رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
,این اینگمار برگمان است ,یک فیلم‌ساز 38 ساله
سال 1957 است و او از زخم‌معده‌ی شدیدی رنج می‌برد
,وقتی نمی‌تونه بخوابه،‌ می‌نویسه
در ژانویه همان سال به دوستش :دکتر "استوار هلاندر" می‌نویسد
هیچ شبی بیشتر از ساعت 4:30 نمی‌خوابم
اون موقع است که معده‌درد شدیدی می‌گیرم و از درد و خشم به خودم می‌لرزم
دلیلش رو نمی‌دونم ولی هرچی که هست فراتر از توضیح‌دادنه
شاید چون به اندازه‌ی کافی خوب نبودم ترسیدم
با وجود این انتظارات عجیب و غریب و
این خواسته‌های غیرممکن
نه تنها اینجا در سوئد؛ ‌بلکه درکل در سراسر دنیا
احساس فشار زیادی می‌کنم
آدم‌ها باید یاد بگیرن که این خواسته‌‌های نامعقول رو از یک نفر نداشته باشن
ارنست اینگمار برگمان مدام غصه می‌خورد و احساس وحشت می‌کند
سال 1957 سال بسیار سرنوشت‌سازی برای او بود
او از بیماری پیشرفته زخم معده رنج می‌برد ولی وقتی برای مبارزه با بیماری ندارد
چون در این سال 6 فیلم برای افتتاحیه پیش رو دارد
,,,در سال 1957
وقتی به تولیدات عظیم برگمان فکر می‌کنم :فقط می‌تونم بگم
چطور امکان داشت؟
ژانویه 1957 است
و تا چند هفته دیگه فیلم "مُهر هفتم" اکران می‌شود
برگمان این فیلم را درخلال تابستان گذشته ساخت
اکنون 13 سال است که او مشغول به فیلمسازی است
ولی این اولین بار است که او اجازه دارد آنچه که می‌خواهد را به تصویر بکشد
تو کی هستی؟
من مرگ هستم
با اون ماشین برگشتی اینجا؟ - آره -
خیلی قدیمیه, نه؟
اسم این فیلم توت‌فرنگی‌های وحشی خواهد بود
در ژانویه 1957 برگمان نه تصوری از این فیلم داشت و نه فیلمنامه رو نوشته بود
ولی قبل از اینکه این سال به پایان برسه به موفقیت‌های زیادی رسید
چطور امکان داره! چیزی فراتر از ادراک
نمی‌شه تصور کرد که اون چطور
تونست از عهده‌ی حجم کاری به این بالایی بربیاد
همون سال برگمان یه فیلم هم برای تلویزیون ساخت
و یک فیلم در محیط بیمارستان ,,,و چهار نمایشنامه روی پرده برد
کارگردان: اینگمار برگمان
دو تا از اون فیلم‌ها واقعا پروژه‌های بزرگی بودن
وقتی سعی می‌کنم چیزی درست کنم
اون رو با فیلم‌ها و بازی‌ها تطابق می‌دم
دیگه نمی‌تونم به زندگی خصوصیم فکر کنم
دیگه یادم نمیاد بچه‌هام کی بدنیا اومدن
حتی سن‌اشون هم یادم می‌ره
نمی‌دونم چه سالی به دنیا اومدن
این تابستون برگمان 39 ساله می‌شد
او از 3 زن مختلف 6 فرزند داشت
و در همین سال بود که نهایتا متوجه شد که
اگر می‌خواد فیلم‌های بزرگی بسازه باید فیلم‌هاش درباره خودش باشه
اینگمار برگمان رو در سال 1957 مشاهده می‌کنید
"یک سال از زندگی برگمان"
خب، ‌می‌شه شروع کنیم؟
,شروع می‌کنیم چراغ‌ها رو خاموش کنید
اینگمار برگمان یک معما است
معمایی از یک اسطوره‌ی ماندگار
او کتاب‌های زیادی درباره خودش نوشت
کتاب‌هایی پر از اطلاعات ضد و نقیض
وقتی برگمان درباره خودش می‌نویسه هیچکس نمی‌دونه چی درسته و چی غلط
اگه دنبال برگمان می‌گردید تنها جایی که می‌تونید پیداش می‌کنید در فیلم‌هاشه
اینگمار برگمان در فیلم‌هاش کاملا روراسته
او این تمرین رو از سال 1957 شروع کرد
هنرمندی که تصاویری از مشکلات خودش رو
به روی پرده می‌بره
معتقده که این مشکلات نه تنها برای خودش بلکه برای دیگران هم مهمه
به همین دلیل از خودش مایه می‌ذاره
و بعد از اون همیشه مشکل خودمحوری پررنگ می‌شه
درواقع,,, اجتناب ناپذیره
عمو ایزاک یه پیرمرده خودخواهه
خیلی سنگدل‌ـه و اصلا به حرف‌های دیگران گوش نمی‌کنه
اون تاثیرات زیادی از زندگی خودش می‌گرفت
لباس‌هایی با شخصیت‌هایی متفاوت می‌پوشید
من اینطور متوجه شدم
دوست دارم گرم، سرزنده و ملایم باشم
طوری که اینگمار زندگیش رو توصیف می‌کرد انگار زندگی بسیار بدی داشته
,به من می‌گفت: زندگیم خیلی مزخرفه ,,,همه چیزم کارم‌ـه
بهش می‌گفتم تو که ازدواج کردی و بچه داری - می‌گفت: زندگیم هنوز مزخرفه -
چرا اینطوری نگام می‌کنی؟ حرف‌هام عصبی‌ات می‌کنه؟
معذب شدی؟
!خفه شو ! خفه شو
فکر می‌کنم این موضوع در خیلی از فیلم‌هاش مشخص بود
مثلا در فیلم سونات پاییزی که یه ,,,پیانیست
با هنرش زندگی می‌کنه و به بچه‌هاش بی‌توجهی می‌کنه
!کمکم کن
تمام فیلم‌های برگمان که مردم فکر می‌کنن درباره شخصیت‌های متفاوته
فیلم‌های موفقش؛ درواقع همه‌اشون درباره زندگی خود برگمان هستند
مسیر کاری‌ای که برگمان در 1957 انتخاب کرد
این بود که با فیلمسازی درباره خودش روح آدمی رو کشف کنه
موضوعی که منجر به موفقیت بی‌نظیرش در سراسر دنیا شد
تا سال 1970 که این مصاحبه انجام شد
:اسمی برای علاقه‌مندان افراطی او وجود داشت برگمانیسم
در کنار من یکی از ستوده شده‌ترین و موفقترین ,,,چهره‌های دنیای سینما
دنیای سرگرمی و صنعت فیلم و تئاتر نشسته است
اینگمار برگمان شاهکارهای بسیاری رو ساخته و کارگردانی کرده
,,,شعبده‌باز، چشمه‌ی باکره فیلم‌های بسیاری مثل
همچون در یک آینه و مصائب آنا
تعداد زیادی از فیلم‌هاش رو ,,,از قلم انداختم
سال‌ها بود که می‌خواستم با برگمان مصاحبه کنم
ولی بهم گفتن همچین اتفاقی نمی‌افته
حتی فکر کردم شاید برای مصاحبه نیاد خدا می‌دونه چه آدم عجیبی‌ـه؟
اول از همه می‌خوام به خاطر اینکه امروز درست بموقع اومدی ازت تعریف کنم
,می‌دونم که خیلی آدم وقت شناسی هستی ,,,ما دیشب همدیگر رو دیدیم و
مجری مشهور "دیک کوت" تمام تجهیزات استودیوش رو به استکهلم منتقل کرد
تا سرانجام بتونه با برگمان مصاحبه‌ای داشته باشه
درخلال این مصاحبه "کوت" کسی‌ـه که خیلی اضطراب داره
تصوری که از برگمان داشتم این بود که
اون توی یه غار که درش تار عنکبوت بسته زندگی می‌کنه و
مثل دراکولا لباس می‌پوشه
کوت اسم فیلم‌ها رو اشتباه بیان می‌کرد
,,,شاهکارهایی مثل توت‌فرنگی‌های وحشی لبخندهای یک شب تابستانی
و پوشش هفتم,,, مُهر هفتم
بجای مهر هفتم گفتی پوشش هفتم
,,,می‌دونم! خدایا
فکر کنم دستپاچه شدم ولی فورا یادم اومد
یه اشتباه بزرگ دیگه هم کردم
بجای اینکه بگم اینگمار برگمان گفتم اینگرید برگمان
در حالی که تقریبا همه‌ی مردم تفاوتشون رو می‌دونن
منم خوشوقتم ولی تو کمی دستپاچه شدی - درسته -
دیک کوت کسی که با افراد سرشناس زیادی ,,,مصاحبه‌های بیشماری داشته
درمقابل یک مرد سوئدی با لباس‌های معمولی ,,,و با لهجه‌ی عجیب انگلیسی
دستپاچه شد
برگمان چه کار کرد؟
چطور تبدیل به یک بُت شد؟
جایزه بهترین فیلم سوئدی مشترکا به
انگمار برگمان و ویکتور سجستر می‌رسه
فیلمی جدید از اینگمار برگمان
توت‌فرنگی وحشی دوست داری؟
من می‌دونم کجا رشد می‌کنن, میای بریم؟
در اوایل دهه 50 برگمان دستورالعمل :جدیدی برای موفقیت پیدا می‌کند
شور جوانی و بدن‌های برهنه در مجمع‌الجزایر زیبا و رومانتیک سوئد
چیزی که در خارج از کشور محبوبیت پیدا می‌کنه و
افراد تشنه‌ی سکس رو از سراسر دنیا برای تماشای تابستان با مونیکا به سینماها می‌کشونه
!می‌تونیم هرجایی که بخوایم بریم
بعد از فیلم تابستان با مونیکا و ,,,شهرت جهانی او
برگمان به فیلم‌هایی با مضامین زندگی درونی انسان‌ها علاقمند می‌شود
مهر هفتم بهترین فیلم سوئدی امسال
تابحال هیچ نمایشنامه‌نویس سوئدی ,,,با چنین شورو اشتیاقی از سوئد قرون وسطا
و شوالیه‌های سوئدی نمایشنامه‌ای ننوشته
و جالبتر اینجاست که ما هرگونه منبعی ,,,برای ساخت فیلمی در اینباره رو داریم
هفتم فوریه شب افتتاحیه فیلم مهر هفتم است
این بزرگترین اتفاق مهم در سال 1957 برای برگمان است
دیدم که دوربین اونجاست
:وقتی رسیدم مردم پچ‌پچ می‌کردن !اینگمار اونجاست! ساکت باشید
طوری از برگمان حرف می‌زدن انگار اون مثل یه دکل،‌ یه کشتی رو نگه داشته بود
,,,بعد از اون موفقیت
دیگه هیچکس تو کارهایی که می‌خواستم انجام بدم دخالتی نمی‌کرد
می‌تونستم هرکاری که دلم می‌خواد انجام بدم
یکی از شناخته‌شده‌ترین و یکی از بزرگترین فیلمسازان سوئد
یعنی اینگمار برگمان در یکی از فیلم‌هایش ,,,دوران بسیار تلخی از
تاریکی، بیرحمی و طاعون را از 600 سال پیش سوئد به تصویر کشیده است
اوکی, فهمیدم, آماده‌ای؟ - بله -
وقتی برای اولین بار مهر هفتم رو دیدم سفیدی و سیاهی موجود در فیلم توجه‌ام رو جلب کرد
تفاوت بین این فیلم با فیلم‌های هالیوودی اون موقع خیلی چشمگیر بود
با تماشای فیلم مهر هفتم ,,,هر کسی می‌تونه تصاویری از
سوئد قرون وسطا یا سوئد قرن چهاردهم که توسط طاعون نابود شده است رو ببینه
"Digerdéden" فکر کنم به زبان سوئدی یعنی طاعون
!طاعون - !همون سمت درخت بمون -
!من از مردن می‌ترسم !نمی‌خوام بمیرم
یادمه اون صحنه‌ای که اریک استراندمارک بازی کرد خیلی ترسناک بود
مرگ با ردای سیاهش نزدیک می‌شد و
اون از درخت بالا رفته بود و روی یه شاخه نشسته بود
,,,و مرگ نزدیک و نزدیکتر می‌شد
لعنتی! داره این درخت رو می‌بره؟
!لعنت بهت ای آدم پست با این درخت چیکار داری؟
یکی بالای درخت بود و مرگ داشت تنه‌ی درخت رو می‌برید
می‌پرسه: چرا داری اینکار می‌کنی؟ اونم می‌گه: خب چون وقت‌ت تموم شده
نه! یعنی دیگه وقتی ندارم؟ - وقت؟ -
:بعد اون احمق [هنرپیشه‌ی تئاتر] می‌پرسه
راه فراری نیست؟ برای هنرپیشه‌‌ها استثنایی قائل نمی‌شی؟
نه, نه در این مورد
"برای هنرپیشه‌ها استثنایی قائل نمی‌شی؟" دیالوگ بی‌نظیری بود
مهر هفتم که فیلمی بسیار هنری بود
در زمان بسیار کم و بودجه‌ی خیلی خیلی کمی توسط برگمان ساخته شد
خیلی مراقب بود که دوربین ,,,کجا قرار می‌گیره
