‫آنچه گذشت,,,
‫باز هم پول قایق خریدن نداریم,
‫خودتون می‌دونین لقبم ‫تو ارتش چی بود دیگه، نه؟
‫- لقبت «جناب نان و ماهی» بود, ‫- احسنت! احسنت!
‫عین حضرت عیسی ‫که با هفت قرص نان و ماهی,,,
‫چهار هزار نفر رو سیر کرد، ‫ردیفش می‌کردم,
‫- بابا! ‫- وای!
‫به وحشتناک‌ترین کابوس عمرتون خوش اومدین,
‫به خاطر مامان می‌گم,
‫گمونم حالش به خاطر ‫این شهر به هم ریخته باشه,
‫تو چند هفته است ‫هر روز می‌ری جنگل،
‫واسه همین از اوضاع اینجا خبر نداری,
‫به مامانت کمک کن بقیه رو ‫در امن و امان نگه داره,
‫امشب هم که برگشتم، ‫صحبت می‌کنیم,
‫قول می‌دم,
‫فقط اگه همه رو بیدار کنیم،
‫می‌تونیم بریم خونه‌مون,
‫اَبی، نزن!
‫یه چیزی پیدا کردم ‫که به گمونم به کارمون بیاد,
‫مامان!
‫نه، نه!
‫اومدن تو خونه!
‫باید بریم,
‫کجا بریم؟ داریم کجا می‌ریم؟
‫تو اول برو,
‫من پشت سرت میام پایین,
‫باید خودمون رو به شهر برسونیم,
‫نه, باید بریم سمت درخت‌ها,
‫باید بری توش,
‫برم تو درخته؟ نه‌خیر!
‫تو درخته در امان می‌مونی!
‫- چی؟ ‫- قول می‌دم,
‫- برو، برو دیگه! ‫- نه، وایستا!
‫برادرت رو پیدا کن, ‫من هم پشت سرت میـ,,,
‫وارد یه «درخت راه‌دور» شده بودی,
‫- عزیز دلم,,, ‫- جریان از چه قراره؟
‫جریان چیه؟
‫داریم چاله بزرگی تو زیرزمینمون حفر می‌کنیم,
‫قراره منشأ برق اینجا رو کشف کنیم,
‫کسی صدام رو نداره؟
‫فقط خش‌خش دریافت کردم، ‫ولی کار می‌کرد,
‫به نظرم اگه بتونیم ‫ارتفاعش رو از دارمرز بلندتر کنیم,,,
‫و برق کافی بهش برسونیم،
‫بتونیم سیگنالی ارسال کنیم,
‫خودت می‌گی چطوری ارتفاعش رو ‫از دارمرز بیشتر کنیم؟
‫اول می‌ریم رو ارتفاعات,
‫اگه این صداها واقعی باشن،
‫اگه موجودی تو این شهر ‫باهات در ارتباط باشه،
‫یعنی ارتباطت با این شهر فراتر,,,
‫از باقی ساکنین شهره,
‫ولی باید اثباتش کنیم,
‫این چیه؟
‫گفتن قوتی داشتی ساکه رو ‫چال می‌کردی، نظاره‌گر بودن,,,
‫و از همین طریق ثابت می‌شه واقعی هستن,
‫سارا رو تو زیرزمین کلیسا حبس کردم,
‫بگو شوخی می‌کنی,
‫ممکنه بتونیم به کمکش ‫کل این قضایا رو حل کنیم,
‫شاید همگی بتونیم به کمکش بریم خونه‌مون,
‫بریم یه قدمی بزنیم,
‫کجا می‌ریم؟
‫می‌ریم راه خونه‌مون رو پیدا کنیم,
‫از کجا می‌دونین باید این‌طرفی بریم؟
‫نمی‌دونم,
‫صرفا طبق غریزه‌ام پیش می‌رم,
