‫فکر نمی‌کردم باسنِ ‫یه دختر این‌قدر سرد باشه,
‫ولی الان این مهم نیست,
‫فویومورا!
‫آروم باش!
‫یه‌هو چت شد؟
‫داری می‌ترسونیم‌ها!
‫ساندا,,,
‫کازوشیگه,,,
‫اسم کاملم رو نگو! ‫ترسناک‌تر شد!
‫قضیه چیـه؟ ‫مگه چی‌کارت کردم؟
‫سر درنمی‌آرم!
‫تا چند ثانیه پیش، من و تو,,,
‫قرار گذاشتیم امروز ‫زودتر بیایم مدرسه,
صبح به‌خیر!
‫بعدش درز پنجره رو تمیز کردیم، ‫چون چسبناک شده بود,
‫هر دومون به‌عنوان نماینده‌ی کلاس، ‫وظیفه‌مون رو انجام دادیم دیگه؟
‫هنوز چسبناکـه؟
‫چون خوب تمیز نکردم، عصبانی شدی؟
‫همیشه آرزوم بود ‫یه دختر اون‌طوری روم بشینه
‫یا دنبالم بیُفته، ولی نه این‌طوری!
‫نمی‌فهمم چه خبره!
‫مگه با فویومورا چی‌کار کردم؟
‫وای، چه سرده!
‫صبح به‌خیر!
‫- صبح به‌خیر! ‫- صبح,,, به‌خیر!
‫نماینده‌های کلاس چه سحرخیز شدن!
‫دلم براتون سوخت!
‫فعلاً!
‫تا آخرِ امروز,,,
‫مطمئن باش,,,
‫می‌کُشمت,
[ ساندا ]
[ قسمت اول: چشم‌هام تار می‌بینه، نکنه پیر شدم؟ ]
‫عع؟ صبر کن ببینم,
‫شاید این یعنی فویومورا دوستم داره؟
‫هشت ماهـه که دوتایی ‫نماینده‌ی کلاس شدیم,
‫تا حالا ندیدم حتی ‫حالت چهره‌ش عوض بشه
‫ولی باز هم یه دختره دیگه!
‫شاید خجالتی‌بودن و بَداخلاقی
‫توی دوره‌ی بلوغ دخترها ‫و پسرها به یه اندازه طبیعیـه,
‫حتماً قضیه همینـه!
‫تا آخرِ امروز,,,
‫مطمئن باش می‌کُشمت,
‫از دیدگاه دوران بلوغ، ‫منظورش اینـه که:
‫«تا آخرِ امروز می‌خوام ‫بهت اعتراف عاشقانه کنم»,
‫همینـه!
‫نقشه‌ت رو فهمیدم، فویومورا!
‫یه دختر قراره کل روز دنبالم کنه,,,
‫توی ۱۴ سال زندگی‌م، ‫امروز بهترین روزه!
‫ساندا، این حماقتت از آخر ‫تو رو راهیِ قبرستون می‌کنه,
‫چی؟
‫وقتی فویومورا با چاقوی ‫آشپزخونه می‌افته به جونت
‫یعنی باید ازش دوری کنی!
‫- باید به معلم خبر بدیم! ‫- نه، صبر کن!
‫فویومورا خیلی خجالتیـه! ‫نمی‌خوام برنامه‌ش به هم بریزه!
‫داداش گُلم,,,
‫اصلاً از وضعیت ‫روحی‌روانی فویومورا خبر داری؟
‫از وقتی اونو مُرده، ‫اوضاعش به هم ریخته,
‫مگه با هم رفیق بودن؟
‫یه هفته‌ای هست که ‫خبر مرگش تأیید شده، نه؟
‫آره، تقریباً,
‫دوست‌جونیِ همدیگه بودن,
‫عجب,
‫پس اگه این‌طوره,,,
‫واجب شد کنارش باشم ‫تا احساس تنهایی نکنه,
‫هرجور دوست داری,
‫ولی پیشنهاد می‌کنم ‫امروز باهاش تنها نشی,
‫دمت گرم که نگرانمـی!
[ موگی - ساندا ]
[ مؤسسه‌ی رفاهی دایکوکو - دوره‌ی آموزشی روان‌درمانی ]
‫یخ زدم!
‫سرمای ماه اوت طبیعیـه، ولی دیگه ‫توی دسامبر نباید این‌قدر سرد باشه!
‫هوای عجیبیـه!
‫آره، ولی شنیدم قدیم‌ها ‫این قضیه طبیعی بوده,
‫تعجبی نداره که دیگه کسی ‫به کریسمس اهمیت نمی‌ده,
‫کریسمس؟
‫منظورم امروزه: ۲۵ دسامبر,
‫شنیدم امروز
‫روزی بوده که بچه‌ها از یه پیرمرد ‫به نام «سانتا کلاز» هدیه می‌گرفتن,
(سانتا کلاز ~ بابا نوئل)
‫یه پیرمرد گنده با ریش سفید,
‫جالبـه, ‫نمی‌دونستم,
‫ولی یه‌کم ترسناک نیست؟
‫حالا نمی‌خوای ژاکت تنت کنی؟
‫سرما روی من تأثیر نداره!
[ فویومورا ]
‫وای، داره برف می‌آد!
‫واقعاً برفـه!
‫واسه همین این‌قدر سرده!
‫عع، ساندا!
‫هوی، چت شده؟
‫نمی‌دونم!
‫قفسه‌ی سینه‌م یه‌هو,,,
‫یه چیزی بپوش! ‫حتماً سردت شده!
‫نه، لازم نیست!
‫چرا یه‌هو قلبم درد گرفت؟
‫انگار داره از جاش درمی‌آد!
‫ای وای! قلبم داره تند می‌زنه! ‫نکنه دارم می‌میرم؟
‫یا نکنه,,,
‫نکنه این,,,
‫شاید قلبم درد می‌کنه ‫چون عاشق فویومورا شدم؟
‫شروع کن، فویومورا!
‫هرچی بگی، براش آماده‌ام!
‫یه زحمت می‌کِشی؟
‫چی شده؟
‫پاک‌کنت رو بده,
‫پاک‌کن؟ ‫مال خودت رو یادت رفته؟
‫باشه, صبر کن,
‫ممنون که به جلسه‌ی نماینده‌ها اومدی
‫بااین‌که حال خوبی نداری,
‫نه بابا، وظیفه‌ست,
‫من از اون مَردها نیستم ‫که سریع تسلیم بشم,
‫چرا بعداز اون ماجرا، ‫هنوز باهام مهربونـی، ساندا؟
‫چی؟
[ صرفه‌جویی در مصرف آب - مؤسسه‌ی رفاهی دایکوکو ]
‫به‌خاطر اینـه که از نسل سانتا کلازی؟
‫آخه همیشه مقاومت می‌کنی
‫و لباس ورزشی قرمز مدرسه رو نمی‌پوشی,
‫می‌ترسی بقیه از هویت ‫اصلی‌ت خبردار بشن؟
‫«از نسل سانتا کلاز»؟ ‫چی داری می‌گی؟
‫لطفاً پاک‌کن رو بده,
‫عع، باشه!
‫حالا مراحل تکمیل شد ‫و طلسم تقریباً شکست,
‫اولش به خطر احتمالی توجهی نکردی ‫و بعدش این‌که توی ۲۵ دسامبر
‫به یه بچه هدیه دادی,
‫یعنی خواسته‌ی ‫یه بچه رو برآورده کردی,
‫این دو مرحله باید اجرا می‌شد,
‫و واقعاً جواب داد,
‫پس من هنوز یه بچه حساب می‌شم,
‫صبر,,, کن,,,
‫می‌گن بعضی‌وقت‌ها آدم‌ها ‫تپش قلب می‌گیرن و مریض می‌شن,
‫این نشونه‌ی ظهور ‫قدرت‌های پنهان‌شونـه,
‫البته شرایط خاصی لازمـه ‫تا همچین اتفاقی بیُفته
‫ولی اکثراً به‌عنوان ‫یه بیماری بهش نگاه می‌کنن,
‫فقط یه مرحله‌ی دیگه مونده ‫که طلسمت شکسته بشه، ساندا,
‫باید یه‌چیز قرمز بپوشی,
‫چی؟ چرا چرت‌وپرت می‌گی، فویومورا؟
‫مسخره‌م کردی؟
‫هدیه به یه بچه؟
‫با این حرف‌ها نمی‌تونی ‫کارهای من رو زیر سؤال ببری!
‫من هیچی از سانتا کلاز نمی‌دونم! ‫یه افسانه‌ی مسخره‌ی قدیمیـه!
‫یه داستان تخیلی!
‫هر کاری کردم، واسه این بوده ‫که همیشه دوستت داشتم، فویومورا!
‫می‌خواستم امروز از احساساتم بهت بگم
‫ولی همه‌چی رو خراب کردی، ابله!
‫قلبم رو پس بده!
‫اشتباه می‌کنی, ‫همه‌ی کارهات تحت تأثیرِ,,,
‫غریزه‌ایـه که,,,
‫از سانتا کلاز بهت رسیده!
‫نمی‌شنوی,,,
‫نمی‌شنوی چی می‌گم؟
‫اول این رو بپوش,
‫بعدش حرف می‌زنیم,
‫برو بابا! ‫از رنگ قرمز بَدم می‌آد!
‫هوی! فویومورا!
‫آخه چرا,,,
‫این‌قدر روی سانتا کلاز قفلی زدی؟
‫برام چاره‌ای نذاشتی, ‫مجبورم به قولم عمل کنم,
‫باید یه‌چیز قرمز تنت کنی، ساندا,
‫واقعاً,,,
‫جدی,,,
‫گفته بودی؟
‫فویومورا,,,
‫آخه چرا,,,
‫وای!
‫چه قشنگـه!
‫این‌که تنها یه گوشه بمیری ‫و کسی خبردار نشه، دردناکـه, مگه نه، ساندا؟
‫ولی اونو نمُرده,
‫فقط یه‌هو غیبش زد,
‫و چون تا شیش ماه بعدش ‫پیدا نشد، گفتن مُرده,
‫همیشه توی مدرسه بود ‫و سرش توی کتاب بود,
‫امکان نداره بیرون از ‫اینجا کُشته شده باشه,
‫«فویومورا شیوری» اسم خیلی قشنگیـه,
‫واقعاً؟
‫قدیم‌ها که ژاپن چهار فصل داشت: ‫بهار، تابستون، پاییز و زمستون,
‫می‌گن با اومدنِ هر فصل ‫منظره‌ها عوض می‌شده,
‫پوست تو هم مثل برف سفیده ‫و خیلی ساکتـی,
‫و معنای فامیلت می‌شه ‫«روستای برفی» که کاملاً مناسب توئـه,
‫ولی از درون
‫احساساتی داری که ‫مثل چهار فصل تنوع داره,
‫خیلی رنگارنگـی!
‫با تو که هستم، ‫انگار چهار فصل رو تجربه کردم,
‫بفرما! ‫کریسمس مبارک!
‫فقط تویـی که هنوز ‫به جشن کریسمس فکر می‌کنی,
‫تازه من برات کادو نگرفتم,
‫بیا ۲۵ دسامبر ‫سال بعد هم با هم باشیم!
‫دوباره کریسمس رو به هم تبریک بگیم
‫و هدیه بدیم!
‫یا یه‌نفر توی این مدرسه زندانیش کرده
‫و یا واقعاً,,,
‫ساندا؟ هوی!
‫چرا تبدیل نشدی؟
‫اگه تبدیل نشی، می‌میری!
‫سانتا کلاز با قدرتش ‫به بچه‌ها کمک می‌کنه، مگه نه؟
‫خب من هم الان همچین قدرتی می‌خوام!
‫می‌خوام اونو رو پیدا کنم!
‫اگه بمیری، کارم ساخته‌ست! ‫نمی‌خواستم واقعاً بمیری!
‫تنها امیدم تویـی، ساندا!
‫اگه بیخیال بشم، اونو واقعاً می‌میره!
‫نمی‌ذارم بمیره!
‫بهش قول دادم!
‫گفتم کریسمس بعدی با هم هستیم!
‫مطمئنـم دوست داشت بارش برف رو ببینه!
‫می‌خواستم بهش هدیه بدم!
‫دلم براش تنگ شده,
‫اونو,,,
‫کریسمس مبارک,
‫ساندا,,,
‫فکر کردم نفرین خاندان ‫ساندا رو تا ابد بستم!
‫آخه تو چجوری فهمیدی؟
‫چجوری تونستی طلسم رو بشکنی؟
‫بَدجور بهم چاقو زدی,
‫خودش خوب می‌شه,
‫عهد بین سانتا و بچه‌ای که ‫بهش باور داره، به‌راحتی از بین نمی‌ره,
‫با یه زخم کوچیک کاریت نمی‌شه,
‫بچه‌ای که به سانتا باور داره؟
‫با این کارهات، هنوز به خودت ‫می‌گی «بچه»؟ داستان چیـه، فویومورا؟
‫از کجا فهمیدی من کی‌ام؟
‫واقعاً خودشـی!
‫سانتا کلاز!
‫بااین‌که ۱۴ سالشـه,,,
‫حداقل ۱۸۲ سانت قد داره,
‫ولی از این بالا که نگاهش می‌کنم، ‫واقعاً بچه به نظر می‌رسه,
‫فویومورایی که الان ‫جلوم وایستاده، یه دختربچه‌ست,
‫ازت خواهش می‌کنم، ساندا!
‫کمکم کن اونو رو پیدا کنم!
‫این غریزه‌ی سانتاست ‫یا از رفتار خودمـه
‫که دوست دارم لبخند ‫روی صورت این بچه بیارم؟
‫همه‌ی بچه‌ها باید بخندن,
‫بهت قول می‌دم,
‫هرطورشده پیداش می‌کنم,
‫و این‌طوری بود,,,
‫که یه طلسم برفی وارد زندگی‌م شد,
‫پس پیرچشمی که می‌گن، این‌طوریـه؟
[ پاستیل ]
‫یعنی چی؟
‫از دور واضح‌تر می‌بینم؟
‫صدای دوران بلوغم خیلی گوگولی‌تر بود!
‫صورت خاصی داشتم و لُپ‌هام بامزه بود!
‫تا کِی می‌خوای توی توالت باشی، ساندا؟
‫همه ترسیدن چون ‫به دَر و دیوار مدرسه آسیب زدی,
فوراً تخلیه کنین!
‫کسی به یه پیرمرد لخت
‫اهمیت نمی‌ده, نگران نباش,
‫- خوشم نیومد! ‫- از چی؟
‫صورت گوگولی‌م جذابیت اصلی منـه!
‫اگه یه صورت ترسناک و زمخت ‫داشته باشم، دیگه این من نیستم,
‫این حرف‌ها از همچین ‫قیافه‌ای واقعاً بعیده,
‫اگه تا آخر این‌طوری بمونم چی؟ ‫از درون ۱۴ سالمـه!
‫اگه تا آخر عمر یه سانتا کلازِ ‫غول‌تشنگ باشم، زندگی‌م نابوده!
‫نه‌خیر، این‌طوری نمی‌مونی,
‫الان مهم اینـه که به قولت عمل کنی,
‫اولویت قیافه‌ی نازنینمـه!
‫اولویت پیداکردنِ ‫هم‌کلاسی گم شده‌مونـه!
‫ای بابا!
‫چی می‌خوری؟
‫پاستیل که می‌خورم، آروم می‌شم,
‫خوبـه که همراهم دارم,
‫عصبانی که می‌شم، ‫این‌ها آرومم می‌کنن,
‫مثل آدم‌بزرگ‌ها که ‫با سیگار آروم می‌شن,
‫می‌گیری چی می‌گم؟
‫عع، بینایی‌م بهتر شد,
‫اون‌قدر توی زندگی‌م پاستیل خودم ‫که بخشی از وجودم شده,
‫به‌لطف این هله‌هوله‌ها,,,
‫که پُر از موادنگهدارنده‌ست ‫و اصلاً مغذی نیست
‫برگشتم به چهره‌ی زیبای جَوونی‌م!
‫خب، بچه‌ها!
‫دیروز خیلی ترسناک بود، نه؟
‫بهم گفتن انفجار به‌خاطر ‫قدیمی‌بودنِ ساختمون بوده,
‫واسه همین کلاس‌هامون رو ‫یه‌مدت توی آزمایشگاه برگزار می‌کنیم,
‫خب، از جلسه‌ی قبل ادامه می‌دیم,
[ زبان ژاپنی برای فرشته‌های کوچک ]
‫همه با نفر کناری‌شون درباره‌ی ‫آرزوهاشون حرف بزنن,
‫فویومورا,,, دیشب همه‌ش ‫به این ماجرا فکر می‌کردم,
‫می‌دونم بهت قول دادم,,,
‫ولی نمی‌دونم چجوری ‫کمک کنم اونو رو پیدا کنی,
‫فقط می‌دونم از نسل سانتا کلازم
‫ولی حتی از قدرت‌هام خبر ندارم,
‫تازه معلوم نیست دوباره ‫بتونم تبدیل بشم یا نه,
‫حقیقتاً می‌ترسم,
‫نگران این چیزها نباش,
‫من یه نقشه ریختم,
‫نقشه؟
‫یه جایی توی این ‫آزمایشگاه بمب کار گذاشتم,
‫یه ساعت دیگه منفجر می‌شه,
‫باید با قدرت‌هات پیداش کنی
‫و یا همه رو از اتاق ببری بیرون,,,
‫البته می‌تونی به‌زور ازم حرف بِکشی ‫که جای بمب رو لو بدم,
‫و همچنین می‌تونی ‫منتظر باشی تا منفجر بشه,
‫چرا همچین کاری کردی؟
‫می‌خوام ببینم ‫سانتا کلاز چندمَرده حلاجـه,
‫از جون ۲۲تا آدم استفاده کردم
‫تا توانایی‌هات رو ببینم,
‫دوست ندارم بهش فکر کنم,,,
‫ولی دیگه می‌دونم دروغ توی کارش نیست,
‫دوستان!
‫ها؟
‫یـ,,, یه جایی توی ‫این اتاق بمب کار گذاشتن!
‫سریع همه‌تون,,,
‫اینجا رو تخلیه کنین,,,
‫وسط درس‌دادن، لطفاً ‫حواس بچه‌ها رو پرت نکن، عزیزم,
‫ساندا، من هم واسه امتحان ‫چیزی نخوندم, نگران نباش,
‫با همدیگه منفجر می‌شیم,
‫نباید با همچین جمله‌ای شروع می‌کردم,
‫راستش رو بگو، فویومورا,
‫الکی می‌گی بمب گذاشتی، نه؟
‫هرجور دوست داری، فکر کن,
‫بهتره توی این یه ساعت ‫دنبالش بگردم و بیکار نشینم,
‫باشه پس!
‫خانوم!
‫امروز صبح جعبه‌ی پونِزهام ‫افتاد اینجا و همه‌ش ریخت,
‫می‌شه از روی زمین جمع‌شون کنم؟
‫آخه وسط کلاس؟
‫آخه پیداشون نکردم و نگرانـم,
‫نمی‌خوام کسی به‌خاطر من آسیب ببینه,
‫می‌خوام الان پیداشون کنم,
‫باشه,
‫نماینده‌ی کلاس طبق معمول ‫می‌خواد مراقب بچه‌ها باشه,
‫شما هم مراقب بندنویسی
‫و فاصله‌ی خطوط از هم باشین,
‫دارم چه غلطی می‌کنم؟ ‫مگه می‌شه کف زمین باشه؟
‫کله رو کار بنداز!
‫حالا همین امروز، موضوع انشا
[ آرزوی من چیست؟ ]
‫درباره‌ی آرزوهاست,
‫من هم که از نسل سانتا کلازم,,,
‫مسخره‌ست که موضوع انشا اینـه,
‫حس عجیبیـه,,,
‫همه‌ش داره بهم فشار وارد می‌شه!
‫همه روی انشاشون تمرکز کردن,
‫یعنی همه‌شون یه آرزوی مشخص دارن,
‫ولی خود سانتا کلاز اینجا وایستاده
‫و نمی‌تونه آرزوتون رو برآورده کنه, ‫شرمنده، بچه‌ها,
‫کاش من هم جای شما بودم ‫و داشتم انشا می‌نوشتم,
‫ولی دیگه دوران معمولیِ ‫دانش‌آموزی تموم شد,
‫باورم نمی‌شه که هویت مخفی‌م
‫یه پیرمرد گنده‌ست که حتی ‫نمی‌تونه به فویومورا کمک کنه!
‫ناسلامتی طلسم سانتا کلاز شکسته شده!
‫سانتا کلاز,,,
‫اگه سانتا کلاز بود، چی‌کار می‌کرد؟
‫توی همچین موقعیتی راه‌حلش چی بود؟
‫بهت نشون می‌دم چندمَرده حلاجـم!
‫خب دیگه وقت تمومـه! ‫نوشتین، بچه‌ها,,,؟
‫اگه داد بزنی، ‫گردن این دختر رو می‌شکنم!
‫و,,, ولش کن!
‫تو از کجا اومدی؟
‫گفتم داد نزن!
‫من دزدم!
‫نه، قاتلـم!
‫عع,,, نه، تروریستـم!
‫فوراً اتاق رو خالی کنین!
‫- و ۱۰میلیارد ین برام بیارین,,, ‫- فویو,
‫تا دختره زنده بمونه,
‫راه بیُفتین!
[ آزمایشگاه ]
‫خانوم!
‫برای فویو,,,
‫نترسین، بچه‌ها,
‫با توجه به درخواستش، ‫مشخصـه خیلی باهوش نیست,
‫شما برین پایین و پناه بگیرین,
‫من می‌رم کمک خبر کنم!
‫غافل‌گیرم کردی، ساندا, ‫پس یه‌چیزی لای پاهات داری,
‫اگه می‌تونم فقط
‫با پوشیدن لباس قرمز تبدیل بشم، ‫پس این بدن همچین بَدک نیست,
‫ولی حقیقتاً,,,
‫فکر نمی‌کردم بتونی پیداش کنی,
‫پس,,, الکی نمی‌گفتی؟
‫من هیچ‌وقت الکی حرف نمی‌زنم,
‫داشتم واقعاً امتحانت می‌کردم,
‫سانتایی که نتونه یه‌مُشت بچه رو
‫از یه بمب کوچیک نجات بده، ‫به درد من نمی‌خوره,
‫بعدش تنهایی می‌رفتم دنبال اونو,
‫تو,,,
‫داشتی کل کلاس رو به کُشتن می‌دادی، ‫نه فقط خودت!
‫از گذشته‌ای که اتفاق نیُفتاده ‫ناله نکن که حوصله ندارم,
‫این عادت بَد آدم‌بزرگ‌هاست,
‫خوش‌حال باش که ‫بمب رو پیدا کردی و تمام,
‫دختره‌ی پُررو واقعاً تنش می‌خاره!
‫حالا از کجا فهمیدی بمب روی خودمـه؟
‫صدای نوشتنِ همه می‌اومد، به‌جز تو,
‫نمی‌دونم روش کار سانتا چجوریـه
‫ولی اگه یه بچه آرزویی نداشته باشه
‫سانتا نگرانش می‌شه، درستـه؟
‫مخصوصاً توی همچین موقعیتی
‫که همه‌ش نگران اونو هستی و ناراحتـی,
‫کلاس رو به هم زدم چون فکر کردم ‫داری اذیت می‌شی, همین,
‫بعدش می‌خواستم جای بمب رو ازت بپرسم
‫ولی فکر نمی‌کردم,,,
‫هوی، گوش می‌دی چی می‌گم؟
‫نمی‌تونم آرزویی بنویسم,
‫چون می‌دونم,,,
‫ترس از دست دادن عزیزت,,,
‫سنگین‌تر از لذتیـه که ‫کنارش تجربه می‌کنی,
‫پس,,,
‫وقتی دوباره ببینیش، ‫خوش‌حال‌تر هم می‌شی,
‫زمانی که با اونو گذروندی، ‫باارزش‌ترین بخش زندگی‌تـه، درستـه؟
‫پس بریم دوستت رو پیدا کنیم,
‫صبر کن ببینم! ‫هنوز بمب رو خنثی نکردی؟
‫بمب چی شد؟ ‫ساندا گرفتش؟
‫فویومورا!
‫ساندا بیشتر از تصورم ‫به سانتا کلاز شبیهـه,
‫حالا از سه ویژگی سانتا کلاز خبر دارم,
‫اولی‌ش:
‫وقتی لباس قرمز می‌پوشه، تبدیل می‌شه,
‫ساندا!
‫فویومورای ابله!
‫یادت نره آخرین حرفم چی بود!
‫دومی‌ش: وقتی پاستیل می‌خوره، ‫دوباره بچه می‌شه,
‫از انگیزه‌ت خوشم می‌آد!
‫بریم اونو رو پیدا کنیم!
‫فکر کنم می‌تونم آتیش رو مهار کنم!
‫یه روز از دودکش می‌آم پایین ‫تا هدیه‌ت رو بدم!
(توی روایت‌های قدیمی، سانتا کلاز همیشه، نصف‌شب که همه خوابـن، ‫از دودکش می‌آد پایین و هدیه‌ی بچه‌ها رو می‌ذاره و می‌ره,)
‫بهت قول سانتا کلازی می‌دم!
‫سومی‌ش:
‫آتیش بهش آسیب نمی‌زنه,
‫البته این از آتیش ‫شومینه یه‌کم بیشتر بود,