که از آپارتمان‌های بتنی فیلمبرداری نشه
اون آپارتمان‌ها از جایی که ما بهش می‌گفتیم جنگل؛ خیلی دور نبودن
برگمان دنبال یه ساحل تمیز و خلوت می‌گشت
همراه با بی‌بی اندرسون هنرپیشه و گونار فیشر فیلمبردار
:بالاخره پیداش کردن ساحل هوفس‌هالار در اسکونا
برگمان بهترین صحنه‌‌هاش رو اینجا فیلمبرداری کرده
کی هستی؟ - من مرگ هستم -
آمده‌ای مرا ببری؟ - مدت‌هاست که همراه تو هستم -
می‌دانم - آماده‌ای؟ -
تابحال ندیده بودم و نمی‌تونستم خودم رو قانع کنم که در فیلمی مرگ به شکلی مرئی ظاهر بشه
مرگ با صورتی دلقک‌وار، مرگ که شنلش رو کنار می‌زنه و باز هم سیاهی دیده می‌شه
!یک لحظه صبر کن - همه همین رو می‌گویند -
من به کسی مهلت تاخیر نمی‌دهم
شطرنج بازی می‌کنی؟
"کیستی؟" و مرد سیاه‌پوش جواب می‌ده: من مرگ هستم
دراون لحظه یا می‌پذیری که اون مرگه
:یا پیش خودت می‌گی "امکان نداره, من این هنرپیشه رو می‌شناسم "
صورتش رو سفید کرده و ردای سیاه پوشیده
ولی قدرت این تلقین خیلی شگفت‌انگیزه
خیلی شگفت‌انگیز و جالبه که آدم ,,,کاری بکنه که
باعث بشه مردم باورش کنن
مهر هفتم آینه‌ای از دنیای درونی برگمان است
در تمام زندگیش ترس شدیدی از مرگ داشت
و این فیلم درباره‌ی همین موضوعه
این فیلمی تلاشی بود برای اینکه
خودم رو از ترسِ از مرگ رها کنم
و با قاطعیت می‌تونم بگم که نتیجه داد
من تو یه خانواد مذهبی بزرگ شدم
پدرم یه کشیش بود و با این فکر که مرگ خیلی به ما نزدیکه زندگی می‌کردیم
اینگمار برگمان در دهه 20 در استکهلم بزرگ شد
یه برادر بزرگتر بنام داگ و و یه خواهر کوچکتر بنام مارگاریتا داشت
نام مادرش کارین و پدرش اریک یک کشیش و روحانی بود
,,,الکساندرا، پسر عزیزم
تو در مقابل شهود، من رو متهم به قتل همسر و فرزندانم کردی
چی؟
در فیلم‌های برگمان کشیش‌های زیادی وجود دارند که
که معروفترین آنها اسقف والگیریوس در فیلم فانی و الکساندرا است
این کاراکتر براساس شخصیت پدر برگمان نوشته شده است
,,,ازاونجا شروع به حرکت می‌کنه
خوبه
نوع به تصویر کشیدن این شخصیت سرد و بیروح بسیار عالی بود
,,,اون
شخصیتی که عقاید ناسالم و خرافاتی زیادی داره
من نمی‌فهمم,,, تو فکر می‌کنی یه نفر ,,,بعد از بی‌آبرو کردن دیگری
می‌تونه از زیر مجازات قسر در بره؟
سکانس وحشتناکی بود, خیلی سخت بود سکانس شلاق زدن رو می‌گم
برگمان گفت: لعنتی، تو من رو به یاد پدرم انداختی
درسته, من شبیه پدرش بازی می‌کردم
چه نوع تنبیهی رو ترجیح می‌دی؟
شلاق، روغن کرچک یا حبس تو کمد تاریک؟
چند تا شلاق می‌خورم؟ - ده تا -
شلاق رو انتخاب می‌کنم
با روش تربیت‌ام که تمامش با دروغ و تظاهر بود مشکل داشتم
و با طرز تفکر و هویتی بزرگ شدم که
از نظر والدینم کاملا صحیح و قابل‌قبول بود
بدون هیچ عذاب‌وجدانی و با خیال راحت دروغ می‌گفتم
بالاخره یکی رو پیدا می‌کنن و به سختی تنبیه‌اش می‌کنن
!پاشو! الکساندر
حرفی برای گفتن نداری؟ - هیچی -
باید ازم عذرخواهی کنی
برگمان این نوع تنبیه و آزار جسمی را در کتاب زندگینامه‌اش توصیف می‌کند
"فانوس جادویی"
هرچند که این کتاب منبع قابل اعتمادی نیست
مثل همه ما، در زندگی برگمان هم
مسائل و تجربیاتی وجود داشته که آزارش می‌داده
,خیلی عجیبه به عنوان مثال می‌تونه کتک خوردن باشه
ولی این اینگمار نبوده که کتک می‌خورده بلکه برادرش داگ بوده
داگ برگمان 4 سال بزرگتر از اینگمار است
دو برادر مدام درحال دعوا کردن بودند و اغلب، داگ که بزرگتر بوده برنده می‌شده
یادمه یه تابستون تو خونه ییلاقی‌امون بودیم
من 10 سالم بود و اونم 5 یا 6 سالش بود
برای ماهیگیری همراهم می‌اومد
,من نمی‌خواستم اون باهام بیاد خیلی حرف می‌زد و ماهی‌ها رو می‌ترسوند
بهش گفتم فقط در صورتی می‌تونه بیاد که ساکت باشه و حرف نزنه
اونم قبول کرد ولی بعد دیدم چند تا کرم رو گذاشته توی دهنش
خیلی ترسیده بود, دیگه داشت گریه‌اش می‌گرفت فکر کنم چندتاشون رو قورت داد
این سکه رو می‌ذارم اینجا - می‌خوای چیکار کنم؟ -
باید این کرم رو بخوری - چی؟ -
خفه شو و اینجوری مثل احمق‌ها نگاه نکن - باشه, بده اون کرم لعنتی رو بخورم -
همینطور که بزرگتر می‌شدن داگ تلاش می‌کرد که زندگی اینگمار رو تبدیل به جهنم کنه
نسخه‌ای از فیلم شکنجه که داگ هم در آن بازی می‌کند
با تفسیر برگمان از بقیه‌ی فیلم‌هایش در تضاد کامل است
:بذارین اینطور بگم اینگمار شاگرد سوگلی بود
در حالی که معلم ما در اکثر کلاس‌ها یکی بود
یه روز این معلم جلوی همه بچه‌های کلاس :به من گفت
امروز صبح به برادرت این درس رو یاد دادم که
برای هیچ دانشی حد و مرزی وجود نداره
حالا با دیدن تو، فهمیدم که برای تو هم هیچ مرز و محدودیتی وجود نداره
کتاب رو باز کن, تکلیف امروزت رو بخون
!سریعتر! سریعتر
نبرد به مدت 3 روز ادامه داشت
فیلم شکنجه یک دبیرستان در سوئد را در دهه‌ی 40 به تصویر می‌کشد
این اولین فیلمی است که برگمان در آن بازی می‌کند
او خودش فیلم‌نامه رو نوشت و در نقش پسر در فیلم بازی کرد
در حالی که رویای فیلمسازی داشت
ولی درسته که منتقدان سوئدی معتقدند که
این فیلم درواقع یک خود‌پرتره از شخصیت برگمان است؟
بعید می‌دونم, چون اینگمار تو مدرسه مثل یه فرشته بود, همه عاشقش بودن
تا زمانی هم که فارغ‌التحصیل شد به همین منوال بود
!داری تقلب می‌کنی !تقلب می‌کنی
وقتی این مصاحبه با داگ از تلویزیون ملی سوئد
در سال 1980 در خارج از کشور هم دیده شد
اینگمار بشدت به برادرش اعتراض کرد و
این جر و بحث آخرین مکالمه‌ی آنها تا پایان زندگی‌اشان بود
این مصاحبه برای اولین بار در این فیلم دیده می‌شود
بدن شک،‌ اینگمار فرزند مورد‌علاقه‌ی پدرمون بود
من پسر بد بابا بودم
بابا هروقت هرجا من رو می‌دید کتکم می‌زد
اینگمار هیچ غصه‌ای نداشت و اوقاتش رو با خوشحالی با پدر می‌گذروند
خیلی زود فهمید اگه سوال‌های ,,,هوشمندانه بپرسه
مثلا درباره فرشته‌ها یا زندگی مسیح یا اینکه بهشت چجور جاییه
شکلات و بیسکوییت جایزه می‌گیره
مقدس است‌، مقدس است‌، مقدس است خداوند قادر متعال
کسی که تمامی بهشت و زمین آکنده از جلال اوست
از هر نظر که فکرش رو بکنید ,,,برادرم
,,,آدمی بود که
به خاطر روش تربیت‌ش
آسیب‌های زیادی دیده بود
به نوعی منم به همون روش تربیت شدم
می‌شه گفت روش تربیت و بزرگ شدن هردوی ما مثل هم بود
آسیب‌های کودکی‌مون ماندگار بودن
,,,و من
من مابقی زندگیم رو از نوع تربیت کودکی‌ام جدا کردم
نمی‌تونی از دست من فرار کنی
هر دو فیلم شکنجه و فانی الکساندرا‌ی برگمان شرح حال خود او بودند
,اون به همون مدرسه می‌رفت همون پدر رو داشت
ولی شاید خودش شخصیت اصلی فیلم‌ها نبوده است
شاید اینگمار برگمان همان دخترک، "فانی" بود
کسی که شاهد سوءرفتار است و سکوت می‌کند
چه کتابی داری می‌خونی الکساندر؟
شب بخیر پسرم
در همین زمان است که برگمان کوچک ,,,فرارش را با غرق‌شدن در
دنیای فانتزی سینما، شروع می‌کند
آنجا خشونت کمتری وجود داره برگمان هم آنجا را دوست داره
فکر کنم اولین باری که فیلم دیدم شش سالم بود
فیلمی درباره یه اسب بود بنام زیبای سیاه یا همچین چیزی
از همون لحظه بود که علاقه زیادی به فیلم و سینما پیدا کردم
البته تا جایی که پدر و مادرم بهم اجازه رفتن به سینما رو می‌دادن
یه فیلم کوتاه توی اون جعبه بود
تقریبا سه دقیقه بود
یه خانم جوون وسط یه علفزار بود
خوابیده بود, بیدار شد و شروع به رقصیدن کرد و درحین رقصیدن به سمت چپ رفت
بارها و بارها تماشاش کردم
,,,اون فیلم
بزرگترین و زیباترین تجربه‌ی سینمایی‌ام بود
!چون می‌تونستم حرکتش بدم
اگه من آروم حرکتش می‌دادم اونم خیلی خیلی آروم حرکت می‌کرد
و اگه با سرعت حرکتش می‌دادم اون هم با سرعت بیشتری می‌رقصید
,,,حتی تا به امروز
وقتی پشت دستگاه تدوین می‌نشینم
هیجان‌انگیزترین و زیباترین چیز برام
,جادوی حرکت‌هاست ,سایه‌ای روی پرده‌ی سینمایی کوچیکم
درست مثل یه شیفتگی کودکانه‌اس
برگمان در اغلب موارد یک داستان درباره بخش‌های مختلف زندگیش می‌گوید
در حالی که فیلم‌های آرشیو‌شده و واقعیت چیز دیگری می‌گویند
برگمان می‌گوید زمانی که پسربچه‌ی کم سن و سالی بوده
برای مبادله با یک دانش‌آموز به ارتش نازی‌های آلمان فرستاده شده
,,,اما درواقع او 18 ساله بوده یعنی تقریبا یک مرد
در دهه‌ی 30 فرستادن بچه‌های مدارس ,,,راهنمایی و
دبیرستان به ارتش آلمان یه امر خیلی عادی بود
اون‌روزها آلمان برای ما یه فرهنگ ملی بود که عاشقش بودیم و می‌پرستیدیمش
حتی از ارتش آمریکای امروزی هم بزرگتر بود
بعد از تموم شدن مراسم کلیسا توی سالن اجتماعات قهوه می‌خوردیم
بیشترمون لباس نظامی به تن داشتیم و برامون فرصتی می‌شد که بگیم: درود بر هیتلر
خود برگمان می‌گه به دلیل ایجاد تغییر در ,,,زندگیش
سال‌ها در آلمان بوده
اون از یه زندگی کسل‌کننده و بیروح ,,,وارد دنیایی شد که
مردمش به چیزی اعتقاد داشتن و حاضر بودن جون‌شون رو هم به خاطر اعتقادشون بدن
اون هیتلر رو یه سخنران فوق‌العاده می‌دونست و تحسین‌اش می‌کرد
درطول جنگ،‌ برگمان طرف آلمان‌ها بود
طرف‌های ظهر به شهر وایمار رسیدیم
رژه‌ی ارتش و سخنرانی هیتلر ساعت 2:30 شروع می‌شد
همه چیز در شهر مهیا شده بود
تابحال هیچ‌چیزی حتی نزدیک به چنین نظم و قدرتی ندیده بودم
منم مثل دیگران فریاد می‌زدم منم دستم رو مثل اونا بالا بردم
مثل اونا فریاد می‌زدم و مثل اونا هیجان‌زده شده بودم
,,,برگمان در کتاب فانوس جادویی
نوشته که از موفقیت‌های هیتلر خوشحال و از
شکست‌های او غمگین می‌شده
با دیدن عکس‌هایی از اردوگاه‌های ,,,کار اجباری
او فکر می‌کند این عکس‌ها برای توطئه‌ای تبلیغاتی طراحی شده‌اند
تا اینکه در سال 1946 و در سن 28 سالگی از هیتلر نفرت پیدا کرد
او از حمایتش از هیتلر احساس شرمندگی می‌کند و ,,,قسم می‌خورد دیگر هرگز
خودش را درگیر مسائل سیاسی نکند؛ حتی در فیلم‌هایش
واقعا سردرنمی‌آوردم, حتی بعد از جنگ و
بعد از اینکه توجه همه به اردوگاه‌های کار اجباری جلب شده بود
بار هم می‌گم,,, حتی بعد از جنگ هم اون از هیتلر حمایت می‌کرد
,,,و
حتی بعد از پایان جنگ هم !از هیتلر دفاع می‌کرد
وحشتناکه
در همان زمانی که برگمان ,,,از هیتلر حمایت می‌کرد
دوستی بسیار نزدیکی به یک پناهنده‌ی یهودی اهل آلمان بنام دیتر وینتر داشت
که در خانه برگمان زندگی می‌کرد
واقعا پدرم به اون سخت نمی‌گرفت
و از توصیف‌های برگمان درباره دوران کودکیش خیلی هم عصبانی می‌شد
اتفاقا کاملا برعکس بود؛ و پدرم
به نظرات اینگمار احترام می‌گذاشت
انگار یکجوری می‌خواست نسبت به حس همدردی اینگمار به نازی‌ها در جوانیش، خودنمایی کنه
بعضی‌ها واقعا دچار تردید شدن و
می‌گفتن باور اینکه برگمان بگه من یه نازی هستم براشون مشکله
من می‌تونم یه جورایی این موضوع رو درک کنم
اینگمار برگمان استاد ایجاد ابهامه
اون داستان‌هایی از خودش می‌ساخت حتی درباره زندگی شخصی‌اش
شاید فکر کنید اون ـ این مرد مشهور ـ می‌خواسته خودش رو بد جلوه بده
همچین سندروم‌هایی در انسان‌ها ,,,وجود داره
ولی بعد از اینکه خودم خیلی جدی و عمیق باهاش صحبت کردم
کاملا متقاعد شدم که اون با نازی‌ها احساس همدردی می‌کرده
گاهی وقت‌ها واقعیتِ زندگی من بطور کامل تحریف می‌شه
من می‌تونم حقیقتِ موضوعی رو که کاملا
مضحک و بیهوده است رو به عنوان یه واقعیت بگم
نظرت درباره روانپزشکی چیه؟
چی گفتی؟ - روانپزشکی -
آره, می‌دونم چیه, ولی منظورت چیه؟ - ,,,منظورم اینه که -
نظر من؟ نظر من درباره روانپزشکی؟ - اغلب در فیلم‌هات این موضوع رو کنکاش می‌کنی -
من یکبار تو زندگیم پیش روانپزشک رفتم
ولی 15 سال از اون موقع گذشته پاهام خیلی اذیتم می‌کرد, اگه بدونی یعنی چی؟
,,,وقتی دراز می‌کشی پاهات شروع می‌کنه به - تو هم این مشکل رو داشتی؟ -
همیشه این مشکل رو داشتم - ,,,خیلی دردناکه! تا حالا -
اینگمار برگمان در اغلب موارد حقایق زندگیش رو با هم ترکیب می‌کنه
در این مصاحبه او، بی‌بی اندرسون هنرپیشه رو برای حمایت از خودش آورده بود
,,,شاید نباید اینکار رو می‌کرد
یه موضوعی رو درباره روانپزشکت از قلم انداختی
منم اونجا باهاش بودم و یادمه که روانپزشکش نگفت که اون [برگمان] آدم خیلی سالمیه
نگفت؟ - ,,,گفت اون آدم روان‌رنجوری‌ـه -
و گفت اگه روان‌پریشی‌اش درمان بشه احتمالا دیگه نمی‌تونه فیلم بسازه
,,,دقیقا همین حرف رو زد - من که یادم نمیاد, فراموش کرده بودم -
در سال 1957 برگمان نزد یک روانپزشک می‌ره
برای اولین و آخرین بار
تا پاهای بی‌قرارش رو درمون کنه
در همین سال،‌ ساخت فیلمش باعث درمانش می‌شه
:هیچ کمبود و مضیقه‌ای وجود نداره اون از تاریکی می‌ترسه، زخم‌معده داره
حسوده، نسبت به جاهای تنگ و تاریک فوبیا داره
و با غذا، میکروب و حیوانات مشکل داره
برگمان با رضایت‌خاطر کامل، حقیقت رو تحریف می‌کنه و یک معتاد به کار واقعیه
در گذشته، فکر می‌کردم که جرات حرف زدن ,,,در اینباره رو ندارم, ولی
امروزه ما درباره بیماری‌های زیادی صحبت می‌کنیم
فکر کنم می‌شه گفت که انواع و اقسام بیماری‌های درمان‌نشده در برگمان وجود داشت
بعد از یک کودکی سخت و دردناک، او در دروان نوجوانی هم آرام و قرار نداشت
خیلی دراز بودم, کمی قوزی بودم و بشدت لاغر
مثل یه خراش روی نگاتیو عکاسی
از همه بدتر اینکه، کلی جوش و آکنه داشتم
اصلا از هیکلم راضی نبودم
با همه اینها،‌ دخترها ,,,فکر می‌کردن که من
!چقدر آدم شوخ‌طبع و بامزه‌ای هستم
برگمان خیلی ارتباطی با جوون‌ها نداشت اجتماعی نبود
بلد نبود برقصه, تنیس بلد نبود و نمی‌تونست قایق موتوری رو روشن کنه
حتی نمی‌تونست از روی اسکله شیرجه بزنه تو آب
فقط تو اتاقش می‌موند و با عروسک‌هاش نمایش اجرا می‌کرد
از همون ابتدا ,,,دنیای زنها
برای من یه دنیای کاملا جداگانه و متفاوت بود
مثل یه قلمرو ناشناخته بود و من مشتاقانه تصمیم گرفتم که به درونش نفوذ کنم
در میان اولین دوست‌دخترهای برگمان به احتمال زیاد کارین لنبی از همه موثرتر بود
اون یه هنرپیشه، شاعر و جاسوس است
اونا با همکاری هم تئاتری در استکهلم به‌ روی صحنه بردن
کارین لنبی و اینگمار برگمان
در بخش قدیمی شهر با هم آشنا شدن
برای ما دوران هیجان‌انگیزی بود
وقتی دیدیم دانمارک و نروژ توسط نازی‌های آلمانی اشغال شدن
بنظر میاد در اولین مکالمه‌های بین این دو :اینگمار به کارین گفته باشه
"ما مثل هم دیوونه هستیم"
نشانه‌هایی وجود داره که می‌گه اونا رابطه پرفراز و نشیبی داشتن
برگمان مرد بسیار حسودی بود
خیلی‌ها که باهاش کارکردن این موضوع رو تایید می‌کنن
کارین لنبی الگویی برای "روث" در نمایشنامه‌ی "زن بدون چهره" بود
نمایشنامه‌ای که برگمان نوشته بود
واقعا حسودیت می‌شه؟ - نمی‌تونم بی‌وفایی تو رو تحمل کنم -
یعنی میای خونه و من رو می‌کشی؟ - !شک نکن -
!بکشم
کارین یک زندگی مخفیانه هم داشت
اون برای سازمان اطلاعات سوئد کار می‌کرد
توی رستوران‌ها جاسوسی مردم رو می‌کرد
یا برای موارد مشکوک به خارج از کشور فرستاده می‌شد
ولی برگمان این موضوع رو نمی‌دونست
یه مرد حسود و یه جاسوس مخفی با هم جور در‌نمیاد
در اولین صفحات کتاب فانوس جادویی که برگمان بعدها حذفش کرد
از آتشی می‌نویسه که روزها روشن بوده و
از زمانی که لنی برهنه با بدنی کبود می‌خواسته برگمان رو با چاقو بزنه
برگمان اون رو کتک می‌زده و و صندلی‌ای به سمتش پرت کرده
رنگ صورتش سبز شده بوده و تشنج کرده بوده
:برگمان می‌نویسه
"فهمیدم که دارم خفه‌اش می‌کنم"
سرش رو به کف زمین می‌کوبوندم و باهاش سکس می‌کردم
ازم می‌خواست بکشمش و منم آماده‌ بودم
چرا برگمان این بخش از کتاب رو حذف کرده؟
چرا نمی‌تونه حقیقت داشته باشه؟
اولین کتابی که نوشت زندگینامه‌ی خودش بود
و در همون کتاب می‌نویسه که
برای کارین لنبی ارزش زیادی قائل بوده و
و همینطور کشش جنسی زیادی بهش داشته
:اینطور نوشته "اون حصارها رو کنار زد و یک روانی خارج شد"
برگمان در فیلم‌هایش، ‌اغلب اشاره به مرد حسود و
دیوانه‌ای می‌کنه که که درواقع توصیف رابطه خودش با لنبی بوده
و همچنین اشاره می‌کنه که چنین حسادتی می‌تونه چه ویرانی‌ای رو ببار بیاره
اما تنش پیچیده‌ی بین رابطه این دو به طور قطع در هنر او تاثیر زیادی داشته
نوشته‌های هر آدمی گاهی می‌تونه نوعی درمان به حساب بیاد
:کارین لنبی مدام بهش می‌گفته
"باید یه فیلم بسازی"
نمی‌شه که مدام درباره ایده‌ها و کارهات خیالپردازی کنی
و بعدش رابطه اونا یهو بهم می‌خوره
و برگمان شروع به ساخت چندین فیلم می‌کنه
می‌شه گفت که رابطه‌ی اونا مثل باروتی بوده که
که روشن شده بوده و و ناگهان جرقه می‌زنه و آتیش می‌گیره
بعد از لنبی،‌ برگمان شروع به فیلمسازی کرد
او بی‌تجربه است و افراد زیادی در کارهاش دخالت می‌کنن
فیلمنامه‌‌های بد دیگران رو کارگردانی می‌کنه
و وقتی که بالاخره تصمیم به ساخت فیلمی از خودش گرفت
خیلی تازه‌کار، تنها و مضطرب بود
اسم این فیلم رو زندان گذاشتی؟ - آره, زندان -
اولین فیلمم باید از روی فیلمنامه‌ی خودم ساخته بشه
چه چیزهایی درباره این فیلم می‌دونیم؟ احتمالا بیشتر مردم این فیلم رو ندیدن
فیلم خیلی بدیه
نظر منتقدان خیلی تند و زننده بود
هرچند به گفته‌ی عده‌ای برگمان استعداد خودش رو کشف کرد ولی هنوز باید خیلی کار کنه
متهم به مضحک جلوه دادن و مسخره کردن نوجوون‌ها شد
با تماشای اولین فیمل‌هاش حس نفرتش نسبت به خودش بیشتر می‌شد
برگمان از یکی از فیلم‌هاش بشدت شرمنده بود
فیلمی که هیچوقت هم به نمایش درنیومد و اجازه‌اش رو هم نداد
فیلمی که حتی تا به امروز هم یک پوستر ازش موجود نیست
:اسم فیلم این بود "اینجا اتفاق نمی‌افتد"
کارگردان: اینگمار برگمان
اولین فیلمم بنام بحران در استودیوی فیلم سوئد ساخته شد
تبدیل به یه آدم غیرقابل‌کنترل شده بودم و تقریبا همه ازم نفرت داشتن
شدیدا احساس تزلزل و ناامنی می‌کردم
در طول تصویربرداری از فیلم بحران مدام سر همه فریاد می‌زد, خیلی عصبی بود
شاید به خاطر سستی،‌ حس ناامنی و شاید هم به‌دلیل جاه‌طلبی‌اش بود
اولین فرصتش برای ساخت یه فیلم بود
:فکر کنم می‌خواست فریاد بزنه و بگه
من اینگمار برگمان هستم و !یه فیلمساز فوق‌العاده
ولی به نظر من که خودش از همه مضطرب‌تر بود
شدیدا نگران بود و درد معده خیلی عذابش می‌داد
!حتی یک کلمه هم برای راهنمایی ما نمی‌گفت
ولی مدام تصویربردار خیلی خوبمون گوستا روسلینگ رو اذیت می‌کرد
کاملا واضح بود که حالش خوب نیست
همیشه از درد معده شکایت می‌کرد
انگار داشت شکنجه می‌شد ولی یک کلمه هم نمی‌گفت
من روانشناس یا روانپزشک نیستم
ولی تشویش و سرآسیمگی‌اش رو کاملا درک می‌کردم
اضطراب، بخشی از کار اروپایی‌ها برای ساختن یه کار هنریه
!نمی‌تونم!‍ نمی‌تونم خیلی غمگینم
با گذر زمان پیشرفت می‌کنه
,,,برگردیم به سال 1957
پُرکارترین سال برگمان