‫غریزه‌تون بر چه اساسه؟
‫بر اون اساسه,
‫اون چیه؟
‫نمی‌دونم,
‫روحم هم خبر نداره,
‫ولی,,, اِم، این‌ها رو اینجا پیدا کرده بودم,
‫خیلی‌خب,
‫امشب رو اینجا می‌خوابیم,
‫ولی هوا که هنوز تاریک نشده,
‫ببین، من تا حالا از اینجا جلوتر نرفتم,
‫از اینجا که جلوتر بریم،
‫اصلا نمی‌دونیم چی به چیه،
‫من هم دو ساعت مونده به تاریکی ‫چنین کاری نمی‌کنم,
‫شب همین‌جا می‌خوابیم, ‫برو تو,
‫می‌شه حداقل این رو باز کنین؟
‫نه‌خیر,
‫باید برم رفع حاجت,
‫خب، واسه همین از جلو بهت دستبند زدم دیگه,
‫دور نشی‌ها,
‫سه پروژه مختلف تعریف کردیم, ‫یه گروه پرتعداد خود برج رو می‌سازن،
‫دو گروه کم‌تعداد هم رو رادیوئه ‫و منبع انرژیش کار می‌کنن,
‫می‌شه گفت گروه آخریه رو ‫فقط جید تشکیل می‌شه,
‫هنوز ویکتور رو پیدا نکرده؟
‫نه, ولی گمون کنم جیم اگه جید باز هم ‫حرف نماده رو پیش بکشه، بکشدش,
‫من از همین که بالاخره کار می‌کنه خوشحالم, ‫خیلی خودخواه و تنبله, ازش خوشم نمیاد,
‫تو که همیشه هر کی رو بیش از همه ‫دوست داری، این‌طوری توصیف می‌کنی,
‫برو زنگوله‌ات رو بزن, ‫کلانتر خوبی باش,
‫خونه می‌بینمت,
‫سلام,
‫اِم، فصل ششم رو خوندم,
‫نوبت توئه,
‫نظرت فعلا چی بوده؟
‫خب، کتاب محبوبم که نشده،
‫ولی مشتاقم ببینم تهش چی می‌شه,
‫به نظرت پایان خوشی در انتظارشونه؟
‫چه بدونم, لابد می‌فهمیم دیگه,
‫به سلامت برسی خونه کلانتر,
‫همچنین,
‫امروز کارتون حرف نداشت بچه‌ها,
‫بیاین تو,
‫سلام، خوبی؟
‫ظاهرا یه کم ناراحتی,
‫آها، اِم، مادرزادی همین شکلی بودم,
‫امشب درست و حسابی بخواب, ‫کار اصلیمون از فردا شروع می‌شه,
‫چشم خانم,
‫پس قراره تو سلول زندان ساکن بشیم، چه جالب,
‫موقتیه,
‫درسته, تا برج معجزه‌آسامون رو بسازیم ‫و وسط «ناکجاآباد»,,,
‫سیگنال رادیویی بفرستیم، ‫اینجا ساکن می‌شیم,
‫ببین, این‌قدر چرت نگو، خب؟
‫یه سری از افرادی که اون توئن، ‫باید کاری کنن که حس خوبی بهشون دست بده,
‫چه عالی, همگی وانمود می‌کنیم, ‫من که پایه‌ام,
‫[یک شب بدون وقوع سانحه]
‫تابی، گرسنه نیستی؟ ‫شام درست کردم,
‫الان میام بالا,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫ایتان، من که بهت گفته بودم ‫اسباب‌بازی‌هات رو جمع کنی!
‫می‌شه لطفا یکی بطریه رو برداره؟
‫جیم؟
‫بچه‌ها رو بردار, ‫یه جای کار می‌لنگه,
‫جیم، جواب بده دیگه!
