رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫قوی‌تر از همیشه باشید ‫به امید ایرانی آزاد
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫خوش اومدین,
‫ببخشید ندیدمتون,
‫چیزی می‌خواستین؟
‫اتاق رزرو کرده بودین؟
‫چی گوش می‌دی؟
‫این,,,
‫آهنگ کره‌ایه,
‫من هم گوش بدم؟
‫آره، حتما,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫چند شب اقامت دارین؟
‫اِم، فعلا مشخص نیست, ‫ولی گمونم سه شب,
‫مشکلی نداره؟
‫هیچ مشکلی نداره,
‫اگه می‌شه گذرنامه‌تون رو ببینم,
‫مرسی,
‫شما که فرانسوی هستین!
‫«بازگشت به سئول»
‫- سلامتی! ‫- سلامتی!
‫دوست داری؟
‫بگو ببینم فردی، واقعا از کره چیزی نمی‌دونی؟
‫واقعا نمی‌دونم,
‫- می‌خوای چی کار کنی؟ ‫- برنامه‌ای ندارم,
‫ولی فردی، طی این مدتی که اینجا هستی ‫دوست داری کجاها رو ببینی؟
‫همه جا, به نظرت شدنیه؟
‫- طی دو هفته که نمی‌شه, ‫- نمی‌شه؟
‫اصلا امکان نداره,
‫فرانسوی حرف زدنت خیلی خنده‌داره,
‫نه، این کارت اشتباهه,
‫- واقعا؟ ‫- باید بقیه لیوانت رو پر کنن,
‫چرا؟
‫وگرنه به جمع توهین می‌کنی,
‫به این منظور دیده می‌شه که ‫دوست‌هات خوب ازت پذیرایی نمی‌کنن,
‫توهین می‌کنم؟ مثلا به کی؟
‫به جمع ما دیگه,
‫مادرته؟
‫آره، گمونم مادر تنی خودم باشه,
‫کل چیزی که از کره دارم همینه,
‫چند سال پیش برنامه‌ی تلویزیونی بود,,, ‫اسمش چی بود؟
‫«دادگاه صبح»؟
‫اون نه، این قدیمی‌تر بود,
‫«می‌خوام این فرد رو ببینم»؟
‫آره، همون,
‫برنامه محبوبی بود که بچه‌های ‫به سرپرستی داده شده,,,
‫- خانواده‌شون رو می‌دیدن, ‫- راستش,,,
‫کلمه فرانسویش چی بود؟
‫اسم برنامه‌اش ایهام داره,
‫توی کره‌ای هم می‌شه,,,
‫«می‌خوام این فرد رو ببینم»، ‫هم می‌شه «دلم براش تنگ شده»,
‫سرگذشتت من رو یاد یه شعر مغولی می‌ندازه،
‫به اسم «سرزمین مادری من»,
‫دونگوان درمورد ادبیات فرانسوی و آسیایی، ‫مطالعات تطبیقی انجام می‌داد,
‫نمی‌تونم بار ادبی شعرش رو ‫توی فرانسوی بیان کنم،
‫ولی چنین متنی داشت:
‫«سرزمینی که در تابستان،»
‫«سنگفرش زمین‌هایش،»
‫«همچون یک قالی از جنس گل است,»
‫«حتی گوش اهالی جنوب این سرزمین,,,»
‫«با آواز پرندگان شمالی‌اش پر است,»
‫«تمام این صفات و زیبایی‌ها,,,»
‫«مشتق از سرزمین مادری من است,»
‫وای,
‫- سلامتی! ‫- سلامتی!
‫بگو ببینم فردی,,,
‫می‌دونی هاموند کجا می‌شه؟
‫آموند کیه؟
‫نه، «هاموند»,
‫اسم پرورشگاهه,
‫خیلی توی کره معروفه,
‫خب، چطور؟
‫یعنی می‌تونی بری اونجا,
‫می‌خوای خانواده‌ات رو پیدا کنی؟
‫نه,
‫آخه چرا؟
‫شما می‌دونین دیدخوانی یعنی چی؟
‫وقتیه که آدم می‌خواد ‫برای اولین بار آهنگی رو اجرا کنه,
‫نوازنده باید با یک نگاه ‫کل نت‌ها رو برانداز کنه،
‫چالش‌هاش رو بشناسه و اجراش کنه,
‫تو خودت نوازنده‌ای؟
‫بودم، ولی منظورم این نبود,
‫اطراف آدم پر از این نشونه‌هاست ‫که کسی متوجهش نیست,
‫ولی می‌شه تفسیرشون رو یاد گرفت،
‫که وقتی ظاهر شدن متوجهشون بشه,
‫- چه نشونه‌هایی؟ ‫- مثل نشونه‌ای برای ترس,
‫می‌خوای نشونت بدم؟
‫سلامتی!
‫بفرما بشین!
‫می‌تونم بشینم؟
‫بفرما، بفرما,
‫سلام، سلام,
‫اول سوجو رو بریزم، ‫بعد به سلامتی بزنیم!
‫باز هم می‌خوری؟
‫وایستا,
‫بیاین,
‫بیاین دیگه!
‫دوست‌های من هستن,
‫تنا و دونگوان، درست گفتم؟
‫- دونگوانه, ‫- سلام دونگوان,
‫کره‌ای هستن,
‫پس کره‌ای بلدن!
‫- دوست شماست؟ ‫- آره,
‫احیانا,,, زیاد مشروب خورده؟
‫کم خورده,
‫داره چی کار می‌کنه؟
‫بفرمایید,
‫- سلام! ‫- سلام!
‫شما هم بشین اینجا,
‫- بفرما, ‫- مطمئنی؟
‫بله که هستم,
‫- سلام! ‫- خوش‌وقتم,
‫وایستا، تو برو اونجا,
‫- همدیگه رو می‌شناسین؟ ‫- نه، اصلا,
‫- سلام! ‫- سلام!
‫از اون پسر مو چتریه خوشت اومد؟ ‫خوش‌تیپه‌ها، نیست؟
‫- خوشت نیومد؟ ‫- نه,
‫یه بطری سوجو لطف کنین,
‫نه، نه، دو تا بیارین,
‫دو بطری سوجو با یه بشقاب پای مرغ بیارین,
‫دوستتون چقدر ابتکار عمل داره,
‫از چه لحاظ؟
‫اسم من شیواست,
‫اهل کجایین؟
‫فرانس,
‫فرانکس؟
‫فرانس,
‫منظورش فرانسه‌ست!
‫«پاریس باگت»!
‫اسم نانوایی زنجیره‌ای معروف توی کره‌ست,
‫بهش نمیاد فرانسوی باشه,,,
‫حالا که چی؟ مشروبمون رو بخوریم, ‫به سلامتی!
‫به چهره‌اش می‌خوره اهل کره باشه، نه؟
‫می‌گه به چهره‌ات می‌خوره ‫که کره‌ای اصیل باشی,
‫- اصیل؟ ‫- یعنی اصالت اجدادیت مال کره‌ست,
‫راست می‌گه, ‫وجنات ناب کره‌ای رو داری,
‫واقعا؟
‫لطف دارین,
‫کاش من هم زبون دیگه‌ای بلد بودم,
‫ایشون هم از قضا کره‌ای اصیله!
‫پایه‌اید بازی کنیم؟
‫- آره، من هستم! ‫- بازی کنیم! کسی نظری نداره؟
‫بیاین با آهنگ شروع کنیم,
‫- من رو ببین, ‫- نگاهش کن,
‫آره,
‫قوانین رو,,, توضیح کن,
‫خرگوشی از آسمون میاد و می‌گه:
‫خرگوش، خرگوش!
‫تو می‌گی خرگوش، خرگوش,
‫تو که وسط نشستی، ‫خرگوش خرگوش رو به من می‌دی,
‫- من می‌دم به بغلی, ‫- نشونش بده!
‫بیاین نشونش بدیم!
‫- دوباره؟ ‫- از اول!
‫خرگوشی از آسمون میاد و می‌گه:
‫خرگوش، خرگوش,
‫ها؟ چی شده؟
‫ما با همدیگه خوابیدیم؟
‫چی؟
‫من و تو، سکس؟
‫سکس؟
‫خدایا، هیچی یادم نیست,
‫دوباره بکنیم,
‫تو مشکلی نداری؟
‫سکس, دوباره,
‫من و تو, باشه؟
‫باشه,
‫پس بیا,
‫حواست نیست‌ها,
‫[پرورشگاه هاموند]
‫اِم,,,
‫مدارک تعیین قیّمتون رو دارین؟
‫نه,
‫آها، پس نداریشون,
‫نه، مدارکش توی فرانسه ‫خونه‌ی خانواده‌ام مونده,
‫شماره پرونده‌تون رو دارین؟
‫نه,
‫اسم اصلیتون رو می‌دونین؟
‫پس بایگانی هاموند نمی‌تونه کمکی بهتون بکنه,
‫کاش قبل اینجا اومدن ‫باهامون تماس گرفته بودین,
‫خودم هم جا خوردم که ‫مجبور شدم بیام کره,
‫از چی جا خوردین؟
‫می‌تونین یک روز دیگه با خودتون,,,
‫پرونده‌ی تعیین قیّمتون رو بیارین؟
‫چه مدت قراره کره بمونین؟
‫دو هفته,
‫پس دو هفته,,,
‫هوم,,,
‫البته این عکس همراهم هست، ‫که توی پرونده‌ام بود,
‫پشتش شماره‌ای نوشته,
‫منتظر بمونین,
‫[پیامدهای جنگ کره]
‫[کودکان به سرپرستی داده شده ‫به خارج از کشور رفتند,]
‫[تحولات نرخ سرپرستی فرزند ‫از سال‌های ۱۹۵۸ تا ۲۰۰۴]
‫ببخشید معطل شدین,
‫توی بایگانی سیستممون رو گشتم،
‫موفق شدم پرونده‌تون رو پیدا کنم,
‫این کپی از پرونده شماست,
‫اسم موقع تولدتون یون‌هی بوده,
‫فکر می‌کردم تلفظش یون‌اِی باشه,
‫معنی خاصی هم داره؟
‫معنیش می‌شه «مطیع» و «شاد»,
‫قبل اینکه شما برین فرانسه، ‫به مدت دو هفته توی,,,
‫مرکز هاموند شهر جونجو بودین,
‫پدرتون شما رو تا اینجا آورد,
‫همچنین شماره تأمین اجتماعی خودش و,,,
‫مادرتون رو برای ما گذاشت،
‫محض اینکه یک روزی ‫بخواین بگردین دنبالشون,
‫واقعا؟
‫اطلاعات پرونده رو توی سیستم وارد کردم،
‫که باهاش تونستم نشونی ‫خونه‌ی پدر و مادر تنی‌تون رو پیدا کنم,
‫خونه‌ی مادرتون توی جونجوئه،
‫خونه‌ی پدرتون هم توی گونسانه,
‫چرا چنین کاری کردین؟
‫اِم,,,
‫چون اغلب وقتی کسی با ما تماس می‌گیره،
‫می‌خواد والدین تنی خودش رو پیدا کنه,
‫حالا روندش چطوریه؟
‫نشونی خونه رو که نمی‌تونیم ‫در اختیار شما بذاریم،
‫ولی می‌تونیم براشون تلگرافی بفرستیم,
‫صرفا پیغامی می‌فرستیم ‫و ازشون می‌خوایم,,,
‫تا با مؤسسه‌ی ما تماس بگیرن,
‫اگه چنین کاری کردن، ‫بهشون اطلاع می‌دیم که,,,
‫فرزند تنی‌شون می‌خواد ‫باهاشون تماس بگیره,
‫اگه نخوان چی؟
‫در اون صورت دیگه کاری از دست ما بر نمیاد,
‫طبق قانون اجازه نداریم ‫دوباره باهاشون تماس بگیریم,
‫مایل هستین پیغامی برای,,,
‫والدین تنی‌تون بفرستیم؟
‫از هاموند تماس گرفتن,
‫الو، فردی هستم,
‫الو، سلام,
‫آها,
‫واقعا؟
‫بله، صبر کنین,
‫صفر، یک، صفر,,,
‫هفت، چهار، شش، چهار,,,
‫صفر، شش، پنج، یک,
‫بله، نوشتم,
‫نه، اشکالی نداره, ‫خودم تنهایی می‌رم پیشش,
‫بله، چشم,
‫وایستین, مادرم چیزی نگفت؟
‫من تا ده روز دیگه می‌مونم,
‫باشه، مرسی,
‫چی شد؟
‫می‌خوای من بهش زنگ بزنم؟
‫الو,
‫سلام آقا، من دوست دخترتون هستم,,,
‫نه، از هاموند تماس نگرفتم, ‫از دوستان دخترتون هستم,
‫گوشی دستتون,
‫می‌پرسه می‌تونی آخر هفته بری گونسان؟
‫چون آخر هفته سرش شلوغه ‫و نمی‌تونه خودش بیاد سئول,
‫گوشی دستتون,
‫چی بگم؟
‫آره، می‌تونه بیاد,
‫راننده,
‫آقای راننده!
‫راننده، برگرد سئول,
‫راننده!
‫برگردیم سئول!
‫زودباش! برگردیم سئول!
‫برگردیم,,,
‫- بیا اینجا, ‫- وایستا!
‫دور بزن,
‫دور بزن!
‫شرمنده، ببخشید,
‫دیوونه شدی‌ها,
‫چی شده؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، خوبم,
‫واقعا ترسوندیم,
‫- مطمئنی حالت خوبه؟ ‫- خوبم,
‫[خط اتوبوس‌رانی کومهو]
‫عین خانواده خودمونی، مگه نه؟
‫امیدوارم درموردمون بد قضاوت نکنی,
‫اون موقع شرایطمون خیلی نابسامان بود,
‫حتی شرایط کره مثل امروزش نبود,
‫چاره‌ی دیگه‌ای نداشتیم,
‫دارن توضیح می‌دن که چرا ‫به سرپرستی داده بودنت,
‫می‌گه همچنان پشیمونن ‫و ازت می‌خوان که بد قضاوتشون نکنی,
‫فقط به فکر خیر و صلاح خودت بودیم,
‫برای آینده‌ی خودت چنین تصمیمی گرفتیم,
‫به یون‌هی بگو که برای ‫آینده‌ی خودش چنین تصمیمی گرفتیم,
‫می‌گه فکر می‌کردن تصمیمی گرفتن ‫که به نفع آینده‌ی خودت بود,
‫تا حالا نرفته مادرش رو ببینه؟
‫داره می‌پرسه با مادر کره‌ایت ‫ارتباط گرفتی یا نه,
‫بگو بهشون ربطی نداره,
‫یون‌هی چی گفت؟
‫عه,,, گفت مادرش هنوز جوابی نداده,
‫نمی‌شه امشب رو پیشمون بمونی؟
‫کاش بشه همین یک شب رو پیشمون باشی,
‫می‌گه ناراحتن که نمی‌تونی ‫شب رو پیششون باشی,
‫بهش بگو امکانش نیست,
‫می‌گه لطف دارین، ‫ولی بعدا باز بهتون سر می‌زنه,
‫گفتی پاریس زندگی می‌کردی؟
‫بله,
‫همراه خانواده‌ات؟
‫نه، خونه اون‌ها توی مناطق روستایی بود,
‫شما چطور؟
‫شما گونسان زندگی می‌کنین؟
‫گونسان؟
‫من رو می‌گی؟ نه، نه,,,
‫عمه,,,
‫عمه‌ات سئول زندگی می‌کنه,
‫خواهر و برداری نداری؟
‫نه,
‫متأهلی؟
‫نه، مجردم,
‫گمونم خونه‌ی قیّمش زندگی نمی‌کنه,
‫هنوز هم ازدواج نکرده,
‫ازش می‌پرسی وقت داره یا نه؟
‫می‌خوام جایی که توش ‫بزرگ شدم رو نشونش بدم,
‫نزدیک دریاست,
‫پدرت می‌خواد ببرت جایی ‫که توش بزرگ شده,
‫پس خودت امشب برمی‌گردی سئول؟
‫نه، خونه‌ی والدینم توی جونجوئه, ‫شب رو می‌رم پیششون,
‫ولی,,, شغل خانواده‌ات چیه؟
‫پدرم کارمند کارخونه‌ست,
‫مادرم هم مدرس زبان فرانسویه,
‫پس از مادرت فرانسوی یاد گرفتی؟
‫بله,
‫یون‌هی کره‌ای بلد نیست؟
‫متأسفانه نه، همین اخیرا خودم ‫چند کلمه‌ی ساده یادش دادم,
‫می‌پرسه کره‌ای بلدی یا نه,
‫توی بچگی که براش کم و کسری نذاشتن؟
‫می‌پرسه توی فرانسه برات ‫کم و کسری نذاشتن؟
‫بهشون بگو نذاشتن, ‫بگو خانواده‌ام حسابی بهم رسیدن,
‫می‌گه قیّم‌هاش خوب ازش مواظبت کردن,
‫انتخاب کن,
‫نه، نیازی نیست,
‫بپرس چیزی لازم داره یا نه,
‫خیلی خوشگلن,
‫چقدر شد؟
‫از کفش باله متنفرم,
‫این جزیره اسمش جزیره‌ی مدفوع موشه,
‫چون خیلی جزیره‌ی کوچیکیه ‫این اسم رو روش گذاشتیم,
‫وقتی که جزر بشه,,,
‫می‌شه بدون قایق تا خود جزیره پیاده رفت,
‫بچه که بودم با دوست‌هام,,,
‫بعد از ظهرها می‌رفتیم ‫اونجا ماهی‌گیری می‌کردیم,
‫والدینمون با قایق بلند می‌شدن,,,
‫دنبالمون می‌اومدن,
‫همیشه باید به زور ما رو می‌بردن,
‫ولی راستش رو بخوای ماهی‌گیری,,,
‫توی زندگی تمام اهالی اینجا ‫نقش پررنگی داره,
‫پدربزرگ من ماهی‌گیر بود، ‫پدر خودم هم ماهی‌گیر بود،
‫من هم مدت زیادی ماهی‌گیری می‌کردم,
‫تا اینکه موج‌شکن رو ساختن,
‫توی تلویزیون شنیده بودم ‫بزرگترین موج‌شکن دنیاست,
‫الان هم که,,,
‫کار پدرت تعمیر دستگاه‌های تهویه‌ی هواست,
‫اسم مادر یون‌هی «سون‌میجا»ئه,
‫می‌گه اسم مادرت سون‌میجائه,
‫سعی کردیم با همدیگه ‫پیش مادرم توی گونسان بمونیم،
‫ولی میجا ترجیح می‌داد ‫توی شهر زندگی کنه،
‫برای همین از پیشم رفت,
‫می‌گه علت رفتن مادرت این بود ‫که ترجیح می‌داد توی شهر زندگی کنه,
‫حرفش تموم شد؟
‫وایستا,
‫تا به امروز,,,
‫اصلا یون‌هی از ذهنم بیرون نرفت,
‫همیشه برام سوال بود,,,
‫که زنده‌ست؟ یا الان کجاست؟
‫می‌گه هیچ‌وقت از فکرت بیرون نیومد,
‫همیشه براش سوال بود اصلا زنده‌ای؟
‫یا کدوم کشور زندگی می‌کنی؟
‫پدرم رسید، خیلی دیرمون شده,
‫امشب کاری نداری که بخوای انجام بدی؟
‫نه، ندارم,
‫فقط می‌خوام روی تختت بخوابم,
‫از طرف پدرته,
‫«یون‌هی، من واقعا ناراحتم,»
‫«امیدوارم درک کنی که چرا ‫مجبور شدم ازت بگذرم,»
‫«از اینکه انقدر اذیتت کردم پشیمونم,»
‫«از همون روز یک شب بدون گریه,,,»
‫تنا,
‫لطفا دیگه نخون,
‫مال توئه عزیز دلم,
‫- خوشمزه‌ست, ‫- می‌گه خوشمزه‌ست!
‫قدمت روی چشممونه,
‫خیلی خوشحالم که می‌تونیم ‫سه روز کنار همدیگه باشیم,
‫پدرت می‌گه,,,
‫به خونه خوش اومدی,
‫خیلی خوشحالیم,,,
‫که سه روز، با همدیگه,
‫- لطف دارین, ‫- می‌گه لطف دارین!
‫همسرم و بچه‌هام,,,
‫اصلا از وجودت خبر نداشتن,
‫نمی‌خواستم بابتش غصه بخورن,
‫آروم‌تر بگو داداش جان, ‫بذار ترجمه کنم,
‫فقط پدر درمورد,,,
‫تو خبر داشت، چون که,,,
‫خانواده,,,
‫ناراحت,
‫ولی همین که از طرف هاموند ‫برام نامه‌ای اومد،
‫فورا براشون تعریف کردم,
‫ولی,,,
‫بعد از تماس هاموند،
‫همه‌چیز صحبت,
‫از همه‌چیز,,,
‫درمورد تو صحبت,
‫چرا کیک هانگوا نیاوردی؟ ‫ببین چیزی مونده یا نه,
‫این رو هم ببر,
‫ایشون مادر منه؟
‫میجائه؟
‫عکس کیه؟
‫فکر کنم پرستار هاموند باشه,
‫نه,
‫عه,,,
‫پرستار,
‫من از اون زمان حتی یک قطعه عکس هم ندارم,
‫عکس تو,,,
‫همه گم شد,
‫معذرت می‌خوام,
‫[چند ماه بعد از تولد فردریک]
‫[فردریک و مادربزرگ گابریل]
‫[کریسمس ۱۹۹۲، ‫جولی، فردریک و مارتین]
‫[فردریک در حال پیانو زدن]
‫بسه,,,
‫بچه‌ها، برین اون فیلمی که,,,
‫دو نفری می‌رقصین رو بیارین,
‫به خواهر بزرگه‌تون نشون بدین, ‫زود باشین,
‫رفتن فیلم بیارن,,,
‫نشون تو بدن,
‫پروردگارا،
‫سپاسگزاریم که یون‌هی رو فرستادی فرانسه،
‫تا از امکانات تحصیلی بهتری برخوردار بشه,
‫سپاسگزاریم که اشتباهمون رو بخشیدی،
‫و دوباره کاری کردی تا برگرده به این خونه,
‫من هر روز از زندگیم رو به فکر یون‌هی بودم,
‫ولی الان متوجه شدم,,,
‫که حکمتی در کار بوده,
‫خداوندا ازت ممنونیم,
‫به نام عیسی مسیح، خداوند توانای ما,
‫آمین,
‫مادربزرگ گفت که,,,
‫خدا رو شاکره,,,
‫که برای تحصیلات بهتر تو رو فرستاد فرانسه,
‫همچنین اینکه اشتباهمون رو بخشیده,
‫و اینکه تو رو,,,
‫برگردوند پیش ما,
‫بفرمایین,
‫زن داداشم حسابی زحمت کشیده,
‫چه رنگ و بویی داره,
‫خیلی خوبه!
‫بخورین,
‫خوشمزه‌ست,
‫می‌شه بهش بگین انقدر برام پیام نفرسته؟
‫هر روز به کره‌ای برام پیام می‌فرسته,
‫حتی شب‌هایی که گمونم خیلی مسته، ‫همیشه باهام تماس می‌گیره,
‫من هم حرف‌هاش رو نمی‌فهمم,
‫بهش بگین لطفا بس کنه,
‫داره درمورد پیام‌هایی که ‫براش می‌فرستی صحبت می‌کنه,
‫موقع مستی بهش زنگ زدی؟
‫ازت می‌خوام بیای پیشمون زندگی کنی,
‫خونه‌ات اینجا پیش ماست,
‫کمکت می‌کنم بری خونه‌ی بخت,
‫پدرت گفت,,,
‫بیا توی کره زندگی کن,
‫خونه‌ی تو اینجاست,
‫کمک می‌کنه,,,
‫با یه آقای کره‌ای بری خونه‌ی بخت,
‫ایشون باید درک کنه من الان فرانسوی هستم,
‫اونجا برای خودم خانواده و دوستانی دارم,
‫قرار نیست برای زندگی بیام کره,
‫خیلی‌خب,
‫باشه,
‫می‌گه فرانسویه و نمی‌خواد ‫توی کره زندگی کنه,
‫آره,
‫بهش بگو درک می‌کنم,
‫پدرت درک می‌کنه,
‫ولی بعد اینکه کره‌ای یاد بگیره,,,
‫شرایطمون خیلی ساده‌تر می‌شه,
‫اگه کره‌ای یاد بگیری، ‫شرایط ساده‌تر می‌شه,
‫[هر موقع که شوهرم مست می‌کنه، ‫با گریه یاد تو می‌کنه,]
‫[ولی درست فرداش همه‌چیز رو یادش می‌ره,]
‫[خوشحالم که برگشتی خونه,]
‫خوش اومدی,
‫ممنون,
‫عزیز دلم,
‫معذرت می‌خوام,
‫ببخشید عزیز دلم,
‫ببخشید پاره‌ی تنم,,,
‫معذرت می‌خوام,
‫خدایا,,,
‫کاری کن خوشبخت بشه,
‫خدایا، خواهشا خوشبختش کن,
‫ممنونم که کاری کردی برگرده,
‫خدایا ازت ممنونم,
‫ای پدر آسمانی ما,,,
‫بهش بگو خودم می‌تونم برسونمش,
‫بس کن دیگه,
‫- سلام مامان, ‫- سلام عزیز دلم,
‫چقدر خوشحالم صدات رو می‌شنوم,
‫- حالت چطوره؟ ‫- تصویرم واضحه؟
‫آره، تصویرت خوبه,
‫چه خبرها؟ هنوز سئولی؟
‫آره، سئولم,
‫جای خوبیه؟ خوش می‌گذره؟ ‫چه جور جاییه؟
‫بهش عادت ندارم,
‫همه‌چیز اینجا فرق داره, ‫حال بابا خوبه؟
‫آره، ولی طبیعیه که ناراحت باشه, ‫همین الان رفت بیرون,
‫کاش بهمون می‌گفتی قراره ‫دوباره بهمون زنگ بزنی,
‫کلی باهات تماس گرفتیم,
‫می‌دونم، ولی شرایط تماس گرفتن نداشتم,
‫کلی نگرانت شدیم, ‫چرا رفتارت انقدر عوض شده؟
‫من که بهت پیام می‌دادم,
‫ولی مسئله این نیست,
‫عزیز دلم، می‌شه جریان ‫بلیت هواپیمات رو توضیح بدی؟
‫من و پدرت درک می‌کنیم چرا خواستی بری,
‫صرفا می‌خواستم حال و هوایی عوض کنم,
‫ولی تو که عاشق توکیو و ژاپن بودی,
‫وقتی فهمیدیم رفتی سئول کلی جا خوردیم,
‫مگه چیه؟
‫- فقط نتونستم برم ژاپن, ‫- کاش خبر می‌دادی,
‫وقت می‌ذاشتی تا برامون توضیح بدی,
‫آخه چی رو توضیح می‌دادم؟
‫پروازهای توکیو به خاطر طوفان ‫تأخیر خورده بودن دیگه,
‫بهشون گفتم حتما باید برم جایی، ‫چون دو هفته وقتم خالیه,
‫پرواز بعدی همون شرکت مسافربری,,,
‫به مقصد سئول بود، ‫من هم بلیتش رو گرفتم,
‫واقعا می‌خوای این طوری برام بگی؟
‫ما که همیشه بهت گفتیم ‫دوست داریم همراهت باشیم,
‫آره، می‌دونم, ولی,,,
‫ولی گمونم بهتر شد که خودم تنها اومدم,
‫باید قطع کنم مامان, ‫شارژم داره تموم می‌شه,
‫به این زودی؟
‫مواظب خودت باش و بهمون پیام بده, باشه؟
‫باشه، حتما می‌دم, ‫بابا رو از طرفم ببوس,
‫باشه, حتما می‌بوسمش,
‫خیلی دوستت دارم عزیز دلم,
‫این قانون تلگراف رو درک نمی‌کنم,
‫اگه سه تلگراف زده بشه،
‫ولی جوابی داده نشه،
‫شرکت هاموند اجازه نداره تا حداقل ‫یک سال بعدش تلگرافی بزنه,
‫وگرنه امکانش هست که ازمون ‫به خاطر آزار و اذیت شکایت بشه,
‫چرا یه نفر رو نمی‌فرستین؟ ‫یا مستقیما نامه نمی‌زنین؟
‫ما حتی مطمئن نیستیم نشونی‌اش درسته,
‫معذرت می‌خوام، ولی امکانش نیست,
‫من دو روز دیگه قراره برگردم, ‫احتمالا هم دیگه نیام اینجا,
‫نشونی خونه‌ی مادرم رو می‌خوام,
‫درکتون می‌کنم,,,
‫واقعا هم معذرت می‌خوام,
‫دلم می‌خواد کمکتون کنم، ‫ولی قوانین رو نمی‌شه کاری کرد,
‫یعنی حافظ والدین هستین، ‫ولی حافظ بچه‌ها نیستین؟
‫یک بار دیگه ازتون می‌پرسم خانم بنوا:
‫مایل هستین تلگراف سومی,,,
‫برای مادرتون ارسال کنیم؟
‫چی شده؟
‫قول می‌دی بیای پاریس پیشم؟
‫آره، میام,
‫می‌ریم محله‌ی لوت رو نشونت می‌دم,
‫به دوست‌هام معرفیت می‌کنم و,,,
‫محله‌های موردعلاقه‌ام ‫از پاریس رو نشونت می‌دم,
‫من خیلی دوست دارم باغ گیاهانش رو ببینم,
‫باشه، اونجا هم می‌ریم,
‫باز بابام پیام داده, اصلا ول نمی‌کنه, ‫دیگه خسته شدم,
‫برام چند تا فحش ترجمه کن، ‫می‌خوام براش بفرستم,
‫خیلی حرفت زشته فردی,
‫چرا؟ اون هم کارش زشته که پیام می‌ده, ‫دیوونه‌ام کرد دیگه,
‫سعی داره به این طریق ‫باهات ارتباط برقرار کنه,
‫با ابراز ناراحتیش برای من؟
‫بین آقایون کره‌ای چنین رسمی هست,
‫ولی من فرانسوی‌ام,
‫ولی یه رگ کره‌ای هم داری,
‫فردی,,,
‫ازت می‌خوام,,,
‫که اینجا,,,
‫کره بمونی,
‫چی؟
‫می‌خوام تو,,,
‫توی کره بمونی,
‫نرو فرانسه,
‫چرا همه ازم می‌خوان بمونم؟
‫همون طور که بچه‌هاتون رو ول می‌کنین، ‫دلتون می‌خواد ملت رو بکشونین کشورتون؟
‫بهم چی گفت؟
‫شرایط رو درک کن,,,
‫چه آهنگ خوبیه, اسمش چیه؟
‫تنا!
‫چیه؟
‫بهش بگو هدیه نمی‌خوام,
‫باز کن,
‫من توی فرانسه دوست‌پسر دارم,
‫دوست‌پسر؟
‫چرا چنین حرفی زدی؟ داری دروغ می‌گی,
‫بهش بگو خیلی ازش خوشم میاد,
‫می‌خوام آشناییمون,,,
‫به رابطه‌ی عمیقی برسه,
‫بهش بگو این هدیه رو ‫به همین منظور بهش می‌دم,
‫می‌گه دوستت داره و,,,
‫من توی فرانسه دوست‌پسر دارم,
‫متوجه نیستی؟
‫«دوست‌پسر»!
‫بس کن فردی,
‫حالت خوبه؟ چرا ناراحتی؟ ‫باهاش کنار میاد دیگه,
‫زانوی غم بغل گرفتی؟
‫تو هم می‌خوای بری؟
‫می‌رم حساب کنم,
‫تنای عزیزم,,,
‫تو خیلی آدم ناراحتی هستی,
‫یون‌هی!
‫چرا جواب تلفنم رو نمی‌دی؟
‫چند روز اخیر کلی بهت ‫زنگ زدم و برات پیام فرستادم,
‫چرا ارتباط گرفتن باهات انقدر سخته؟
‫اصلا چرا با چنین آدم می‌گردی؟
‫نمی‌شه که با هر ولگردی بگردی!
‫زشته! قباحت داره!
‫آخ,,,
‫تقصیر خودمه,
‫من خیلی خام بودم,,,
‫حداقل حرفی بزن!
‫چرا حتی باهام حرف نمی‌زنی؟
‫میجا!
‫فردی,,,
‫بهش بگو دیگه نمی‌خوام ببینمش,
‫یون‌هی ازتون ممنونه ‫که بهش اهمیت می‌دین,,,
‫یون‌هی!
‫یه چیزی بگو,
‫لطفا بذار باز هم ببینمت,
‫دستت رو بکش!
‫[دو سال بعد]
‫خب فردی,
‫خب آندره,
‫بازی کنیم؟
‫چی بازی کنیم؟ ‫من زیاد اهل بازی نیستم,
‫من شروع می‌کنم,
‫اولین بارته اومدی سئول,
‫درسته,
‫سفر کاریه,
‫- پنج شب موندگاری, ‫- شش شب,
‫متأهلی و سه تا بچه داری,
‫سومین باره دارم طلاق می‌گیرم، ‫چهار تا هم بچه دارم,
‫- چی شد اومدی اینجا؟ ‫- برای,,,
‫نمایشگاه تسلیحات اومدم,
‫- فروشنده اسلحه‌ای؟ ‫- می‌شه این جوری هم گفت,
‫لابد دنیای دیوانه‌وار خودش رو داره,
‫یا خود آدم رو دیوانه می‌کنه,
‫ببخشید، یه جین و تونیک بیارین,
‫لطف می‌کنین,
‫خیلی خوب درستش می‌کنن,
‫لطفا دو تا بیارین,
‫شرمنده، ولی شراب باعث می‌شه خوابم ببره,
‫حالا می‌شه بگی چرا ‫درخواست دوستی با من رو دادی؟
‫از آقایون مسن خوشم میاد,
‫نوبت منه؟
‫تو,,, هنرمندی,
‫اشتباهه,
‫- دانشجویی, ‫- اشتباهه,
‫پس کارت چیه؟
‫مشاور بین‌المللی یه شرکت فرانسوی‌ام,
‫- مشتری‌هاتون هم کره‌ای هستن؟ ‫- درسته,
‫به نوعی می‌شه گفت یه,,,
‫اسب تروآ هستی,
‫رئیسم هم دقیقا این رو می‌گه,
‫جالبه,
‫اگه می‌خوای بدونی باید بگم ‫امروز قصد داشتم بزنم به سیم آخر,
‫- من هم تجربه چنین حسی رو داشتم, ‫- جدی؟
‫- اون‌وقت چطور باهاش کنار میای؟ ‫- با زدن به سیم آخر,
‫شنیدی؟
‫چی رو؟
‫موسیقی رو می‌گم,
‫کدوم موسیقی؟
‫داره از داخل صداش میاد,
‫عاشق این آهنگم,
‫دارم می‌شنوم,
‫آها,,,
‫امروز بیست و هفت سالم شد,
‫من از روزهای تولد متنفرم,
‫هر سال روز تولدم از خودم ‫یه سوال تکراری رو می‌پرسم,
‫چه سوالی؟
‫اینکه آیا مادرم,,,
‫اصلا به من فکر می‌کنه؟
‫منظورم توی دلشه,
‫به سلامتی,
‫- چطوره؟ ‫- حرف نداره,
‫برام از دنیای تسلیحات بگو,
‫انگار واقعا نظرت جلب شده,
‫- معلومه, ‫- بخش هیجان‌انگیزش خود اسلحه نیست,
‫اون خطریه که آدم باهاش رو به رو می‌شه,
‫معمولا ساعت چهار صبح ‫به یه بار مهماندار ختم می‌شه,
‫معمولا آقایون توی حیطه خبره می‌شن،
‫ولی به نظرم تو می‌تونی ‫حسابی توش موفق بشی,
‫جدی؟ اون‌وقت چرا؟
‫چون رسیدن به موفقیت مستلزم اینه که ‫آدم پشت سرش رو نگاه نکنه,
‫می‌خوای مخم رو بزنی یا پیشنهاد کار بهم بدی؟
‫می‌خوای بریم اتاق تو؟
‫- قبلش شام نخوریم؟ ‫- اونقدر وقت ندارم,
‫خیلی‌خب,,,
‫ولی,,,
‫من رمق بیست سالگیم رو ندارم,
‫مگه قرار نبود قبل نیمه‌شب برگردی؟
‫ببخشید کارم طول کشید,
‫روز خوبی داشتی؟
‫آره، بد نبود,
‫تمومش کردی؟
‫آره، می‌خوای ببینیش؟
‫معلومه,
‫خیلی قشنگه,
‫واقعا دوستش دارم,
‫مطمئنی؟
‫معلومه که هستم,
‫انگار خسته‌ای,
‫نه، صرفا ده دقیقه باید چرت بزنم,
‫بعدش دوباره سرحال می‌شم,
‫غافلگیرت کردم,
‫وایستا,,,
‫کجا می‌خوای بری؟
‫تو که می‌دونی از تولدم بدم میاد,
‫می‌دونم,
‫ولی,,,
‫برای تو فرستاده بودنش,
‫خواهش می‌کنم,
‫تولدت مبارک!
‫- خوب گولم زده بودی‌ها, ‫- شرمنده,
‫مرسی,
‫نه، من خواهر کوچیکه‌اش هستم,
‫بیا اینجا,
‫حالت خوبه؟
‫فقط کمی سرم گیج می‌ره,
‫نمی‌خوای بازش کنی؟
‫فردا بازش می‌کنم,
‫کلی آدم اومده اینجا, ‫فقط من از محل کار اومدم؟
‫از کِی‌کِی بپرس، ولی امیدوارم ‫کس دیگه‌ای نیومده باشه,
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫دنبال بطری,,,
‫,,,ابسنتم, ولی پیداش نمی‌کنم,
‫می‌خوای کمکت کنم؟
‫فردی,
‫با مؤسسه هاموند قرار گذاشتم,
‫چند وقته اومدی اینجا؟
‫سه ماهه,
‫من که گفتم فورا بری اونجا,
‫ولی بهم گفته بودن که,,,
‫سر اولین دیدار با والدین تنی عجله نکنم,
‫البته اگه قبول کنن,
‫بهم گفته بودن فرهنگشون رو یاد بگیرم، ‫زبانشون رو یاد بگیرم،
‫با بقیه فرزندخوانده‌ها صحبت کنم,
‫بیا ببین,
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫مستراح,
‫طبقه پایینه,
‫چی شده؟
‫مادرم جواب داده,
‫مادر تنی‌ات رو می‌گی؟
‫بعد شش تلگراف طی دو سال,
‫امروز جواب داده؟
‫نه، ده روز پیش بود,
‫نامه‌ای به هاموند زده,
‫گفته بود نمی‌خواست من رو ببینه,
‫نامه کوتاهی نوشته بود,
‫کلا بیست و دو کلمه بود,
‫مرسی بابت خوراک کیمچی!
‫تا لقمه آخرش خوردم!
‫چی؟
‫گفتم مرسی بابت خوراک کیمچی!
‫کار خوبی کردی!
‫[ایمیل]
‫[بخش اسپم]
‫[یون‌هی، کجایی؟]
‫[یون‌هی، کجایی؟ کره‌ای؟ می‌خوام ببینمت,]
‫[دیگه مثل قبل مشروب نمی‌خورم, ‫اگه اینجایی دلم می‌خواد ببینمت,]
‫[یون‌هی، شنیدم توی اخبار ‫دارن از فرانسه صحبت می‌کنن,]
‫[الان پاریس هستی؟ کره‌ای؟ ‫فقط می‌خوام بدونم کجایی,]
‫[تولدت مبارک!]
‫- به‌به فردی, ‫- سلام آندره,
‫هیچی نشده دلتنگم شدی؟
‫[پنج سال بعد]
‫ماکسیم,
‫کدوم رو بپوشم؟
‫به نظرت این خیلی رسمیه؟
‫زیادی فکرت رو درگیرش نکن,
‫هر کدوم دوست داری بپوش,
‫نه، جدی می‌گم, ‫تو کدوم رو ترجیح می‌دی؟
‫گندش بزنن,
‫چی شد؟
‫یادمون رفت کفش‌های باله‌ات رو بیاریم,
‫خیلی خری!
‫نه، جدی می‌گم,,,
‫هفت سالی می‌شه که ندیدیش، ‫هر چیزی که راحتی بپوش,
‫همین کافیه,
‫بیا ببین,
‫مرسی که کنارم هستی,
‫می‌شه به خانواده‌ام بگی که رسیدیم؟
‫- خودت پیام نمی‌دی؟ ‫- نه، تو رو بیشتر دوست دارن,
‫من باید به آندره زنگ بزنم,
‫- خب، حالت چطوره؟ ‫- تا اینجاش که خوب بودم,
‫بامزه می‌شه که دوباره ‫همدیگه رو اینجا ببینیم، نه؟
‫توی کره حتی از وقت‌هایی که ‫پاریس هستی زیباتر می‌شی,
‫- فردا با همدیگه می‌ریم؟ ‫- نه,
‫من باید زودتر برم تا چند موردی رو ‫با کره‌ای‌ها حل کنم,
‫خیلی‌خب,
‫نه، وایستا,
‫بهت قول می‌دم خودشون می‌دونن ‫که هنوز تصمیمی نگرفتی,
‫کسی نمی‌خواد مجبورت کنه,
‫قرارمون رو بهشون گفتم, ‫فردا اولین جلسه‌مونه,
‫به خودت فشار نیار,
‫آره، «فشار نیار»های تو رو می‌شناسم,
‫ولی حسابی شیفته‌ی سوابقت شدن,
‫می‌دونی رئیس بخش موشکی ‫اسمت رو چی گذاشته؟
‫بهت می‌گه دختر جیمز باند,
‫- خیلی‌خب آندره, خداحافظ, ‫- خداحافظ,
‫فضای این شهر برام مثل سمّه,
‫می‌خوام کنارم باشی,
‫نگران نباش, کنارت هستم,
‫جدی می‌گم ماکسیم,
‫خوشمزه‌ست,
‫توی فرانسه این‌جوری شدی؟
‫نه، تایلند بودم,
‫اونجا که بودیم,,,
‫تصادف کردیم، من هم خواستم که,,,
‫مدتی توی بانکوک بمونیم,
‫توی تایلند تصادف کردن,
‫ولی بهش بگو اصلا جدی نیست,
‫حال دوستت خوبه؟
‫من فقط,,,
‫فقط بخیه خوردم, عه,,,
‫فردی بود که استخونش شکست,
‫ببینین,
‫دست بزن,
‫چرا بهمون نگفتی؟
‫غذات رو بخور,
‫بابت غذای رستوران معذرت می‌خوام,
‫نمی‌دونستم دیگه گوشت نمی‌خوری,
‫عه، اشکالی نداره, ‫عذرخواهی لازم نیست,
‫واقعا,,, خیلی لذیذه,
‫به زبون شما,,,
‫- خوشمزه‌ست, ‫- خوشمزه‌ست!
‫ممنون,
‫من نوشیدنی الکلی نمی‌خورم,
‫- جدی؟ ‫- آره,
‫نه گوشت نه الکل؟
‫درسته,
‫البته این ربطی به مسائل زیست‌محیطی نداره,
‫ولی، اِم,,,
‫هیچ‌وقت به طور عادی ‫حس نکردم زندگیم انقدر خوبه,
‫خیلی‌خب,
‫بریزم یا نه؟
‫الکل تمام!
‫- الکل تمام؟ ‫- الکل تمام!
‫خیلی‌خب,
‫«الکل تمام»؟
‫خیلی‌خب,
‫از فردا دیگه تمام,
‫می‌گه از فردا دیگه نمی‌خوره,
‫از فردا تمام,
‫از آخرین باری که دیدمش خیلی عوض شده,
‫حتی جوون‌تر هم شده, خیلی عجیبه,
‫شبیه عکس‌هاییه که ازش نشونم دادی,
‫واقعا؟
‫آره,
‫کاش قبلش بهم می‌گفتی,
‫خیلی حیف شد که نمی‌تونی بیای گونسان,
‫هوم,,,
‫امکانش نیست, سفر کاری اومدم,
‫اینجا کار می‌کنی؟
‫مأموریت کاری اومدم اینجا,
‫شغلش چیه؟
‫می‌پرسه,,,
‫شغلت چیه؟
‫موشک می‌فروشم,
‫پوشک؟
‫گفت «موشک»,
‫- آها، موشک, ‫- موشک,
‫با گروه فرانسوی کار می‌کنم,
‫که شرکت بین‌المللیه و با کشورهایی,,,
‫مثل تایوان و کلمبیا همکاری داره,
‫کار ما هم اینه کمکشون کنیم,,,
‫سیستم دفاعی ملی‌شون رو تقویت کنن,
‫برای جنگ موشک می‌فروشه؟
‫برای جنگه؟
‫نه، از لحاظ تئوری ‫می‌شه گفت برای صلحه,
‫اون‌وقت اومدی کره تا موشک بفروشی؟
‫راستش,,,
‫ظاهرا برای فردی,,,
‫عین سرنوشتش بوده,
‫سرنوشتش؟
‫آره، یعنی,,,
‫وقتی که بچه بود،
‫سر از فرانسه در آورد,
‫الان هم که بزرگ شده،
‫برگشته کشور خودش,
‫تا از,,,
‫کره‌ی جنوبی در مقابل,,,
‫کره‌ی شمالی محافظت کنه,
‫هوم,,,
‫بنا بر حرف‌های پسره,,,
‫سرنوشت یون‌هی این بوده،
‫که از کره‌ی جنوبی در مقابل ‫کره‌ی شمالی محافظت کنه,
‫واقعا می‌گین؟
‫ماکسیم,
‫پدرم می‌خواد آهنگی که ‫برای من نوشته رو پخش کنه,
‫اخیرا پیانو زدن رو شروع کرده,
‫توی اوقات فراغتش آهنگ می‌سازه,
‫خیلی تصادف جالبیه,
‫آره، عجیبه,
‫با اینکه خودآموز یاد گرفته، ‫ولی خیلی قشنگ می‌زنه,
‫چیه؟
‫خیلی خوشحالم که,,,
‫می‌تونیم باهاش از طریق ‫پیامک تلفنی صحبت کنیم,
‫خودش هم خوشحاله,
‫از لحاظ سلامتی حالش خوبه؟
‫چون هنوز زیاد می‌خوره پرسیدم,
‫نه، اِم,,, اتفاقا کمتر می‌خوره,
‫کجا رفت؟
‫دنبال تاکسی می‌گردی؟
‫بیاین بریم، زود باشین!
‫زود باشین، تاکسی اومده!
‫ببریدشون ایستگاه هیوا!
‫برات عادی بود؟
‫بریم مسافرخونه؟
‫جالبه که انقدر شبیه پدرت هستی,
‫لطفا برین محله‌ی ایتاوون,
‫امشب قصد دارین برین مهمونی؟
‫بله,
‫نمی‌ریم مسافرخونه؟
‫نه، نظرم عوض شد,
‫می‌تونم با یه بشکن ‫تو رو از زندگیم حذف کنم,
‫می‌تونم با یه بشکن,,,
‫از زندگیم حذفت کنم,
‫الو, فردریک بنوا هستم,
‫برام پیام فرستاده بودین,
‫بله، همچنان سئول هستم,
‫بله، می‌تونم بیام,
‫نه، امروز نمی‌تونم,
‫[جونجو]
‫من رو اینجا ول کرده بودن؟
‫نه، ساختمون هاموند قدیمی جونجو ‫توی محله دیگه‌ای بود,
‫دهه‌ی اول هزاره جدید ‫ساختمون قبلی تخریب شد و,,,
‫به اینجا منتقل شد,
‫چقدر شما جوون هستی,
‫این پرونده فرزندخواندگی شماست,
‫شعبه سئول بهتون یک کپی ازش داده بود,
‫[محل اقامت کودک]
‫[گزارش پیش از انتقال کودک]
‫مطمئنین مادرم میاد؟
‫نمی‌شه با اطمینان گفت،
‫ولی از لحنش می‌شد فهمید ‫که حتما تشریف میارن,
‫شما هم خیلی زود اومدین,
‫آره، این هم هست,
‫بله؟
‫براتون چای داغ آوردم,
‫لطف کردین,
‫بذارین روندش رو براتون توضیح بدم,
‫مادرتون که برسه،
‫قراره توی اتاق کناری بمونه,
‫تقریبا دکور و اندازه‌ی اتاقش ‫مشابه همین اتاقه,
‫بعد یک نفر میاد بهمون ‫خبر می‌ده که ایشون رسیدن,
‫بعدش من با مادرتون تنها صحبت می‌کنم,
‫جهت دادن آمادگی‌های لازم,
‫مثل کاری که الان داریم می‌کنیم,
‫وقتی که مادرتون آمادگی داشت، ‫با خودم میارمش اینجا,
‫مشکلی ندارین که طی دیدارتون ‫من هم اینجا حضور داشته باشم؟
‫نه، مشکلی نیست,
‫مادرشون رسیدن,
‫- صبر کنین, ‫- بله؟
‫من متوجه مسئله‌ای نمی‌شم,
‫چه مسئله‌ای؟
‫عه,,,
‫مگه درست نیست که بعد از ‫رد درخواست دیدار والدین،
‫هاموند هم نمی‌تونه دیگه تلگرافی بفرسته؟
‫بله، طبق قانون شدنی نیست,
‫ولی,,,
‫شما چرا درخواست من,,,
‫برای دیدن مادرم رو قبول کردین؟
‫شاید هاموند کارکنانی داره,,,
‫که احساسات افرادی که ‫فرزندخوانده بودن رو درک می‌کنن,
‫سوال دیگه‌ای ندارین؟
‫فردی، مادرت اومده,
‫ایشون فردیه، دختر شما,
‫می‌شه لمسش کنم؟
‫بله,
‫[یک سال بعد]
‫سلام,
‫سلام خانم,
‫اتاق خالی دارین؟
‫بله، چند شب اقامت دارین؟
‫فقط همین امشب,
‫یه لحظه اجازه بدین,
‫اتاق یه نفره یا دو نفره؟
‫لطفا یه نفره باشه,
‫گذرنامه‌تون رو لطف می‌کنین؟
‫چشم,
‫تولدتون مبارک,
‫ممنون,
‫ازتون می‌خوام کمی منتظر بمونین ‫تا اتاقتون رو آماده کنیم,
‫خیلی‌خب,
‫می‌تونم از سرویس استفاده کنم؟
‫بله,
‫از همین پله‌ها برین طبقه اول,
‫[مامان، ببخشید برات پیامی ننوشتم,]
‫[گمونم واقعا خوشبختم,]
‫[امیدوارم تو هم باشی,]
‫[نشانی ایمیل یافت نشد]
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫«زن، زندگی، آزادی»
‫«بازگشت به سئول»