بعد از افتتاحیه‌ی مهر هفتم در ,,,ماه فوریه
افتتاحیه در سالن تئاتر شهر مالمو برگزار می‌شه
فقط سه هفته تا افتتاحیه مونده
بزرگترین اثر سینمایی دراماتیک
ما تمرین نمی‌کردیم, نیایش می‌کردیم
جو نمایش ملموس و قابل‌درک بود ,,,ارتعاشی در فضا بود
ساختار، ‌سیستم و قوانین مشخصی وجود داشت
با یه ریتم مشخص کارگردانی می‌کرد
,,,حتی کارهای عملی و تجربی همه‌چیز ریتم مشخصی داشت
کاملا مشخص بود که اینگمار چقدر بااستعداد و ماهره
هر تصمیمی که می‌گرفت، به هر نحوی باید انجام می‌شد
این موضوع که واقعیت هم داره کمی عجیبه ,,,که من مدام درحال ساخت
یه فیلم جدید،‌ یه نمایشنامه جدید یا درحال کار روی یه موضوع نو هستم
بنظرم این موضوع،‌ یعنی اینکه الان همه چیز مهیا است
یه فیلم می‌سازم, تموم می‌شه و می‌ره کنار ,,,بعد سراغ کار بعدی می‌رم
شاید از نظر کار تئاتری،‌ در سطح جهانی مشهور نباشه
ولی واقعا یکی از بزرگترین نمایشنامه‌نویسان دنیا بود
خب,,, حالا شما دو نفر
باید اونطرف باشید
تو رو می‌ذاریم اینجا ,,,سمت راست
زمانی که برگمان در سالن تئاتر مشغول بکار بود
تابلوی بسیار بزرگی جلوی درب اصلی سالن تئاتر نصب کرده بودن
روی اون تابلو تقریبا به تمام :زبان‌ها نوشته شده بود
!خفه شید
مردم حتی جرات نمی‌کردن عطسه کنن
اون اسپیکر مزخرف چیه اونجا؟
چطور اون رو گذاشتی اونجا؟
!ساکت
اون میکروفون لعنتی رو حرکت بده
!نمی‌تونی اون گوشه بشینی و خفه‌خون بگیری
توی هدفونم مدام صدای هیس‌هیس می‌شنیدم
!آهای! ساکت باشید
نمایشم رو خراب کرد, گند زد
چشماش همیشه نیمه ‌بسته بود
بعضی وقت‌ها دستش رو می‌ذاشت ,,,روی صورتش و
برمی‌گشت و از پنجره بیرون رو نگاه می‌کرد
و حرف بسیار جالب و عمیقی می‌زد
بعد برمی‌گشت و ما رو نگاه می‌کرد, ما با دهن‌های باز نشسته بودیم و نگاهش می‌کردیم
همیشه درباره ابلیس و شیطان حرف می‌زد ولی خودش یه شیطان به تمام معنا بود
به صحنه بردن نمایش "پرگینت" غیرممکن بود
برگمان به هنرپیشه‌ها فشار میاره
نسخه‌ای که اون برای نمایشش نوشته پنج ساعت طول می‌کشه
بهترین هنرپیشه‌‌ها رو در اختیار داشت ولی به هیچکدومشون اعتماد نداشت
بالاخره یکشنبه رسید, این هفته تمرین نهایی رو انجام می‌دیم
نمی‌شه باهاش کنار اومد مهم نیست چی می‌شه
فکر نمی‌کنم این کار، نمایش خوبی باشه
,متاسفانه به خاطر خودمه, خودم مقصرم آماده نبودم
سعی هم نکردم همه رو کنار هم نگه دارم
باید اتاق تعویض لباس نمایش رو ,,,می‌دیدین
زمان نمایش 5 ساعت بود
جالبه که بعد از 5 ساعت تماشای نمایش :تنها فکرم این بود
باید یه بلیط دیگه بگیرم و دوباره تماشاش کنم همین الان! اون نمایش فوق‌العاده بود
چطور این کار رو می‌کنه؟ چطور این کار رو کرد؟
پویایی و فعالیت در نمایش موج می‌زد باورنکردنی بود
نمی‌شه فقط به یک نفر اشاره کرد
بعضی وقت‌ها نمی‌شه طبقه‌بندی کرد
احساس می‌کردی یه چیزی تسخیرت کرده
تمامی فیلم‌های ماجراجویی به یک فیلم ختم می‌شن
روز بعد مهمترین روزنامه سوئد :نوشت
هر کسی باید دیگری را تشویق کند ,,,تا هرچه سریعتر
به مالمو سفر کند
این نمایش قابل‌تحسین‌ترین نمایش تاریخ سوئد و شاید بهترین نمایش اروپا باشد
!بهتر شد - خیله‌خب -
اونجا,,, خوبه
همگی ساکت باشن
ساکت
!دوربین
146-171
برای کارگردانی خیلی هیجان‌زده بود
بشدت مشتاق و علاقمند اینکار بود
همیشه خودش تجهیزات دوربین رو بررسی می‌کرد و زاویه‌ها رو نگاه می‌کرد
!می‌گفت: همونجا وایسا !عالیه! خیلی خوبه
تمام تجربیاتش رو با شیوه‌ی هیجان انگیزی انجام داد
,,,همینطوری,,, خوبه یکی دیگه هم هست
بعد اون یکی میاد پایین
همه رو قانع می‌کرد
نگاش کن
فکر کنم به این خاطر بود که
پشت سر هم فکر و ایده‌های جدید داشت
و ایده‌‌هاش رو فقط به یک دلیل پیشنهاد می‌داد
این کارش خیلی عالی بود، اینکه به هنرپیشه‌ها ,,,آزادی می‌داد تا
اونا هم ایده‌هاشون رو مطرح کنن
و بهشون آزادی عمل می‌داد
با شور و هیجان نگاهشون می‌کرد
نمی‌تونست تحمل کنه که یه هنرپیشه
هرچی که کارگردان می‌گه رو انجام بده
دوست داشت انگیزه و نظرات هنرپیشه‌ها رو بدونه
همیشه فکر می‌کردم اینگمار برگمان یه کارگردان شهوت‌پرسته
یه آدم شهوت‌پرست که با هنرپیشه‌هاش رابطه داشته
یعنی باهاشون رابطه جنسی داشته
حین کار، تبدیل به یه آدم غیرمنطقی می‌شد
کسی که فقط و فقط به نتیجه‌ی کار فکر می‌کنه
موقع کار،‌ واقعا احساس خوشحالی می‌کرد و
روش جالبی برای دست زدن به هنرپیشه‌‌ها داشت
تمام حواسش اونجا بود و تبدیل به یه آدم اغواگر می‌شد
خیلی حساس بود, مراقب همه چیز بود
می‌خوای یه طور دیگه انجامش بدی؟
,,,شاید,,, نظرم اینه که
دستش رو می‌نداخت دور کمرت و :می‌گفت
بیا اینطرف,,, بچرخ,,, اوناهاش !لعنتی
به جورایی بجای اینکه زیادی
حرف بزنه، از حرکات و ژست‌های مختلف استفاده می‌کرد
اگه بهش توجه می‌کردی اون بیشتر بهت توجه می‌کرد
!عالیه! خیلی‌خوبه
چشمات رو می‌بندی
گفت: هیچوقت گمراهت نمی‌کنم نمی‌تونم گمراهت کنم
فقط چشمات باز باشه چون حتی اگه هیچی اونجا نباشه
این سکانس در همین مورده
اون عمیقترین و بهترین کارگردانی بود که می‌تونست من رو راهنمایی کنه
وقتی الیت رو دیدم که می‌خواست فیلمی از برگمان بسازه
خیلی جذبش شدم و چندین روز تماشاش کردم
فکر کردم که الیت چقدر خوش‌شانس بوده
چون دیدم که دست برگمان روی زانوی الیت بود
دوربین روی صورت الیت زوم کرده بود
و اینگمار برگمان داشت درباره سکانس باهاش صحبت می‌کرد
چون خیلی برگمان رو دوست داشتم ,,,یادمه که
به الیت حسادت کردم که چه کارگردان و فیلمساز فوق‌العاده‌ای راهنماییش کرده
برای برگمان در انتخاب هنرپیشه‌ها هیچ محدودیتی وجود نداشت
درخلال تصویربرداری از فیلم نور زمستانی
برگمان فهمید که شخصیت اصلی فیلم گونار بیورنستراند خیلی خوشحاله
کاری که برگمان کرد این بود که
از دکتر و دوستانش خواست که به
گونار بگن بیماری‌اش خیلی پیشرفت کرده و درمانی نداره
گونار برای مداوای بیماریش دارو مصرف می‌کرد ولی بطور ناگهانی افسرده شد
و تونست نقش کشیشی که در ایمانش نسبت به خدا دچار تردید شده رو عالی بازی کنه
ممکنه فکر کنید این کار خیلی زیاده‌روی بود
از نگرانی‌هات خسته شدم
از نصیحت‌هات
از ایراد گرفتن‌هات
از شمعدان‌های کوچولو و رومیزی‌هات
دیگه از نزدیک‌بینی‌ات بیزارم
,,,از دست‌های زشتت
از دلشوره‌هات از اداهای محبوبانه‌ات
تو مجبورم می‌کنی خودم رو گرفتار وضعیت جسمی‌ات کنم
بیماری شدید معده‌ات ,,,حساسیت پوستی‌ات
و از قاعده‌گی‌هات
بعد از تماشای فیلم متوجه شدم که
دوربین فضاهایی رو که من نمی‌خواستم رو ضبط کرده
دوربین خیلی وسیله‌ی جالبیه
:اگه بهش توجه کنی می‌تونی بهش بگی دستگاه ثبت روح آدمی
طوری که چهره‌ی یه نفر رو منعکس می‌کنه
هر چقدر بیشتر با فیلم‌های عامیانه و سطح متوسط آشنا می‌شدم
بیشتر متقاعد می‌شدم که هر فیلمی که من می‌سازم
روش خاصی برای بیان خاطرات، تجربیات، تنش‌ها
موقعیت سخت و فشارهای روحی‌ـه
!ممنون
آوریل 1957 است
یکماه بعد از افتتاح نمایش "پیرگینت" زمان شروع یه پروژه‌ی جدید رسیده
یکسال بود که تلویزیون در سوئد راه‌اندازی شده بود
اما برگمان به همین زودی اولین کار تلویزیونی‌اش رو ساخته بود
فکر نمی‌کنید به خاطر محدودیت تلویزیون
مخاطبان‌تون رو از دست می‌دین؟
کاملا برعکس؛ موضوع جالب درباره تلویزیون اینه که
می‌شه تصاویر کلوز‌آپ بیشتری براش ساخت
تنها یک روز بعد از اولین کار تلویزیونی‌اش دوباره یه پروژه‌ی جدید کلید خورد
رادیوی ملی سوئد تقدیم می‌کند
کارگردان و فیلمساز: اینگمار برگمان
بی‌وقفه کار می‌کردیم
یا,,, یا درحال تمرین بودیم
یا افتتاحیه‌ی یه کار جدید بود
یا باید خودمون رو برای اجراهای جدید آماده می‌کردیم
بیشتر به خاطر اختلال روانی‌اش بود
من اینطور فکر می‌کنم, وسواس فکری پیدا کرده بود که هیچوقت نباید
دست از کار کردن و فیلمسازی برداره
مثل هر چیز باارزش دیگه‌ای باید از وقتش به بهترین
شکل ممکن استفاده می‌کرد
نمی‌تونم بگم که بطور مساوی دستمزد می‌داد
ولی دستمزدمون رو پرداخت می‌کرد
با دقت کردن به سرعت و تمرکز بالای برگمان ,,,درسال 1957
از خودتون می‌پرسیدین: اون مواد مخدر مصرف می‌کنه؟
سوالی که بارها مطرح شده
تابحال کنجکاو نشدی از مواد مخدر استفاده کنی و ببینی چه تاثیری روت می‌ذاره؟
چون تو خیلی به موضوعات ماورایی علاقمندی
نه,,, نه، من حتی قرص خواب هم نمی‌خورم
مخدر که اصلا؛ چون از مرگ می‌ترسیم
در دوارن جوانی‌اش زیاد الکل مصرف می‌کرد
ولی ترکش کرد چون زیاد بهش نمی‌ساخت
ظاهرا وقتی مست می‌شده با خشونت و پرخاشگری رفتار می‌کرده
فقط ماست سوئدی می‌خورد
وقتی دیگران ناهار می‌خوردن اون ماست می‌خورد
بعد از سه ساعت تمرین، استراحت داد و ,,,رفت به اتاقش
توی اتاقش ماست سوئدی می‌خورد
ولی ماست سوئدی تنها عادت و اعتیاد برگمان نبود
یه رژیم غذایی خاص داشت و یه نوع بیسکوئیت خیلی خشک می‌خورد
اینگمار برگمان
یه میز مخصوص داشت که روی اون میز فیلمنامه می‌نوشت
و روی اون میز همیشه یه بسته بیسکوییت بود که برای زخم معده‌اش خیلی خوب بود
وقتی از اتاق تمرین می‌رفت بیرون
اگه بهش دقت می‌کردی می‌دید داره بیسکوییت می‌خوره
"دست نزنید"
کنترل عجیبی روی وسایلش داشت
کسی جرات نمی‌کرد به بیسکوئیت‌هاش دست بزنه
یه بار یکی از بچه‌ها یکی از بیسکوئیت‌هاش رو برداشت ولی برگمان متوجه نشد
بعد یکی دیگه از بچه‌ها هم رفت یه دونه دیگه برداره ولی گذاشتش سر جاش و
لعنتی! اگه این بیسکوئیت رو بردارم مجازات می‌شم
ما همه منتظر می‌موندیم تا بیسکوئیتش رو بخوره
از بیسکوئیت‌های ردیف اول نمی‌خورد فکر می‌کرد کسی بهشون دست زده
به جاش از بیسکوئیت‌های ردیف زیری برمی‌داشت
,نه، "مکس" نبود که از بیسکوئیت‌هاش خورد فکر کنم "استیگ" بود؟ ولش کن، اسم نگم بهتره
بعید می‌دونم سوءتغذیه داشت
تازه بنیه‌ی خیلی قوی‌ای هم داشت
,فکر نکنم به عمرش سبزیجات خورده بود علاقه‌ای به خوردن سبزیجات نداشت
طوری درباره سبزیجات حرف می‌زد انگار یه بیماری یا تهدید به حساب میان
طوری که باید مراقب خودت باشی
ولی بنظرم غذا خوردنش خیلی منظم بود
قبل از اینکه کسی معنی منظم غذا خوردن رو بدونه اون یه وعده غذاییش رو خورده بود
وقت قهوه خوردنه
!گفتم قهوه می‌خوریم - باشه -
!قهوه
اون موقع بیماری زخم معده و مشکل روده‌ داشتم
کارم به بیمارستان کشید و اونجا بستری شدم وقتی اونجا بودم می‌نوشتم
بیمارستان" سوفیاهمت"؛ از اینهمه غم خسته شدم
ولی اینجا خیلی جای آرومیه و از دوستم "استوار" متشکرم که اینجا معرفی کرد
این تنها راه برای یافتن ,,,هماهنگی،‌ تعادل، نظم و توانایی
برای ساختن و تولید فیلمی ارزشمند است
اینگمار می‌تونست یه فیلم خوب تهیه و تولید کنه
اون یه فیلنامه نوشته بود و تقریبا خودش تا انتها تصویربرداریش کرده بود
تا اینکه مشکل معده‌اش شروع شد و توی بیمارستان بستری شد
ولی من باید برمی‌گشتم و بقیه فیلمنامه رو تایپ کنم
تقریبا همون موقع بود که داشت برای اجرای دوباره نمایش "پیرگیمنت" آماده می‌شد
همون نمایشی که بهار سال قبل اجرا شده بود
درعین‌حال داشت یه نمایش جدید بنام فاست رو آماده می‌کرد که قرار بود پاییز افتتاح بشه
ولی تا اونجایی که من می‌دونم حتی وقتی که اینگمار بیمار و بستری شد
با اینحال باز هم درحال نوشتن یه فیلمنامه‌ی جدید بود
در ماه مه 1957 با وجود استرس زیاد ,,,فشار کاری و بستری شدن
برگمان ظرف چند هفته شاهکار توت‌فرنگی‌های وحشی رو نوشت
من پروفسور ایزاک بورگ هستم
هم از نظر جسمی و هم روحی سالم و سرحالم
ساعت 3:30 صبح‌ـه
ایزاک بورگ هستم و 78 سال دارم
فردا قراره یک درجه‌ی افتخاری از کلیسای جامع لوند بگیرم
یکماه بعد تصویربرداری این فیلم شروع شد
برگمان می‌گه مدام به دوران کودکیش فکر می‌کرده
درست مثل کاری که پیرمرد توی فیلم می‌کرد
این "ویکتور شوستروم" است اولین نام در تاریخ سینمای سوئد
می‌توان گفت "شوستروم" نسخه‌ی دوران پیری خود برگمان‌ است
کاراکتر او در فیلم با لقب‌های :زیر عنوان می‌شود
,,,ارنست ایزاک بورگ ارنست اینگمار برگمان
سارا؟
سارا؟ منم پسرعموت ایزاک
,,,کمی پیر شدم ولی
:قضیه از این قرار است
برگمان جهشی بزرگ می‌کند و اجازه می‌دهد شخص دیگری نقش خودش را بازی کند
جهشی که سرنوشت هنری او را رقم می‌زند
در توت‌فرنگی‌های وحشی، برگمان شدیدا خودش را نقد می‌کند
عیب‌هایش رو پنهان نمی‌کند و :می‌پرسد
چه اتفاقی برای آدم‌هایی مثل او خواهد افتاد؟ آنهایی که همه‌چیز جز کارشان را نادیده گرفتند؟
ناگهان احساس کردم خیلی غمگین شدم
ولی یاد خوابی که دیده بودم، افتادم
برگمان در یکی از کتاب‌هایش درباره‌ی :این فیلنامه می‌نوسد
نمی‌تونم بگم چرا این فیلم ساخته شد؟
ولی می‌دونم که مهمترین موضوع اینه که از خودم مایه بذارم هم به عنوان درخت و هم تبر
درنهایت این تنها چیزی است که دارم
برگمان هنوز 40 ساله‌اش نشده بود ,,,که ویکتور شوستروم رو به عنوان هنرپیشه
در توت‌فرنگی‌های وحشی دراختیار داشت در کودکی‌اش، در خانواده و همه‌چیز
می‌شه گفت تو این فیلم زندگی خودش رو مرور می‌کنه
مثل کسی که منتظر فرا رسیدن مرگه
خواب دیدم هنگام ,,,پیاده‌روی در صبح
وارد قسمتی از شهر شدم که نمی‌شناختمش
راهم را در میان خیابان‌های خالی از جمعیت و خانه‌های متروکه گم کردم
چیزی که در ابتدا بیشتر منتقدها بهش پرداختن کابوس‌های شبانه‌ی پیرمرد بود
بعد البته منطق کابوس‌ها در اولویت قرار گرفت
اینکه شما دستی رو در حال بیرون اومدن از تابوت می‌بینید
هیچ کابوسی وحشتناکتر از این رو نمی‌شه دید درست مثل کتاب‌های استفان‌ کینگ
بعدها وقتی سنم بیشتر شد این موضوع به ذهنم خطور کرد که این فیلم می‌خواد چه چیزی
به ما بگه؟ نه به اون
شاید به این خاطر که اون مرده شاید به این خاطره که اون خیلی وقت پیش مرده
و بعد اخبار غم‌انگیز و غیرقابل‌تحملی از این فیلم شنیده می‌شه
برگمان: ما مدام با هم دعوا می‌کردیم
من بیماری معده داشتم
که با این جرو بحث‌ها بیشتر عود می‌کرد
همش فکر می‌کردم اگه ویکتور بگه
من خیلی پیر شدم و دیگه نمی‌خوام بازی کنم چی؟
!ولی نه! اون تا آخر بازی کرد
یادمه اون تابستون هوا خیلی خوب بود
هنرپیشه‌ها آفتاب می‌گرفتن
خیلی جای خوبی بود
یه مرغدونی اونجا بود که توش هیچ مرغی ندیدیم
چند تا جوجه‌خروس اونجا بود که تازه پر درآورده بودن
,,,بعضی وقت‌ها خودمم فکر می‌کنم که
حتما یه دلیلی داشته که تئاتر رو انتخاب کردم
شاید به این خاطر بوده که بخوام با دخترهای زیادی آشنا بشم
البته این فقط یه حدس و گمان ساده از طرف خودمه
برگمان اولین همسرش السا‌ فیشر رو به محل فیلمبرداری توت‌فرنگی‌های وحشی دعوت کرد
,همون زنیه که پتو دور خودش پیچیده و همینطور اولین دخترش ایلنا
و همینطور معشوقه‌اش بی‌بی
برگمان هیچ کاری رو برای خودش آسون نمی‌گرفت
باید اعتراف کنم که برگمان خیلی به زن‌ها علاقه داشت
فکر می‌کنم این زن‌ها تاثیر زیادی ,,,روی کارش
روی هنرش و روش فیلم‌سازی‌ا‌ش می‌ذاشتن
درواقع رابطه‌ی دوطرفه‌ی دو آدم بالغ بود [نوعی معامله بود]
برگمان تقریبا با اکثر زن‌هایی که
براش کار می‌کردن رابطه داشت
همسر اولش السا فیشر رقصنده‌ی یکی از تئاترهاش بود
درست مثل همسر دومش الن لوندشتروم
خیلی خلاصه می‌شه گفت زندگی عشقی اینگمار برگمان خیلی آشفته بود
و در سال 1957 آشفته‌تر هم شد
,,,آره، فکر می‌کنم اول با "هریت" بود
اول هریت بعد بی‌بی
آره، ولی "گون گوروت" اولی بود و بعدش "هریت"، درسته؟
یادم نمیاد اون موقع با کی بود
بی‌بی اندرسون نبود؟ نمی‌دونم
اینگمار برگمان در سال 1957 با بی‌بی اندرسون آشنا شد
رابطه‌اش با هریت اندرسون یکسال قبل‌تر بود
در همین سال یعنی 1957 با همسر آینده‌اش "کابی لارتی" آشنا شد
و همچنین با "اینگرید ون‌رزن" قرار می‌ذاشت که اون هم بعدها همسرش شد
همه این رابطه‌ها در زمانی بود که با گون گوروت ازدواج کرده بود
من توی استکهلم بودم و عاشق یه دختری شدم
اسمش "گون" بود
اینه
وقتی برای اولین بار اون رو با اینگمار دیدم
یاد حرف‌هاش در استودیوی فیلم :روسوندوی سوئد افتادم
اون زن، خصلت جنگجویانه‌ای داره
برگمان تمام و کمال عاشقش شده بود
گون گوروت بیشتر از هر کس دیگه‌ای الهام‌بخش شخصیت‌های برگمان بود
شاید به این دلیل که بیشتر از همه بهش خیانت شده بود
شاید فیلم‌های برگمان نوعی اعتراف هستن
من دارم هنرهای جدید به ,,,هنر تو اضافه می‌کنم, درعین‌حال جادوانگیت
خودپسندیت، حماقتت، خیانت‌هات و نامردی‌ات بیشتر و بیشتر می‌شه
!دست از سرم بردار
همسر من گفت تو حوالی ساعت 5 اونجا بودی - !عجب عفریته‌‌ای‌ـه -
داری پیش‌درآمد یه اپرا رو می‌سازی - تا حالا به من خیانت کردی؟ -
البته
برگمان تا سال‌ها بعد گون گوروت رو به خاطر می‌سپاره
برگمان فیلمنامه "بی‌وفا" رو براساس این واقعیت که چطور خودش و گون
در اواخر دهه 40 خانواده‌هاشون رو گول می‌زنن و به پاریس فرار می‌کنن،‌ می‌نویسه
او درباره‌ی خشونت و همچنین پایان غم‌انگیز یک رابطه عاشقانه می‌نویسد
دیوید سوال‌های خنده‌داری می‌پرسه
,,,ما هم خندیدیم
,,,اون شب، بعد از صرف شام ,,,خیلی مشروب خوردیم
اون شب، غوغایی به پا می‌شه و همه‌چیز از هم می‌پاشه
چیکار می‌کنی؟ !زده به سرت؟ ولم کن! دیوید
!چیکار,,, می‌کنی !بس کن
!بهت گفتم بس کن
!دیوونه شدی !ولم کن! دیوید
می‌دونستم اون داستان درباره‌ی گون هستش و بنظرم وحشتناک بود
برای همین خواستم که تغییرش بدیم گفتم شاید اون [برگمان] بخشیده شده
یا شاید طلب بخشش کنه
ولی اون قبول نکرد و گفت هیچی تغییر نمی‌کنه حتی یه کلمه هم حذف نمی‌شه
یه آپارتمان داشتم که اثاثیه‌ی خیلی کمی توش بود
وقتی ازدواج کردم وسایل هم بیشتر و بیشتر شدن
و بعد,,, اون موقع بود که حس یه خونه رو بهم می‌داد
هیچوقت علاقه‌ای به مبلمان و ,,,اثاثیه و اینجور چیزها نداشتم
بی‌مقدمه بگم، من اونجا رو مثل دنیایی برای ساکن شدن می‌بینم
دنیایی خارج از جهان بیرون, داریم درباره آرامش "فاسبیندر" صحبت می‌کنیم
فاسبیندر، به آمفتامین اعتیاد داشت شاید برگمان هم به رابطه‌ی جنسی اعتیاد داشت؟
,,,برای بخش بزرگی از زندگی من
این بی‌وفایی‌ها و خیانت‌ها ناشی از یک شوک روحی بود
من شهره به بیوفایی و خیانتکاری شدم چه در زندگی عشقیم و چه در دوستی‌هام
البته بهترین دوستان من ,,,همسرها، معشوقه‌ها و
یا زن‌هایی بودن که برگمان با همه‌اشون رابطه داشت
درباره جنون شهوانی حرف می‌زنم [تمایل شدید و نابهنجار به سکس ]
حتما اون در یک حبابی پرشده با هورمون تستوسترون زندگی می‌کرده
در تابستان 1957 تصویربرداری فیلم به پایان رسید
و در اواخر ماه آگوست،‌ فیلم توت‌فرنگی‌های وحشی آماده بود
:برگمان نیاز شدیدی به استراحت داشت
زن‌ها، تئاتر ,,,فیلم، بیماری معده‌اش
ولی اون در استکهلم موند
و ضبط فیلم جدیدی رو شروع کرد فیلمی بنام آستانه‌ی زندگی درباره زایمان
مامان,,, من باردارم
برای همین ناخوش‌ احوالم
می‌خواستم از شرش خلاص بشم ولی نتونستم
,,,یادمه مشاور پزشکی فیلم بهم اجازه داد که
موقع تولد بچه حضور داشته بشم
ساخت اون کاراکتر برای من تجربه‌ی وحشتناکی بود
علیرغم اینکه خودم 5 تا بچه داشتم هیچوقت به دنیا اومدن یه نوزاد رو ندیده بودم
,برگمان اشتباه می‌کنه اون موقع 6 فرزند داشت
ولی حالا که داره در حرفه‌اش پیشرفت می‌کنه وقتی برای خانواده‌اش نداره
این زن‌ها، حالا در هر جایگاهی که بودن
احتمالا در یک مقطع زمانی با برگمان رابطه داشتن
شاید بعضی‌هاشون بچه‌هاشون رو از دست دادن شایدم به روش دیگه‌ای اونا رو بدنیا آوردن
همچین وضعیت بغرنجی بود
که به احتمال زیاد تمامش مربوط به اندام‌های جنسی اینگمار بود
یا شایدم به قلبش, بستگی داره از چه زاویه‌ای به قضیه نگاه کنید
,,,خیلی احساس گناه می‌کردم تا اینکه
متوجه شدم این بد ذاتی ,,,ناشی از
مشکلی بسیار جدی و اساسی در وجود منه ,,,مثل ترک کردن بچه‌هام که
صرفا به خاطر سبکسری و خودخواهیم بود
این نشون می‌ده که این دنیا ,,,ذره‌ای از رنج‌کشیدن
افرادی هست که قابل‌ مقایسه با زجر کشیدن اونایی که باید صبوری بخرج بدن، نیست
من نسبت به خانواده‌ام بی‌توجه بودم
هیچ تلاشی برای خانواده‌ام نکردم
:یکبار مادرم درباره اینگمار گفت
اصلا سردرنمیاره که چرا اون با هر زنی که می‌خوابه،‌ باید باهاش ازدواج کنه؟
یادمه یه نوشته‌ای که روی یکی از ستون‌های کلیسا بود رو برامون خوند
من عمیقا عاشق مادرم بودم
خیلی زیبا و درعین‌حال غیرقابل‌دسترس بود
رفتارش مدام با ما تغییر کرد خیلی دمدمی‌مزاج بود
یه روز با ما خوب بود روز بعد ما رو پس می‌زد
هیچوقت سردرنمیاوردی داره چیکار می‌کنه
:ولی از یک چیز کاملا مطمئنم من احساسات و شورو اشتیاقش رو می‌پرستیدم
این یکی از اولین خاطرات کودکی‌ـمه
اینکه رابطه بسیار عمیقی با مادرم داشتم
مادر برگمان در تمامی فیلم‌های او حضور پررنگی داشت
در چندین تولید عمده ,,,در دهه‌ی 90 میلادی
برگمان به ساخت فیلم‌هایی براساس زندگینامه‌ی خود و
به بررسی روابط خود با والدینش و از همه مهمتر ارتباطش با مادرش ادامه می‌دهد
می‌خوام بچه‌ها رو با خودم ببرم و برای مدتی دور از هم باشیم
تو از خانواده‌ی من خوشت نمیاد !همیشه مادرم رو تحقیر می‌کنی
می‌خوای روابطمون رو پیچیده کنی
!خودت هم این رو می‌دونی
فکر می‌کنم اولین ارتباط هر کسی ,,,با یه زن
درواقع با مادرشه
و بعد زن‌ها و مادرهای دیگه ,,,وارد زندگیت می‌شن
فکر می‌کنم به همین دلیله که حس عجیبی نسبت به زن‌ها پیدا می‌کنی
ما به یه زن ایده‌آل که مادرمون بود زندگی کردیم
زنی که غیرقابل‌سرزنش، کامل و بی‌نقص بود
اینجاست که تمایلات جنسی رو درک می‌کنی و نسبت بهشون با خصومت رفتار می‌کنی
بهرحال،‌ من اینطور بزرگ شدم
برو تو اتاقت منتظر باش
با هم یه چرتی می‌زنیم
همین باعث می‌شه که زن‌ها رو موجوداتی خطرناک و مرموز بدونی
و احساس حماقت کنی و
علاوه بر حس احترام، ‌یک جوری مجذوبشون می‌شی و احساس نگرانی و خطر می‌کنی
چه در تئاتر و چه در سینما،‌ فعالیت‌های غیرقابل‌انکاری
نسبت به مسائل اروتیک و جنسی وجود داره
در چنین شرایطی اولین جرقه‌های نفسانی برای یه پرواز درونی آغاز می‌شه
اون درمورد هرچیزی که نسبت بهش کنجکاو بود
بخوبی تحقیق می‌کرد
می‌خواست هر موضوعی رو کاملا درک کنه و وقت زیادی براش می‌ذاشت
بخوبی می‌تونید این موضوع رو در فیلمنامه‌هاش ببینید
و در اکثر هنرپیشه‌های زن فیلم‌هاش که هرکدوم داستانی دارن
برگمان در فیلم سکوت شخصیت زن رو خیلی باشکوه به تصویر کشید
و به مسائلی پرداخت که تا به امروز هم چالش‌برانگیزند
بلافاصله نسبت به فیلم بحث‌هایی زیادی می‌شه و فیلم سانسور می‌شه
با توجه به تجربه‌ی من، زن‌های زیادی درون اون زندگی می‌کردند
فکر می‌کردم اون کاملا زن‌ها رو درک می‌کنه
طیف رنگ‌های بیشمار و تموم‌نشدنی‌ای داشتیم که باید باهاشون بازی می‌کردیم
اونا زنان قدرتمند و قوی‌ای هستند و البته بسیار پرخاشگر و خشمگین
مثل صحنه‌ای در فیلم فریادها و نجواها که شخصیت زن فیلم واژن خودش رو می‌بُره
بااینحال من از این نوع صحنه‌ها دفاع می‌کنم چون می‌دونم درونشون لایه‌ی زیرینی دارن
این زن‌ها قوی و شجاع و درعین حال بسیار حساس و لطیف هستن
فکر می‌کنم احساس ضد و نقیضی نسبت به زن‌ها داشت
ولی کدوم مرد رو پیدا می‌کنید که نسبت به زن‌ها چنین احساسی نداشته باشه؟
گفته می‌شه در بعضی از صحنه‌ها از شخصیت‌های زن بدون اینکه
خودشون بدونن، تصویربرداری می‌شده
به این خاطر که برگمان بتونه احساسات واقعی رو به نمایش بذاره
من هیچ نقشی رو از دوستان زنم یا هنرپیشه‌های دیگه نگرفتم
نه، من نقش‌های ماکس فون سیدو و ارلاند یوسفسن رو انتخاب کردم
چون اون فیلمنامه‌ای درباره زندگی مردها نوشته بود
نه درباره زندگی زن‌ها
همیشه تو این جور مواقع می‌گفت: بشر
هنوز از فیلم پرسونا راضی هستم
اما شاید اگه امروز می‌خواستم کارگردانی‌ش کنم متفاوت‌تر می‌ساختمش
حتی وقتی که از انجام کاری مطمئنی ممکنه نتیجه‌ی کار اون چیزی که می‌خوای نشه
"پرسونا"
فیلم پرسونا نشون‌دهنده‌ی نوعی بحران در کنار واقعیت زندگیه
باید مشخص می‌کردم که واقعیت زندگی چیه و و این اتفاق هم افتاد
ولی انتهای فیلم خیلی برام مشکل شده بود چون فهمیدم تنها حقیقت موجود سکوته
و بعد که یه قدم دیگه به جلو برداشتیم
مشخص شد که بازی کردن اون نقش هم خیلی کار سختیه
فقط وجود یه نقاب روی صورت یک زن بود به همین خاطر باید مرحله‌ی بعدی رو می‌فهمیدم
حتی فیلم پرسونا هم درباره‌ی خود اینگمار برگمان است
دو شخصیت زن در فیلم پرسونا :دو جنبه‌ی زندگی کارگردان رو نشون می‌دن
یکی سکوت می‌کنه تا دروغ نگه و دیگری مدام حرف می‌زنه
بعد از طوفان آب دریا خیلی سرد شده نمی‌شه توش شنا کرد
نمی‌خوام مثل دو تا دشمن از هم جدا بشیم
آنچه که در فیلم پرسونا می‌گذره خیلی شبیه به زندگی همه‌ی ما هست
جایی که هنرمند اون کسی‌ـه که از دیگری استفاده می‌کنه
درموردشون تحقیق می‌کنه و ازشون استفاده می‌کنه
و فکر می‌کنم برگمان ,,,از هنرپیشه‌هاش استفاده می‌کنه
تا به ما نشون بده، به داستان فیلم ,,,موجودیت خارجی می‌ده تا به ما نشون بده
مسائل بسیار پنهان درون خودش رو به ما نشون بده
تو از من استفاده کردی
نمی‌دونم برای چی, ولی حالا که بهم احتیاجی نداری پرتم می‌کنی بیرون
ایده‌ی ساخت این فیلم وقتی به ذهنم رسید که
عکسی از چند تا دختر دیدم که
کنار هم نشسته بودن و آفتاب می‌گرفتن
پیش خودم فکر کردم که این عالیه و می‌تونه یه فیلم خوب از آب دربیاد
من پرسونا و فریادها و نجواها رو دو فیلم متفاوت می‌بینم
نمی‌تونم دیگه بیشتر از این جلو برم
درخلال فیلمبرداری از پرسونا برگمان با کابی لارتی ازدواج کرده بود
ولی او و لیو اولمان با هم رابطه‌ای جدی داشتند
وقتی اینگمار برگمان در زندگی روزمره‌اش فقط اینگمار بود
نرمال‌ترین و آروم‌ترین مردی بود که می‌شد باهاش زندگی کرد
فقط وقتی اینگمار برگمان فیلمساز بود قوانین خاص خودش رو داشت
"وقتی دارم کار می‌کنم وارد دفترم نشو"
"وقتی در بسته‌اس، بازش نکن"
"دارم فکر می‌کنم, باید تنهایی صبحونه بخورم"
عاشق تلویزیون بود
عاشق سریال حماسه‌ی فورسیت بود همه‌ی قسمت‌هاش رو نگاه می‌کرد
پیاده‌روی می‌کرد
با کشتی به شهر می‌رفتیم و روزنامه‌های عصر رو می‌خریدیم
کارهای روزمره و ساده‌ای می‌کردیم
توی تختخواب خیلی باهم حرف می‌زدیم به دریا خیره می‌شدیم
درباره هرچیزی که تو خیال‌مون بود و جرات نمی‌کردیم با کسی دیگه درمیون بذاریم
با هم حرف می‌زدیم و درباره‌اش خیالپردازی می‌کردیم
چیزهای احمقانه و بچه‌گانه مثل اینکه دزدهای دریایی از روسیه میان و
به ما حمله می‌کنن
!داستان‌هایی درباره ارواح تعریف می‌کردیم
همه این چیزها رو تو تختخواب می‌گفتیم اون استاد تعریف کردن داستان‌های جن و پری بود
,,,اون بهترین
واقعا بهترین دوستی بود که من داشتم
,,,هیچوقت، هیچوقت
کاری نکرد که ناراحتم کنه, هیچوقت
این رو با اطمینان می‌گم
اگه فیلمی بسازی که چندین میلیون نفر اون رو تماشا کنن
و فقط یک یا دو نفر حس خوبی پیدا کنن
امیدوار بشن و چیزی جدید درون خودشون پیدا کنن، ‌اون فیلم بیهوده نبوده
"چشمه‌ی باکرده - 1960"
فیلمسازی برای من همیشه یه فرصت ,,,بی‌نظیر بوده که
بتونم فراتر از مرزها برم
بتونم دستم رو روی پوسته‌ی ,,,واقعیت بکشم و
به دنیای دیگه‌ای سفر کنم
تا بتونم روی دغدغه‌ها و کشمکش‌ها تمرکز کنم
بنظر من چیزی که فیمسازی رو تبدیل به یه امر خارق‌العاده و اسرارآمیز می‌کنه
این واقعیته که عقل و منطق رو از بین می‌بره و ,,,می‌تونه مستقیما باهات صحبت کنه
که البته کمی هم عمل خطرناکیه
چون مستقیما با ضمیر خودآگاه و ناخودآگاهت صحبت می‌کنه
الان خوبه؟ - نه، ادامه می‌دیم -
,,,دقیقا اونجا! و جلوترش
!اینجا! حالا برگرد عقب
!حالا برو جلوتر! خوبه
برگمان در پاییز 1957 توت‌فرنگی‌های وحشی رو تدوین کرد
فیلم کاملا براساس یک ریتم ساخته می‌شه
همه چیز مهمه, حتی ریتم نفس‌کشیدن
در 16 نوامبر رادیوی ملی سوئد فیلم را معرفی می‌کند
رادیوی ملی سوئد تقدیم می‌کند
کارگردان و فیلمساز: اینگمار برگمان
یکماه بعد نمایش "مردم‌گریز" اثر ,,,"مولیر"
در سالن تئاتر شهر مالمو افتتاح می‌شود
به عقیده‌ی من اون زمان، از نقطه‌ نظر تئاتری
بهترین دوران کاری‌ام بود چون هیچکس در کارم دخالت نمی‌کرد و
گروهی از بهترین هنرپیشه‌های سوئد رو دراختیار داشتم
دوران فوق‌العاده‌ای بود
وقتی برگمان در سال 1957 نمایش مردم‌گریز رو بروی صحنه برد همه‌چیز بنظر ساده می‌اومد
با هنرپیشه‌های موردعلاقه‌اش کار می‌کرد و سالن تئاتر رو دراختیار داشت
وقتی 40 سال بعد برگمان دوباره خواست اون جو مثبت رو ببینه و
همون نمایش رو در استکهلم بروی صحنه ببره اوضاع مثل سابق نبود
زمونه فرق کرده بود، هنرپیشه‌ها ,,,جوون بودن و
برگمان پیر شده بود و قدرتش غیرقابل‌وصف بود
,,,افزایش مالیات در استکهلم
به احتمال قوی بزرگترین اتفاقی بود ,,,که علیه
این کارگردان و چند هنرپیشه‌ی دیگه رخ داد
در دهه‌ی 70 برگمان متهم به فرار از پرداخت مالیات و کلاهبرداری مالیاتی شد
او یک شرکت فیلمسازی برون مرزی در سوئیس دارد
ولی تحقیقات بسته شد و او تبرئه شد
ولی این اتفاق برگمان رو شدیدا افسرده و تحقیر کرد و با عصبانیت سوئد رو ترک کرد
می‌شه درباره روزی حرف بزنیم که ازتون بازجویی شد و بازداشت شدین؟
من کاملا گیج شده بودم
دو روز بعد شدیدا افسرده شدم
خبرنگار: اونا بهت توهین کردن و مثل یه حیوون باهات رفتار کردن؟
او مقیم آلمان شد
ولی همچنان از مقامات سوئد عصبانی بود
نمی‌تونم کار کنم پس نمی‌تونم زندگی کنم ,,,اون هم در کشوری که
نظام دیوان‌سالاری و کاغذبازی‌های اداری ,,,‌اون کشور و
مقاماتش بطور رسمی و علنی به من اهانت کردند و وجهه‌ی من رو زیر سوال بردند
نتیجه‌ی این اقدام هم برای برگمان و هم برای کشور سوئد
ما دلمون برات تنگ شده
:محل کار تو سوئد است جزیره‌ی فارو و استکهلم
می‌خوایم که برگردی
وقتی در اوایل دهه‌ی 80 برگمان به سوئد برگشت
مردم زیادی احساس عذاب وجدان می‌کردند
برگمان می‌تونست کاری که دوست داره رو انجام بده
همه ‌چیز بنظر نوید‌بخش و امیدوارکننده میاد
موجی از هنرپیشه‌های جوان تحصیل‌کرده توانا و باانگیزه رو می‌بینم
خیلی مشتاقم باهاشون کار کنم
,,,می‌تونی از الان بگی چند هنرپیشه رو
به عنوان هنرپیشه‌های برگمانی انتخاب کردی؟
همین اطراف هستن, مطمئنم
کسی نظرت رو جلب نکرده؟ - ,,,چرا، دارم فکر می‌کنم -
اینگمار برگمان یه سلطان بود, یه امپراتور
هرکسی که می‌خواست در بهترین نمایش دنیا بازی کنه،‌ به رضایت برگمان احتیاج داشت
اول باید اون ازت خوشش می‌اومد
!بشین
فضای کاری به دلیل حضور برگمان پرتنش شده بود
وقتی برگمان داشت گروه رو تمرین می‌داد نباید جیک‌ات درمی‌اومد
وقتی داری تو تئاتر اون بازی می‌کنی می‌دونی که خودش هم جزو تماشاچی‌ها است
مثل این بود که روی یه سینی نقره‌ای راه بری
هیچی نباید بهم می‌خورد کف استیج باید از تمیزی برق می‌زد
همه چیز باید عالی می‌بود تا ما با اضطراب و ترس بشینیم و ببینیم چی پیش میاد
تقریبا همه می‌ترسیدن و نگران بودن
می‌ترسیدن دیالوگ‌هاشون یادشون بره یا یه قطعه آهنگ اضافی نواخته بشه
می‌دونستیم اگه اون عصبانی می‌شد همه چیز از بین می‌رفت
,,,اینگمار، تو همینجا بمون - !معلومه که می‌مونم لعنتی -
,,,باشه! به درک
اینگمار - چیه؟ -
هرروز صبح قبل از اینکه وارد ,,,سالن تمرین بشه
کف رو می‌شستیم، ‌پنجره‌ها رو باز می‌کردیم و
میز مخصوصش رو سر جاش می‌ذاشتیم
,همه جا باید تو سکوت مطلق می‌بود سیستم تهویه رو خاموش می‌کردیم
صدا از کسی درنمی‌اومد, همه‌ی اینا باعث می‌شد فکر کنیم چقدر جدی و سختگیره
ولی درواقع یکجور بازی روانی بود
برگمان چند کار عالی تولید می‌کند و دوباره اوج می‌گیرد
حالا اونه که تصمیم می‌گیره ,,,چه کسایی مقام‌های اصلی در
,,,استودیوی فیلم سوئد
تلویزیون ملی سوئد و رویال تئاتر رو بدست بیارن
و اگه جرات نقد کردن برگمان رو داشته باشی به مشکل بزرگی برمی‌خوری
بدتر از هرچیزی تماسی بود که :از رویال تئاتر رسید
اینگمار برگمان بالاترین مقام در رویال تئاتر را بدست آورده است
اشکال از توئه
!تصور کن,,, تصور کن اگه اون بمیره
مُسبب‌اش تویی
اینگمار برگمان مثل بابانوئل بود، همیشه کادویی همراهش بود
با بعضی‌ها مخالفت می‌کنه، بعضی‌ها رو رد می‌کنه و بعضی‌ها رو هم قبول می‌کنه
چون اون همیشه در هر کاری مهارت داره و باید همه جا نظرش رو پرسید
هیچکس بدون اجازه اون حق ورود و خروج نداشت
,,,یا بهتره اینجا وایسم - آره، آره، خوبه -
!آخ - خدایا -
چی؟ کسی چیزی گفت؟ لعنتی
هرکسی که دور و برش بود هیجان‌زده می‌شد
همین بی‌اخلاقی و خشن بودنش بود که بهش شجاعت ساخت آثار ماندگار رو داد
کاسه‌لیس‌هایی که روز به روز تعدادشون ,,,بیشتر می‌شد
واقعا ناخوشایند بود
,مثل قلدری کردن تو مدرسه ,,,مثل بازی‌های بی‌مزه
,,,حالا دیگه همه می‌دونستن که
هرکسی که تو فیلمی از برگمان بازی کنه، درهای کاری برای بازی کردن تو خارج براش باز می‌شه
احساس می‌کردم یه حیوون درنده‌ی عوضیه
یه گوشتخوار بنام اینگمار
برای همین تصمیم گرفتم بهش اهمیت ندم
از اینکه دیالوگ‌هام رو حفظ نباشم تا سر حد مرگ می‌ترسیدم
نمی‌خواستم مطیع‌ش باشم
:وقتی نوبت مونولوگ من رسید،‌گفت
هی،‌ دیکی‌میکی من یه ذره این مونولوگ مزخرفت رو کوتاهتر کردم
"خیلی چرت و بی‌معنی بود"
حالا می‌خوای چیکار کنی؟ !یالا! زود بخونش و برو
زود بخونمش؟ منظورت مونولوگ منه؟
آره, اشکالی داره؟ - نه، ‌نه اصلا -
گفت: همگی شنیدید؟ میکائیل به کارگردانی من اهمیت نمی‌ده
درسته که برگمان با کار کردن با دیگران ,,,مشکل داشت
ولی این مشکل خیلی جدی‌تر می‌شد اگه با همین دیگران کار نمی‌کرد
تصویربرداری از حیوون‌ها کار ساده‌ای نیست
ولی چند تا حیوون هستن که کار باهاشون راحته
برگمان اغلب موارد این گربه‌ی عجیب غریب رو با بقیه حیوانات یکی نمی‌دونست
چون گربه‌ها زیاد حرف گوش‌کن نیستن حتی اگه اینگمار برگمان باشی
ما بهشون غذا می‌دادیم و باهاشون مهربون بودیم
یا بهشون داروی سبک می‌دادیم ولی باز هم فرار می‌کردن
شاید اون باهاشون خیلی خشن رفتار می‌کرد
!نه! گربه‌ی لعنتی فرار کرد
!لعنتی
فکر کنم برای فیلم "خاک‌اره و پولک" بود
یه خرس می‌خواستن
ترتیبی دادن یه خرس از باغ‌وحش بیارن
ولی برگمان یه‌ جورایی با کل قضیه مشکل داشت
:یه چیزی تو این مایه‌ها گفت "شر این خرس لعنتی رو کم کنید"
صاخب خرس اونطرف حصار بود
خیلی مرد لجبازی بود, صاحب خرس رو می‌گم
فهمید اونا با خرسش خیلی خوب رفتار نمی‌کنن
گفا: اگه می‌خواین ادامه بدن برگمان باید از خرسش معذرت‌خواهی کنه
تصور کنید! اینگمار برگمان خودخواه ,,,مغرور
به خاطر اینکه کار ادامه پیدا کنه مجبور شد از اون خرس عذرخواهی کنه
!واااای
خیلی‌ها درباره خشم و عصبانیت برگمان چیزهایی شنیدن
اون سال‌ها قانونگذار رویال‌‌ تئاتر بود
و حالا برای اولین بار از سال 1957 به بعد وقت نمایش "مردم‌گریز" رسیده
نقش اول به بازیگر و کارگردان سوئدی تورشتین فلیک رسید
این چه دنیای عجیبی است که در آن زندگی می‌کنیم؟
دنیایی که در آن صادقانه صحبت کردن نامناسب است
دنیایی که نمی‌توان هیچکس جز دوستانت رو صدا بزنی
تورشتین فلیک یه مدیربرنامه و تهیه‌کننده‌ی عالی بود
و اینگمار برگمان به انتهای دوران کاری‌ش رسیده بود
تورشتین,,, همه جوره آدم باحال و جذابی بود
دیگه محیط‌های رئالیسم و واقعی در کار نیست
دیگه ما تو یه کلاس با یه تخته‌سیاه نمی‌شینیم و درس بگیریم
نه, پشت درهای بسته بازی می‌کنیم, توی یه قفس
مطمئنا تورشتین فلیک داشت
درباره کسی که با دیگران متفاوته و
استعداد فوق‌العاده‌ای داره صحبت می‌کرد
بعنوان یه هنرپیشه و کارگردان
اگه کسی احساس می‌کنه که استعدادش داره توسط شخص دیگه‌ای تهدید می‌شه
,,,مسلمه که دوست داره
پیش‌داوری کنه
انگار که داشت اینگمار برگمان رو نقد می‌کرد
زمانی که داشتیم تئاتر مردم‌گریز رو تمرین می‌کردیم
همسر اینگمار خیلی بیمار بود
اینگمار می‌دونست که همسرش در حال مُردنه
اون زمان یه دوره‌ی تلخ و عجیب تو زندگیش بود
اینگرید ون‌رزن همسر پنجم برگمان
بزرگترین عشق زندگیش بود
ازدواج اونا 25 سال طول کشید و با مرگ اون برگمان نابود شد
برای اولین بار در طول حرفه‌ی طولانی‌اش برگمان قادر به تمرکز روی مسائل نبود
انگار اونجا نبود
داروهای قوی‌ای مصرف می‌کرد و شدیدا ناخوش‌احوال بود
نمایش مردم‌گریز افتتاح شد و به مدت یکسال اجرا شد
ولی برگمان نمایش خودش رو نگاه نمی‌کرد
غمگین بود و در خونه می‌موند
بعد از نمایش دست‌هاش رو می‌شست
کمی بعد، یادم نیست چه مدت بعد انگار دیگه توی نمایش نبود
ولی مطمئنم که تورشتین خیلی چیزها رو تجربه کرده بود
برگمان برای مدتی سر صحنه تئاتر نیومد
ولی برای دیدن آخرین اجرا قبل از اینکه گروه به نیویورک بره،‌ حاضر شد
واقعا فکر می‌کنم اینگمار برگمان شوکه شده بود
انگار ناگهانی متوجه شده بود که ,,,چقدر
احساس عذاب وجدان می‌کنه و خودش رو گناهکار می‌دونست
کاملا مشخص بود که نمی‌تونه بار این مسئولیت رو بپذیره
مردم وارد شدن و یکی از برگمان پرسید تو هم میای؟
برگمان گفت: نه، من نمیام بیا اینجا بشین, چرا اونجا وایسادی؟
همه دور اون میز بزرگ می‌نشستیم
و یه دفعه گفتن که تولد منه
تقریبا همه‌ی صندلی‌ها پر شده بود
فقط یه صندلی بالای میز خالی بود که من رفتم و اونجا نشستم
,,,همه فکر کردن قراره همون جریان
بیسکوئیت‌های رژیمی و آب گازدار شروع بشه
ولی بعدش سکوت عجیبی برقرار شد و یادم میاد که
,,,تقریبا 25 سال پیش بود
یه دفعه همه‌جا روشن شد
اینقدر همه جا روشن بود که احساس معذب‌بودن می‌کردم
:بعد اینگمار شروع به صحبت کرد
سلام به همگی، ‌بیایین مثل یه خانواده‌ی بزرگ دور هم جمع بشیم
چیزی که می‌خوام بگم زیاد جالب نیست
!ما به نیویورک نمی‌ریم
اینگمار شدیدا عصبانی شده بود
نمایش تموم شده دیگه توری در کار نیست
و فقط تقصیر یک نفره, اگه همگی !خوب نگاه کنید,,, گفتم نگاه کنید
تقریبا از همه ناامید شده بود و بیشتر از همه از تورشتین
,,,انگار می‌خواست بگه که همه‌چی تقصیر تورشتین‌ـه
اون نقد شده بود, به هر روشی که بگی
یکی از بدترین لحظاتی بود که توی عمرم تجربه کردم
انگار یه جورایی داشتم شکنجه می‌شدم
مردم مات و مبهوت مونده بودن
این اتفاقی بود که هیچکس انتظارش رو نداشت
بعدش بهمون گفتن: برید بیرون
!برگمان گفت: تو نه، ‌تو بمون به من اشاره کرد
منم باید می‌موندم, منم نشستم
بهم گفت: توی کثافت حرومزاده ,,,تو چقدر
نه, جدی می‌گم, نگید که دارم اغراق می‌کنم واقعا اینا رو بهم گفت
یادمه اونجا نشسته بودم و یه دفعه حالت تهوع بهم دست داد
باید از آنتونیو اجازه می‌گرفتم تا برم بیرون و هوایی بخورم
از بس که زشتی حالم رو بهم می‌زنی
هنوز نفمیدی؟ همه اینا تقصیر توئه
تو گند زدی به نمایشم
مثل آخرین پرده از نمایش‌های شکسپیر بود
مثل جایی که شاه و شاهزاده باهم جر و بحث می‌کنن, درهرحال به نبوغ کارگردان برمی‌گرده
,,,این کارش به این خاطر نبود که
اون دیگه نمی‌خواست کاری از خودش ببینه برگمان اون نمایش رو نابود کرد
می‌خواست اون (تورشتین) رو خراب کنه
روی من تاثیر خیلی بدی گذاشت
برگمان کم‌کم شروع به رها کردن خودش از رویال تئاتر کرد
و فقط 5 نمایش دیگه روی صحنه برد
او به دنیای خودش فرار کرد
اگه بخواهیم حقیقت رو بگیم؛ اون همیشه به دنیای خودش فرار می‌کرد
اون از همسرهاش، فرزندانش، کشورش و رقابت‌ها فرار کرد
از مسئولیت‌ها و از واقعیت فرار کرد
در فیلم‌هایش او دنیایی متعلق به خودش ساخت
جایی که به ما می‌گه اینگمار برگمان بودن چه حسی داره
هیچوقت نفهمیدم گریه‌های زنم واقعی بوده یا نه
نه, انگار واقعی هستن, داره گریه می‌کنه آره, درسته
خب، حالا فهمیدی مرگ چه شکلیه - خفه‌ شو -
برای بدرفتاری کردن هم یه حد و مرزی وجود داره
و اینکه چقدر می‌تونی به دیگران فشار بیاری و بهشون سخت بگیری
ولی تاریخ بارها نشون داده که ما هنرمندهای بزرگ رو می‌بخشیم
وقتی که نتیجه‌ی کار خوب از آب دربیاد و نمایش‌ها و فیلم‌ها فوق‌العاده باشن
ولی به قیمت ضربه وارد کردن به دیگران
احتمالا بدون وجود تاریکی و پیچیدگی نمی‌شه موفقیت رو بدست آورد
دسامبر 1957 است
توت‌فرنگی‌های وحشی افتتاح می‌شود
,,,اینجا برگمان در حال اوج گرفتن است ولی این فقط شروع راهه
هنرمندی که بواسطه‌ی اون کشور سوئد رو روی نقشه جهان نشون می‌دن و
نامش بارها و بارها در سراسر جهان تکرار می‌شود
گام‌های بزرگ فراموش‌نشدنی و ,,,کیفیت فوق‌العاده‌ی فیلم‌هایش
همگی از سال 1957 شروع می‌شود
برگمان ـ برداشت دوم
,,,فیلمی از برگمان بنام جادوگر
,,,چشمه‌ی باکره
,,,همچون در یک آینه
,,,نور زمستانی، سکوت، پرسونا
ودیگر نمی‌توان مانع پیشرفت او شد
من هیچوقت مثل تو نمی‌شم, هیچوقت, من همیشه تغییر می‌کنم
فیلمی از اینگمار برگمان بنام سکوت
در جشنواره کن دهه 50 تو اولین جایزه‌ات رو بردی
دو بار در جشنواره ونیز برنده شدی و خرس طلایی در جشنواره برلین رو بردی
دو جایزه اسکار برنده شدی و همه اینها در دهه‌ 50 اتفاق افتاد
در دهه 60 هم جوایز و افتخارات زیادی شامل حالت شد
بی‌تردید، توئی که بیشترین تعداد جایزه رو در طول تاریخ سینما برنده شدی
اینگمار برگمان
اینگمار برگمان برای دو سال متمادی
دو جایزه اسکار بدست آورد
انتظارش رو داشتی؟ - نه، نه در این زمان -
فکر نمی‌کردم
دیگه کسی مثل اینگمار برگمان وجود نخواهد داشت,,, یه هنرمند واقعی
یه استاد
برگمان یه جغرافیا‌دان خیلی ماهره
ما درباره قرن‌های 16 و 17 میلادی صحبت می‌کنیم وقتی که هنوز داشتن قاره‌های جدید کشف می‌کردن
فکر کنم علاوه بر فیلمسازی در تحقیقات و مطالعه هم خیلی جدی بود
جاه‌طلبی عجیبی داشت
سعی می‌کرد جاهاییه که برای ما ناشناخته و غیرقابل‌دسترس هستن رو پیدا کنه
جاهایی که اصلا نمی‌شناختیم
سعی می‌کرد اون جاها رو به همه نشون بده البته بستگی به داستان فیلم‌ها داشت
جست‌و‌جو برای پیدا کردن,,,, ,,,راه‌هایی برای نفوذ به روح
و تلاشی برای به تصویر کشیدنش بود
همیشه به من بی‌توجهی کردی
ولی می‌خواستی برام جبران کنی
تا جایی که تونستم از خودم دفاع کردم ولی درمونده بودم
اواخر دهه 60 برگمان شروع به فیلمبردای فیلم‌های رنگی کرد
و همچنان فیلم‌های خارق‌العاده‌ای درباره زندگی و روابط انسان‌ها ساخت
!اونجاست
!چقدر هم تو به دیگران اهمیت می‌دی
!آره، خوبه! عالیه
مرسی, تموم شد - بازم می‌خوای بگیری؟ -
انتصاب جدیدش یه موقعیت عالیه, حتی اگه داره شوخی می‌کنه
اون همیشه موفق می‌شه, همیشه, آمین
چی می‌شه اگه روی اون تمرکز کنیم؟
و در دهه 80 او شناخته‌شده‌ترین فیلمش را ساخت
فیلمی درباره کودکی‌اش
!دوباره می‌گیریم! موزیک رو پخش کنید
دوباره می‌گیریم, باشه؟
!آماده باشید
فانی و الکساندر می‌تونه به عنوان شاهکار برگمان در نظر گرفته بشه
با‌شکوه‌ترین فیلمش
بعد عروسک‌ها رو سر جاشون می‌ذاریم
,,,چه جادوی عجیبی اونجا هست
!یک، دو، سه
فکر می‌کنم این فیلم یکی از شادترین فیلم‌هام باشه
همیشه می‌تونم این فیلم رو تو جایگاه بالاتری نسبت به بقیه فیلم‌هام قرار بدم
می‌خواست دوباره طفره بره و یه تاکسی گیر بیاره
ولی ما دیدیمش و دنبالش رفتیم
باید برمی‌گشت سر فیلمبرداری و این بار راهی برای فرار نداشت
اولین سوال: حالت چطوره؟
خوبم, کلی کار دارم
بردن چهارمین اسکار چه حسی داره؟ - ,,,من که نبردم, برنده‌ها بردن -
سون نیکویست، آنا آسپ، ماریک ووس و خود فیلم
خیلی خوبه, عالیه, خوشحالم
,,,بنظرت - کلک نمی‌زنید؟ می‌خواین عقب‌عقب برگردیم؟ -
اینگمار برگمان
الو؟
سلام اینگمار، حالت چطوره؟
توی درّه‌ی مرگ بودم
جدی؟ - آره, حالم خیلی بد بود -
واقعا؟ - آره -
اینروزها، عملا دارم برای خودم زندگی می‌کنم
خودم تنهای تنها همراه با چیزهایی که حالم رو خوب می‌کنن
می‌دیدم چقدر تنهاست
تابحال آدمی به این تنهایی ندیده بودم
حس می‌کردم اگه راه بره،‌ خونریزی می‌کنه
می‌شه کمی بهم گرمای آدمی بدی؟
بعد ازم خواست کنارش بمونم بعد ازا ینکه غذاش رو خورد
چند دقیقه شونه‌هاش رو ماساژ دادم
استخوون‌هاش رو حس می‌کردم
فکر کنم 4 دقیقه بعدش بود که گفت
به اندازه کافی گرمای انسانی بهم رسید می‌تونی بری
!متشکرم
آره, کاملا حق با توئه
اون عمیقا آدم تنهایی بود
اگه کارهایی که اینگمار کرده بود رو شما هم می‌کردین
دیگه جایگزینی برای تنهایی وجود نداره
وقتی برای داشتن یه خانواده‌ی نرمال نداشت
یا برای چند تا دوست
در جشنواره کن 1998 اینگمار برگمان جایزه نخل طلا رو برنده شد
به عنوان بزرگترین فیلمساز دنیا
امروزه بعد از گذشت 20 سال او همچنان الهام‌بخش است
برام خیلی ارزش داره
واقعا از صمیم قلبم دوستش دارم
عالیه که بتونی همچین میراثی از خودت بجا بذاری
!حتی اگه آدم بی‌شرف و رذلی باشی !کی می‌دونه؟ وای,,,مرد
چنین شاهکارهایی رو بجا گذاشت !برای همیشه
خیلی نترس بود
,,,جسور بود
دوربین رو در عجیبترین زاویه‌های ممکن قرار می‌داد
در زمان خودش تمام دنیا با نبوغ و خلاقیتش آشنا شد
شاهکارهای اون روی تمامی انسان‌ها تاثیرگذارن
باید همین رو می‌گفتم
دلم می‌خواد اینگمار برگمان رو به عنوان یکی
از بزرگترین ارکان تئاتر و سینما به یاد بیارم
اون استاد فیلمسازی بود
دیگه,,, همچین هنرمندی به بزرگی اون در سوئد به چشم نمی‌بینیم
برگمان از "استریندبری" بزرگتر بود [نویسنده‌ی سوئدی]
دختر برگمان: پدرم گفت که از شما بخوام
یه پیرمرد تنها رو ببخشید که امشب به اینجا نیومد
گفت: بعد از سالها
بازی کردن و تصور کردن زندگی و مرگ
سرانجام زندگی من رو احاطه کرده
و من رو تبدیل به آدمی خجالتی و ساکت کرده
تا بحال اینگمار برگمان تنها کسی است که موفق به دریافت این جایزه شده
اگه بتونم گوش‌هام رو ,,,بذارم تو کلاه
دکتر برگمان؟ - بله؟ -
اینگمار برگمان در تاریخ ?? ژوئیه سال 2007 در سن 89 سالگی درگذشت
امسال [2018] اگر زنده بود صد ساله می‌شد
یکی از زیباترین کلوزآپ‌هایی که در تمام زندگیم گرفتم
صحنه‌ی انتهایی این فیلمه
اون ناگهان برمی‌گرده و به جوونی‌ش فکر می‌کنه
به اولین عشقش، به والدینش برای اون قسمت یه کلوزآپ طولانی گرفتم
اون زیباترین کلوزآپیه که در طول زندگیم گرفتم
سال 1957 به انتهای خود می‌رسد
دو فیلم افتتاح می‌شود دو فیلم فیلمبرداری می‌شود
یک فیلم برای تلویزیون و چهار نمایش در یک سال
یک زندگی خصوصی عجیب با چهار رابطه‌ی همزمان و شش فرزند
و روایتی جدید از داستان زندگی‌ای خلاقانه و مسیری
سرشار از سحر و جادویی بی‌سابقه در تاریخ سینما
شاید براتون جالب باشه که برگمان درباره این سال عجیب چه نظری داره؟
تصور کنید که سال 1957 بزرگترین سال زندگی شما بوده
چرا باید اینطور باشه؟ - همینطوری,,, نظرتون چیه؟ -
,,,دو تا از بهترین فیلم‌های شما - نه -
نه من اینطور فکر نمی‌کنم
من همچین فکری نمی‌کنم
,,,می‌دونی
,,,من,,, من فیلم ساختم
تنظیم دوربین‌اتون رو بهم زدم؟
نگرانش نباشید - پشتم بی‌حس شد -
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال