درود بر شما، اِی هیجان‌خواهان
،آیا به‌دنبالِ یک حکایت پر از وحشت
سرشار از خون‌وْخون‌ریزی
و وحشتِ دلهره‌آور هستید؟
خب، زهی خیال باطل
این‌یکی آرام‌سوزه، ولی شعله‌ش خیلی روشنه
« مــســئــول کــفــن‌وْدفــن »
داستانِ یک مسئول کفن‌وْدفن جوان به اسم اِدریَن هست
در سال ۱۸۳۰، یک بنگاه کفن‌وْدفن باز کرد
«درست وسط منطقۀ پیشه‌وری شورانگیزِ «موسکو
و شورانگیز دقیقاً همون چیزی بود که اِدریَن و دو دختر دوقلوی اون نبودن
که، البته، حقیقتاً مایۀ شعفِ همسایه‌های طبقۀ فرادستِ اون بود
اون اسم مؤسسۀ خودش رو گذاشت
،«بنگاه کفن‌وْدفن داس‌ویدان‌یا»
«که ترجمۀ کُلی‌ش یعنی «بعداً می‌بینم‌ت
هاهاها
ولی می‌دونید چیه؟
یک دقیقۀ موسکویی صبر کنید ببینم
بذارید این داستان رو از اولِ اول تعریف کنم
اِدریَن کار خودش رو به‌عنوان یک گورکن آغاز کرد
،به‌همراه رفیق‌ش یورکو
خاک تازه رو برای تازه‌مُرده‌ها بیل می‌زدن
یورکو چیزهای ساده دوست داشت
بوی ناچیز نان تازه‌پخت
اون رو می‌فرستاد بالا روی ابرها
،اما اِدریَن، ازسوی‌دیگر
یک اندیشمند فلسفی بود
یک شاعر لعنتی
و یک روز، سروْکلّۀ اون دختره پیدا شد
الهام‌بخش‌ش
و دقیقاً همون موقع بود که اون بچه «گفت: «شوخی‌شوخی جدی شد
لعبت مسحورکننده که مجرد کم‌روی ،ما رو مجذوب خودش کرد، لودمیلا بود
که، ازقضا، دخترِ ازدواج‌نکردۀ مسئول کفن‌وْدفن محلی، صاحب‌کار اِدریَن بود
،به‌دنبالِ تحت‌تأثیرقراردادن
اِدریَن درخواستِ کار بیش‌تری کرد
که مسئول کفن‌وْدفن هم مشکلی با این موضوع نداشت
به‌هرحال پیر خرفت هم فقط می‌خواست از تمام این کثافت‌کاری‌های شوم بازنشسته بشه
علاوه‌بر کُل مسخره‌بازی‌های ،نجّاری برای تابوب‌سازی
کارهای مراقبت‌ازاجساد هم بود
اه، لودمیلا
اون شخص ویژه‌ای بود
اِدریَن احساس خوش‌شانسی کرد
بنابراین، خوش‌وْخرم تا ابد، درسته؟
اشتباه
زمانی که مسئول کفن‌وْدفن تبدیل به اولین مشتری واقعی اِدریَن شد، واقعیت فوراً روی خودش رو نشون داد
،سرطان گلو بود، «توبرکلوزیس» (سِل)، وبا
یا یک بیماری غیرقابل‌تلفظ دیگه؟
کی می‌دونه؟ چه اهمیتی داره؟
اون قدیم‌ها آدم‌ها مثل مگس‌های سرگین‌خور میوفتادن می‌مُردن
,پس، خیالی نیست فقط یک لحظۀ غم‌انگیز
،خیلی زود بچه‌ها از راه رسیدن، و سرانجام
زندگی خوب, درسته؟
باز هم اشتباه
لودمیلا درست بعد از زایمان مُرد
اون برای اِدریَن عزیزمون کمی حکم نقطۀ جوش رو داشت
تصورش رو بکنید که با یک تصویر قشنگِ درخشان از یک آیندۀ بی‌عیب‌وْنقص به دل‌تون صابون مالیده بشه
،یک خانواده، یک حرفۀ رضایت‌بخش
،یک همسر زیبای سرزنده
!دو بچۀ دوست‌داشتنی، و بعد، بَم
همه‌ش به درک واصل می‌شه
عشق زندگی‌ش، مُرد
هدایتگرش، مُرد
با دو نوزاد تنها موند
آهان، همین موقع بود که روزگار یک لگد نثارِ شرمگاهِ روح اِدریَن کرد
اون چهرۀ زیبای لودمیلا رو در یک ماسک مرگ حفظ کرد
عهد کرد که زندگی خوبی ،برای دختران فراهم کنه
که اون‌ها رو از روستا ببره، و از فقر و بیماری‌های زبان‌پیچان نجات‌شون بده
اِدریَن کاملاً شوم شد
روستایی‌های دیگر دربارۀ بوی گندِ مرگی که پشت‌ش به حرکت دراومده بود پچ‌پچ می‌کردن
یورکو هم به هیچ‌کدوم از ماجراها اهمیتی نمی‌داد، چون سرش گرمِ بوکردن نان بود
اما اِدریَن وقتی برای یلّلی‌تلّلی با یک فِتیشیست گلوتن نداشت
،اون کار برای انجام‌دادن داشت ،بچه‌هایی برای بزرگ‌کردن
و پیش‌بردن زندگی‌ای که به‌طرز بی‌رحمانه‌ای از هم پاشیده بود
دوقلوها و کسب‌وْکار مراسم خاک‌سپاری
تنها چیزهای باقی‌مونده بودن که اون رو یاد لودمیلا می‌انداختن
بنابراین، با تمام وجود به اون‌ها چسبیده بود
دوقلوها قد کشیدن و درست مثل باباشون تبدیل به شخصیت‌های مورمورکننده‌ای شدن
همه‌چیز دربارۀ کار مُردگان رو به اون‌ها یاد داد
مومیایی‌سازی، آرایشِ مُدِروز، همه‌چیز
اون‌ها یک بنگاه کفن‌وْدفنِ خدمات‌کامل با آوازه‌ای برای کیفیتِ بی‌همتا رو می‌گردوندن
که، همون‌طور که می‌شه تصور کرد، پول به ارمغان میاورد
،اِدریَن، گرچه بی‌روح بود
اما همچنان غروروْافتخار خودش رو داشت
،افتخار به دخترهاش، به کسب‌وْکارش
حتی به خودش
ولی از حق نگذریم
عرقِ سخت‌کوشی‌ش
بوی گند فقر رو شست و برد
و حالا این‌جائیم، درست همون‌جایی که آغاز کردیم
«منطقۀ پیشه‌وری تجملاتی «موسکو
،به‌نحوی، یورکو هم به همون خیابون رسیده بود
و بدونِ هیچ گُه‌کاری مصیبت‌باری که به آتش انگیزه‌ش دامن بزنه
یورکو عشق‌ش به شیرینی‌ها رو با ،هرکس که قبول‌شون می‌کرد، سهیم می‌شد
اون‌ها رو از شیرینی‌پزی تجملاتی کوچک‌ش می‌فروخت
مستقیماً روبه‌روی خانۀ تاریکِ ترسناکی که اِدریَن با همۀ اون پول‌های نعشی خریده بود
یک روز، یورکو سری به دوست قدیمی‌ش زد
با خودش دعوت‌نامه‌ای به یک مهمانی تجملاتی آورد
به‌میزبانی کفّاش محلی تجملاتی، گاتلیب
اِدریَن تاب تحمل همسایه‌های ،تهی‌مغزش رو نداشت
اما معلوم نمی‌کنه که چه زمانی یکی از اون‌ها نیاز به مراسم ختم خواهد داشت
بنابراین، عجیب‌غریب ما تصمیم گرفت بیاد بیرون و بازی کنه، فقط همین یک بار
اول‌ش، درحقیقت مهمانی اون‌قدرها هم بد نبود
غذای تازه، عرق قابل‌قبول، موسیقی قابل‌تحمل
اما هیچ چیز خوبی برای اِدریَن دوام زیادی نخواهد داشت
از مطلع‌شدن از کسب‌وْکار شوم اون، زندگی مصیبت‌بار و ظاهر غیرعادی‌ش مشعوف شدن
بعد از این‌که همه به‌نوبت پُز موفقیت‌شون رو دادن
،و به‌سلامتیِ مشتری‌های ثروتمندشون نوشیدن
همۀ حواس معطوفِ مهمان مورمورکننده با مشتری‌های نعشی‌ش شد
تازه اون موقع بود که کفّاش ،تجملاتی گنده‌گوز، گاتلیب
پیشنهاد داد که اِدریَن به‌سلامتی و بازگشت مشتری‌هاش بنوشه
،هرچی‌نباشه، بدونِ مشتری‌های مکرّر
کاروْبار از رونق میوفته
و در همین حد بگم که به عجیب‌غریب موردعلاقۀ من بر خورد
اِدریَن تصمیم گرفت به این افراد چیزی رو بگه که لازم بود بشنون
،کُل مهمانی رو به فحش کشید
دقیقاً همون چیزی که دربارۀ زندگان فکر می‌کرد رو گوشزد کرد
و این‌که هم‌نشینی با درگذشتگان رو ترجیح می‌داد
مهمانانِ دیگر دندون روی جگر گذاشته و جیکّ‌شون درنیومد
،یورکو همچنان در باغ نبود
اما اِدریَن فقط بلند شد و رفت
پاهای دراز و لاغرش اون رو به جایی ،بردن که بیش از هرجایی راحت بود
گورستان
و اون‌جا، مستقیم با مُردگان سخن گفت
اون سخن گفت و اون‌ها گوش دادن
،در کشاورزخانه
یک مهمان که یک کلاه سه‌گوش سنّتی بر سر داشت، با اون احوال‌پرسی کرد
یارو آشنا می‌زنه، قبول ندارید؟
،جفت‌شون رفتن داخل، و بعد
«یک ماجرای «شبِ مُردگانِ زنده واقعی در جریان بود
،تمام چهره‌های آشنا
تمام اجساد و نعش‌ها داشتن پرسه می‌زدن
دوقلوها تصمیم گرفتن از این‌یکی کناره‌گیری کنن
طبیعتاً، اِدریَن کمی جا خورده بود
اما بعد، اون رو دید, لودمیلا
پوسیده اما ازیادنرفته
از نگاه اِدریَن، اون به‌اندازۀ همیشه زیبا بود
دوقلوها اون‌قدری بزرگ شده بودن که تنهایی به حساب کار برسن
وقت‌ش بود
بنابراین، اِدریَن با دوستان قدیمی‌ش رفت
ازقضا، دوقلوها میراث اِدریَن رو ادامه دادن
،کسب‌وْکار رو عهده‌دار شدن
برای خودشون شوهرهایی پیدا کردن که کارهای ،سنگین و کارهای جسدهای بوگندو رو انجام بدن
،و به‌همین‌سادگی
«بنگاه کفن‌وْدفن داس‌ویدان‌یا» نسل‌اندرنسل پابرجا موند
،دررابطه‌با اِدریَن و زامبی‌ها
اون‌ها تصمیم گرفتن که یک راه‌پیمایی سالانه برگزار کنن
،حالا، هر فصل پاییز، مُردگان برمی‌خیزن
با اِدریَن به‌عنوان شاه‌شون
و لودمیلا به‌عنوان ملکه‌ش
با همدیگه، به فیس‌وْافاده‌ای‌ها و نیز عوضی‌ها یادآوری می‌کنن
که همه فانی‌ان
من اون‌جا بودم
و با چشم‌های خودم دیدم
حتی یک بار این حکایت رو برای ،یک نویسندۀ محلی تعریف کردم
و اون موفق شد منتشرش کنه
یا اقلاً برداشت خودش ازش رو
مرد بیچاره چند سال بعدش در یک دوئل مُرد
،ازاین‌رو
:نکتۀ اخلاقی داستان من از این قراره
همه می‌میرن
پایان
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
« از آلکساندر پوشکین مسئول کفن‌وْدفن (تابوت‌ساز) براَساس داستان کوتاه »