‫جیم؟
‫وای خدایا,
‫همه‌اش می‌گفت حالش خوبه,
‫حرف برجمون بود و شوخی می‌کرد,
‫داشت,,,
‫عه، برعکسه, برگردونش,
‫آره, حواسمون باشه روکش داشته باشه,
‫ایول,
‫سلام کِنی,
‫سلام, جید باتری‌ها رو,,,
‫تو آشپزخونه چیده و,,,
‫فکر کنم سیم و کابل‌هامون ‫دیگه واسه کابلش کافی باشه,
‫خیلی‌خب، اگه بخوایم ارتفاع برجه رو,,,
‫به حد مورد نیازمون برسونیم، ‫باز هم مصالح لازم داریم,
‫درسته, چند نفر رو می‌فرستم انبار,
‫گمون کنم بتونن ‫از اونجا,,,
‫کلی چوب جمع کنن,
‫- خیلی‌خب, ‫- ایول,
‫سلام، حالت چطوره؟
‫صبح بهم سخت گذشته,
‫اِم,,, اریک باهات نیومده؟
‫باید بره تدارکات بیاره,
‫اریک نمیاد,
‫سلام,
‫می‌شه من هم بشینم,
‫معلومه که می‌شه,
‫سلام,
‫جریان اریک رو شنیدی؟
‫آره,
‫انتظار نداشتم چنین کاری کنه,
‫حس عجیبی دارم، ‫واقعا ممکنه رادیومون کار کنه،
‫خیلی هم شگفت‌انگیزه،
‫ولی به نظرم تا حدی,,,
‫به نظرم ممکنه کار کردنش,,,
‫از کار نکردنش ترسناک‌تر باشه,
‫منظورت چیه؟
‫مدام با خودم می‌گم:
‫«الان دیگه چطوری برگردیم خونه؟»
‫چطوری می‌خوایم به همین سادگی ‫بعد از مشاهدات مختلف,,,
‫و یه سری از اعمالمون,,,
‫تازه، اصلا اگه بتونیم برگردیم، چطوری,,,
‫مطمئن نیستم واقعا بتونیم برگردیم خونه,
‫دیگه عین سابق نیستیم,
‫راستش، وقتی بابام,,,
‫از افغانستان برگشته بود خونه،
‫می‌گفت وقتی آدم بعد از جنگ برمی‌گرده خونه،
‫انگار از سیاره دیگه‌ای اومده,
‫می‌گفت وقتی آدم برمی‌گرده،
‫نمی‌فهمه همه‌چی نسبت به,,,
‫قبل از جنگ عوض شده یا,,, یا,,,
‫یا مشکل از خودشه؛
‫یا مشکل از خودشه,
‫خودمون چه حالی پیدا می‌کنیم؟
‫ما که فقط همین‌جا با هم بودیم,
‫الان برمی‌گردم,
‫کجا می‌ری؟
‫می‌رم چاقوی تیزتری پیدا کنم,
‫با این یکی اصلا تموم نمی‌شه,
‫ببین, یه لحظه وایستا,
‫چیکار می‌کنین؟
‫اطمینان حاصل می‌کنم ‫بتونیم برگردیم,
‫خیلی‌خب، بریم,
‫از کجا می‌دونین اینجا هم عین جاده نیست؟
‫چی گفته؟
‫جاده عین حلقه بزرگی می‌مونه,,,
‫که مجددا به شهر ختم می‌شه,
‫از کجا می‌دونین اینجا هم ‫همون شکلی نیست؟
‫از کجا بدونیم قرار نیست,,,
‫کلی راه بریم,,,
‫و بعدش باز سر از شهر دربیاریم؟
‫نمی‌دونم,
‫لابد می‌بینیم دیگه,
‫بذار خودم سوالی ازت بپرسم,
‫می‌گی صداهاشون بهت گفته بودن,,,
‫اگه اون افراد رو بکشی، ‫همه می‌رن خونه‌شون,
‫اصلا با خودت نگفتی ‫شاید دروغ بگن؟
‫- نمی‌خوام حرفش رو بزنم, ‫- وایستا، وایستا، وایستا ببینم,
‫به نظر من که اگه قراره ‫تصمیمات همدیگه رو,,,
‫نقد کنیم، سوالم,,,
‫کاملا منصفانه بوده,
‫خب، چی شده بود؟ ‫دقیقا چه حرفی,,,
‫بهت زده بودن ‫که حاضر شدی اون پسرک رو بکشی؟
‫شما درک نمی‌کنین,
‫ببین می‌کنم یا نه,
‫بهم گفته بودن,,,
‫همون آدم‌ها میان اینجا,
‫بهم گفته بودن دو ماشین وارد شهر می‌شه!
‫بعدش هم گفتن اگه به حرفشون عمل نکنم,,,
‫گفتن چی می‌شه؟
‫گفتن اگه به حرفشون عمل نکنی، چی می‌شه؟
‫ببین، بذار دوباره ‫قول و قرارمون رو برات توضیح بدم,
‫اگه من بگم بپر، باید بپری,
‫اگه ازت سوالی کردم، ‫باید جواب بدی,,,
‫گفتن برادرم می‌میره، خب؟!
‫گفتن اگه به حرفشون عمل نکنم،
‫برادرم می‌میره؛ ‫گفتن همه می‌میرن!
‫چرا من رو ننداختین تو جعبه؟
‫چه بدونم! خیال می‌کردم,,,
‫ببین,
‫خودم شاهد بودم که این شهر ‫موجب می‌شه افراد خوبی,,,
‫دست به اعمال بدی بزنن,
‫به راهمون ادامه بدیم,
‫متوجه نمی‌شم,
‫ایتان گفته بود به نظرش قطعات پازلن,
‫نه‌خیر، قطعات پازل نیستن,
‫داستانی رو روایت می‌کنن,
‫همگیشون داستانی رو روایت می‌کنن,
‫وقتی هم بفهمیم داستانش از چه قراره،
‫می‌فهمیم بعدش چیکار کنیم,
‫این شکلیه دیگه,
‫آها، اِم، به نظرم بهتره دیگه نگاهشون نکنیم,
‫ولی مجبوریم بکنیم,
‫اگه نفهمیم داستانش از چه قراره,,,
‫که نمی‌تونیم ماجراجوییمون رو ‫به اتمام برسونیم,
‫من نمی‌ترسم، قول می‌دم,
‫خودم می‌دونم,
‫به نظرت برج بابا نتیجه می‌ده؟
‫نمی‌دونم, یعنی باید صبر کنیم ‫و ببینیم چی می‌شه دیگه,
‫به نظرتون این یکی ‫کجای داستان رو روایت می‌کنه؟
‫ایول بابا، این کارمون خیلی مفیده,
‫وای نه، نه، نه، نه، نه, خیلی‌خب,
‫خیلی‌خب, بهتره,,, بهتره بس کنیم,
‫اِم، شاید بهتر باشه بازی دیگه‌ای بکنیم,
‫چه‌جور بازی‌ای بکنیم؟
‫اِم,,,
‫خیلی‌خب,
‫اسم بازیش «وقتی رسیدم خونه، می‌خوام,,,»ـه,
‫بعدش می‌گیم ‫واسه چی مشتاقیم,,,
‫که برگردیم خونه,
‫من اول می‌گم,
‫وقتی رسیدم خونه، می‌خوام,,,
‫می‌رم رستوران «جیوولی»,,,
‫و کل غذاهای,,,
‫منوشون رو سفارش می‌دم,
‫شاید از هرکدومشون دوتا سفارش بدم,
‫نوبت توئه جولز,
‫خیلی مسخره است,
‫بگو دیگه جولز,
‫قبوله,
‫وقتی رسیدم خونه، می‌خوام,,,
‫می‌خوام با دوستانم تماس بگیرم و,,,
‫صرفا باهاشون تماس می‌گیرم دیگه,
‫تو چی؟
‫وقتی رسیدم خونه، می‌خوام,,,
‫می‌خوام عین همین‌جا خوشحال باشیم,
‫خونه خودمون اصلا دور میز بازی نمی‌کنیم,
‫خیلی‌خب، ببین،
‫تاریخ انقضای خیلی از این باتری‌ها گذشته,
‫خیلی‌خب، باتری جدید ماشین خودم,,,
‫و ظرف غذای غول‌پیکری ‫که شما سوارش بودین رو درآوردیم، ولی,,,
‫حتی اون‌ها هم دو ساعته خالی می‌شن,
‫باید چیزی جور کنیم ‫که تا چند روز یا چند هفته,,,
‫روشنش نگه داره، مگه نه؟ ‫چند ساعت که به درد نمی‌خوره,
‫باید باتری‌ها رو برداریم،
‫بذاریم تو ماشین‌ها ‫و با روشن کردن ماشین‌ها,,,
‫مجددا شارژشون کنیم,
‫خب، بعدش چی؟ چقدر سوخت بسوزونیم؟
‫ببین، منظورم اینه که در هر صورت,,,
‫باید منبعی حیاتی رو مصرف کنیم,,,
‫و اگه نتیجه کارمون قطعی بود، اشکالی نداشت،
‫ولی بیا روراست باشیم دیگه، ‫احتمالا نتیجه نمی‌ده!
‫عه, صدات رو بلند نکن,
‫کسی ویکتور رو ندیده؟
‫ببین، کاش یه نگاهی به نماده می‌انداختی,
‫دفترچه رو باز کن دیگه!
‫چه مرگته؟
‫احتمالش زیاده که بتونیم ‫از این طریق بریم خونه‌مون، ولی تو داری,,,
‫می‌دونی چیه؟ برو دیگه,
‫برو, برو، برو ویکتور رو پیدا کن,
‫هر کاری می‌خوای بکن,
‫من اینجا می‌مونم ‫و خودم راه‌حلش رو پیدا می‌کنم,
‫راه‌حلی نداره, ‫منبع انرژی نداریم,
‫جیم، اینجا که عین «جزیره گیلیگن» نیست,
‫قرار نیست با برگ نخل و نارگیل ‫رادیو درست کنی,
‫شاید جناب‌عالی اون‌قدری ‫که خیال می‌کنی، باهوش نیستی,
‫خب حالا,
‫چیکار داری؟
‫اِم,,, شنیدم چی شده,
‫حالت خوبه؟
‫مردک بی‌شعور که خودش رو ‫تو مستراح من دار نزده بود,
‫مگه الان نباید بیرون,,,
‫مشغول جمع‌آوری تدارکات ‫یا ساخت سفینه,,,
‫و کوفت و زهرمار باشی؟
‫صرفا خواستم بگم,,,
‫اگه خواستی با کسی صحبت کنی,,,
‫آها، یعنی الان که کلانتر شدی،
‫می‌خوای همه رو نصیحت کنی؟
‫به نظرم یکی از خصوصیات خوب بوید,,,
‫این بود که سرش تو کار خودش بود,
‫خب، من چند نفر رو می‌برم انبار,,,
‫که باز هم واسه برجمون چوب جمع کنیم,
‫شاید دلت بخواد,,,
‫باهامون بیای یا,,, چه بدونم,
‫چوب می‌خواین؟
‫ما که کلی چوب داریم,
‫کجا می‌ری؟
‫بریم چوب بیاریم!
‫دانا!
‫یالا!
‫دارم کارت رو راحت می‌کنم!
‫دانا!
‫دانا! آهای!
‫آهای!
‫دانا!
‫دانا! عه!
‫عه، عه، عه، عه!
‫دانا آروم باش، آروم!
‫ای خفه شو بابا! ‫من که روانی نیستم,
‫گفتی چوب می‌خواییم؟ ‫اینم از چوب,
‫باشه خب,
‫دانا بسه دیگه,
‫چوب اینجا از اون چوب‌های ‫پوسیده‌ای که,,,
‫می‌خوایین از توی انبار بیارین بهتره,
‫خودت جلوش رو می‌گیری یا من بگیرم؟
‫دانا بسه! باید,,, ‫باید اینجا دست نخورده بمونه,
‫واسه چی؟ ها؟
‫مگه نگفتین می‌ریم خونه؟
‫اینجا به کارمون نمیاد,
‫اون برج باشکوهتون قراره ‫همه‌مون رو ببره خونه,
‫دلیلی نداره اینجا رو نگه‌داریم,
‫اینجا دیگه خونه نیست, ‫یه قبر وامونده‌ست!
‫تُف به قبرت!
‫تُف!
‫خواهشا می‌شه,,,
‫خواهشا می‌شه چند دقیقه,,,
‫گمشو بابا!
‫تُف بهت!
‫ای تُف بهت, تُف بهت,
‫چه خوب شد الیس ‫قبل اینکه برین اومد دیدنتون,
‫مطمئنم این کارتون خیلی واسش باارزشه,
‫داستان خانمتون رو قبلا شنیده بودم,
‫که مجبور شدین چی کار کنین,
‫قرار نیست درموردش حرف بزنیم,
‫اشکال نداره,
‫لازم نیست حرف بزنیم,
‫آخه از یه سری جهات,,,
‫من رو یاد ناتان می‌ندازین,
‫یعنی اندازه شما که خشن نبود,
‫ولی شما هم همیشه,,,
‫نیاز بقیه واستون توی اولویته,
‫اونم همین‌جوری اینجا گرفتار شد,
‫فکر نکنم اگه ناتان بود ‫دلش می‌خواست بیاییم توی جنگل,
‫اونوقت چرا؟
‫ناتان یه نظریه‌هایی درمورد اینجا داشت,
‫می‌گفت اگه بخواییم بریم،
‫اگه خیلی بهش فشار وارد کنیم،
‫حتما کارمون یه فشار متقابل هم داره,
‫صدای چیه؟
‫نمی‌دونم,
‫مطمئنی صداش از اینجا می‌اومد؟
‫بیا بریم,
‫مگه نگفتی تاحالا کسی ‫تا اینجای جنگل نیومده؟
‫نه,
‫چی کار می‌کنی؟
‫نگاه کن, ‫یه چیزی داخلشون هست,
‫باید یکیشون رو بکشیم پایین, همین,,,
‫مطمئنی فکر خوبیه؟
‫اصلا می‌خوای,,,
‫چی شد؟
‫سارا,
‫عه، عه، عه, چیزی نیست,
‫چیزی نیست,
‫ببین منو سارا, چیزیت نیست,
‫نه! نه!
‫چی شده؟
‫سارا! سارا!
‫صداشون میاد, صداشون,,,
‫نه، نه, صحبت کن,
‫باهام حرف بزن, حرف بزن,
‫نه، نه، نه، نه!
‫نه، نه، نه، نه، نه, ‫نکن، نکن! نه، نه!
‫نه سارا, نه، نه، نه, باشه,
‫نه سارا! سارا! آروم!
‫اوضاع برج جادو چطوره؟
‫می‌دونی طی اینهمه سال که من اینجام,,,
‫اولین باره می‌بینم میای اینجا,
‫نمیام چون مشروب‌هاتون شاش خره, ‫کلا تقطیر بلد نیستین,
‫حداقلش اینه اینجا می‌تونم تنها باشم,
‫به‌به,
‫عجب روز مهمی شد,
‫راه به راه واسم مشتری میاد,
‫می‌شه یه‌کم تنهامون بذاری؟
‫آره,
‫اینم می‌ذارم همینجا,
‫اگه چیزی خواستین صدام کنین,
‫حالت خوبه؟
‫دانا، می‌دونم بابت اریک ناراحتی،
‫ولی از دست تو هیچ,,,
‫ولم کن بابا, ‫مسئله اون نیست,
‫خودش خودشو به باد داد,
‫پسره حق داشت اون‌جوری که ‫دلش می‌خواد بمیره,
‫تو هم گمشو بذار تنها باشم,
‫برگرد همون سرزمین رویاهای خودتون,
‫پس فکر می‌کنی برجه کارساز نیست,
‫تو فکر می‌کنی هست؟
‫به نظرم ممکنه باشه, ‫حداقل ارزش تلاش کردن که داره,
‫بعدش که شکست بخوری چی می‌شه؟
‫- یه بار دیگه تلاش می‌کنیم, ‫- نه!
‫نه خیر پسرک اسکل نفهم,
‫مسئله همینه, ‫چون بعدش نمی‌شه تلاش کرد,
‫چون به مردم وعده دادی,
‫امیدوارشون کردی,
‫اگه اون رو ازش بگیری ‫دیگه امیدی نمی‌مونه,
‫همه‌شون جا می‌زنن ‫بعد مثل سگ می‌میرن,
‫چون اینجا تیم سافتبال مدرسه نیست,,,
‫که به همه شرکت کننده‌ها مدال بدن,
‫تو که نمی‌فهمی!
‫یادت نیست اینجا قبلا چطوری بوده,
‫چون جنابعالی اینجا تشریف نداشتی,
‫می‌خوای بدونی واسه چی دلم گرفته؟
‫دلم واسه خونه‌ای گرفته که ‫تقریبا تونستیم واسه مردم اینجا بسازیم,
‫دلم واسه این گرفته که ‫فقط یه مدت کوتاهی,,,
‫مردم می‌تونستن حس کنن ‫اینجا هم می‌تونه خونه‌شون باشه,
‫بابت این دلم گرفته که شماها,,,
‫انقدر توی نقش آقای جادوگر فرو رفتین,,,
‫که نمی‌فهمین بعد شکستتون ‫چه بلایی سر اینجا و مردمش میاد,
‫پس می‌گی چی کار کنیم؟
‫دقیقا چی کار کنیم؟
‫دست رو دست بذاریم و ‫برای خونه رفتن تلاش نکنیم؟
‫توی شهری زندگی کنیم که هر شب خدا,,,
‫یه موجودی میاد شکارمون کنه؟
‫ای ولم کن بابا,,,
‫مگه چیه؟
‫حداقل اون هیولاها انقدر شرافت دارن,,,
‫که خود واقعی‌شون رو نشون بدن,
‫می‌دونم به نظر شما شهری‌ها,,,
‫خانه اجتماعات صرفا یه جایی,,,
‫واسه مست کردن و سکس کردنه,
‫ولی بیشتر از این حرف‌ها بود,
‫یه جای خاص بود,
‫اون همه آدم، ‫از اقصی نقاط جهان،
‫که زندگی‌هاشون فرق داشت، ‫زیر یه سقف بودن,
‫با اینکه ترس به دلشون بود،
‫با وجود ترس از هیولاهای جنگلی مسخره،
‫یه چیزی,,,
‫یه‌جور شادی توی اون خونه بود,
‫حداقل یه مدتی بود,
‫مثل اکثر چیزهای زندگی,,,
‫تا وقتی که داشتیمش ‫هیچ‌کس قدرش رو نمی‌دونست,
‫شرمنده‌ام,
‫آره,
‫منم شرمنده‌ام,
‫ببین، روز که از نو دربیاد,,,
‫منم دوباره انرژیم برمی‌گرده,
‫بعد واسه اون برجه تلاش می‌کنیم,
‫ولی اگه شکست خورد، ‫از الآن واسه سقوط بعدش آماده شو,
‫اگه هم موفق شدیم,,,
‫به نظرم بعدش می‌فهمی ‫بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی,,,
‫دلت برای این شهر تنگ می‌شه,
‫از اون روزهاست که خسته‌ات می‌کنه، نه؟
‫فقط به یه مشکل کوچیک خوردم, همین,
‫آره,
‫جید کجاست؟
‫جید,,, نمی‌دونم,
‫خیلی‌خب,
‫دانا زمین رو سوراخ کرد,
‫آره,
‫پس اعتراف می‌کنم ‫خوب بلده تبر بزنه,
‫خب، برگردم سر کارم دیگه,
‫اون سیم‌پیچی که واسه ‫رادیو می‌خواستی رو جور کردیم،
‫به اندازه کافی هم واسش سیم داریم,
‫خوبه دیگه,
‫جدی؟
‫آره دیگه, یعنی حالا,,,
‫منم نمی‌خوام تظاهر کنم ‫امروز خیلی خوب پیش رفت,
‫صرفا موجب تأخیر برنامه می‌شن, ‫فقط همین,
‫وسیله‌های لازم رادیو رو که پیدا کردین،
‫کار برج هم که تموم شده،
‫اینش هم درست می‌کنم,
‫چطوری؟
‫چطوریش رو نمی‌دونم,
‫ولی هر مهندسی به یه اصلی واقفه؛
‫اونم اینه که همیشه یه راهی هست,
‫ما هم یه راهی واسش پیدا می‌کنیم,
‫سلام,
‫حالت خوبه؟
‫اریک دوستم بود,
‫ای خدا,,, واقعا شرمنده‌ام,
‫نمی‌دونستم با هم صمیمی بودین,
‫سلیاک داشت,
‫واسه همین زیاد می‌اومد درمونگاه,
‫همیشه دچار نفخ و کم‌آبی بدن می‌شد,
‫منم هی بهش می‌گفتم انقدر نون نخور,
‫اونم همیشه یه حرفی می‌زد مثل؛
‫«من که تا خرتناق توش فرو رفتم،»
‫«انتظار داری دیگه کربوهیدرات نخورم؟»
‫کلا همچین آدمی بود دیگه، می‌دونی؟
‫از اون آدم‌هایی بود که ‫وقتی اولین بار اومدم اینجا,,,
‫خیلی کنارم بود,
‫الآنم که مُرده, پس,,,
‫ببین کریستی,,,
‫گوش کن، می‌دونم اخیرا خیلی ‫بهت سخت گذشته،
‫می‌دونم هم که این برجه ‫واسه همه خیلی مهمه,
‫احساس مسئولیتش هم روی توئه,,,
‫کریستی,,,
‫فقط می‌خوام یه قولی بهم بدی، خب؟
‫اگه شکست خورد،
‫اگه خودت شکست خوردی،
‫فقط قول بده میای پیش خودم,
‫با خودم حرف می‌زنی,
‫که من کمکت کنم,
‫قول می‌دم,
‫گفتم قول می‌دم دیگه,
‫بیا ببینم, بیا,
‫چیزی نیست,
‫ملت هم کلا نمی‌فهمن قضیه از چه قراره,
‫آخه عین اینه یه پنج سنتی رو بگیری,,,
‫یهویی یه کاری کنی ‫که بشه 10 سنت,
‫اصلا مهم نیست, می‌دونی چرا؟
‫چون جید نابغه‌ست, ‫جید یه کاریش می‌کنه, تو,,,
‫بذار یه چیزی واست بگم،
‫عمرا اگه بدونی چه حسی داره,,,
‫که اون آدمی باشی که همه,,,
‫فکر می‌کنن فقط اون می‌تونه,,,
‫یه مشکل حل نشدنی رو حل کنه,
‫بعدش هم که,,,
‫بعدش هم آقای عصاقورت‌داده میاد,,,
‫با اون اسب سفید و بزرگش و,,,
‫اون چشم‌های آبیش,,,
‫می‌گه «وای! گل نکش! ای آدم فاسد,»
‫باشه، قبوله, می‌دونی چیه؟ اصلا قبول,
‫فکر کردی خودت بلدی؟ ‫رو کن ببینم! درستش کن!
‫منم نشستم ببینم چطوری درستش می‌کنی!
‫چقدر نق می‌زنی!
‫همش نق، نق!
‫انقدر نق نزن!
‫ببخشید, ببخشید,
‫برق می‌خوای؟
‫آره,
‫مشکل اینه نمی‌شه بهش ‫چیزی تو برق زد,
‫آخه مثل یه ماهیتابه هم نیست,,,
‫که مثلا بذاریمش رو گاز,
‫فقط خدا می‌دونه،
‫برقی که از توی سیم‌ها میاد هنوز,,,
‫یا خدا, فهمیدم راهش چیه,
‫سلام,
‫این پایینیم!
‫سلام,
‫قضیه برج چطور پیش رفت؟
‫خوب بود,
‫گمونم اوضاع داره روبه‌راه می‌شه,
‫چه دروغگوی بدی هستی,
‫مرسی, یادم باشه تمرین کنه,
‫درست می‌شه,
‫برجه رو می‌گم, ‫درست می‌شه,
‫چی شده تو انقدر خوش‌بین شدی؟
‫نمی‌دونم,
‫اون حرفی که ایتان زد تو سرم بود,
‫چی گفت؟
‫گفت نکنه ما قرار بوده بیاییم اینجا؟
‫نمی‌دونم، عجیبه‌ها ولی بازم,,,
‫وقتی خونه بودیم، ‫اصلا صحبت نمی‌کردیم,
‫همه‌مون فقط,,,
‫ولی الآن دوباره دور هم جمع شدیم,
‫دوباره با هم صمیمی شدیم,
‫عین,,,
‫عین همون حرفیه که فاطمه ‫شب اول که اومدم بهم زد؛
‫«اگه به اندازه کافی بری بالا,,,»
‫«حتی یه کابوس هم می‌تونه ‫شبیه خواب قشنگ باشه,»
‫چه حرف خردمندانه‌ای,
‫خب، حالا می‌خوای یه‌کم ‫بی‌خیال اون برجه بشی،
‫کمک کنی باغ خودمون رو بیل بزنیم؟
‫قبوله,
‫چیزی نیست, نترس, دستتو بده,
‫چیزی نیست, هیچی نیست, بیا,
‫بفرما, آفرین,
‫آفرین,
‫مطمئن نبودم به‌هوش بیای,
‫کجاییم؟
‫نگران نباش, جامون امنه,
‫این همون,,,
‫آها، آره,
‫تونستم,,, یکی‌شون رو بندازم پایین,
‫اینم,,, داخلش بود,
‫چی نوشته؟
‫سال 1864
‫همین,
‫تا جایی که اطلاع دارم,,,
‫همه بطری‌ها یه چیزی عین همین,,,
‫داخلشون هست,
‫به نظرم باید برگردیم,
‫چی؟
‫اون صدایی که شنیدم،
‫این بار فرق می‌کرد,
‫صدای یه خانمی بود که,,,
‫که داشت جیغ می‌کشید,
‫بهم گفت,,,
‫بهم گفت اشتباه می‌کرد,
‫که نباید می‌اومدیم اینجا، ‫که موجودات اینجا,,,
‫از هیولا هم بدترن,
‫همش می‌گفت,,,
‫چی می‌گفت؟ ‫همش چی می‌گفت؟
‫نمی‌دونم,
‫اصلا منطقی نیست,
‫همش می‌گفت,,,
‫«به جناب نان و ماهی بگو,,,»
‫«که اشتباه می‌کردم,»
‫چیه؟
‫صدای چی بود؟
‫نمی‌دونم,
‫چی شده؟
‫نمی‌دونم,
‫نقاشی مترسک و,,,
‫لولو خورخوره و عنکبوت‌های گنده‌ داریم,
‫دیگه شد یه ماجراجویی حسابی,
‫چی زیرشه؟
‫بیل بزن، بیل بزن!
‫گمونم دارم تهش رو می‌بینم,
‫وای خدا,
‫بیا کنار، بذار کمک کنم,
‫آهای!
‫بیا تو!
‫حالت,,, حالت,,,
‫وایستا، طلسمه کو؟
‫طلسمه کجاست؟
‫ایناهاش!
‫- نباید می‌اومدم اینجا, ‫- هیس,
‫چیزیمون نشد, چیزیمون نشد,
‫نه,
‫فکر کنم یه چیزی شده,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال