,
‫هرچند که ظاهراً ما با,,,
‫خیلی از افسران پزشکی سر و کله می‌زنیم،
‫بعضی‌ها از بقیه منعطف‌تر هستن,
‫بعد شخصی میاد جای اون‌ها,,,
‫که می‌خواد همه‌چیز در حد ‫شهر آلدرشات سختگیرانه باشه,
‫بعد یکی دیگه میاد جای اون‌ها رو می‌گیره,
‫نظر شما چیه؟
‫راستش من میزانی از لغزش رو ترجیح می‌دم,
‫آدم که تا ابد نمی‌تونه تحت مراقبت باشه,
‫اعصاب و روانش بهم می‌ریزه,
‫با اطلاع کمی که از نحوۀ درمان شما دارم،
‫متوجه‌ام که من هر حرفی بزنم،
‫شما می‌تونید استنباط کنید,,,
‫که مادربزرگم دائم‌الخمر بوده یا نه,
‫مگه بوده؟
‫متأسفانه نبوده، خیر,
‫فقط توی جشن تولد و سال نو ‫مقدار کمی شراب شری می‌خوره,
‫آفرین به مادربزرگت,
‫نمی‌دونست چی رو از دست نداده,
‫فقط بگید چه خواسته‌ای از من دارید،
‫تا من گفته‌های شما رو عملی کنم,
‫مسئله چیزی که من می‌خوام نیست,
‫مسئله چیزیه که به‌نظر خودت بهش نیاز داری,
‫من باید شروع کنم، یا شما؟
‫چیزی هست که دوست داشته باشی بگی؟
‫احساسات من نه بازگو شدنی هستن، ‫نه می‌شه توی سکوت غرقشون کرد,
‫چرا؟
‫کلی انسان مرده‌ان,
‫خرابی وحشتناکی به بار دادیم,
‫ولی می‌شه دردها رو تسکین داد,
‫به مرحلۀ پذیرش وقایع رفت,
‫دردش تنها وحشتش نیست,
‫کلی مسائل دیگه هست,
‫می‌تونی نام ببریشون؟
‫اگه می‌تونستم نام ببرم ‫که دیگه وحشتی ازشون نداشتم,
‫راه قشنگی برای طفره رفتن از سوال پیدا کردی,
‫تمام طفره رفتن‌ها راه قشنگی هستن,
‫مثلاً توی سیاست,
‫من همیشه فکر می‌کردم سیاسون،
‫انقدر احمقن که ظرافت سرشون نمی‌شه,
‫شاید توی بی‌ظرافت بودن ظرافت دارن,
‫خودت رو سرباز خوبی می‌دونی؟
‫قابل قبولم,
‫تک‌تیرانداز خوبی نبودم,
‫حتی نمی‌دونستم کدوم چشمم رو باید ببندم,
‫شنیدم جایزۀ صلیب ارتشی رو بردی,
‫بله,
‫قرار بوده به معنای دلاوری باشه,
‫شجاعت به معنی بزدلی افراطیه,
‫ریشۀ شجاعت از وحشت میاد,
‫و ترس از وحشت,
‫ولی تو برای شجاعتت شناخته می‌شدی,
‫چرا صلیب ارتش رو انداختی دور؟
‫بابت انزجار از معیارهای ‫رو به نزول خودم بود،
‫و مردانی که به‌نظرم بهشون خیانت کردم,
‫واسم معنایی جز دورویی نداشت,
‫ولی همچنان من شنیدم،
‫سربازان زیردست شما خیلی ‫به شما ارادت دارن,
‫منم به اونا ارادت دارم,
‫چون برای من مثل,,,
‫تنها انسان‌های حقیقی و خوب دنیا هستن,
‫دنبال حقیقت می‌گردی؟
‫مگه همه دنبالش نیستن؟
‫وقتی که پیداش کردی,,,
‫بعدش به چی می‌رسی؟
‫احساس آرامش، رضایت از خود,
‫دیگه دلتنگ از دست داده‌ها نیستم,
‫♪ تویی زیباترینِ درختان ♪
‫♪ اکنون درخت گیلاس، ♪
‫♪ در امتداد شاخه‌هایش، ♪
‫♪ شکوفه‌هایش را آویخته ♪
‫♪ و درست در کنار,,, ♪
‫♪ مسیری جنگلی ایستاده ♪
‫♪ و به مناسبت دوران پاک ♪
‫♪ لباس سفیدش را بر تن کرده ♪
‫بیا تو,
‫شما ستوان ساسون هستین؟
‫بله,
‫من ویلفرد اوون هستم,
‫دیشب صدای فریاد می‌شنیدم,
‫مثل فریاد گرگ بود,
‫گرگ‌ها به‌اصطلاح دقیق زوزه می‌کشن,
‫ولی می‌شه بهش فریاد هم گفت,
‫دکتر مسئله رو به حاشیه نبر، خواهشاً,
‫من چنین قصدی ندارم,
‫صرفاً دارم منطقی باهاش برخورد می‌کنم,
‫ببخشید اگه حس کردی اهمیت نمی‌دم,
‫صدای جیغش خیلی بد بود,
‫بدتر از جیغ حیوانات بود,
‫داشت عذاب می‌کشید,
‫چرا بدترین ترس‌های آدم ‫شب میان سراغش؟
‫گمونم چون که شب,,,
‫ناخودآگاه آدم رو دوست داره,
‫تمام روز منتظر می‌مونه، ‫که لحظه‌ای در تاریکی گیرت بندازه,
‫جوری می‌گید انگار خوش‌خیمه,
‫شاید باشه,
‫شنیدم ویلفرد اوون,,,
‫دیروز خودش رو بهت معرفی کرد,
‫بله,
‫ظاهراً پسر خوبیه,
‫نسبت بهش احساس محافظه‌کارانه‌ای دارم,
‫احیاناً چنین محافظه‌کاری ‫مسئلۀ عمیق‌تری رو مخفی نمی‌کنه؟
‫چرا,
‫تمام روابط دوستانۀ من همین هستن,
‫ولی اجازه ندادم احساساتم موجب ‫خدشه یا نابودی روابطم بشن،
‫بلکه کنش‌پذیر موندم,
‫این‌جوری باهاش کنار میام,
‫تا حالا تصمیمات آنی نگرفتی؟
‫نه, هیچ‌وقت نگرفتم,
‫توی خطر کردن ناتوانم,
‫بابت حس قهرمانانۀ درونیمه,
‫مگه چی می‌شه؟
‫چون خیلی می‌ترسم،
‫خیلی خودم رو مهار می‌کنم،
‫از فساد درونی احساس شرم می‌کنم,
‫یا به طور ساده علتش,,,
‫به قول گفتنی:
‫«عشقی که حتی نمی‌شود از آن نام برد» هست,
‫خیلی‌های دیگه چنین احساسی دارن,
‫راستش رو بگم دکتر، مایۀ تعجبه,
‫چرا؟
‫دنیا پر از افراد هنجارگریزه,
‫خب، از اونجا که جفتمون هنجارگریز هستیم،
‫شما چطوری با قانون کنار میایید؟
‫واسش احترام کمتری از صداقت قائلم,
‫پس طفره رفتن لزوماً ‫مختص به ستوان‌های دوم نیست؟
‫نه، مختص به تمام درجات هست,
‫امیدوارم بعد این جلسات، بااحتیاط بشی,
‫اصلاً من رو «احتیاط» صدا می‌زنن,
‫باز خوبه «اتل» صدات نمی‌کنن,
‫جوری تمرین می‌کنید انگار ‫هدف مهمی پشت این نمایشتون هست,
‫آخه قربان، گمونم چنین نمایشی,,,
‫باعث فراموش کردن وضعیت خط مقدم می‌شه,
‫شک دارم,
‫اگر برداشت دشمن,,,
‫این باشه که ارتش بریتانیا ‫برای رقص تانگو تمرین می‌کنه،
‫جنگ رو باختیم,
‫بماند ظاهر اینکه آقایون,,,
‫با آقایون برقصن، اصلاً دل‌نشین نیست,
‫خیال می‌کردم موجوداتی که ‫چنین کارهایی می‌کنن،
‫می‌رن توی کتابخونه و,,,
‫با هفت‌تیر خدمتشون کار درست رو می‌کنن,
‫روند درمان شما چطور پیش میره، ستوان؟
‫گاهی اوقات به‌طرز بی‌نظیری خوبه، قربان,
‫خب، امیدوارم این بی‌نظیر بودنش,,,
‫به اندازۀ کافی باشه که ‫زودتر بتونی برگردی سر خدمتت،
‫و مثل سابق برای جنگ مناسب باشی,
‫قربان، ولی مگه مسئله این نیست,,,
‫که جنگیدن برای چه چیزی مناسبه؟
‫یا شاید من سندروماتیک برخورد می‌کنم,
‫یا نکنه دچار لغزش زبانی شدم؟
‫چی فرمودین؟
‫عرض کردم لغزش زبانی، قربان,
‫یعنی خطای لفظی,
‫خودم می‌دونم معنیش چیه، ستوان,
‫شاید همۀ ما نتونیم,,,
‫اشعار بیوولف رو به زبان اصلی بخونیم،
‫ولی همۀ ما هم یک مشت فلسطینی نیستیم,
‫معلومه که نیستید، قربان,
‫ادامه بدین,
‫- حاضری؟ ‫- آره,
‫«گند دهان»!
‫اولین شعرت توی هایدرا چاپ شده,
‫زنده باد ویراستار شعر!
‫ویراستار که خودمم,
‫درود بر جانشین‌پروری!
‫نظرت درمورد بخش من چیه، زیگفرید؟
‫انگاری سبکت زیادی,,,
‫به اشعار قرن نوزدهمی وابسته‌ست,
‫جوری می‌گی انگار,,,
‫مثل «خواستگاری مایلز استندیش» بوده,
‫نه بابا, هیچ شعری در حد اون بد نیست,
‫ولی فکر می‌کنی کار من ‫اقتباس از کار دیگران بوده؟
‫موقعی که توی شهرستان کلر بودم،
‫کلی وقتم رو هدر می‌دادم که ‫اشعار سوینبرن رو بخونم,
‫خیلی بد روی کارم تأثیر می‌ذاشت,
‫باید مستقیماً از خودت اومده باشه، ‫نه از شخص دیگه‌ای,
‫ببین، کار اول تمام شاعران برگرفته شده‌ست,
‫باید از جایی شروع کرد دیگه,
‫جدای سوینبرن، زمانی که کمبریج بودم،
‫کارم شده بود توی قایق بشینم ‫کارهای ویلیام موریس رو بخونم،
‫و یکی در میون اشعار «ماد» رو می‌خوندم,
‫شاید آخرین شعری که نوشتم,,,
‫رضایتت رو جلب کنه,
‫اسمش ناتوانه,
‫محشره,
‫قلب آدم رو هدف می‌گیره,
‫چقدر تو بااستعدادی,
‫کمیتۀ پزشکی,,,
‫من رو واجد شرایط فعالیت نظامی دونسته,
‫کی قراره برگردی به هنگت؟
‫ماه دسامبر,
‫دقیقاً قبل کریسمس,
‫آها,
‫♪ برای خودم توی کلیسا منتظر بودم ♪
‫♪ توی کلیسا، توی کلیسا ♪
‫♪ که فهمیدم ولم کرده و رفته ♪
‫♪ خدایا، چقدر دلم شکست ♪
‫♪ ناگهان واسم نامه‌ای فرستاد ♪
‫♪ اصلاً نامه‌اش همراهم هست ♪
‫♪ توش نوشته بود: ♪
‫♪ دل تو دلم نیست که امروز عروسی بگیریم ♪
‫♪ ولی زنم اجازه نمی‌ده ♪
‫♪ برای خودم,,, ♪
‫♪ توی کلیسا منتظر بودم ♪
‫♪ توی کلیسا، توی کلیسا ♪
‫♪ که فهمیدم ولم کرده و رفته ♪
‫♪ خدایا، چقدر دلم شکست ♪
‫♪ ناگهان نامه‌ای واسم فرستاد ♪
‫♪ اصلاً نامه‌اش همراهم هست ♪
‫♪ توش نوشته بود: ♪
‫♪ دل تو دلم نیست که امروز عروسی بگیریم ♪
‫♪ ولی زنم اجازه نمی‌ده ♪
‫چی شده، زیگفرید؟
‫هیچی,
‫ویلفرد قراره برگرده خدمت,
‫می‌دونم,
‫بعدش چی کار می‌کنی؟
‫هیچی,
‫نمی‌خوام کاری کنم که ‫درد جدایی رو بیشتر کنه,
‫حاضرم هرچی دارم رو بدم,,,
‫که فقط یک ساعت بیشتر اینجا بمونه,
‫حتی یک دقیقه بیشتر,
‫توی رنجش عجولم، ‫ولی توی عشق از همه عقبم,
‫اولین بار که دیدمش،
‫لکنت زبان داشت,
‫و گمونم حرف زدنش با ‫لهجۀ بچه‌های دبستانی بود,
‫چرا من انقدر احمقم؟
‫واقعاً مرد دوست‌داشتنی‌ایه,
‫و به‌نظرم حتی شاعر بهتریه,
‫اشعار خودت چی؟
‫همه‌شون خودپسندی خودم هستن,
‫یه‌کم داری تلخ بهش نگاه می‌کنی,
‫حقیقت معمولاً تلخه,
‫حتی نمی‌دونم چرا اومدم اینجا,
‫واقعاً هیچ سودی واسم نداشته,
‫فرض کن نوعی پاکسازی روح بوده,
‫چرا باید انقدر زیبا بیانش کنی؟
‫می‌شه چند لحظه بیشتر بمونی؟
‫آره,
‫اگه حاضرید بریم، قربان,
‫ویلفرد کشته شد،
‫آن هم در هفته‌ای پیش از اتمام جنگ,
‫چه ناقوس مرگی می‌نوازند ‫برای آنانی که همچو چهارپایان می‌میرند،
‫جز صدای هولناک گلوله؟
‫تنها دعایی که پشت سرشان می‌خوانند،
‫ریتم‌های تند شلیک سلاح‌هاست,
‫نه مراسمی برایشان هست، نه دعا و ناقوسی,
‫هیچ صدایی برایشان ماتم نمی‌گیرد،
‫جز آواز گروه کُر,
‫بانگ و هیاهوی توپخانه‌های ارتش،
‫با صدای شیپور، مردان جوان را ‫از زادگاه ماتم‌زده‌شان بیرون می‌کرد,
‫چه شمعی می‌سوزد تا با زندگی وداع کنند؟
‫شمعی که در دستشان نیست، ‫بلکه در چشمانشان,,,
‫حین وداع با زندگی با نوری مقدس می‌درخشد,
‫تابوتشان چیزی نیست جز ‫چهره‌های غم‌زدۀ زنان و دختران,
‫و باشد که گل‌های مزارشان، ‫شکیبایی و شفقت مردم باشد,
‫و به‌هنگام هر غروبی، ‫پردۀ خانه‌ای کشیده می‌شود,
‫اون خانمی که ژست گرفته، ‫و ظاهراً بادبان سه‌گوش تنش کرده،
‫لیدی اوتولین مورله,
‫می‌شه گفت خانم هوس‌بازیه، ‫ولی خام هرکسی هم نمی‌شه,
‫این که انگاری,,,
‫از زمان جنگ بوئر لبخند به لبش نیومده,
‫کل جنگ بوئر واسه اوتولین خنده‌داره,
‫سلام اوتولین!
‫دوروتی، می‌شه تا عضلاتم تجزیه نشدن،
‫- چند لحظه توقف کنیم؟ ‫- حتماً، اوتولین,
‫این پسرک شدیداً خوش‌تیپی که ‫همراهت اومده کیه، رابی؟
‫ساسون، زیگفرید هستن,
‫چه اسم واگنری داره,
‫متأسفانه انگلستانی هستم,
‫یعنی جنابعالی نور چشم ‫سالن اپرای بایرویت نیستی؟
‫نه، نه, متأسفانه خیر,
‫پس از چه موزیکال‌هایی خوشت میاد؟
‫راول، آلبنیس، شوسون، یا حتی اسکریابین,
‫سزار فرانک هم گاهی دوست دارم,
‫بارتوک چی؟
‫نه، بارتوک که هیچ‌وقت, اصلاً,
‫موسیقیش برای من جوریه که,,,
‫انگار یه روانی داره زیلوفون می‌زنه,
‫اتفاقاً برعکس,
‫یک بار رفتم اجرای بارتوک از ‫پادرفسکی توی تانبریج ولز،
‫ولی خیلی اجرای ناامیدکننده‌ای بود,
‫مگه چه انتظاری داشتی، رابی؟
‫سطح سالن تانبریج ولز همینه,
‫اگه مایلید به صرف چای وارد عمارت اصلی بشیم,
‫امکانش هست منم بیام، اوتولین؟
‫معلومه، دوروتی,
‫تو که خادم نیستی، مهمون مایی,
‫از این طرف بیایید آقای باسون,
‫بگید ببنیم دقیقاً چرا ‫از آقای بارتوک خوشتون نمیاد,
‫مسئلۀ خاصی نیست, ‫صرفاً از موسیقیش خوشم نمیاد,
‫آها، راستی اینم بگم,,,
‫قراره ازت بخواد که شب بمونی,
‫همیشه از مردان جوانی و جذاب ‫می‌خواد که شب بمونن,
‫پس، یا در اتاقت رو قفل کن،
‫یا پوشش خشک و جدی‌ای داشته باش,
‫گفتم شاید از شکلات داغ قبل خواب ‫بیشتر باب طبعت باشم,
‫متأسفانه شکلات داغ رو ترجیح می‌دم,
‫امیدوارم نتونی بخوابی,
‫«دیکی, لعنت به جنگل! بایستی برویم,
‫خدایا، آخر به چه قیمتی؟
‫درنهایت که چیزی عایدمان نیست، ‫بارش نیز تمامی ندارد,
‫تیرهایشان سر ما آوار شد!
‫آخ دیکی، زنده بمان!»
‫خوابم برد,
‫روز بعد که بیدار شدم، تمام کرده بود,
‫جایش چند زخم خفیف و خندان ‫بر روی تخت مانده بود,
‫آیوور نوولو,,,
‫خوانندۀ «شومینه‌ها را روشن نگه دار»,
‫هوم، آره,
‫با اون صدای نفرت‌انگیزش,
‫همیشه هم با صدای بلند ترانه می‌نویسه،
‫ولی مجبوریم رفتار پسندیده‌ای داشته باشیم,
‫سیبل، واقعاً خجالت بکش,
‫با این موسیقی رگتایم,
‫آره، می‌دونم,
‫ولی آقای نوولو جوری می‌نوازه ‫که تقریباً می‌شه گفت هنر محسوب می‌شه,
‫تازه، درحال حاضر قراره در نمایشی,,,
‫به اسم «موش» توی سالن وست‌اند بازی کنن,
‫می‌دونم,
‫یکی ازم پرسید این نمایش رو ‫کی از روی زندگیش نوشته؟
‫منم گفتم خبر ندارم,
‫رابی، روزی رو می‌بینم که ‫با این زبونت کار دست خودت می‌دی,
‫سیبل جان، یک روز همه‌مون ‫کار دست خودمون می‌دیم,
‫لطف کردین اومدین، آقای ساسون,
‫همه‌مون خیلی مشتاقیم که قطعۀ شما رو بشنویم,
‫ممنونم، لیدی کولفاکس,
‫خانم‌ها و آقایان، لطفاً به احترام,,,
‫یکی از بهترین شاعران ما سکوت اختیار کنید: ‫آقای زیگفرید ساسون,
‫زمانی که در میان شعله‌های نور هستم،
‫با موسیقی مبتذل و سیگار در دست،
‫و زنانی که مشغول عیش و نوش هستند،
‫و مأمورانی که به دنبال جرعه‌ای شرابند،
‫گاهی به یاد شب‌های باغ میفتم؛
‫درختان نارونی که سر تأیید ‫به ستارگان تکان می‌دهند,
‫رویای اتاقی کوچک با نور شمع را می‌بینم،
‫با شمع‌های زردی که درش می‌سوزند،
‫و تصاویر روی دیوار را روشن می‌سازند،
‫و کتاب‌های محبوبم که ‫خواب را از چشمانم می‌گیرند,
‫زمانی که به یاد چنین چیزهایی باشم،
‫هیچ‌گاه احساس تنهایی نمی‌کنم,
‫آنگاه شخصی می‌گوید: نوشیدنی دیگری بده!
‫و آنی قلب سرزندۀ مرا به سنگ بدل می‌کند,
‫ممنونم، آقای ساسون,
‫واقعاً خیلی تأثیرگذار بود,
‫ما هم ازت ممنونیم، سیبل,
‫الآنم برمی‌گردیم پیش لیدی کونارد،
‫قبل اینکه بزنه چیزی رو منفجر کنه,
‫فکر کنم یه زمان بلد بود مثلث بنوازه,
‫ولمون کن,
‫♪ به‌نظر که قربانی شوخی ‫بی‌رحمانه‌ای شده‌ام ♪
‫♪ که مدام به‌دنبال من و دختری که ‫عاشقش هستم می‌آمد ♪
‫♪ آن دختر شیرین‌ترین ‫چیزی بود که در این دنیا شناختم ♪
‫♪ اما فرصتی برای خلوت کردن نداشتیم ♪
‫♪ با ماشین می‌رفتم به دنبالش، ‫مادرش هم می‌آمد ♪
‫♪ هرچند که ماشینم دو در است، ‫اما مادرش همچنان می‌آمد ♪
‫♪ در اوقات بی‌کاری‌ام، ‫حین شام و عصرانه و صرف چای ♪
‫♪ دوست دارد با من برقصد ♪
‫♪ مادرش نیز دوست دارد ♪
‫♪ به مزون عروسی که می‌رفتیم، ‫مادرش هم می‌آمد ♪
‫♪ از او خواستم که دیگر نیاید، ‫اما همچنان می‌آمد ♪
‫♪ تحمل سرزنش برایش زیادی است، ‫من می‌روم و زانوی غم بغل می‌گیرم ♪
‫♪ سپس می‌روم تا حمام کنم، ‫که نگهان برادرش هم می‌آید ♪
‫♪ بازی گلف را شروع کردیم، ‫مادرش مثل همیشه آمد ♪
‫♪ وقتی مادرش آمد ♪
‫♪ سه کیف گلف برداشتم ♪
‫♪ در نقطۀ شروع از حال رفت ♪
‫♪ دلبرم در گوشم زمزمه کرد: ♪
‫♪ «جک عزیزم، بالأخره تنها شدیم» ♪
‫♪ ولی مادرش باز آمد ♪
‫مردم می‌گن خیلی خوش‌قیافه‌ست,
‫شونه‌ها رو داشته باش,
‫آره، شونه‌های پسره هم قشنگه,
‫دیگه می‌ریم، آیوور؟
‫نه، عزیزم,
‫مشتاقم با مهمان فاخرمون آشنا بشم,
‫سلام آقای ساسون,
‫مشتاقم نظر شما رو درمورد ‫موزیکال جدیدم بشنوم,
‫می‌خوام به سبک ترزاریما بنویسم,
‫اینی که گفتی حوالی ناپله، نه؟
‫رابی عزیز،
‫سکوتت همیشه از گفتارت شیرین‌تره,
‫رابی تا خونه همراهیت می‌کنه، گلن,
‫«زندگی همینه دیگه»,
‫«مثل جنگه»,
‫ای وای,
‫کلیدها رو بذار روی کمد، گلن,
‫خودت که می‌دونی چقدر فراموش‌کارم,
‫گمونم هنوز عاشقته,
‫مشکل اصلی عشق،
‫اینه که خیلی سریع,,,
‫تبدیل به مالکیت‌خواهی می‌شه,
‫واقعاً چیز خسته‌کننده‌ایه,
‫کلیدها رو کجا بذارم؟
‫عه، برای خودته دیگه,
‫هامو خیلی دور از اینجا از دنیا رفت,
‫مادامی که شمشیرش پیشم باشه، ‫انگاری خودش پیشمه,
‫فرصت نشد واسش درست‌حسابی ‫سوگواری کنیم، مادر,
‫چون بیشتر خشمگینیم، تا سوگوار,
‫تو را نظاره می‌کنم، ‫که در راه همیشگی‌ات هستی,
‫که حین خدمات فداکارانه، موهایت سفید می‌شود,
‫با خود می‌گویم،
‫عمری سپری کرده‌ام تا بفهمم،
‫که تو را چه چیزی از این ‫زندگی بی‌توقع عاید می‌شود؟
‫هالۀ نوری مقدس که در یاد دل،
‫آنگاه که مغرورانی,,,
‫حق انتخاب مردم را به دام می‌اندازند،
‫هادی و سوزان است,
‫چرا که در اندیشۀ من زنده‌ای،
‫زیرا به دنبال پاداشی نبوده‌ای ‫که بتوان آن را خرید,
‫بنابراین وقتی به یادت می‌افتم،
‫به یاد تمام چیزهای غنی و حقیقی،
‫که درو کرده و ساخته‌ام، می‌افتم,
‫خداروشکر که تو زنده موندی,
‫شب بخیر، عزیزدلم,
‫شب بخیر، مامان,
‫ای برادر، دستانم را بگیر,
‫چهره‌ام را بررسی کن,
‫بنگر به چشمانم که مبادا شرم را ببینم,
‫چرا که پایانی به تمام حقارت‌ها بخشیده‌ایم,
‫چرا که برمی‌گردیم از مسیری که آمده‌ایم,
‫سهم تو با ارواح سربازان شهید است،
‫سهم من نیز در میدانی‌ست ‫که مردان درش می‌جنگند,
‫اما در تاریکی ظلمات، ‫سر سرافراز تو را می‌بینم,
‫و با پیروزی توست که امید می‌گیرم,
‫♪ باشد این خواب در آرامشی بهشتی ♪
‫سه هزار و پونصد نسخه ‫از کتاب «ضدحمله» فروخته شده,
‫شهرت روزافزونی پیدا کردی، زیگفرید,
‫یعنی مثل ویروس؟
‫انقدر یک‌دنده نباش,
‫پس بیدار که شدم دیدم مشهورم,
‫عین بایرون,
‫شنیدم خوبان و بزرگان بهت سر زدن,
‫هوم,,,
‫ماسین، لیدیا لوپوکووا، کینز،
‫وینستون چرچیل و مادرش,
‫حتی نوئل کوارد، بازیگر کوچولو,
‫کسی رو از قلم ننداختم؟
‫پاپ رو یادت رفت,
‫آفرین زیگفرید، خودت رو دست‌کم بگیر,
‫آقای چرچیل چه رفتاری داشت؟
‫باشکوه بود,
‫آقای کوارد چی؟
‫احساساتی,
‫اگه خاندان سلطنتی بیاد عیادتت چی؟
‫اون موقع مجبورم حالت نشسته,,,
‫ادای احترام کنم,
‫خوب شد گفتم خاندان سلطنتی،
‫دستوری از علیاحضرت ادیت سیتول آوردم,
‫قراره بری نمایشی,,,
‫توی میدان کارلایل،
‫که اجرای «تظاهر»اش رو ببینی,
‫شعرش از خود ادیته، ‫موسیقی‌اش کار ویلی والتونه,
‫خیلی زور زدم جورش کنم،
‫پس روم رو زمین ننداز,
‫اگه نخوای شرکت کنی،
‫خانوادۀ سیتول تهدید کرده،
‫که میاد خونه‌ات توی خیابون هف‌مون،
‫و کل اپرای تنهوزر رو واست زمزمه می‌کنه,
‫دیگه از ما گفتن بود,
‫آها، راستی,,,
‫اوتولین مورل بهم سر زد،
‫گفت دیدمت سلام برسونم,
‫چطور بود؟
‫فقط بگم افرادی که سبز لیمویی می‌پوشن،
‫همیشه در نظرم افراد کینه‌جویی جلوه کردن,
‫اوتولین بی‌چاره,
‫توی قبر هم با لباس شیک می‌ذارنش,
‫مایلم با مادرت آشنا بشم,
‫جان؟
‫گفتم مایلم با مادرت آشنا بشم,
‫از نظرم مادران، چه خوب باشن چه بد،
‫شخصیت‌های جالبی دارن,
‫هرچند موقعی که خواستم مادرم رو آتیش بزنم،
‫مشخص شد از جنس پنبۀ نسوزه,
‫عجله کن دیگه!
‫اگه همین‌جوری لفتش بدی ‫عمراً به کنت برسیم,
‫آها، این نامه‌ات رو روی زمین پیدا کردم,
‫عه، گمونم از طرف رابی راس باشه,
‫چرا انقدر ازش بیزاری؟
‫چون از نحوۀ صحبت کردنش خوشم نمیاد,
‫انگار مدام می‌خواد من رو بنشونه سر جام,
‫تنها مشکل نشوندن مردم سر جاهاشون،
‫اینه که انگار اون شخص ‫جایگاه خودش رو نمی‌دونه,
‫موافقم بدخلقی می‌کنه، ولی بددل که نیست,
‫خیلی هم دوست ثابت‌قدمیه,
‫اون موقعی رابی راس علناً از,,,
‫اسکار وایلد حمایت کرد، ‫خطرات زیادی به جون خرید,
‫از همون موقع لرد آلفرد داگلاس ‫سایه‌اش رو با تیر می‌زنه,
‫آخ بی‌خیال، بوزی که کینه‌جویی تو ذاتشه,
‫مقصر رابیه که عواقبش رو نمی‌دونست,
‫واقعاً تنها مقصر خودشه,
‫این دیگه انصاف نیست,
‫وفاداری رابی به وایلد شایان تقلیده,
‫باشه، قبول, رابی قدیسه,
‫حالا می‌شه بحث رو عوض کنیم؟
‫چه شمشیر قشنگی,
‫شمشیر برادرم بود,
‫هوم,,,
‫توی نبرد چناق‌قلعه کشته شد,
‫ای خدا,
‫چی شد؟
‫امشب اولین اجرای «تظاهر»ئه،
‫منم قرار بود شرکت کنم,
‫کجا قراره اجرا بشه؟
‫سالن تئاتر شخصی توی کارلایله,
‫پس توی چلسیه,
‫حتی اگه با سرعت باد بری،
‫عمراً اگه بهش برسی,
‫رابی بفهمه خیلی عصبانی می‌شه,
‫ادیت سیتول هم همین‌طور,
‫مخاطبان نمایش رو گزینش کرده بودن,
‫مطمئنم وقتی علتش رو توضیح بدی،
‫درک می‌کنه که چرا نتونستی بری,
‫نه، فکر نکنم درک کنه مادر,
‫ادیت خیلی خانم بهونه‌گیریه,
‫خانم که نیست,
‫عملاً کیک میوۀ متحرکه,
‫با اون دندون‌هاش,,,
‫دیگه زشته آیوور,
‫گمونم دندون‌هاش مشکلی,,,
‫به اسم عقب‌رفتگی لثه دارن,
‫انقدر خانم زورگوییه,,,
‫که نمی‌دونم لئه‌هاش چطوری ‫جرأت کردن عقب برن,
‫خب، پس راه بیفتیم,
‫شاید به آخرهای نمایش رسیدیم,
‫ببخشید که مجبورم با عجله برم، مادر,
‫مهم نیست,
‫اینم یکی دیگه از اون روابطت ‫با پسرهای خوشگله؟
‫نه، این یکی رابطۀ عمیق‌تریه, خیلی عمیق‌تره,
‫ازش خوشت نمیاد، مگه نه مادر؟
‫خوش‌صحبته، ولی پسر موجه‌ای نیست,
‫گمونم به‌خاطر بی‌رحمی‌ایه,,,
‫که توی چشم‌هاشه,
‫شب بخیر مادر,
‫شب بخیر زیگفرید,
‫نیومدی نمایشم,
‫خواهش می‌کنم من رو ببخش ادیت,
‫سعی می‌کنم,
‫مقصر فقط خودمم,
‫رفتیم به مادرم توی کنت سر زدیم،
‫این‌جوری شد که زمان از دستم در رفت,
‫- «زدین»؟ ‫- اوهوم,
‫من و آیوور نوولو,
‫اونم آدمی که کمترین درک از شعر رو داره,
‫امیدوارم من رو ببخشی ادیت،
‫چون خودم خیلی از بابت ‫سهل‌انگاریم شرمنده‌ام,
‫واکنش بیننده‌ها چی بود؟
‫پوزخند زدن,
‫پوزخند؟
‫پوزخند,
‫شنیدم یکی از حضار به ‫نفرت‌انگیزترین شکل ممکن گفت:
‫«از اون دسته موسیقیه,,,
‫که در حالت نیمه‌هشیار می‌شه تحملش کرد,»
‫- واقعاً بهم برخورد, ‫- هوم,,,
‫شعر من هم‌خوانی و ‫ناهماهنگی فوق‌العاده‌ای داره,
‫گزینش کلمات من بر اساس رنگ و لعابشونه،
‫نه صرفاً بر اساس معنایی که دارن,
‫ادیت، آثار هنری بزرگ گاهی ‫به‌قدری از زمانۀ خودشون جلو هستن،
‫که توی بازخورد اولیه،
‫عموم مردم متوجه اهمیتش نمی‌شن,
‫مثل آثار استراوینسکی,
‫ولی دوست ندارم شبیه استراوینسکی باشم,
‫هفتۀ آینده قراره «تظاهر» رو ‫توی سالن ائولین اجرا کنیم,
‫مایلم حضور به عمل برسونی,
‫شک نکن، ادیت,
‫به سرعت هزار غزال خودم رو می‌رسونم,
‫لازم نیست گزافه‌گویی کنی، زیگفرید,
‫صرفاً تاکسی بگیر,
‫در اوایل بهار پس از صرف چایشان،
‫از میان مزارع جوان بوهیا،
‫جمیما، جوکستا، دینه و دب،
‫با پدرشان، جناب جاشوا جب، ‫مشغول قدم زدن بودند,
‫دریاسالار قرمزی که تنها اندیشه‌اش،
‫پروانه‌ایست که روی اقیانوسی ‫همچو گیس بافته، ایستاده است,
‫از همان دریایی پرآب است که طوفانش،
‫بر روی صخره‌های بی‌گل جهنم آوار می‌شود,
‫زیرا جهنم به همان اندازه مناسب است،
‫که گرینویچ، یا باث، یا جوپا هستند!
‫خدایا!
‫باید برم پشت‌صحنه ببینمش,
‫فقط انتظار نداشته باش منم بیام,
‫آها,
‫پسر ولخرج اومده,
‫ادیت جان، دوباره موفق شدی!
‫مشتی آدم‌خوار جوان جمع شدن,
‫جوری می‌گی انگار مجلس جنگ و نزاعه,
‫مگه نیست؟
‫استیون تنانت هم اومده,
‫بنده,,,
‫بله، می‌شناسیمت استیون,
‫ولی این خانم رویایی,,,
‫که خاکستری صدفی پوشیده کیه؟
‫هستر گتی هستم,
‫دختر بانو گتی؟
‫بله,
‫یه بار به دعوت ایشون ‫اومده بودین تراس عمارت کارلتون,
‫ولی فرصت آشنایی به من ندادید,
‫پس بابت فقدان سلیقه‌ام معذرت می‌خوام,
‫ما از طرفداران پروپاقرص ‫اشعارت هستیم، زیگفرید,
‫آیوور، قبل اینکه ناراحت بشی ‫بگم کار تو رو هم دوست داریم,
‫تند نرو، استیون,
‫نزدیک بود یه لحظه باور کنم,
‫شاید یکی از ترانه‌های ‫شما رو اجرا کنن، آقای نوولو,
‫که بعدش همراهش برقصیم,
‫هرچند استیون اهل رقص نیست,
‫اون‌وقت چرا؟
‫چون من فقط والیتا می‌رقصم، ‫اونم در شرایطی که توی مضیقه باشم,
‫من عاشق رقصیدنم,
‫منم همین‌طور,
‫پس بیایید دیگه,
‫یوهو!
‫خبر نداشتم شاعر جماعت ‫بلدن چارلستون برقصن,
‫منم نمی‌دونستم چارلستون چنین تأثیری ‫روی جوانان سرخوش می‌ذاره,
‫کاش همه این شکلی سرخوش بودن، مگه نه؟
‫صرفاً به معنای عام کلمه, ‫(گی = سرخوش، همجنس‌گرا)
‫این مرد جوان کی باشن؟
‫الکساندر فنتون هستم,
‫این اسم جوری نیست,,,
‫که انگار باید مقامی هم کنارش بیاد؟
‫درستش سر الکساندر فنتونه,
‫برای خدماتی که به هنرهای نمایشی ارائه دادن,
‫فعلاً که چیزی ارائه داده نشده,
‫به‌زودی می‌شه، آیوور,
‫به‌زودی می‌شه,
‫می‌بینم که کم‌پیدا شدی، آیوور,
‫حالت چطوره؟
‫منظورم توی حالت عمودی بود,
‫سرم حسابی شلوغه، رفیق قدیمی,
‫حسابیِ حسابی شلوغه,
‫سرت گرم جمع کردن شکوفه‌های یاس بنفشه؟
‫این‌جوری هم می‌شه گفت,
‫هرموقع از گیاه‌شناسی خسته شدی،
‫برای حرفۀ بعدی می‌تونی,,,
‫مبارزات خونین رو درنظر بگیری,
‫شنیدم مردانی که توی این حیطه هستن،
‫اندام خیلی خیلی ورزیده‌ای دارن,
‫درست نمی‌گم، آقای ساسون؟
‫راستش گمونم,,,
‫از بین تمام خصوصیاتت،
‫دلم برای شوخ‌طبعیت تنگ بشه,
‫خودت این چند وقت مشغول چه کاری بودی؟
‫کلی نمایش موزیکال می‌دیدم,
‫اوهوم، مثل چی؟
‫مثل «رزماری»، خیلی نمایش جذابی بود,
‫آره، ولی خیلی شبیه آثار رودولف فریمله,
‫ولی خودش که اثر رودولف فریمله,
‫مزاح کردم، زیگفرید جان,
‫امشب برنامه‌ات چیه؟
‫«خانم خوب باش!»
‫به ترانه‌سرایی گرشوین, یک نابغۀ تمام عیار,
‫پس بهتره بیشتر وقتت رو نگیریم، گلن,
‫ولی اعتراف کن؛
‫گرشوین واقعاً هنرمند بااستعدادیه,
‫من مجبور نیستم به چیزی اعتراف کنم,
‫چی شده؟
‫بلند شو بریم,
‫مگه شام نمی‌خواستی؟
‫ولی دیگه گرسنه‌ام نیست!
‫اسمتون جناب؟
‫آقای ساسون هستم,
‫فرمودید ساسون؟
‫- بله, ‫- آها,
‫هوم,,,
‫امکانش هست هجی‌اش کنید جناب؟
‫س-ا-س-و-ن,
‫هوم,,,
‫متأسفانه اسمتون توی فهرست نیست، جناب,
‫در هر صورت که می‌رم بالا,
‫چند روز دیگه باهام تماس بگیر، باشه؟
‫عملاً مجبور شدم به زور,,,
‫از دست نگهبان سالن بیام داخل,
‫هوم، شانس آوردی,
‫دستور داره اگه اسم کسی ‫توی فهرست نبود با تیر بزنش,
‫ولی چرا اسم من توی فهرست نبود؟
‫ولم کن دیگه!
‫ببین، مدت زیادی کنار هم بودیم، زیگفرید,
‫دیگه بسمه؛ دیگه خسته شدم,
‫- هنوز می‌خوای شام بخوریم؟ ‫- آره!
‫جا خوردم فنتون رو اینجا دیدم,
‫چرا؟
‫من کلی آدم می‌شناسم,
‫- فنتون هم صرفاً یکی از,,, ‫- ستاینده‌هاته,
‫,,,طرفدارهامه,
‫ظاهراً بعد اون آشنایی کوتاه،
‫حسابی با هم جور شدین,
‫راستش شدیداً چنین حسی دارم،
‫که انگار دارم بازجویی می‌شم,
‫حس می‌کنم هر لحظه‌ست طوفان به‌پا بشه,
‫ببخشید، نمی‌خواستم بی‌ملاحظه باشم, ولی,,,
‫آخه خیلی بهت حسودیم می‌شه,
‫آره خب، روابط گذرا همیشه آشفته‌ان,
‫کیه که اسرار قلب آدم رو بدونه؟
‫معمولاً اونی که خودش قلبی نداره,
‫ای وای، هوا سرد نشده؟
‫ولی من دوستت دارم,
‫می‌دونم،
‫قبلاً هم گفتی,
‫آیوور,
‫بذار رد بشم,
‫شرمنده جناب، اجازه ندارم بذارم برید بالا,
‫چرا؟
‫آقای نوولو بعد نمایش ‫با کسی ملاقات نمی‌کنن,
‫پس می‌شه به اطلاع آقای نوولو برسونی،
‫که واسه ساعت هشت ‫میز شام رزرو کردم،
‫و مایلم که حضور به عمل برسونن!
‫چشم جناب,
‫چشمت بی‌بلا,
‫پای یکی دیگه وسطه؟
‫همیشه پای یکی دیگه وسطه,
‫چطوری این رفتارت رو توجیه می‌کنی؟
‫با پرسیدن سوالاتی,,,
‫که از قبل جوابشون رو می‌دونم,
‫تازه مهم‌تر از همه اینکه،
‫هیچ‌کسی یا هیچ‌چیزی ‫از حرفۀ کاری من مهم‌تر نیست,
‫آثار من,,,
‫به اندازۀ خودم محبوب هستن,
‫می‌دونستی مکتب فکری وجود داره، ‫که نمایش موزیکال رو,,,
‫هنر درجه‌دو خطاب می‌کنه؟
‫زیگفرید، قبل اینکه کار بقیه رو نقد کنی،
‫مطمئن بشو که آثار خودت بی‌نقص باشن,
‫- این حرف یعنی چی؟ ‫- فقط همین:
‫که اشعار تو از سال 1918،
‫از آثار باشکوه، تبدیل به ‫آثار جزئی‌نگرانه شدن,
‫ببخشید جناب نوولو،
‫شما توی دوران جنگ چی کار می‌کردین؟
‫استعدادم رو وقف کشورم می‌کردم,
‫من با اجرای توی تمام سالن‌های کشور ‫روحیۀ مردمی رو زنده نگه داشتم!
‫آخ که چقدرم زحمت کشیدی!
‫ما توی خندق سُم بودیم، ‫جنابعالی توی سالن رایل!
‫خب، ظاهراً که فایده‌ای نداره,,,
‫این بحث ناخوشایند رو ادامه بدیم,
‫نداره,
‫ای وای، انتظار نداشتم بعد این بحث،
‫بخوای لطف کنی و شام رو حساب کنی,
‫نه که از شخصیت بویی بردی، زیگفرید؟
‫از توی بی‌سروپا بیشتر بو بردم,
‫پس گمونم قراره خداحافظی کنیم,
‫کاش حداقل بگی «به امید دیدار»,
‫خواهشاً غرورت رو زیرپا نذار، زیگفرید جان,
‫این وظیفۀ دوست‌های آدمه,
‫اگه خواستی دوباره ببینیم توی آپارتمانمم,
‫باز خوبه اونقدر غرور داری,,,
‫که نری خونۀ مادرت,
‫تَرَق,
‫امکانش هست بشینم؟
‫آره، حتماً,
‫هنوز واسه شام میای اینجا؟
‫- معلومه, ‫- آخه چرا؟
‫خلاصه بگم از تجدید خاطرات خوشم میاد,
‫بعدش چی؟
‫گمونم اگه زندگی داستان عاشقانۀ بدی بود، ‫بعدش خودم رو می‌کشتم,
‫و اگه خیلی داستان بدی بود، ‫می‌زدی آیوور رو می‌کشتی,
‫جدا از شوخی، حالت خوبه؟
‫لحظات می‌گذرن، ولی درد جایی نمی‌ره,
‫و اینکه قرار بود برم پیش مادرم،
‫ولی از قطار جا موندم,
‫چرا با ماشین نمی‌ری؟
‫ماشین ندارم، رانندگی بلد نیستم,
‫راستش می‌خواستم با ماشین برم سمت ساحل,
‫مایلی برسونمت؟
‫واقعاً لطف می‌کنی,
‫خونه‌اش کجاست؟
‫کنت,
‫پس راه بیفتیم دیگه,
‫دیگه حتی نمی‌دونم کجا اومدیم,
‫هرچند که,,,
‫از این چهارچرخی‌ها واسه خودم ندارم،
‫ولی می‌شه بازم همدیگه رو ببینیم؟
‫خونه من مارگیته,
‫عه,
‫چه حیف که مارگیت انقدر دوره,
‫الآن که نیست,
‫پس آیوور چی؟
‫عه,,,
‫آیوور دیگه کوپن مارگیتش تموم شده,
‫به‌هنگام سپیده‌دم، ‫انبوهی از کوه‌های غبارآلود،
‫نمایان می‌شوند با چهرۀ ‫ارغوانی و عبوس خورشید،
‫که می‌روید از میان توده‌های دودهایی،
‫که همچون کفنی بر تن زخمین زمین افتاده,
‫و یکی پس از دیگری،
‫تانک‌های جنگ چون خزندگانی ‫تا سیم خاردار را می‌خزند,
‫مسلسل‌ها می‌غرند و قد علم می‌کنند,
‫سپس، مردانی خام‌دستانه با دستانی,,,
‫پر از بمب و تفنگ و سلاح جنگی،
‫یکدیگر را تنه می‌زنند تا تنشان ‫با تندی آتش سوزان دیدار کند,
‫که با زمزمه‌های همراه لکنت، ‫صورت‌های رنگ‌پریده و ترس‌پوشیده،
‫سنگرهای امین‌شان را رها کرده، ‫و از آن‌ها بالا روند,
‫آن هم در زمانی که زمان ‫سرش با گذشتن گرم است،
‫و امید است که به مثابۀ ماهی پهنی ‫آویخته به قلاب و با چشمانی هراسان،
‫دست و پا می‌زند در میان گل و لای,
‫خداوندا، تمام کن این درد را,
‫مهمون داریم,
‫ایشون که مهمون نیست,
‫صرفاً خاطره‌ای از گذشته‌ست,
‫ایشون همسرمه، بابی اندروز,
‫بابی، ایشون زیگفریده, ‫زیگفرید، ایشون بابیه,
‫چرا جا خوردی؟
‫عشق که به معنی تک‌همسری نیست,
‫نکنه از اون دسته افراد متعهدی؟
‫گمونم لابد هستم,
‫زیگفرید جان، اگه وفاداری می‌خوای،
‫برو حیوان خانگی بخر,
‫خوب صداش رو درنیاوردی,
‫چون نمی‌خواستم یه‌وقت کسی اذیتش کنه,
‫واقعاً حروم‌زاده‌ای، می‌دونستی؟
‫کاریه که از دستم بر میاد,
‫الآنم لطفاً ما رو عفو کن,
‫طاس‌کبابمون از دهن میفته,
‫آها,
‫کلیدهات رو کجا بذارم؟
‫دوباره بندازش زمین,
‫تا قبل یازده صبح نمی‌تونم چای بخورم,
‫باید بخوری، مردک مصیبت,
‫برای هرکسی چای درست نمی‌کنم‌ها,
‫یادت رفته اونی که مریضه منم؟
‫عین چخوف,
‫راستی موهام رو چی کار کنم؟
‫می‌خوای عین بته هرسش کنی؟
‫گمونم رنگ کنم,
‫یا بذارم رنگ طبیعیش بمونه,
‫وقتی آفتاب‌سوخته می‌شم، ‫حالت فر طلایی می‌شه,
‫الآن میام پایین,
‫گلن بایم شاو اومده,
‫همین رو کم داشتیم,
‫یه‌کوچولو دیگه زیگی میاد پایین,
‫آخه لباسش ناجوره,
‫اتفاقاً درمورد تو حرف می‌زدیم,
‫امیدوارم سوزش گوش گرفته باشی،
‫(عقیده‌ای مربوط به زمانی که پشت کسی صحبت می‌کنید،)
‫هر سه‌تا گوش‌هات,
‫(گوش راست یا چپ آن شخص شروع به سوزش می‌کند)
‫معمولاً استیون انقدر زننده‌ست؟
‫یا کلاس خصوصی می‌ره؟
‫شنیدم چی گفتی‌ها!
‫گفتم که بشنوی,
‫زیگی! زیگی!
‫شرمنده,
‫چی بگم راستش؟
‫چیزی هم نمی‌شه گفت,
‫جزوی از دردسرهای زندگی مخفیانۀ امثال ماست,
‫ممکنه دوستی پیدا کنی، ‫ممکنه دوستی رو از دست بدی,
‫دشمنان که همیشه وفادارن,
‫حال آیوور چطوره؟
‫اصلاً نمی‌دونم، دیگه ندیدمش,
‫درمورد بابی می‌دونستی؟
‫آره,
‫کاش بهم هشدار داده بودی,
‫نمی‌خواستم آدم کینه‌جویی به‌نظر برسم,
‫که بخوام روی کسی عیب بذارم,
‫می‌خواستم حضوری بهت بگم،
‫که قراره ازدواج کنم,
‫خانمم بازیگره، گمونم بازیگر خوبی هم باشه،
‫خیلی هم همدیگه رو دوست داریم,
‫کی تصمیم گرفتی ازدواج کنی؟
‫همین چند ماه پیش,
‫گمونم بهتره تو هم درنظر بگیریش,
‫نه، اگه هدف ازدواج خالصانه نباشه،
‫گمونم نمی‌تونم باهاش کنار بیام,
‫خلوص مثل باکرگیه,
‫همین که بهش دست بزنی، دیگه فاسد می‌شه,
‫واسه جفتتون آرزوی خوشبختی می‌کنم,
‫ممنون، زیگفرید,
‫سعی‌ام رو می‌کنم که خوشبخت بشیم,
‫- چی شده‌ات؟ ‫- سل دارم دیگه,
‫کاش بهم می‌گفتی,
‫چرا؟
‫اگه می‌گفتم بلد بودی درستش کنی؟
‫می‌تونستم ببرمت جایی که,,,
‫آب‌وهواش گرم و خشک باشه,
‫پس یعنی فرینتون منتفی می‌شد,
‫جایی هست که حالت بهتر باشه؟
‫آره,
‫قبلاً رفتم اونجا,
‫آلمان,
‫«چوپان خانه» توی بایرن,
‫با اون زنگوله‌ها و شلوارهای ‫چرم آلمانی و ران‌های ضخیمشون,
‫انقدر خوش‌منظره‌ست ‫که آدم می‌خواد جیغ بکشه,
‫تازه مردهای آلمانی که بماند,,, خیلی جیگرن,
‫واسم سواله اسم جمع‌شون چی می‌شه,
‫الکی اخم نکن دیگه، زیگی,
‫نخواستم که عضو جوانان هیتلری بشم,
‫بله، شما کی هستین؟
‫سلام زیگفرید, منم، الکساندر,
‫استیون اونجاست؟
‫- الو؟ ‫- دیگه زنگ نزن,
‫فنتون بود,
‫اصلاً از این قضیه خوشم نیومد,
‫اتفاقی همدیگه رو توی پیکادیلی دیدیم,
‫خیلی عادی با هم نوشیدنی خوردیم و ‫شماره‌ات رو بهش دادم,
‫دیگه چنین کاری نکن!
‫اگه محترمانه گفتی، شاید روش فکر کنم,
‫ولی اگه دستور دادی، ‫از همین الآن بگم سرپیچی می‌کنم!
‫حالا گلن چی می‌خواست؟
‫قراره ازدواج کنه,
‫اینم تهش تسلیم شد,
‫شک ندارم خوشبخت می‌شن,
‫لابد دختره هم عین خودش آدم سطحی‌ایه,
‫بعدشم خودت قراره ازدواج کنی,
‫یهویی دلم خواست نقاشی با آبرنگ بکشم,
‫- هوم, ‫- نقاشی مناظر و اشیاء,
‫روحیاتم مثل رنه ماگریته,
‫محض اطلاعت بگم این پیپ نیست,
‫واقعاً رنه رو سربلند کردی,
‫سبک نقاشیت چطوریه؟
‫حالت نامنظم,
‫ولی این برای دوستیه که خیلی ازش متنفرم,
‫اصلاً من رو یادت نیست، مگه نه؟
‫مراسم رو یادته؟
‫آیوور نوولو؟ استیون تنانت؟
‫عه آره، معلومه که یادمه,
‫آره,
‫لباس خاکستری صدفی,
‫درستش اینه اسمم یادت بمونه، نه لباسم,
‫قبل آشناییمون تصورم این بود که,,,
‫آدم دمدمی‌مزاج یا منفی‌نگری هستی,
‫کدومش هستم؟ دمدمی یا منفی؟
‫هیچ‌کدوم نیستی,
‫گمونم بیشتر مبهمی,
‫چی شد اومدین اینجا؟
‫دوست دارم بگم به‌خاطر مناظر زیباش،
‫ولی واقعیتش این نیست,
‫به امید اینکه دوباره ببینمت اومدم,
‫نقاشی رو بهونه کردم,
‫آها,
‫راستش تحت تأثیر قرار گرفتم,
‫تا حالا نشده بود کسی ‫برای دیدنم دنبال بهونه باشه,
‫دنیای امروزی این شکلیه دیگه، ‫خانم‌های مدرن چنین کارهایی می‌کنن,
‫خوشحال می‌شم واسه ناهار دعوتم کنی,
‫بنده خوشحال می‌شم که شما قبول کنید,
‫خیلی دوست‌داشتنی هستی,
‫می‌شه ببوسمت؟
‫لازم نیست قبلش بگی,
‫تا حالا با زنی رابطه نداشتم,
‫فقط با آقایون داشتم,
‫گفتنی‌ها رو استیون بهم گفته,
‫تمام عمرم حس می‌کردم,,,
‫در انتظار فاجعه‌ای نشستم,
‫عجب، خیلی خوش‌بینی‌ها,
‫ممکنه تمام آیندۀ من به تو وابسته باشه,
‫باید کاری کنی زندگیم برگرده، هستر,
‫یکی ندونه فکر می‌کنه ازم خواستگاری کردی,
‫اگه اونقدر خودخواه بودم، ‫ازت می‌خواستم باهام ازدواج کنی,
‫منم اگه اونقدر احمق بودم،
‫قبول می‌کردم,
‫شبیه پیرمردهای پونصد ساله شدم,
‫بعضی‌ها می‌گن من خوشگلم,
‫به‌عنوان کسی عاشق زیباییه،
‫حس می‌کنم زیبایی جاودانه‌ست,
‫زیبایی رو در چشم کسانی که ‫عاشق ما هستن می‌بینیم,
‫هرچند مادرم فکر می‌کنه,,,
‫چشم‌های من مثل آب خنک دریاست,
‫باسن و شونه‌های من خیلی خوش‌فرم هستن,
‫بهترین ویژگی من زیبایی دست‌هامه,
‫شیر بادام و کرم لیمو ‫بهترین مراقبت از پوست دسته,
‫و آدم نباید زیاد بخنده,
‫باعث زمخت شدن پوست صورت می‌شه،
‫مخصوصاً اگه قهقهۀ شادی باشه,
‫استیون تو چطوری انقدر عاشق خودتی؟
‫واکنش دفاعی من نسبت به ‫پوچ‌گرایی و ابتذاله,
‫با این چیزها که نمی‌شه زندگی دست‌وپا کرد,
‫معلومه که شدنیه,
‫زندگی من، هنر منه,
‫هنر تو فوقش سرگرمی‌ات باشه,
‫خیلی حرفت زشت بود,
‫می‌دونم آدم بهتره ‫در کنار صداقت، مهربون باشه,
‫ولی تو کلاً زندگی‌ات رو,,,
‫گذاشتی پای پماد و پودر آرایشی,
‫اگه هم باورت نمی‌شه،
‫برو از کسی بپرس که عاقله و ‫نسبت بهت احساسی نداره,
‫کاملاً ضدیت خودت رو واسم روشن کردی,
‫نیازی نیست برم از کسی بپرسم,
‫قراره آخرهفته برم سالزبری,
‫ادیت الیور توی تفون مگنا،
‫واسم کلبۀ اجاره‌ای پیدا کرده,
‫گفتم اگه می‌خوای آخر هفته بریم اونجا,
‫باهام میای؟
‫از منم جایی دعوت شده,
‫کی دعوت کرده؟
‫یه شاهزاده آلمانی که گمونم ‫خوب بدونی منظورم کیه,
‫شاهزاده فیلیپ از هِسِن, می‌شناسم,
‫همچنین یکی از شاگردان ادیت سیتول,
‫نوازنده پیانویی به اسم چلیچو,
‫خیلی سریلیکیه, خیلی روس و خیلی خوشگله,
‫دقیقاً قراره کجا برید؟
‫اول می‌ریم پاریس,
‫بعد از راه جاده‌ای می‌ریم بایرن، ‫که دوباره سلامتی خودم رو,,,
‫از زندگی بگیرم,
‫بعد بایرن می‌خوان برن ونیز,
‫فیلیپ گفت یک بار می‌خواست,,,
‫توی قایق گندولا سکس کنه،
‫ولی جای خلوت پیدا نکرد,
‫جای ثابت پیدا نکرد,
‫آها,
‫پس نکنه با تو می‌خواست سکس کنه، شیطون؟
‫انگار خیلی یهویی عوض شدی,
‫آره، احتمالاً شدم, مگه نه؟
‫ولی اول و آخر زندگی خودمه,
‫مدام درحال حرکتم,
‫از خدا هم پیرترم، ولی ذره‌ای شکسته نمی‌شم,
‫اجازه هست بیام داخل، هستر؟
‫خودت بیا و ببین,
‫سلام زیگفرید,
‫سلام استیون,
‫چقدر ظاهرمون وحشتناک شده,
‫ولی گمونم هنوزم دست‌هام خوشگلن,
‫می‌رم چای دم کنم,
‫گمونم خبر فوت آیوور به گوشت رسیده,
‫آره,
‫می‌گن هزار نفر واسه تشییع جنازه‌اش رفتن,
‫احتمالاً بیشترش کسانی بودن ‫که قبلاً باهاشون خوابیده,
‫هرچند هنوز علاقۀ خاصی به آثار آیوور دارم,
‫تمام اون شاهدخت‌ها و معشوق‌های رنجوری،
‫که جیب‌هاشون خالیه، ‫ولی پر از میل جنسی هستن,
‫تمام آثارش مزخرفات احساسی بودن,
‫دست رو هرچیزی می‌ذاشت ‫ازش چیز سطحی می‌ساخت,
‫همیشه فکر می‌کردم افراطش توی احساسات،
‫نوعی احساس کاتارسیس برای,,,
‫افراد احمقی که بین ما بودن، داشته,
‫به‌خاطر اینه که جنابعالی,,,
‫فرق این دو تا رو نفهمیدی,
‫همۀ ما که مثل تو افکار بی‌آلایش نداریم,
‫مسئله بی‌آلایش بودن نیست,
‫مسئله درک و بصیرته,
‫که جنابعالی اصلاً توی این مورد موفق نبودی,
‫راستش حرفت خیلی زننده بود,
‫بهتره جای زننده بگی «نیش‌دار» بود,
‫هنوز از دستم عصبانی هستی؟
‫می‌خواستی نباشم؟
‫با نامه‌ای دکترت,,,
‫برگشتی رابطه‌مون رو تموم کردی,
‫می‌خواستی چه حسی داشته باشم؟
‫ظاهراً هنوز ازم دلگیری,
‫به امید این اومدم که حداقل,,,
‫یه‌خرده بخشنده‌تر شده باشی,
‫اگه من جوری باهات رفتار می‌کردم، ‫که تو باهام رفتار کردی،
‫چقدر بخشندگی نشون می‌دادی؟
‫تازه، بماند که وقتی رژه تموم شد،
‫باید اونقدری شعور داشته باشی،
‫که بفهمی دیگه جزوی ازش نیستی,
‫می‌خواستم عذرخواهی کنم,
‫ولی سی سال دیر اومدی!
‫نمی‌شه دوباره آشتی کنیم؟
‫نه,
‫زمانی خیلی واسم مهم بودی، ‫ولی الآن پشیزی اهمیت نداری,
‫- زیگ,,, ‫- نمی‌خواد با چرب‌زبونی،
‫جوری قلمداد کنی انگار مسئلۀ کم‌اهمیتیه,
‫می‌شه بعداً ببینمت؟ مثلاً لندن؟
‫نه‌خیر!
‫دیگه زیاد نمی‌رم لندن,
‫جورج چطوره؟
‫جوان,
‫پرنشاط,
‫مثل باقی بچه‌های دنیاست,
‫بدترین خصوصیات پدر و مادرش رو به ارث برده,
‫از فضیلت‌هاشون چی به ارث برده؟
‫با فضیلت‌هاشون هم نفرین شده,
‫من,,,
‫,,,خیلی تنهام، زیگی,
‫داری عذاب می‌کشی؟
‫خدا کنه این‌جوری باشه,
‫جورج ذهنیت مستقلی داره،
‫که گاهی‌اوقات زیگفرید هم ازش جا می‌خوره,
‫اسمش استقلال نیست، بلکه اراده‌ست,
‫باز کی مرده؟
‫همه‌مون مردیم,
‫جورج، کاش سمت پیپ کشیدن نمی‌رفتی,
‫انگاری پیپ داره تو رو می‌کشه,
‫پیرمرد زبون‌باز,
‫لطف می‌کنی بذاریش کنار,
‫چای می‌خوری، عزیزم؟
‫نه، دستت درد نکنه مادر,
‫بابت چای ممنون,
‫جورج تا بیرون همراهیت می‌کنه,
‫- خدانگهدار, ‫- خداحافظ,
‫مثل همیشه تودل‌برو,
‫ولی هنوز توی حرف زدنش ‫بدخواهی حس می‌شه،
‫که از قدیم‌الایام همین بوده,
‫زیگفرید، گاهی اوقات انسانی‌تره,,,
‫که آدم جای صداقت، مهربانی رو انتخاب کنه,
‫طرف مدام حسادت من رو تحریک می‌کرد,
‫مثل مرگ تدریجی بود,
‫یادمه بهم گفته بود هیچکس مثل تو نیست,
‫آدم فقط برای کسی که ازش متنفره، ‫موجود منحصر به‌فردیه,
‫واسه شام میای خونۀ مادرم؟
‫اگه دست خودش بود که ‫حتی خدا رو هم دعوت می‌کرد,
‫نسبت به چنین مشتقاتی ‫احساس راحتی نمی‌کنم,
‫اصلاً آدم روشن‌فکری نیستم،
‫از قضاء خیلی هم افکار طاقت‌فرسایی دارم,
‫توروخدا بیا دیگه,
‫مکس بیربوم گفته شاید به صرف نوشیدنی بیاد,
‫هوم,,,
‫دیگه اصلاً زشته که نیام,
‫حیفه شایعات دلپذیر مکس رو نشنوم,
‫می‌دونستی,,,
‫یک بار درمورد تی‌اس الیوت گفته بود:
‫«تام بی‌چاره‌ای که یک گوشه نشسته و,,,
‫واسه خودش کنسرو ساردین خالی رو ‫تجزیه و تحلیل می‌کنه,»
‫خب، بیشتر معطل کنی دیرت می‌شه,
‫منم برم سراغ بیدخوردگی‌های لباس پلوخوریم,
‫زیاد دلتنگم نشین‌ها، باشه؟
‫خداحافظ!
‫خداحافظ عشق‌های من!
‫خوش‌آمدگویی نمی‌کنی؟
‫قربون‌صدقه نمی‌ری؟
‫حتی نمی‌گی «وحشتناک خوشگل شدی، استیون»؟
‫قراره کلاً توی سکوت رفتار کنی؟
‫یا قراره ادامۀ این گفت‌گو رو,,,
‫کاملاً با خط بریلی انجام بدیم؟
‫«مراقب خشم مرد صبور باش,»
‫کی اینو گفته؟
‫گمونم جملۀ کنفوسیوس بود,
‫زمانی که هنوز خشمگین نبود,
‫خب، اگه قراره واسم نطق‌های عمیق بکنی،
‫می‌شه برای جایزه واسم ‫ترانۀ «رودخانۀ پیرمرد» رو بذاری؟
‫بایرن چه خبر بود؟
‫مثل بایرن بود,
‫مهمون‌هات زیاد پیشت موندن؟
‫اونقدری که می‌خواستم موندن,
‫دیگه چیکارها کردی، استیون؟
‫جز اینکه مدام سرفه کردی؟
‫من,,, به قول گفتنی:
‫به معنی واقعی زندگی کردم,
‫- سه نفری با هم؟ ‫- بله,
‫گمونم بهش می‌گن مقاربت سه‌نفره,
‫- مهمونی جنسی هم می‌گن, ‫- آره,
‫احتمالاً این اصطلاح درست‌تر باشه, ‫ولی جزئیاتش دیگه بماند,
‫تو که می‌دونی من چقدر توی این مسائل محتاطم,
‫کلاغ‌ها خبر رسوندن زیاد می‌ری پیش هستر گتی,
‫درواقع هستر گتی زیاد پیش من میاد,
‫کم‌کم داره واسم روشن می‌شه,
‫که جدیداً چقدر مرموز شدی,
‫نکنه حسودی می‌کنی؟
‫معلومه که نمی‌کنم,
‫الآن دیگه می‌تونیم با هم ‫کارهای دخترونه بکنیم,
‫عین مدرسۀ دخترونه رودین,
‫با هم رابطه داشتین؟
‫نه,
‫رابطۀ ما همونقدر که عمیقه، ‫همونقدر هم آداب و نزاکت داره,
‫حتی واسه خودم چند تا پیژامۀ سرسنگین گرفتم,
‫می‌خوای باهاش ازدواج کنی؟
‫آره، گمونم احتمالاً بکنم,
‫مطمئنم شریک زندگی رذلی می‌شی، زیگی,
‫شاید بشم، ولی استادم خودت بودی,
‫داری بدجوری خطر می‌کنی,
‫من همون خطری رو می‌کنم ‫که توی رابطه‌ام با تو کردم،
‫از اون که بدتر نمی‌شه، شاید حتی بهترم بود,
‫از الآن سال‌های زندگیتون جلوی چشممه,
‫زندگی پر از سکوت و بی‌اشتیاقی,
‫با فنجون شکلات داغ‌های زورکی ‫که قبل خواب می‌خورید,
‫آها، یادم رفت بگم,
‫از اونجا که قصد داریم همینجا بمونیم،
‫قراره دیگه واسه اینجا اجاره ندم,
‫نمی‌خواستم الکی بی‌خبر بذارمت,
‫ولی خونه که پیدا کردیم، تو هم مجبوری بری,
‫تقریباً عین تهدید گفتی,
‫پس شاید تقریباً تهدیده,
‫پس می‌خوای بدن کوچولوی,,,
‫یه پسر بچه رو بندازی ‫توی برف و سرمای خیابون؟
‫نه، الآن که نمی‌ندازم,
‫صبر می‌کنیم هوا گرم بشه,
‫قبل اینکه برم چیزی نمی‌خوایید؟
‫نه,
‫رسیدم اسکاتلند واست نامه می‌نویسم,
‫گفتم رسیدم اسکاتلند,,,
‫شنیدم چی گفتی، حواسم به رادیوئه,
‫- تماس بگیرم؟ ‫- نه!
‫قطارت ساعت چنده، مادر؟
‫یک ساعت دیگه‌ست,
‫کلی وقت داریم برسیم ایستگاه,
‫بعداً میام دنبالت,
‫یادت نره، با عجله ازدواج کردن ‫همیشه پشیمونی داره,
‫خیلی جا خوردم خودت ازدواج کردی،
‫که دقیقاً هم علتش همین بود,
‫حالا نوبت منه جا بخورم,
‫از این کارم مقداری تعجب کردین، نه؟
‫- عاقد کیه؟ ‫- کنون گی,
‫آها,
‫معذرت می‌خوام، لارنس، ‫با گلن بایم شاو آشنا شدی؟
‫گلن ایشون تی‌ای لارنس هستن,
‫لارنس عربستان؟
‫اخیراً که اونجا نبودم,
‫واقعاً از تصمیمت مطمئنی؟
‫گمونم باشم,
‫در نهایت، ما چند نفر,,,
‫عده‌ای خوشبخت هستیم ‫که برون‌ازدواجی کردیم,
‫ای خدا، الآن این یعنی چی؟
‫یعنی با کسی ازدواج کردیم ‫که از گروه یا قبیلۀ خودمون نبودن,
‫متخصص این هستی کلماتی استفاده کنی ‫که هیچ‌کس بلد نیست؟
‫بله، این شکلی می‌رم رو مخ کسایی,,,
‫که معنی «برون‌همسری» رو نمی‌دونن,
‫ترتیب موسیقی مراسم رو دادین؟
‫نه,
‫عه، چه حیف شد,
‫می‌گفتم کاش موسیقی انگلیسی ‫و غم‌انگیزی ترتیب بدن,
‫تو واسه چی اومدی؟
‫هستر دعوتم کرد,
‫ساقدوشش منم,
‫پیمانی که با یکدیگر می‌بندید،
‫در حضور خداوند با یکدیگر پیوند می‌خورند,
‫خداوندی که قاضی عالی‌مقام،
‫و آگاه به اسرار قلب‌هایمان است,
‫بدین ترتیب، اگر هر یک از شما دلیلی برای,,,
‫عدم ازدواج قانونی خود می‌دانید،
‫بایستی در همین لحظه اعلام کنید,
‫حالت چطوره؟
‫صرفاً خسته‌ام,
‫چیزی می‌خوای واست بیارم؟
‫اسمی به ذهنت رسید؟
‫نه,
‫داشتم فکر می‌کردم ‫اسمش رو بذاریم جورج,
‫آره,
‫کل آیندۀ من بهش وابسته‌ست,
‫یه زمان این حرف رو به من می‌زدی,
‫می‌خوای بغلش کنی؟
‫♪ تمام خانه‌ها را کرایه کرده بودند ♪
‫♪ این شد که من خانه‌ای برای خود ساختم ♪
‫♪ دلبندم، این خانه واحۀ معشوق است ♪
‫♪ که درش زندگی همچون ‫جست‌جویی طاقت‌فرسا است ♪
‫واقعاً خوشحالم,
‫دلیلش هم توی بغلمه,
‫♪ جای دنجی‌ست برای پنهان شدن ♪
‫♪ تا که درش کنار یکدیگر زندگی کنیم ♪
‫♪ کاری کن این رویا محقق شود ♪
‫♪ تصور کن روی پایت نشسته‌ام ♪
‫♪ که دو فنجان برای دو نفر، ‫و دو نفر برای دو فنجان ♪
‫♪ که من برای تو، و تو برای من ♪
‫♪ تک و تنها هستیم ♪
‫♪ در نزدیکی‌مان کسی نیست، ‫که ما را ببیند یا صدایمان را بشنود ♪
‫♪ نه مهمانِ دوست و اقوام داریم، ‫نه آخر هفته و تعطیلات ♪
‫♪ دلبندم، شمارۀ خانه‌مان را,,, ♪
‫♪ به احدی نخواهیم داد ♪
‫♪ سپیده‌دم می‌شود و من بیدار می‌شوم ♪
‫♪ و برایت کیک و شیرینی درست می‌کنم ♪
‫♪ که همراه خود ببری و ‫جلوی همکارانت پز بدهی ♪
‫♪ فرزندانی بزرگ خواهیم کرد ♪
‫♪ پسری برای تو، و دختری برای من ♪
‫♪ آخ، مگر نمی‌بینی,,, ♪
‫♪ که چقدر خوشبخت خواهیم شد؟ ♪
‫چه زیباست آسمان آبی,
‫بالا می‌روند لیوان‌هایمان,
‫باشد که در این راه، امیدی باشد,
‫آسمان بارید، هرچند که دیروز بود,
‫شاید فردا باری دیگر ببارد,
‫این سرزمین به بارشش محتاج است,
‫و منی که در کنار مردگان ایستاده‌ام,
‫آنگاه که سینه‌ام را نفسی نیست،
‫از آسمان به دیدنم بیا,
‫که در میان طبل کوبندۀ مرگ،
‫راه فرارم را با قدم‌های نامتعادل طی می‌کنم،
‫تا که دری به سوی صحبی دیگر پیدا کنم،
‫که شاید بتوانم در هوای سپیده‌دم،
‫در دره‌ای کم‌نور،
‫مملو از زمزمۀ درختان، ‫باری دیگر هوایی را تنفس کنم,
‫در حالی که سحر در حاشیۀ افق شب،
‫در دریاچه‌های آتش جاریست،
‫از تپۀ درخشان بهشت پایین بیا،
‫ای مقصود ترانۀ من,
‫ای دلبند وفادارم،
‫به روح من بیاموز که در ‫گلزارهایی بیدار شود،
‫که با گل‌هایی که درخشانند،
‫مسیرم را به سمت و سوی تو پر کرده‌ باشند,
‫در نگاه چشمانت،
‫بیداری مغلوب روزگارم را نشانم ده,
‫بی‌صدا در آن سکوت تمام‌عیارت در باغی سبز،
‫از بهشت به نزد من بیا و در چشمانت،
‫سوغات یادآور زیبایی‌هایی که ‫در دنیا بوده است را برایم بیاور،
‫و فترت حوض‌های بهشت را نشانم ده,
‫برخیز،
‫برخیز از میان صدای گرفتۀ مردگان,
‫می‌خوای کل روز،
‫همین‌جوری ساکت بمونی؟
‫علت اینکه آوردمت لندن،
‫این بود که نگران حالت بودم!
‫- من خوبم, ‫- اصلاً هم نیستی!
‫تو خونه‌ات نه یه لقمه پیدا می‌شه، ‫نه شومینه و بخاری!
‫عین کشیش‌های پروتستانی ‫واسه خودت نشستی توی تاریکی!
‫- خودم از پس زندگیم بر میام! ‫- اصلاً هم نمیای!
‫اگه می‌خوای اوقات‌تلخی کنی، ‫من می‌رم طبقۀ بالا,
‫اون خزعبل رو خاموش کن!
‫هرکاری دلم بخواد می‌کنم! ‫خونۀ خودمه!
‫- موسیقی خودمه! ‫- این اسمش موسیقی نیست!
‫یک مشت چرندیات تبلیغاتیه،
‫که آدم‌های احمق، برای مخاطبان احمق می‌سازن!
‫آخ، انقدر متعصب نباش!
‫ارقام رسمی کشته‌شدگانی,,,
‫که در زمان جنگ جهانی اول از دنیا رفتند:
‫بریتانیای کبیر و مهاجرنشینانش:
‫1,225,914 تن,
‫فرانسه: 1,697,798 تن,
‫آلمان: 2,476,897 تن,
‫اتریش-مجارستان: 1,567,202 تن,
‫روسیه: 3,311,251 تن,
‫این آمار و ارقامِ فاجعه‌ست,
‫همچنان از دعای سحر، تا دعای شب، ‫زندگی به آرامی می‌گذرد,
‫مشغول افکار عمیق بودی؟
‫نه,
‫با افکار پیش‌پاافتاده‌ام نشسته بودم,
‫سعی می‌کردم رفتار نامتعارف بقیه رو درک کنم,
‫کلی آدم مردن؛
‫کلی آدم,
‫اکثر مردم در لحظه زندگی می‌کنن،
‫ولی تو برای ابدیت زندگی می‌کنی,
‫- چنین حرفی نزن, ‫- چرا نزنم؟
‫چون می‌ترسم باورش کنم,
‫ولی بد نمی‌شد آدم سرشناسی بشم,
‫که از طریقی بابت اشعارم شناخته بشم,
‫الیوت نشان لیاقت و جایزۀ نوبل برد,
‫منم مجبور بودم به جایزۀ شعر ملکه بسنده کنم,
‫ولی بد نمی‌شد اسمم بشه: ‫«سر زیگفرید ساسون»,
‫- هرچند خیلی واج‌آرایی «س» داره, ‫- آخه بابا,
‫چرا تو انقدر شیفتۀ این ‫آرمان‌شهر خیالی روریتانی هستی؟
‫بزرگترین استدلال علیه,,,
‫مقام شوالیه‌ای که به زنان و مردان می‌دن،
‫خود اون کسانی هستن که ‫این مقام رو دریافت کردن,
‫چرا از دنیای امروزی متنفری، پدر؟
‫چون از من خیلی جوان‌تره,
‫خب، الآن باید بری حموم و لباس عوض کنی,
‫قرار بود بریم تئاتر، یادت رفته؟
‫مجبورم بیام؟
‫آره، قول دادی دیگه,
‫تازه‌شم، موسیقی موزون و بامزه‌ای داره,
‫حتی شاید به دل تو هم بشینه,
‫ببخشید سرت داد زدم,
‫منم,,, معذرت می‌خوام,
‫آشتی؟
‫آشتی,
‫♪ مادرم گفته بود که هیچ‌وقت نباید ♪
‫♪ با اون پسرک توی جنگل بازی کنم ♪
‫♪ اگر بازی می‌کردم، بهم می‌گفت: ♪
‫♪ «دختر کوچولوی سرکش» ♪
‫♪ من دختر زیبای کلیشه‌ای انگلیسی هستم، ♪
‫♪ از نسلی انگلیسی و کلیشه‌ای، ♪
‫♪ با دودمانی آنگلوساکسونی و کلیشه‌ای ♪
‫♪ مثل دیگر دختران انگلیسی و کلیشه‌ای ♪
‫♪ در فرهنگسرای دخترانه‌ای ‫کلیشه‌ای و انگلیسی تحصیل کرده‌ام ♪
‫♪ من تنیس انگلیسی و کلیشه‌ای، ♪
‫♪ در باشگاهی انگلیسی ‫و کلیشه‌ای بازی می‌کنم ♪
‫♪ با تمایلی انگلیسی و کلیشه‌ای ‫به بازی منصفانه ♪
‫♪ کیک انگلیسی و کلیشه‌ای می‌خورم، ♪
‫♪ در کنار چای انگلیسی و کلیشه‌ایم، ♪
‫♪ آن هم در پایان هر روزی از ‫این عمر انگلیسی و کلیشه‌ایم ♪
‫♪ پدرم سرهنگ انگلیسی و کلیشه‌ایست ♪
‫♪ خانه‌مان در روستایی ‫انگلیسی و کلیشه‌ایست ♪
‫♪ من و مادرم کارت‌بازی‌های ‫انگلیسی و کلیشه‌ای بازی می‌کنیم، ♪
‫♪ در حالی که باران انگلیسی و ‫کلیشه‌ای از آسمان می‌بارد ♪
‫♪ با سگی پشمالوی انگلیسی و کلیشه‌ای، ♪
‫♪ که عاشق قدم‌زدن‌های ‫انگلیسی و کلیشه‌ایست ♪
‫♪ چرا که اطراف بوته‌ها، مملو از ‫درختان انگلیسی و کلیشه‌ایست ♪
‫♪ و اگر کسی از من بپرسد، ♪
‫♪ که احساسم نسبت به این ‫زندگی انگلیسی و کلیشه‌ایم چیست، ♪
‫♪ می‌گویم از چای انگلیسی ‫و کلیشه‌ایم زده شده‌ام ♪
‫تاکسی بگیریم؟
‫نه، پیاده می‌رم خونه,
‫مطمئنی؟
‫هوا داره خنک می‌شه,
‫ترجیح می‌دم پیاده برم,
‫شاید آخرین شعری که نوشتم ‫رضایتت رو جلب کنه,
‫اسمش ناتوانه,
‫یه‌کم دیگه میام دنبالت,
‫ممنون,
‫مرد بر صندلی چرخ‌داری نشسته بود؛
‫به انتظار خاموشی,
‫و می‌لرزید در کت و شلوار شومش، بدون پا،
‫که از زانو به بعدش نیست,
‫از سمت و سوی پارک،
‫صدای پسران جوانی را می‌شنوید ‫که برایش همچون سرودی غم‌انگیزند,
‫صدای بازی و سرگوشی دم غروبشان,
‫تا زمانی که خواب همانند ‫مادری دلسوز به دنبالش بیاید,
‫در همین ساعات بود،
‫که در قدیم این شهر، شاد و سرخوش بود,
‫با چراغانی که همچون گل ‫از درختان آبی‌رنگ آویزان بودند,
‫و دخترانی که با تاریک شدن هوا،
‫نگاه‌های عشوه‌گرانه می‌انداختند,
‫که دیگر آن دوران،
‫و زانوهایش را نخواهد دید,
‫اکنون دیگر دستانش دور کمر ‫باریک دختری نخواهند پیچید،
‫و گرمای مهربان دستانشان را حس نخواهد کرد,
‫رفتار دختران با او جوری‌ست ‫که انگار بیماری عجیبی دارد,
‫زمانی هنرمندی بود که مجذوب چهرۀ او بود,
‫چرا که همین پارسال بود، ‫که چهره‌اش جوان‌تر از سنش می‌زد,
‫اکنون که دیگر پیر شده است، ‫اکنون که کمرش رمق سابق را ندارد,
‫اکنون که در نقطه‌ای دور از اینجا ‫جوانی رنگارنگش را از دست داده,
‫جوانی‌اش را تا قطرۀ آخر، ‫درون حفره‌ای از برخورد خمپاره ریخته بود,
‫و گویی که نیمی از عمرش در آن جریان بود:
‫خون ارغوانی که از ران‌هایش فوران می‌کرد,
‫زمانی از رد خون روی پایش لذت می‌برد،
‫که پس از بازی فوتبال، ‫رفقان شانه‌هایش را می‌گرفتند تا راه برود,
‫یکی از همان روزهای فوتبالش بود، ‫که شدیداً مست کرد و,,,
‫خواست که جزو ارتش شود,
‫اکنون حسرت آن روز را می‌خورد,
‫شاید کسی به او گفته بود ‫که یونیفرم به تنش می‌آید,
‫شاید به این دلیل بود,
‫شاید هم برای جلب توجه ‫دختری به نام مگ بود,
‫بله، دلیلش این بود,
‫برای توجه دختران بی‌وفا و هوسباز بود ‫که در ارتش نام‌نویسی کرد,
‫مقامات که از خدایشان بود،
‫با لبخند دروغش را در برگه نوشتند:
‫«نوزده ساله»,
‫به ندرت نگران آلمانی‌ها بود، ‫نگران جنایتشان بود،
‫اتریش نیز برایش اهمیتی نداشت,
‫و هنوز ترس از وحشت، به جانش نیفتاده بود,
‫فکرش پیش خنجر دسته‌نگینی‌اش در ‫جوراب چهارخانه‌اش بود؛
‫پیش احترام‌های نظامی تجملاتی،
‫پیش اسلحۀ در دستش،
‫پیش بازگشت به خانه و باقی ماندۀ حقوقش،
‫پیش روحیۀ رفقات،
‫و نصایح‌اش به سربازان آینده بود,
‫کمی بعد، با صدای طبل و هلهله ‫به خط مقدم اعزام شد,
‫زمانی که بازگشت چند نفر تشویقش کردند،
‫اما آن کجا و تشویق بعد از گل کجا؟
‫ولی فقط یک مرد که برایش میوه آورد، ‫بابت خدمتش تشکر کرد,
‫و سپس، جویای روح او شد,
‫اکنون این سرباز چند سالی را ‫در موسسات مختلف، بیمار خواهد گذراند,
‫و باید هر کاری که قوانین می‌گویند ‫برای سلامتی‌اش خوب است، انجام دهد،
‫و پذیرای ترحم دیگران باشد,
‫در این شب بود که متوجه شد نگاه زنان,,,
‫چگونه از او، به سمت مردانی ‫که کامل بودند معطوف شد,
‫چقدر سرد و دیروقت شده است,
‫چرا کسی نمی‌آید تا کمک کند به تختش بازگردد؟
‫چرا کسی نمی‌آید؟
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال