‫[قسمت ۱۰: تا الان تو دیگران را سوزاندی، حالا ‫خودت آتش خواهی گرفت]
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫کی هستی، آقا؟
‫از من فرار نکن,
‫من از تو جدا نیستم,
‫فرار نکردم,
‫ولی وقتی خودم رو صحیح و سالم جلوت می‌بینم,,,
‫نگران نباش,
‫ما همراه تو، خودت رو به تو توضیح میدیم,
‫یه معنی در این موضوع مخفی شده,
‫برای اینکه حکمت این معنی رو بفهمی,,,
‫باید حرفایی رو بزنی که کلید قفل هستن,,,
‫که قفل باز بشه,,,
‫و اسرار بر تو فاش بشن,
‫خشم تو همه رو خواهد سوزاند,
‫تا حالا تو بودی که آتش می‌زدی,,,
‫از الان به بعد، خودت می‌سوزی,
‫حالا بگو، شمس تبریزی,
‫شیخ تو,,,
‫کجاست؟
‫خواهش می‌کنم بگو,
‫تو رو خدا بگو، شیخ من کجاست؟
‫شیخ من کجاست؟ ‫بگو، خواهش می‌کنم,
‫خواهش می‌کنم بگو,
‫تو رو خدا بگو شیخ من کجاست؟
‫آقا,
‫«قصد در معراج دید دوست بود» ‫«در تبع عرش و ملایک هم نمود»
‫[حضرت مولانا]
‫آقا,
‫بی‌هوش شدی,
‫حرفای ما تو رو به این حال انداخت؟
‫نه، آقا,
‫راز تغییر حالم باز هم به خاطر خودمه,
‫در این صورت، تعریف کن, ‫بذار منم راز رفتارت رو بدونم,
‫اول تو بگو,
‫یه,,,
‫مثالی بزن,,,
‫که در حکمتش گم بشم,
‫باشه، میگم,
‫اگه یه نفر یه سطل پر از آب جلوی من بذاره,,,
‫ماه رو در اون سطل می‌بینم,
‫جدی؟
‫آقا,
‫اگه آدم روراستی هستی,,,
‫چرا,,,
‫برای دیدن ماه به آسمون نگاه نمی‌کنی؟
‫آقا,
‫به نظرم,,,
‫یه طبیب پیدا کن که درمانت کنه,
‫بعدش,,,
‫به هر چی نگاه کنی,,,
‫ارزشش رو می‌بینی,
‫قربان,
‫چطورید؟
‫خوبم، صلاح‌الدین,
‫صداتون کردم، ولی نشنیدین,
‫بیا, بریم قدم بزنیم و صحبت کنیم,
‫خواب دیدم، صلاح‌الدین,
‫ولی متوجه معنیش نشدم,
‫تو تاریکی مطلق بودم,
‫آب تا قوزک پام رسیده بود,
‫بعدش,,,
‫یه قطره از آب اومد بالا,,,
‫- و رفت به سمت آسمون, ‫- هیس!
‫اون قطره از تو جدا شد!
‫بیدارش کرد, خدا رو شکر,
‫داره میاد, داره میاد!
‫داره میاد,
‫خداوندگار، وقتی بیاد، تبدیل به هر دو دنیای ‫تو میشه,
‫جوش و خروش هر دو دنیا، خیلی‌ها رو ‫می‌سوزونه,
‫خشمی به پا میشه,
‫دیگه نمیشه فهمید کی دوسته و کی ‫دشمن، خداوندگار,
‫نمی‌تونی تشخیصشون بدی, به آتش می‌کشه!
‫همه چیز و همه کس رو به آتش می‌کشه!
‫خشمی به پا میشه,
‫سلام, پیام رو رسوندم,
‫پیام رو به دست مریدم رسوندم, ‫همه چیز رو بهش گفتم,
‫اون از کجا می‌دونه چه خوابی دیدین، قربان؟
‫نمی‌دونه، صلاح‌الدین,
‫من بهش نگفتم,
‫[دمشق]
‫آقا,
‫نرو، آقا,
‫دوست ما باش,
‫با حضورت، مجلس ما رو مفتخر کن,
‫پس,,,
‫می‌خوای دوستت باشم,
‫به یک شرط,
‫اگه این شرط رو محقق کنی,,,
‫تا ابد کنارت می‌مونم,
‫شرطت چیه؟
‫باید وسط بازار دمشق با من الکل بنوشی,
‫نه، آقا,
‫- نمی‌تونم, ‫- جدی؟
‫پس من می‌نوشم و تو هم همراهیم کن,
‫- نمیشه, ‫- جدی؟
‫پس برو نوشیدنی بیار که من بنوشم,
‫نه، آقا, نمی‌تونم قبول کنم,
‫پس نزدیک من نشو, ‫خبری از رفاقت نیست,
‫چرا یه دفعه اینقدر عصبانی شدی؟
‫در ضمن، تو نه الکل می‌نوشی، و نه ‫اهل این کارهایی,
‫چون,,,
‫جرئتی,,,
‫نداری که,,,
‫در عشق غوطه‌ور و گم بشی,
‫و من دنبال دوست نیستم,
‫دنبال شیخم می‌گردم,
‫شیخی که,,,
‫همراه من عشق خدا رو فرا بگیره,
‫شیخی که در اون عشق غرق بشه,
‫در اون عشق ناپدید بشه,
‫تو,,,
‫هیچکدوم از این خصوصیات رو نداری,,,
‫آقا,
‫اما درمان یک مرد دانا در کجاست؟
‫در خداوند,
‫خب، جاش کجاست؟
‫گوشه‌نشینی ما,
‫برای همین به انزوا پناه می‌بریم,
‫اگه درمونده هستیم,,,
‫اگه بار روی شونه‌هامون سنگینی می‌کنه,,,
‫اگه قلبمون در قفسه سینه‌مون جا نمیشه,,,
‫خودمون رو از نعمت‌های روحمون محروم می‌کنیم,,,
‫و خودمون رو زندانی می‌کنیم,
‫و بعد اینکه خودمون رو از اسارت رها کردیم,,,
‫برای پیدا کردن راه‌حل مشکلاتمون دعا می‌کنیم,
‫زیاد این کار رو تکرار می‌کنیم,
‫این کار رو می‌کنیم که روح ما به بند کشیده بشه,,,
‫و در عالم معنا به اینور و اونور کشیده نشیم,
‫که دروازه‌ی عالم معنا به روی ما باز بشه,
‫عزلت,,,
‫جاییه که اسرار حل میشن,,,
‫جاییه که انسان در عالم مادی می‌میره,,,
‫و در عالم معنا جان دوباره می‌گیره,
‫- بگیر, ‫- چرا میدیشون به من؟
‫در رو که بستم، باید قفلش کنی,
‫چرا؟
‫هر وقت قلبت بهت گفت، قفل رو باز می‌کنی,
‫آقا, دیوونه شدین؟ ‫من سرم شلوغه,
‫اگه شما رو فراموش کنم و بمیرید چی؟
‫اونوقت چی میشه؟
‫بعدش میگیم,,,
‫عزرائیل به شکل صاحب کاروانسرا دراومد ‫و جون من رو گرفت,
‫وظیفه رو به یکی دیگه بسپرید,
‫آقا,
‫یا من رو زندانی می‌کنی و میری,,,
‫یا من تو رو زندانی می‌کنم,
‫تازه، من کاری که از پسش برنمیای رو انجام میدم,,,
‫و هر وقت دلم خواست قفل رو باز می‌کنم,
‫کدومش رو ترجیح میدی؟
‫هر کدوم شما بگید,,,
‫- بریم, ‫- خوبه,
‫ای,,,
‫خدایی که افشاکننده‌ی اسرار هستی,
‫راز چیزی که به من نشون دادی رو,,,
‫بر من فاش کن,
‫من رو با اولیای خودت آشنا کن,
‫من رو,,,
‫هم نشین اونا قرار بده,
‫من رو هم نشینشون کن,
‫الله,
‫ارتش ما رفته جنگ، صلاح‌الدین,
‫باید کنار مردممون باشیم,
‫نباید احساس تنهایی و درموندگی کنن,
‫باید بیشتر تلاش کنیم,
‫قربان,,,
‫هر تلاشی که شما درش حضور نداشته باشید,,,
‫تلاش به حساب نمیاد، قربان,
‫توصیه‌ای داری؟
‫تعداد ‌جلسات رو بیشتر کنیم,
‫وقتی شما صحبت می‌کنید، مردم احساس تنهایی نمی‌کنن,
‫میگن خداوندگار تنهامون نذاشته,
‫ما رو هم تنها نذارید، خداوندگار,
‫با اسبت برو سیواس، ایوب,
‫ببین تعداد سربازهای مغول چند نفره و از کجا ‫میان، بعدش برگرد,
‫جسارتاً یه سوال دارم، قربان,
‫از کجا می‌دونید مغول‌ها دارن میان؟
‫وقتی با بایجو نویان روبرو شدم,,,
‫ارتش در حال حرکت مغول‌ها رو در چشمانش ‫دیدم، ایوب,
‫اگه تو هم مثل من به چشمش نگاه می‌کردی,,,
‫این سوال رو نمی‌پرسیدی,
‫بی‌خود نگرانی، عمر اتابک,
‫هر چقدر هم نزدیک باشن، چیزی تغییر نمی‌کنه,
‫چرا اینقدر مطمئنی، عزت؟
‫ارتش مغول‌ها, ‫بیست هزار نفرن,
‫ما پنجاه هزار نفریم,
‫غیرممکنه بر ما پیروز بشن,
‫دشمنت رو دست کم نگیر، عزت,
‫چون غرور می‌تونه,,,
‫بدون شمشیر، بزرگترین ارتش‌های دنیا رو ‫شکست بده,
‫من پشت سر شما بد گفتم، خداوندگار,
‫کارم زشت بود,
‫ولی یه چیزی هست که می‌تونیم ازش ‫درس بگیریم,
‫من نمی‌تونم درکتون کنم، خداوندگار,
‫آدم ناقصی هستم,
‫اگه قبول کنید,,,
‫من و پیروانم می‌خوایم مرید شما بشیم,
‫اگه عیبی نداره، یه سوال بپرسم، ‫جناب ادیس,
‫بفرمایید، استاد؟
‫چه کمبود و عجزی باعث شد بیای و از من ‫اطاعت کنی؟
‫درهای ما به روی همه باز هستن,
‫و دوست داریم با مردم صحبت کنیم,
‫ولی سطح صحبت‌های ما رو,,,
‫میزان بشردوستی طرف مقابلمون مشخص می‌کنه,
‫اول باید این رو بفهمیم,
‫درست میگید,
‫اگه اجازه بدید، خودم رو بهتون ثابت می‌کنم,
‫تو رو هم‌نشین یک ولی قرار میدیم,
‫بگو,
‫بگو!
‫اون ولی کیه؟
‫بگو, کجاست؟
‫اول تو بگو,
‫در عوض چی به ما میدی؟
‫زندگیم رو,
‫جونم رو میدم!
‫بگو,
‫این ولی کیه؟
‫هنوز وقتش نیست,
‫هر چیزی وقتی داره,
‫این آیینه از کجا اومد، صلاح‌الدین؟
‫هدیه‌ی دکان‌داریه که,,,
‫تحت تاثیر حرفاتون قرار گرفته بود، قربان,
‫پسش بده,
‫اگه پسش بدم، ناراحت نمیشه؟
‫پس آیینه رو بده به خانم‌های منزل,
‫روش رو بپوشون، صلاح‌الدین,
‫خدا,
‫شما همسر سلطان سلجوقی هستید,
‫کسی نمی‌تونه بلایی سرتون بیاره,
‫اگه مغول‌ها پیروز بشن,,,
‫و اگه غیاث‌الدین بمیره,,,
‫کسایی که به دنبال تاج و تخت هستن,,,
‫برای کشتن من و پسرم تردید نمی‌کنن,
‫حق دارید,
‫منم نمی‌تونم مغول‌ها رو درک کنم,
‫هر کاری ازشون برمیاد,
‫من بیشتر از مغول‌ها، از ساکنین قصر می‌ترسم,
‫اونا از مغول‌ها به من نزدیک‌ترن,
‫یه نفر هست,,,
‫که بدون تردید می‌تونید بهش اعتماد کنید,
‫کی؟
‫مولانا جلال‌الدین,
‫می‌خوای به یه عارف اعتماد کنم؟
‫اگه احتمالش بود که بلایی سرم بیاد,,,
‫بدون تردید به اون پناه می‌بردم,
ا‌را‌ئه‌ا‌ی ا‌ز وب‌‌گا‌ه ب‍ا‌‌م‍ا‌ب‍ی‍ن
‫من خودم نمی‌تونم در منزل مولانا رو بزنم,
‫ولی می‌تونم آروم در منزلش رو باز کنم,
‫یه دکان‌دار لطف کرد و این آیینه رو ‫برامون فرستاد,
‫ولی نه من می‌خوامش، نه اهل منزل,
‫خیلی کنجکاوم، خداوندگار,
‫خیلی کنجکاوم,
‫دارم دیوونه میشم,
‫اول باید جایی که قراره درش پا بذاریم رو بشناسیم,
‫شاید مغز ما درک نکنه,
‫نمی‌کنه,
‫خب چرا؟
‫حالا که بحث رو وسط کشیدی، بیا از ‫همینجا ادامه بدیم,
‫در دنیا دو نوع عقل داریم، شیرازی,
‫عقل جزئی و کلی,
‫با عقل جزئی، همه چیز رو یاد می‌گیریم,
‫عقل جزئی نیازمند به یادگیریه,
‫و عقل کلی معلمه,
‫کلی چیزها قراره یاد بده,
‫چی مثلاً؟
‫مثلاً حفر گور,
‫وحی شروع و اساس تمام هنرها و کارهاست,
‫مردم تمام خصوصیات و توانایی‌ها رو از پیامبران ‫یاد گرفتن,
‫اونا عقل کلی هستن,
‫می‌دونی که وقتی قابیل، هابیل رو کشت، ‫نمی‌دونست باید چیکار کنه,
‫یه مدت برادرش رو روی دوشش حمل کرد,
‫بعد دید یه کلاغ، یه کلاغ دیگه رو کشت,
‫کلاغ خاک رو کند، کلاغ مُرده رو اونجا دفن کرد,,,
‫و روش دوباره خاک ریخت,
‫قابیل یاد گرفت چطوری گور حفر کنه و ‫مُرده‌ها رو دفن کنه,
‫توی اینجور مسائل، هر کس عقل جزئی ‫داشته باشه,,,
‫نیازمند یادگیریه,
‫و عقل کلیه که همه چیز رو یاد میده,
‫کسایی که مفتخر به عقل کل بودن هستن، ‫پیامبران و اولیا هستن,
‫مردمی که عقل جزئی داشتن رو برای به دست آوردن ‫عقل کلی راهنمایی می‌کردن و متحدشون کردن,
‫شما یکی از اون اولیا هستید؟
‫مجبورم نکن درباره خودم صحبت کنم، شیرازی,
‫نه دلم می‌خواد، نه خوشم میاد,
‫اما کسانی هستن,,,
‫که عقل و دل رو به هم گره میزنن,,,
‫و عالم هستی,,,
‫و عالم غیب رو با هم یکی می‌کنن,
‫برای چنین آدمی، کلمات و مکان‌ها ناپدید میشن,
‫الان هم آواره‌ست,,,
‫و هم مریده,
‫الله,
‫کایرا خاتون کیه؟
‫الان صداش می‌کنم,
‫یه قاصد از قصر اومده,
‫بله، آقا؟
‫از گورجو خاتون، همسر اعلی‌حضرت ‫غیاث‌الدین کیخسرو,
‫محل اقامت بعدیمون، میدان جنگه,
‫اگه اعلی‌حضرت نظرمون رو بپرسه,,,
‫بهشون توصیه می‌کنم بهتره در حالت دفاعی بمونیم,
‫نظرت چیه، ارطغرل غازی؟
‫باهاتون موافقم، جناب وزیر,
‫موافقم، جناب وزیر,
‫کرامانا,
‫قاصد قصر برای کایرا خاتون خبری آورد؟
‫یه کم دیگه شربت بریز، دهنم شیرین بشه,
‫آره، از قصر براش خبر اومد,
‫چه خبری؟
‫ملکه گورجو خاتون، کل منزل رو به ‫قصر دعوت کرده,
‫جدی؟ قراره بریم قصر؟
‫منم میام؟
‫تو کم بودی، دختر,
‫دو روزه اومدی، خودت رو جزو ما می‌دونی, ‫ماشاالله,
‫کرامانا، کشش نده,
‫ما هم میریم؟ بگو,
‫ما دو نفر میریم دیگه، کی قراره بیاد؟
‫ملکه نوشته انتظار داره همه,,,
‫منظورش از همه ما، خاتون‌های اصلی منزل هستن,
‫خاتون‌های اصلی منزل من و تو هستیم,
‫اشتباهتون اینجاست، جنت خاتون,
‫منظورت چیه؟
‫این منزل یه خاتون اصلی داره، اونم منم,
‫نمی‌خوام دلتون رو بشکنم,
‫ولی منم که تصمیم می‌گیرم,
‫سلام، خاتون‌ها, ‫مراقب باش، خاتون, خوبی؟
‫چیزی نیاز داشتین؟
‫نه,
‫امروز میریم قصر,
‫ملکه دعوتمون کرده,
‫نمیشه دست خالی بریم, ‫باید سوغاتی ببریم,
‫چشم، خانم,
‫حاضر بشید، خاتون‌ها,
‫بعد نماز ظهر میریم قصر,
‫کیمیا؟
‫تو هم میای,
‫گورجو خاتون گفت کل منزل برن,
‫تو هم دیگه عضو این منزلی,
‫ممنون، خانم,
‫بریم,
‫استاد,,,
‫این برادر منه,
‫پدرمون دو ماه پیش فوت کرد,
‫خدا رحمتش کنه، ارث زیادی برامون گذاشته,
‫حالا,,,
‫برادرم واسه گرفتن ارث پدرمون، می‌خواد ‫من رو بکشه,
‫دروغه!
‫به خدا که دروغه!
‫- من هیچوقت قصد کشتنت رو نداشتم, ‫- قصدت از اول همین بود,
‫آدمی که قصد قتل داشته باشه، همراهت ‫میاد پیش خداوندگار؟
‫حاضره دستورات خداوندگار رو قبول کنه؟
‫به فتوای شما نیاز داریم، آقا,
‫من راضی هستم, دستور، دستور شماست,
‫تا حالا شده برادرت به صورت واضح سعی کنه تو رو بکشه؟
‫نه,
‫خب، تا حالا دزدکی وارد خونه‌ت شده؟
‫نه,
‫تا حالا پشتت بد گفته؟
‫نه,
‫مرد حسابی,
‫کل حرفات حدس و گمانه, ‫چرا داری سرزنشش می‌کنی؟
‫چون مطمئنم همچین قصدی داره,
‫امکانش هست خودت قصد کشتنش رو داشته باشی؟
‫اگه همچین عیبی رو در برادرت می‌بینی، ‫یعنی خودت همون عیب رو داری,
‫دنیا شبیه آیینه می‌مونه,
‫خودت رو درونش می‌بینی,
‫چون مومن، آیینه‌ی مومن هست,
‫بهتره بری و عیبت رو رفع کنی,
‫اگه همچین عیبی در من می‌بینید,,,
‫- یعنی خودتون هم فرقی با من,,, ‫- درست صحبت کن,
‫عذر می‌خوام، خداوندگار,
‫نیاز نیست,
‫از وقتی,,,
‫شیخ من سید برهان‌الدین و پدرم فوت کردن,,,
‫هیچوقت نتونستم خودم رو در کسی ببینم، آقایون,
‫الله,
‫چرا اومدید، خاتون؟
‫ملکه گورجو خاتون دعوتمون کردن,
‫سربازها، دروازه‌ها رو باز کنید,
‫آقا، این خانم‌ها مهمان‌های ملکه هستن,
‫الان به ملکه خبر اومدنتون رو میدم,
‫آبرومون رو نبرید,
‫بفرمایید, ملکه منتظرتون هستن,
‫بانوی من,
‫بزرگواری کردید دعوتمون کردید,
‫لطف کردید که ما رو به حضور پذیرفتید,
‫بشینید، خاتون‌ها, ‫سر پا نمونید,
‫سرورم,
‫هنگام مقابله با مغول‌ها,,,
‫توصیه می‌کنم در وضعیت دفاعی بمونیم,,,
‫تا خودشون حمله کنن,
‫- چرا؟ ‫- سرورم,
‫مشخصه که تعداد ما از اونا بیشتره,
‫با این وجود، به نظرم بایجو نویان
‫که داره سعی می‌کنه ما رو به میدان نبرد ‫بکشونه،
‫برامون تله گذاشته,
‫اگه قرار باشه حمله کنیم,,,
‫تو تله میفتیم,
‫نظرت چیه، ارطغرل غازی؟
‫توصیه جناب وزیر درسته، سرورم,
‫باید بذاریم اونا حمله کنن,
‫تا تله‌هاشون از بین برن,
‫تو هم موافقی، عمر؟
‫بله، سرورم,
‫درست‌ترین راه برای پیروزی سلجوقیان همینه,
‫سرورم, بایجو نویان,
‫بایجو نویان سوار بر اسب داره با لشکرش میاد,
‫- چند نفر هستن؟ ‫- فکر کنم بیست هزار نفر,
‫نظرت چیه، فرمانده عزت؟
‫سرورم، همونطور که می‌دونید,,,
‫ارتشی که بایجو فرماندشه، تعدادی از مغول‌ها هستن,
‫اگه در وضعیت دفاعی بمونیم و شکستشون بدیم,,,
‫بقیه مغول‌ها فکر می‌کنن,,,
‫«اینقدر از ما می‌ترسن،
‫که برای مقابله با بیست هزار نفر، پنجاه هزار ‫سرباز آوردن,
‫اینقدر از ما می‌ترسن که,,,
‫علی‌رغم برتری که داشتن، از لاک دفاعی بیرون نیومدن,
‫پس دوباره راه میفتیم, نشونشون میدیم ‫که باید هم از ما بترسن,»
‫به نظرم به جای موندن در وضعیت دفاعی,,,
‫با سربازهای قدرتمند سلجوقی
‫بهشون حمله می‌کنیم تا بایجو نویان و ‫جورماغون نویان بفهمن,,,
‫که ما ازشون نمی‌ترسیم,
‫دلم نمی‌خواد کسی بگه سلجوقیان اینقدر از ‫مغول‌ها می‌ترسن,,,
‫که با وجود پنجاه هزار سرباز، توی حالت ‫دفاعی قرار گرفتن,
‫عمر, با بیست هزار سرباز به مقابله با مغول‌ها برو,
‫سرورم، اگه این کار رو بکنیم,,,
‫تصمیمم قطعیه، آقا,
‫همه می‌بینن که با بیست هزار سرباز، بایجو نویان ‫رو شکست دادیم,
‫کسی دیگه جرئت نمی‌کنه صبوری ما ‫رو زیر سوال ببره!
‫همسر سلطان بودن مسئولیت سنگینیه,
‫مسئولیت شما هم باید سنگین باشه، کایرا خاتون,
‫چون مولانا هم فرقی با یه سلطان نداره,
‫اتفاقاً برعکس,
‫خداوندگار یه سلطان نیست، بانوی من,
‫پس چیه؟
‫یه مرشد,
‫مرشدی که افراد به دنبال حکمت رو ‫راهنمایی می‌کنه,
‫چطوری راهنماییشون می‌کنه؟
‫فقه، تفسیر، اصول، کلام,
‫خداوندگار به این شکل مریدانش رو ‫راهنمایی می‌کنه، بانوی من,
‫همین؟
‫دو پسری که بزرگ کرده، بهاءالدین و علاءالدین,
‫هر دوشون مثل یاقوت می‌درخشن,
‫هوش و ذکاوت علاءالدین حتماً به قصر شما ‫هم رسیده,,,
‫چون امیر عدلیه استخدامش کرده,
‫جفتشون پسرهای دختر مرحومم,,,
‫گوهر خاتون هستن,
‫عالیه,
‫قبل شروع غذا,,,
‫همسر مولانا,,,
‫با تاثیری که از همسرش گرفته، برای ‫برکت غذا دعا می‌کنه؟
‫باعث افتخاره، بانوی من,
‫بسم الله الرحمن الرحيم,
‫به نام خداوند بخشنده و مهربان,
‫چون زن عمران گفت,,,
‫پروردگارا!
‫آنچه در شكم خود دارم نذر تو كردم تا آزاد شده باشد,,,
‫پس از من بپذير,
‫كه تو خود,,,
‫شنواى دانايى,
‫پس چون فرزندش را بزاد,,,
‫خدا به آنچه او زاييد داناتر بود، گفت,,,
‫پروردگارا!
‫من دختر زاده‏ام,,,
‫و پسر چون دختر نيست,
‫و من نامش را مريم نهادم,,,
‫و او و فرزندانش را از شيطان رانده‏ شده
‫به تو پناه مى‏‌دهم,
‫پس پروردگارش وى را با حسن قبول پذيرا شد
‫و او را نيكو بار آورد,,,
‫و زكريا را سرپرست وى قرار داد,
‫زكريا هر بار كه در محراب بر او وارد مى‏شد,,,
‫نزد او خوراكى مى‏ يافت,
‫گفت اى مريم! اين از كجا براى تو آمده است؟
‫او در پاسخ می‌گفت اين از جانب خداست,
‫كه خدا به هر كس بخواهد بى‌شمار روزى مى‏دهد,
‫خدا را بابت زندگی که به این سفره داده,,,
‫همچو جانی که به مریم بخشید شکر,
‫خدا را شکر,
‫آمین,
‫من از شربت شما نمی‌نوشم، آقا,
‫شربت ما نیست، اینجو,
‫نوشیدنی خودته,
‫گفتم برای تو درستش کنن,
‫بنوش,,,
‫که شجاع‌تر بشی,
‫حالا برو,,,
‫و منتظر وقت مناسب
‫برای فرو کردن خنجر به سینه مولانا بمون,
‫پنج روز وقت داری، ادریس,
‫پنج روز وقت داری تا این بچه رو ‫وارد مکتب کنی
‫و مولانا رو بکشی,
‫چرا پنج روز؟
‫چون زهر نوشیدنی اینجو,,,
‫تا پنج روز دیگه زنده نگهش می‌داره,
‫دو نوع زهر داریم، ادریس,
‫یکیش از گیاهان گرفته میشه,
‫اون یکی از کلمات,
‫زهر گیاهان رو به اینجو دادم,
‫و زهر کلمات رو به عزت,
‫بیا امیدوار باشیم,,,
‫که عزت، زهر کلماتش رو به غیاث‌الدین کیخسرو ‫وارد کنه,
‫حالا دیگه نوبت توئه,
‫هر جور شده اعتماد مولانا رو نسبت به خودت جلب کن,
‫هرچند,,,
‫توصیه می‌کنم حقیقت رو بهش بگی,
‫بهش بگو چرا مثل اون عالم نیستی,,,
‫و چی جلوت رو گرفته,
‫اگه این کار رو بکنی,,,
‫بشردوستیت رو باور می‌کنه,
‫چون مولانا,,,
‫اینقدری باهوشه که دروغ و حقیقت رو ‫تشخیص میده,
‫امروز روز هفتمه,
‫شاید امروز,,,
‫روزیه که ارتش سلجوق‌ها و مغول‌ها,,,
‫با هم روبرو میشن,
‫شاید فرمانده‌های ما,,,
‫روی اسبشون نشستن، و خودشون رو مجهز ‫به سپر و شمشیر کردن,
‫شاید با اسبشون دارن به سوی مرگ میرن,
‫بیا امیدوار باشیم کسایی که منتظرشون هستن,,,
‫عزادار بشن,
‫بیا امیدوار باشیم,,,
‫هم سلطان و هم دودمانش,,,
‫بر اثر این جنگ، نابود بشن,
‫بیا امیدوار باشیم,,,
‫خنجری که تیز کردیم,,,
‫به بدن شخص مورد نظر ما بخوره و ‫آغشته به خون بشه,
‫بیا امیدوار باشیم,,,
‫خشمی که به جون بایجو نویان انداختم,,,
‫همه‌شون رو به آتیش بکشه,
‫امیدوارم خرابی به بار بیاره,
‫الله اکبر!
‫حمله کنید!
‫ادریس، بیا امیدوار باشیم,,,
‫کسی نیاد که مانع ما بشه,
‫الله,
‫اون ولی که دنبالش هستی در شهر قونیه‌ست,
‫فراموش نکن، خداوند بزرگه که دعاها رو قبول می‌کنه,
‫حالا، وقتشه چشمت رو در عالم غیب ببندی,,,
‫و در عالم هستی باز کنی,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال