‫«سن‌اومر»
‫قوی‌تر از همیشه باشید ‫به امید ایرانی آزاد
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫عزیزدلم,
‫راما,
‫داشتی مامانت رو صدا می‌زدی,
‫چی؟
‫داشتی می‌گفتی: مامان، مامان,
‫چرت و پرت نگو,
‫وایستا، اجازه بده,
‫اون‌ها جوان‌اند,
‫قهرمانانی بدون تخیل هستند,
‫انقدر سرم رو با احتیاط می‌تراشن ‫تا کاملاً تراشیده بشه,
‫به زعم خودشون وظیفه‌شونه که ‫به خوبی موهای زنان رو بتراشن,
‫ازشون خجالت می‌کشی عزیزم؟
‫نه,
‫تو دیگه مردی,
‫به اندازه کافی رنج می‌کشم,
‫به هنگام شب،
‫فقط صدای قیچی‌هایی که موهام رو ‫کوتاه می‌کنن توی گوشمه,
‫این صداست که غم نبودت رو کاهش می‌ده,
‫امان از این درد!
‫امان از این درد غیرقابل تصور,
‫همگی مشغول خواندن سرود ملی‌اند,
‫این آبروریزی موجب شد ‫داروخونه پدربزرگم تعطیل بشه,
‫تنها مونده‌ام,
‫عده‌ای می‌خندن,
‫شب به خونه برمی‌گردم,
‫کلاس این هفته رو صرف پرداخت ‫به آثار مارگاریت دوراس می‌کنیم,
‫به طور دقیق پرداختن به اینکه،
‫چطور نویسنده‌ای با اتکا به قدرت روایتش،
‫واقعیت جهان هستی رو تجلی می‌بخشه,
‫در خصوص فیلمی که الآن دیدید،
‫قصد دارم این خشونت عریان رو مرتبط کنم،
‫به اهمیت تاریخی زن سر تراشیده‌ای که دوراس،
‫در «هیروشیما، عشق من» خلق می‌کنه،
‫تا نشون بدم چطوری نویسنده ‫موفق شده احساسی مثل شوک،
‫یا طبق چیزی که در پایان ‫دوران جنگ مرسوم بود،
‫احساسی مثل طغیان علیه این اقدامات رو,,,
‫به آهنگی غنایی تبدیل کنه,
‫با گوش دادن به این گفتار،
‫قصد و نیت نویسنده روشن می‌شه,
‫کرامت این زن زیر پا گذاشته شده،
‫شوریده و ناراحته،
‫مثل یک اسیر باهاش رفتار می‌شه،
‫هرچند که موهایش روزی دوباره رشد خواهند کرد،
‫ولی این تجربه تا ابد در ذهن خودش،
‫و تمام اطرافیانش حک شده,
‫این زن که قرار بوده نماد شرمساری باشه،
‫به لطف قلم و کلام نویسنده،
‫نه تنها به یک قهرمان،
‫بلکه به انسانی پاک و منزه بدل شده,
‫سلام,
‫- سلام خانم فال, ‫- سلام آدرین,
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم,
‫سلام,
‫سلام تنینگ,
‫خوبی؟
‫برم به غذا سر بزنم,
‫منم باهات میام,
‫بیا داروهات رو بخور مامان,
‫نگران نباش مامان، چیزی نیست,
‫واقعاً خوشمزه شده,
‫- خوشت اومد؟ ‫- حرف نداره,
‫- خوشمزه‌ست, ‫- مرسی,
‫آدرین، از کارت برامون تعریف کن,
‫خوب پیش می‌ره,
‫کنسرت آخرمون مصادف شده بود ‫با تولد نوازنده‌ی بیس‌مون,
‫حضار براش آهنگ تولدت مبارک خوندن,
‫حسابی داشت کیف می‌کرد,
‫کار و بارم خوبه,
‫باید به کارمون ادامه بدیم,
‫بزنم به تخته,
‫شرایط کاری تو چطوره راما؟ ‫کتاب جدیدت خوب پیش می‌ره؟
‫- شما خوبید؟ ‫- خوبیم,
‫کمی از کار زیاد خسته‌ام، ولی حالم خوبه,
‫انگار نه انگار خسته‌ای، ‫خیلی سرحال و قبراقی,
‫- چه خوب, ‫- گوشواره‌هات خیلی بهت میاد,
‫- راست می‌گه, ‫- مرسی,
‫کم پیش میاد گوشواره بندازی، ‫ولی بهت میادها,
‫امسال تعطیلات می‌خواید کجا برید؟
‫گمون نکنم امسال جایی بریم,
‫کلی کار اساسی توی خونه داریم,
‫منظورت چه کاریه؟
‫چیز خاصی نیست,
‫آره، چیز خاصی نیست,
‫عجب,
‫راستی،
‫می‌شه دوشنبه مامان رو ببری فیزیوتراپی؟ ‫من کارم دیروقت تموم می‌شه,
‫دوشنبه رو نمی‌تونم, کل روز جلسه‌ام,
‫تو چی راما؟
‫- می‌تونی ببریش؟ ‫- نه، راستش نمی‌تونم,
‫بد نیست تو هم زحمتی بکشی,
‫آخه نمی‌تونم, اصلاً اینجا نیستم,
‫اینم از بابا,
‫اون عموزاده‌ات رو یادته؟ ‫هیچ‌وقت ندیده بودیمش,
‫- گمونم بچه عمو بامبا باشه, ‫- چه بدونم,
‫آره، گمونم خودشه,
‫اون زمان جمع‌مون بزرگ بود,
‫کنار همدیگه خوش می‌گذشت,
‫انگار نه انگار بابا اون زمان ‫مریض‌احوال بود,
‫اصلاْ مشخص نیست,
‫مامانم اینجاست, ‫عجب خاطراتی زنده شد,
‫یادش بخیر,
‫ببینش!
‫یادش بخیر,
‫اینم راما,
‫- همیشه آروم بود, ‫- خجالتی بود,
‫چه خاطراتی,
‫همیشه دختر سرکشی بود,
‫مامان؟
‫مطمئنی مشکلی پیش نمیاد؟
‫آره,
‫- رسیدی بهم زنگ بزن, ‫- باشه,
‫می‌بینمت,
‫قیام کنید,
‫لطفاً بنشینید,
‫از خبرنگارها بخواید برن بیرون,
‫لطفاً خبرنگارها از دادگاه خارج بشن,
‫دادستان، لطفاً متهم رو بیارید,
‫آقایون، لطفاً دستبندش رو باز کنید,
‫اگه می‌شه اسم کاملتون رو بگید،
‫تاریخ و محل تولد به همراه ‫نام و نام خانوادگی والدینتون رو بگید,
‫اسمم لورنس کولیه,
‫متولد پونزدهم مارس ۱۹۸۰ ‫توی داکار سنگال هستم,
‫اسم پدرم رابرت کولیه,
‫اسم مادرمم اودیل دیاتا,
‫حرفه‌ی کاری شما چیه؟
‫دانشجوئم,
‫در زمان بازداشت شدن شما، ‫با جناب لوک دومونتت در خانه‌ای،
‫واقع در خیابان ژنرال دوگالو در ‫سن‌مانده، پلاک ۲۹ اقامت داشتید,
‫- تأیید می‌کنید خانم کولی؟ ‫- بله,
‫بفرمایید بنشینید,
‫اکنون دادگاه رو با نظر ‫هیئت منصفه جلو می‌بریم,
‫اگر یکی از شما خانم‌ها و آقایان،
‫با شخص متهم، یا خانواده‌ی متهم،
‫یا کسی از وکلا،
‫یا قضات نسبتی دارید، ‫باید همین الآن اعلام کنید,
‫عضو شماره‌ی پانزدهم:
‫خانم ایولین پرینژنت،
‫متولد بیست و هشتم فوریه ۱۹۵۸ ‫در شهر لیل،
‫که در سن‌اومر مستقر هستند,
‫شغل: حسابدار حرفه‌‎‌ای,
‫رد,
‫عضو شماره‌ی هفدهم:
‫خانم یاسمینا بلحاژ،
‫متولد بیست و دوم ژوئن ۱۹۹۰ در پاریس،
‫که در کلرماریس مستقرند,
‫شغل: مدیر پروژه,
‫رد,
‫عضو شماره‌ی هجدهم:
‫خانم ساندرین دیپورتر،
‫متولد نوزدهم فوریه ۱۹۸۶ در شهر لیل،
‫که در ارمانتیر مستقرند,
‫شغل: پرستاری,
‫لطفاً بنشینید,
‫عضو شماره‌ی بیست و یک:
‫آقای ژولین تیترین،
‫متولد نهم اوت ۱۹۸۶ در کالای,,,
‫خانم کولی، لطفاً بایستید,
‫خانم کولی،
‫شما متهم به قتل دختر پانزده ماهه‌ی خودتون ‫به نام الیز هستید,
‫کیفرخواستی که برای شما می‌خونیم، ‫به جزئیات حقایقی که منجر به,,,
‫دستگیری شما شده اشاره داره,
‫در یازدهم نوامبر ۲۰۱۵،
‫مردی وارد کلانتری شهر برک شد،
‫و گزارش داد که صبح همون روز ‫جسد نوزادی رو در ساحل پیدا کرده,
‫طبق اظهارات، ایشون در ساحل ‫مشغول ماهی‌گیری بودند،
‫که متوجه برآمدگی شکلی ‫در ماسه‌های ساحل شدند,
‫ابتدا تصور می‌کرد فوک دریایی باشد,
‫پس از بررسی متوجه جسد نوزادی شد,
‫پس از بررسی پزشکی قانونی،
‫تأیید شد که جسد دختربچه‌ای است،
‫که علت مرگش غرق شدن ‫و خفگی در آب شور بوده,
‫هیچ اثری از ماده‌ای سمی در بدن نوزاد،
‫یا علائم سوء استفاده‌ای روی بدنش نبود,
‫محققان ابتدا گمان کردند جسد نوزاد مهاجریست ‫که پس از غرق شدن کشتی به دریا افتاده,
‫درست در همون شب،
‫مدیر هتل «لی امبرونز» به کلانتری رفت,
‫ایشون مهمان خانم و نوزادی که ‫شب رو اونجا سپری کرده بودند به خاطر آورد,
‫نامی که از مهمان‌ها داده شد، ‫منجر شد تا افسران,,,
‫پایگاه اطلاعات ملی مهاجران رو جست‌جو کنند,
‫نام اون مهمان لورنس کولی بود،
‫که با آقای لوک دومونتت در خانه‌ای،
‫واقع در خیابان ژنرال دوگالو در ‫سن‌مانده، پلاک ۲۹ زندگی می‌کنه،
‫در منطقه پلیس شهری پاریس,
‫نه روز پس از پیدا شدن جنازه،
‫در تاریخ بیستم نوامبر ۲۰۱۵،
‫افسران به منزل شما اومدند,
‫شما ابتدا بهشون گفتید که دخترتون رو ‫فرستادید داکار پیش مادرتون،
‫تا بتونید پایان‌نامه‌ی ‫خودتون رو تکمیل کنید,
‫افسران به اطلاع شما رسوندند که ‫با نوزاد در گاره‌دونورد رویت شدید،
‫از جمله روی همان ساحل، ‫و همچنین در هتل شهر برک,
‫بنا بر تصاویر ضبط شده ‫توسط دوربین‌های امنیتی،
‫شما بدون نوزاد,,,
‫به پاریس برگشتید,
‫اون‌موقع بود که به کرده‌ی خود اعتراف کردید,
‫به کارآگاهان گفتید علت اینکه ‫دختر خودتون رو کشتید:
‫«راحت‌تر شدن زندگی» خودتون بوده,
‫مدعی شدید این جنایت رو پس از مشاجره‌ای ‫با آقای دومونتت مرتکب شدید,
‫همچنین مدعی شدید که ‫دختر نوزادتون رو در ساحل تنها گذاشتید،
‫به این امید که جریان آب ‫اون رو با خودش ببره,
‫در ادامه شما مدعی شدید:
‫که «گناهی شرم‌آور و ناگوار» مرتکب شدید,
‫در عین حال که مدعی شدید ‫متعهد به فرهنگ غربی هستید،
‫اما پدیده‌های «توهم‌آمیزی» رو ‫توصیف می‌کنید،
‫که نشون بدید شما قربانی شدید,
‫از نفرین «چشم نظر» گفتید،
‫و گفتید خانواده‌تون در سنگال ‫به همراه خانواده‌ی آقای دومونتت،
‫شما رو نفرین کرده‌اند,
‫خانم کولی،
‫می‌دونید چرا دخترتون رو به قتل رسوندید؟
‫نمی‌دونم,
‫امیدوار بودم از این دادگاه به جوابی برسم,
‫- حقایق ادعایی رو قبول دارید؟ ‫- بله، دارم,
‫دفاعیه‌ی شما چیه؟
‫اعتراف می‌کنم بی‌گناهم خانم قاضی,
‫به نظرم مسئولیت گناهش به دوش من نیست,
‫منظورتون از اینکه مسئولیتش ‫به گردن شما نیست چیه؟
‫دو سالِ قبل از مرگ دخترم ‫بدترین سال‌های زندگیم بود,
‫خانم کولی،
‫می‌خوایم ادله‌ی شما رو درک کنیم، ‫لطفاً برامون شرح بدید,
‫خانم کولی، اکنون می‌ریم به سراغ ‫شرایط شما و زندگی‌تون,
‫شما زاده‌ی داکار هستید,
‫مادرتون یعنی اودیل دیاتا شاغل نیست، ‫و پدر شما,,,
‫یعنی رابرت کولی، مترجم سازمان ملل هستند,
‫و هفت سال زن و شوهر بودند,
‫می‌تونید از کودکی‌تون برامون بگید؟
‫کمی بعد از تولدم، پدرم مادرم رو ول کرد ‫تا با زن دیگه‌ای ازدواج کنه,
‫پیش مادرم و مادربزرگم بزرگ شدم,
‫خیلی با مادربزرگم صمیمی بودم، ‫همیشه حواسش بهم بود,
‫خیلی بهم علاقه داشت,
‫بعد مرگش خیلی ناراحت شدم,
‫اسمش الیز بود،
‫مثل اسم دخترم,
‫دوران کودکیت چطوری بود؟
‫از لحاظ مادی چیزی کم و کسر نداشتم,
‫توی خونه‌ی بزرگی با همدیگه زندگی می‌کردیم,
‫زندگی راحت و آرومی داشتیم,
‫گمونم بشه گفت کودکی من ‫کاملاً عادی بوده,
‫خاله‌زاده‌هام پیشم بودن، جشن تولد داشتیم، ‫غسل تعمید داشتیم، کریسمس داشتیم,,,
‫مثل بچه‌ی تک‌فرزند بزرگ شدم,
‫بهم می‌گفتن پرحرف و شوخم,,,
‫هرچند یادمه گاهی اوقات، ‫از بقیه توی زندگیم فاصله می‌گرفتم,
‫مادربزرگم از این بابت نگران بود، ‫ولی نیاز داشتم مدتی تنها باشم,
‫خیلی هم اهل مطالعه بودم,
‫شیفته‌ی ادبیات بودم,
‫- دوستی داشتید؟ ‫- راستش نه,
‫به نظرتون علتش چی بود؟
‫نمی‌دونم,
‫شاید چون شرایط والدینم عادی نبود,
‫یا چون مادرم اجازه نمی‌داد ‫به زبان ولوف صحبت کنم,
‫باعث شد از جمع فاصله بگیرم,
‫چرا نمی‌ذاشت ولوف صحبت کنید؟
‫می‌خواست فرانسوی رو به خوبی یاد بگیرم ‫و فقط فرانسوی صحبت کنم,
‫می‌خواست توی زندگیم موفق بشم,
‫فکر و ذکرش تحصیلات من بود,
‫پدرتون چی؟
‫- به طور مداوم همدیگه رو می‌دیدین؟ ‫- بله، درسته,
‫در ماه می‌تونستم یک روز یک‌شنبه ‫برم خونه‌ی پدرم,
‫پدرم مرد آرومیه,
‫شاید گاهی پرتنش باشه، ولی,,,
‫آدم حساس و فرهیخته‌ایه,
‫سلایقمون توی هنر خیلی شبیه همدیگه‌ست,
‫از طرف دیگه با مادرم,,,
‫می‌شه گفت تنش‌ها بیشتر بود,
‫- خلق و خوی تندی داشت, ‫- یعنی چی؟
‫رابطه‌تون با مادرتون رو چطور توصیف می‌کنید؟
‫دوران جوانی زیاد حضور ‫مادرم رو حس نمی‌کردم,
‫همیشه یا مشغول کار بود، یا خسته از کار,
‫حتی اگه انتظارات زیادی از آینده‌ی من داشت،
‫- همیشه فاصله‌ی بزرگی بینمون بود, ‫- یعنی چی؟
‫منظورتون از «فاصله» چیه؟
‫نمی‌دونم,
‫زیاد نقاط اشتراک نداشتیم,
‫علایقمون به همدیگه شباهتی نداشت,
‫انسان‌های متفاوتی بودیم,
‫مادرتون چند سالی در ایتالیا مستقر بود,
‫ایشون به کارآگاهان ما گفتند،
‫که مرتباً با همدیگه در تماس بودید, ‫حداقل هفته‌ای یک بار,
‫بنا بر چنین اظهاراتی,,,
‫بینتون فاصله‌ای نبوده، ‫بلکه صمیمی بودید خانم کولی,
‫نمی‌دونم,
‫علت اینکه مرتباً حرف می‌زدیم,,,
‫صرفاً این بود که وظیفه‌ی هر آدمیه ‫که خبر از مادرش بگیره,
‫از نظر خودتون والدین شما ‫دوست داشتن بچه‌ای داشته باشن؟
‫نمی‌دونم,
‫این رو باید از خودشون بپرسید، ‫من که چنین حسی نداشتم,
‫از تحصیلاتتون برامون بگید,
‫تحصیلاتم توی رشته‌ی ادبیات کلاسیک بود,
‫در تمام دوره‌های زندگیم ‫توی مدرسه‌ای کاتولیک درس خوندم,
‫شاگرد خوبی بودم,
‫می‌دونستم هدفم فقط درس خونده,
‫پدرم ازم حمایت می‌کرد,
‫می‌خواستم حقوق بخونم,
‫چی شد که اومدید فرانسه؟
‫تا از خانواده‌ام دور بشم,
‫طبق توصیفاتتون کودکی خوبی داشتید،
‫ولی می‌گید قصد داشتید ‫از والدینتون فاصله بگیرید,
‫اینجاش که تناقض داره,
‫به ظاهر شرایطمون خوب بود، ‫ولی درواقع آزاردهنده بود,
‫پدر من,,,
‫روی من فشار زیادی می‌ذاشت,
‫من تنها فرزند خونی پدرم هستم,
‫بار زیادی به دوشم بود,
‫همون‌طور که گفتم شرایط با مادرم،
‫کم و بیش مثل رابطه‌ام با پدرم بود,
‫گاهی اوقات,,,
‫حس می‌کردم می‌خواست ‫آرزوهای خودش رو به من غالب کنه,
‫از وسواس موفقیت خانواده‌ام عذاب می‌کشیدم,
‫شما سال ۱۹۹۸ اومدید فرانسه,
‫پیش یکی از خاله‌هاتون زندگی می‌کردید،
‫در منطقه پنج شهر پاریس,
‫سال‌های اوایل اومدنتون به پاریس چطور بود؟
‫دو سال پیش خاله‌ام زندگی کردم,
‫بعدش با دخترخاله‌ام یعنی مارته هم‌خونه شدم,
‫پدرم خرج اجاره رو می‌داد،
‫منم به کلاس‌های دانشگاهم می‌رسیدم,
‫فکر می‌کردیم شرایط خوب پیش بره، ولی,,,
‫مارته هم کم مشکل ایجاد نکرد,
‫چون بهم حسادت می‌کرد ‫برام مشکلاتی درست کرد,
‫سالی که باهاش هم‌خانه بودم ‫برام مثل جهنم بود,
‫اون زمان ناگهان حس کردم ‫که دیگه تحملش رو ندارم,
‫بعدشم,,,
‫مدتی برای مراسم ختم مادربزرگم ‫توی داکار مستقر شدم,
‫اونجا که بودم,,,
‫رفتار تمام اطرافیانم عجیب بود,
‫بهم لقب آقازاده می‌دادن،
‫چون رفتارم شبیه خانم‌های ‫سفیدپوست پاریسی شده بود,
‫مدتی که اونجا بودم بهم سخت گذشت,
‫با مادرم زیاد جر و بحث می‌کردم,
‫حتی بهم گفت که عوض شدم,
‫فقط دلم می‌خواست زودتر برگردم فرانسه،
‫ولی دیگه تحمل دخترعموم رو نداشتم,
‫برگشتم خونه‌ی خاله‌ام،
‫ولی فقط سه ماه اونجا موندم,
‫خانم بابت پرستاری از بچه‌هاش ‫بهم اتاقی برای استقرار پیشنهاد کرد,
‫بله، مادر اون بچه‌ها یعنی خانم وینسنت،
‫گفته‌ان که خیلی با بچه‌ها مهربون بودید,
‫به گفته‌ی ایشون شما «مهربون و باهوش‌اید»،
‫ظاهراً خیلی شما رو دوست داشتن,
‫ارتباط خوبی با بچه‌هاش گرفتم,
‫چند سالی پرستارشون بودم، ‫ولی بعد کنار کشیدم,
‫پدرم دیگه برام پولی نفرستاد,
‫از اینکه تصمیم گرفتم به جای حقوق، ‫فلسفه بخونم ناامید شده بود,
‫دیگه نمی‌خواست ازم حمایت کنه,
‫پدرم,,,
‫وقتی فهمید که,,,
‫پدرتون نتونستن توی دادگاه ‫حضور به عمل بیارن،
‫گفتن کار فوری توی کامرون دارن,
‫گزیده‌ای از اظهارات ایشون رو ‫براتون بازگو می‌کنم:
‫لورنس دختر مطیع، باهوش و بااستعدادی بود,
‫از وقتی که عازم فرانسه شد، ‫رابطه‌ی ما پیچیده شد،
‫پدرتون به مشاجره‌ای ‫در سال ۲۰۰۲ اشاره می‌کنه،
‫که بعدش قطع ارتباط کردید,
‫این مشاجره درمورد چی بود؟
‫کریسمس بود، پای تلفن بودیم,
‫فهمید که دیگه نمی‌رم دانشگاه,
‫کلاهش رفته بود توی هم,
‫بهش گفتم که,,,
‫می‌خوام جای حقوق برم فلسفه بخونم، ‫ولی اون موافق نبود,
‫بهم گفت اگه نظرم رو عوض نکنم، ‫دیگه ازم حمایتی نمی‌کنه,
‫پس اونموقع بود که قطع ارتباط کردید؟
‫بله,
‫وقتی پدرتون تصمیم گرفت ‫دیگه از شما حمایت نکنه،
‫اونموقع بود که میونه‌ی شما ‫با خانم وینسنت خراب شد؟
‫بله، همون موقع بود,
‫منبع درآمدی نداشتم,
‫نمی‌تونستم اجاره خونه‌ام رو بدم، ‫مادرمم نمی‌تونست کمکم کنه,
‫خانم وینسنت گفته که وقتی ‫ازتون خواست که از پیشش برید،
‫سعی کردید از لحاظ عاطفی ‫ازش باج‌خواهی کنید,
‫درست نیست, صرفاً خواستم ‫بهم کمی وقت بده,
‫باید چاره‌ای پیدا می‌کردم,
‫نمی‌خواستم برگردم خونه‌ی خاله‌ام,
‫همون زمان می‌شد که,,,
‫شما پیش آقای دومونتت مستقر شدید؟
‫بله,
‫از کجا باهاش آشنا شدید؟
‫توی مهمونی شام خونه‌ی خاله‌ام,
‫خاله‌ام توی سنگال باهاش آشنا شده بود,
‫گمونم خاله‌ام بهش چشم داشت,
‫چرا چنین فکری می‌کنی؟
‫نمی‌دونم,
‫از اینکه می‌اومد دیدنش ‫خیلی هیجان‌زده می‌شد,
‫همیشه به این مسئله شک داشتم,
‫براش عشوه‌گری می‌کرد,
‫هرموقع از خود لوک می‌پرسیدم ‫این مسئله رو انکار می‌کرد,
‫گمونم ازم دعوت کرده بود ‫تا لوک رو تحت تأثیر قرار بده,
‫لابد داشتن خواهرزاده تحصیل‌کرده ‫باعث می‌شد جذاب‌تر به نظر برسه,
‫اون شب زیاد حرف زدیم,
‫لوک سنگال رو خوب بلد بود، ‫مدتی اونجا زندگی کرده بود,
‫روز بعدش من رو به نمایشگاهی دعوت کرد,
‫کمی با همدیگه وقت گذروندیم,
‫علی‌رغم اختلاف سنی‌مون ‫با همدیگه خوب تا می‌کردیم,
‫اون پنجاه و هفت سالش بود،
‫من و بیست و چهار سالم,
‫آیا قبل رابطه‌تون با آقای دومونتت، ‫با کس دیگه‌ای رابطه داشتید؟
‫تنها رابطه‌ی عاشقانه‌ی من ‫با آقای دومونتت بوده,
‫به جز آقای دومونتت با کسی ‫رابطه‌ی جنسی نداشتید؟
‫خیر,
‫جفتتون سر زندگی کردن با همدیگه ‫توافق کرده بودید؟
‫گمونم لوک تمایلی نداشت،
‫ولی برای من زندگی کردن باهاش راه‌حل بود،
‫دیگه نمی‌تونستم پیش خانم وینسنت بمونم,
‫بعدشم,,,
‫تمام مدت پیش خودش موندم,
‫قبل آشنایی‌تون چقدر شناخت قبلی ‫از آقای لوک دومونتت داشتید؟
‫می‌دونستم مدتی آفریقا زندگی کرده,
‫می‌دونستم برای شرکت حمل و نقلی ‫بزرگی کار می‌کنه,
‫و از کارش کنار کشیده بود تا علاقه‌اش ‫به مجسمه‌سازی رو دنبال کنه,
‫کمی بعد اینکه آشنا شدیم،
‫به استودیوی هنرمندی توی ‫سن‌مانده نقل‌مکان کرد,
‫اون موقع که تصمیم گرفتید باهاش ‫زندگی کنید، احساس می‌کردید دوستش دارید؟
‫بله,
‫اونموقع بود که به روال دانشگاهتون برگشتید؟
‫لوک تشویقم کرد که تحصیلم رو ادامه بدم,
‫بهم پیشنهاد پرداخت هزینه تحصیل داد، ‫که بعدها بتونم برای خودم مستقل بشم,
‫وقتی با لوک دومونتت رفتید زیر یک سقف،
‫می‌دونستید که دختری داره؟
‫که همچنان متأهله؟
‫علی‌رغم اینکه با خانواده‌اش زندگی نمی‌کرد؟
‫بله,
‫از همون اولش می‌دونستم,
‫دخترش رو یکی دو باری ‫توی سن‌مانده دیده بودم,
‫همسرش رو یک‌بار دیده بودم,
‫سوالی ندارید؟
‫بفرمایید مشاور وادنی,
‫بعد اینکه رفتید زیر یک سقف، ‫رابطه‌ی شما با خانواده‌ی,,,
‫آقای دومونتت چطور بود؟
‫من رو بهشون معرفی نکرد,
‫لوک هفته‌ای یک بار برای ناهار باید ‫می‌رفت پیش همسرش، منم حق نظری نداشتم,
‫نمی‌دونم درموردم بهش چی گفته، ‫به خودمم چیزی نمی‌گفت,
‫وقتی اون کنارش بود انگار ‫من براش وجود نداشتم,
‫می‌گفت صرفاً با همدیگه دوستن، ‫ولی من از این حرفش مطمئن نبودم,
‫من رو به عروسی دخترش دعوت نکردن،
‫ولی ازم خواست که غذای مراسم رو درست کنم,
‫بعد اینکه مهمونی توی استودیو شروع شد، ‫لوک برام توی هتلی اقامت گرفت,
‫یواشکی من رو از در پشتی می‌برد,
‫دیگه سوالی ندارم خانم قاضی,
‫خانم کولی، در چه برهه‌ای,,,
‫ارتباطتون با آقای دومونتت دچار اختلاف شد؟
‫مسائل بخصوصی باعث شد ‫بینمون جدایی بیفته,
‫منظورتون چیه؟
‫رویاهایی می‌دیدم,
‫مثل نوعی خاطره,
‫درمورد رازی که مخفی می‌کرد,
‫رازی که به هیچ‌کس نمی‌گفت,
‫چنین چیزی رو به کارآگاهان ما نگفته بودید,
‫توصیفات شما آزار و اذیت مکرر،
‫تحقیر، بی‌تفاوتی و عدم علاقه بود,
‫شما از این مسائل ناراضی بودید,
‫از طرفی بابت دیدار از برادرش ‫توی اوورنی از دستش عصبانی بودید,
‫نه,
‫یعنی رفتار لوک بود که ‫باعث می‌شد برام سوال پیش بیاد,
‫منظورم مهمونی و جشن‌هاییه که با به اصطلاح ‫«زن سابقش» برگزار می‌کرد، نه با من,
‫انگاری که,,,
‫یک شخصی یا نیرویی می‌خواست ‫بین من و اون فاصله بیفته,
‫شما دلتون بچه می‌خواست؟
‫نه,
‫- نکات پیشگیری انجام می‌دادید؟ ‫- نه، روابط جنسی ما پراکنده بود,
‫وقتی لوک دومونتت متوجه حاملگی شما شد، ‫گفتید می‌خواید بچه رو نگه دارید,
‫علتش چی بود؟
‫لوک اونقدری دیر متوجه شد ‫که نمی‌شد سقط جنین انجام داد,
‫برخلاف چیزی که توی اظهاراتش گفته، ‫من از عمد نخواستم حامله بشم,
‫طی تمام دوران حاملگی‌ام،
‫بهم نگاه می‌کرد و مدام می‌پرسید:
‫می‌خوای چی کار «کنی», ‫نمی‌گفت می‌خوای چی کار «کنیم»,
‫منم بهش گفتم:
‫«نگران نباش،
‫زندگی تو سر جاش می‌مونه،
‫همچنان می‌تونی وجود من ‫و این بچه رو منکر بشی,»
‫اونم به کارش ادامه داد,
‫می‌تونید بنشینید,
‫آقای دومونتت، لطفاً بیاید جلو,
‫مایلیم اظهارات شما رو بشنویم,
‫آقای دومونتت، با نگاه به گذشته،
‫اقدام خانم کولی رو چطور شرح می‌دید؟
‫قابل درک نیست خانم قاضی،
‫کاری که لورنس کرد قابل درک نیست,
‫جوری که از لیلی مراقبت می‌کرد، ‫مشخص بود براش مادر خوبی بود,,,
‫هر روز خدا بهش پیغام می‌داد,
‫جفتمون لیلی رو دوست داشتیم,
‫لورنس کولی پیش‌تر گفتند,,,
‫که شما نسبت به ‫خونه مشترکتون بی‌میل بودید,
‫شما موافقید؟
‫نه,
‫می‌شه گفت از سرعت وقوع ‫چنین اتفاقی جا خوردم،
‫ولی با کمال میل ازش استقبال کردم,
‫قرار ما یک دوره‌ی سه ساله بود،
‫که بتونه درسش رو تموم کنه و به عنوان ‫مدرس دانشگاه شغلی پیدا کنه,
‫قرارمون همین بود,
‫به نظرم اکثر اوقات ‫با همدیگه کنار می‌اومدیم,
‫من که می‌گم کنار همدیگه خوشبخت بودیم,
‫حداقل اوایل این‌طوری بود,
‫زیاد با همدیگه بیرون می‌رفتیم,
‫افتخار می‌کردم که ‫چنین زنی رو کنار خودم دارم,
‫گاهی اوقات وقتی درمورد,,,
‫مشکلاتش توی نوشتن پایان‌نامه ‫باهام درددل می‌کرد،
‫دروغ نگم متوجه حرف‌هاش نمی‌شدم,
‫کمکی از دستم براش برنمی‌اومد، ولی,,,
‫همیشه تحت تأثیر این,,,
‫دانشی که داشت قرار گرفتم,
‫ولی,,,
‫البته اینم باید اضافه کنم،
‫که کنار اومدن با لورنس کار ساده‌ای نیست,
‫شدیداً نسبت به هر کسی حسادت می‌کرد,
‫هرموقع خانمی با من صحبت می‌کرد،
‫شکاک و پرخاشگر می‌شد,
‫روزها از دستم عصبانی می‌موند،
‫و باهام یک کلمه صحبت نمی‌کرد,
‫سکوتش خیلی پرخاشگرانه بود,
‫اغلب بهم می‌گفت اگه ‫زیادی پیر و درمانده بشم،
‫ولم می‌کنه و می‌ره,
‫برام مثل روز روشن بود ‫که یک روز قراره ترکم کنه,
‫از نظرتون رابطه‌ای که با خانم کولی داشتید،
‫رابطه‌ی عاشقانه به حساب میاد؟
‫بله,
‫به نظرم رابطه عاشقانه داشتیم،
‫که نمی‌دونیم چرا ولی به مسیر اشتباهی رفت,
‫ولی بدون شک رابطه عاشقانه بود,
‫ما صاحب بچه‌ای شدیم که ‫جفتمون خیلی دوستش داشتیم,
‫و برخلاف اوقات‌تلخی لورنس،
‫وقتی سه نفری کنار همدیگه دراز می‌کشیدیم،
‫حس می‌کردم خوشبخت‌ترین مرد دنیام,
‫ولی هیچ‌وقت خانم کولی رو ‫به دوستان یا اقوامتون معرفی نکردید,
‫به کسی درمورد تولد الیز نگفتید,
‫برای این چه توجیهی دارید؟
‫فکر می‌کردم لورنس ‫از رابطه‌مون خجالت می‌کشه،
‫مدام بهم می‌گفت که من زیادی پیرم، ‫منم نمی‌خواستم بهش فشار بیاد,
‫و از اونجا که حساس بود,,,
‫می‌ترسیدم حرفی نزنم یا کاری نکنم ‫که برداشت اشتباه کنه،
‫پس از مسائل بخصوصی دوری می‌کردم,
‫و برای الیزم بهتر بود,
‫شرایط برای همه‌مون ساده‌تر بود,
‫شما گفتید قبل از تولد بچه‌تون،
‫بین شما فاصله افتاد,
‫به پیشگیری از بارداری فکر نکرده بودید؟
‫نه,
‫لورنس بهم گفته بود به خاطر بیماریش، ‫نیازی به پیشگیری نداریم,
‫شما رو از حاملگیش مطلع نکرد؟
‫شما کی متوجه شدید که حامله‌اند؟
‫البته که از قبل شک کرده بودم,
‫ولی هرموقع ازش می‌پرسیدم ‫مرتباً انکار می‌کرد,
‫وقتی که بهم گفت دیگه زیادی دیر شده بود,
‫مجبور بودم زیاد ازش دور بمونم,
‫زیاد می‌رفتم کلرمونت که به,,,
‫برادر رو به موتم سر بزنم,
‫به طرز عجیبی اون دوران ‫رابطه‌مون داشت بهتر می‌شد,
‫انگاری لورنس آروم‌تر شده بود,
‫بعد ماه اوت که شد، ‫طی یکی از همون دیدارهام،
‫وقتی برگشتم دیدم لیلی اونجاست,
‫چه حسی داشتید وقتی برگشتید ‫و توی خونه بچه‌ای دیدید؟
‫جا خورده بودم,
‫وقتی لورنس رو توی تخت با بچه دیدم جا خوردم،
‫وقتی فهمیدم بهم زنگ نزد ‫و خبر نداد جا خوردم,
‫ولی با این اوصاف دو روز قبل از,,,
‫تاریخ زایمانی که بهم داده بود برگشتم,
‫کمی بعد لورنس بهم گفت که ‫لیلی رو باید بفرسته سنگال،
‫که خودش درسش رو تموم کنه ‫و شغلی پیدا کنه,
‫گفت من انقدر پیرم که نمی‌تونم ‫از بچه به خوبی مراقبت کنم،
‫می‌گفت مادرش توی داکار ‫از لیلی مراقبت می‌کنه,
‫خانم قاضی، اگه امکانش هست,,,
‫مایلم درمورد لیلی صحبت کنم, ‫کسی بهش اشاره‌ای نمی‌کنه,
‫می‌خوام درموردش صحبت کنم، ‫من بودم که مواظبش بودم,
‫هر روز صبح اگه هوا خوب بود، ‫با خودم می‌بردمش پارک بوآ دو وینسنس,
‫پرستارهای اونجا من رو می‌دیدن،
‫مرتب می‌دیدنش که توی کالسکه‌ش نشسته،
‫و بهم می‌گفتن چقدر بچه‌ی بامزه‌ایه,
‫یک روز من,,,
‫از دست لیلی عصبانی شدم، ‫مسئله‌ی خاصی نبود,
‫ولی لورنس از دستم عاصی شد، ‫بهم تهمت زد که لیلی رو دوست ندارم,
‫گفتم از زنم جدا می‌شم و باهاش ازدواج می‌کنم ‫که هر کاری برای خودش و لیلی می‌کنم,
‫ولی طی دوران حاملگی خانم کولی،
‫شما ازشون مواظبت می‌کردید؟
‫به قرارهای دکترشون یا سونوگرافی می‌رفتید؟
‫نه، راستش عادت نداشتم, ‫اون زمان ما چنین کاری نمی‌کردیم,
‫وقتی من دختردار شدم آقایون ‫اهل این کارها نبودند,
‫همچنین قبول نداشتید که پدر بچه‌اید,
‫که حتی وقتی کارآگاهان با شما تماس گرفتند،
‫شما تلفن رو برداشتید و بهشون گفتید:
‫«بله، بچه‌ای اینجا زندگی می‌کنه، ‫ولی من پدرش نیستم,»
‫بهشون گفتید بچه‌ی دوست‌دخترتونه,
‫برای این چه توجیهی دارید آقای دومونتت؟
‫لورنس مدام بهم می‌گفت که ‫«بچه‌ی منه، مال خودمه»,
‫وقتی ازش خواستم بچه رو ببره ثبت احوال،
‫بهم گفت که برده بودش و ‫فامیلی خودش رو بهش داده,
‫با خودم گفتم احتمالاً بهتر باشه,
‫چون اگه لیلی توی سنگال ‫با اسم دومونتت می‌بود،
‫شرایط برای خودش پیچیده می‌شد,
‫جلوی دختر بزرگتون یعنی آدلاین ‫اشاره‌ای به لیلی نکرده بودید؟
‫انقدر پیچیده بود که نمی‌دونستم ‫چطور براش توضیح بدم،
‫دخترم خودش مادره,,,
‫وقتی خانم کولی بدون لیلی برگشت، ‫شما لباس‌های بچه رو جمع کرده بودید،
‫که به خیریه اهدا کنید,
‫درمورد تولدش به احدی نگفته بودید,
‫اصلاً تصمیم مادرش برای فرستادن بچه ‫به سنگال رو زیر سوال نبردید,
‫خانم کولی مدعیه که شما ذره‌ای ‫به لیلی و خودشون اهمیت نمی‌دادید,
‫حتی توی مراسم ختم بچه‌تون نبودید,
‫این موارد به نظر خودتون ‫چطور جلوه می‌کنه آقای دومونتت؟
‫نمی‌دونم راستش,
‫نمی‌دونم,
‫محل مراسم خاکسپاری خیلی دور بود،
‫نمی‌تونستم تا اونجا برم,
‫مرگ لیلی برای من قابل باور نبود,
‫نمی‌تونستم هضمش کنم,
‫نمی‌دونم، نمی‌دونم واقعاً!
‫دادستان، سوالی از ایشون ندارید؟
‫آقای دومونتت، من هیچ شکی,,,
‫به حسن نیت شما نسبت به خانم کولی ندارم,
‫وقتی ایشون پیش شما اومدن، ‫شرایطشون بحرانی بود،
‫شغلی نداشتند، خونه‌ای نداشتند،
‫حتی مشغول تحصیل نبودند, ‫شما بودید که بهش جا دادید,
‫شما براش کاری پیدا کردید و مجابش کردید ‫که برگرده سراغ تحصیلش،
‫حتی هزینه تحصیلش رو دادید,
‫اصلاً چه کاری برای این خانم نکردید؟
‫ولی ایشون,,,
‫در پاسخ,,,
‫اصلاً مایلم خودتون بگید که ‫خانم کولی در ازاش چی بهتون داد,
‫هرچند به عشق شما ‫نسبت به این خانم شکی ندارم،
‫ولی به نظرتون ممکنه برای صلاح خودش ‫با شما زیر یک سقف اومده باشه؟
‫نه، گمون نکنم,
‫به نظرم کاملاً از روی عشق بود,
‫بفرمایید خانم مشاور,
‫آقای دومونتت، به نظرتون شما مسئولیت ‫اخلاقی در قبال این پرونده دارید؟
‫بله,
‫مسئولیت همه‌چیز با خود منه,
‫بابت همه‌ش خودم رو مقصر می‌دونم، ‫نتونستم از لیلی محافظت کنم,
‫الآنم دارم تقاص کاری رو پس می‌دم ‫که نمی‌تونم جبرانش کنم,
‫همه‌چیزم رو از دست دادم, ‫زندگیم دیگه ارزشی نداره,
‫لباس من مشکیه آقای دومونتت، ‫قرمز نیست,
‫نقش من قضاوت شما نیست,
‫ولی می‌خوام از بی‌انصافی شما بگم،
‫از عدم مشارکت شما توی تولد دخترتون,
‫شما نه می‌خواستید ایشون حامله بشن،
‫نه بچه رو می‌خواستید,
‫اصلاً قصد نداشتید تغییری ‫در روند زندگی‌تون ایجاد کنید,
‫ادعا دارید که می‌خواید از لیلی بگید، ‫ولی تمام حرف‌هاتون برای خودتونه,
‫ناراحتی لورنس کولی ‫برای شما واضح و روشن بود،
‫ولی خودتون رو زدید به اون راه،
‫چون نمی‌خواستید ببینیدش,
‫چون براتون مهم بود,
‫می‌تونید بنشینید آقای دومونتت,
‫بایستید خانم کولی,
‫خانم کولی،
‫شرایط زندانتون چطوریه؟
‫آرومه,
‫سه ماه اولی که اونجا بودم،
‫از سلولم خارج نشدم,
‫می‌ترسیدم تنها برم بیرون,
‫بعدش,,,
‫تقریباً دو سه ماه بعد که شد،
‫کم‌کم با بقیه ارتباط گرفتم,
‫طبق گزارشات از زندان سکودین، ‫شما شخصیت آروم،
‫خوش برخورد، کم‌توقع و قابل احترامی دارید,
‫بله,
‫به طور کلی، زندانی کردنم ‫شرافتمندانه‌ترین کار ممکن بود,
‫چند ماه بعد اینکه به زندان رفتید،
‫گفته بودید کسی اذیتتون می‌کنه,
‫گمون نکنم کسی بتونه با مادری,,,
‫که بچه‌ی خودش رو کشته همدردی کنه,
‫ترس زندگیشون کاری بود که من کردم,
‫جلسه رسیدگی رو به تعویق می‌ندازیم,
‫- ببخشید، اسمتون رو نمی‌دونم, ‫- راما هستم,
‫از آشنایی خوش‌وقتم,
‫من هتلم اینجاست,
‫مال من کمی جلوتره,
‫- فردا می‌بینمت, ‫- آره,
‫خیلی دلم می‌خواست با همدیگه چیزی بخوریم،
‫ولی الآن دیروقته و باید بخوابم,
‫متوجهم,
‫اگه خواستی می‌تونیم فردا ناهار بخوریم,
‫باشه, با کمال میل,
‫فردا می‌بینمت,
‫شب بخیر,
‫- سلام ژان‌کلود, ‫- سلام راما,
‫ببخشید، فرصت نشد اون‌موقع ‫تماست رو جواب بدم,
‫فدای سرت، مشکلی نیست,
‫دادگاه چطور بود؟ حالش چطوره؟
‫انگار خیلی حالش خوبه,
‫مطبوعات می‌گن عین فرانسوی‌های ‫فرهیخته صحبت می‌کنه,
‫صرفاً مثل خانم‌های ‫فرهیخته حرف می‌زنه، همین,
‫آره، راست می‌گی,
‫خب، پس امروز واقعاً اوضاع خوب پیش رفت,
‫کلی حرف و حدیث درمورد این پروژه‌ات هست,
‫فقط مطمئن نیستن عنوانش چیه,
‫به نظرشون «دورافتاده‌ی مدئا» ‫زیاد مهیج نیست,
‫چون هر کسی که داستان مدئا رو نمی‌دونه,
‫به نظرشون باید ارجاعی به دادگاه باشه,
‫بهشون گفتم این عنوان موقته,
‫ولی مگه همه داستان مدئا رو نمی‌دونن؟
‫خیلی‌خب، باشه,
‫من نگران هیچی نیستم، ‫تو کار خودت رو بکن,
‫هرموقع آماده بودی می‌خونمش، ‫صرفاً خواستم خبرها رو بهت بدم,
‫و می‌خواستم بهت بگم دل تو دلمون نیست ‫کتاب آخرت رو بخونیم,
‫ارقام رسید دستمون، واقعاً چشمگیر بود,
‫مطبوعات خیلی تحویلمون گرفتن,
‫عالیه, حرف نداره,
‫برگشتی بهم سر بزن,
‫با همدیگه ناهار می‌خوریم,
‫حتماً سر می‌زنم, مرسی که در جریانم گذاشتی,
‫خب، پس زودی می‌بینمت,
‫- می‌بینمت, ‫- خداحافظ,
‫من رو بهشون معرفی نکرد,
‫لوک هفته‌ای یک بار برای ناهار باید ‫می‌رفت پیش همسرش، منم حق نظری نداشتم
‫نمی‌دونم درموردم بهش چی گفته، ‫به خودمم چیزی نمی‌گفت,
‫وقتی اون کنارش بود انگار ‫من براش وجود نداشتم,
‫می‌گفت صرفاً با همدیگه دوستن، ‫ولی من از این حرفش مطمئن نبودم,
‫من رو به عروسی دخترش دعوت نکردن،
‫ولی ازم خواست که غذای مراسم رو درست کنم,
‫بعد اینکه مهمونی توی استودیو شروع شد، ‫لوک برام توی هتلی اقامت گرفت,
‫یواشکی من رو از در پشتی می‌برد,
‫جوری که از لیلی مراقبت می‌کرد،
‫مشخص بود براش مادر خوبی بود,,,
‫هر روز خدا بهش پیغام می‌داد,
‫جفتمون لیلی رو دوست داشتیم,
‫لورنس کولی پیش‌تر گفتند که شما نسبت به ‫خونه مشترکتون بی‌میل بودید,
‫شما موافقید؟
‫رابطه‌تون با مادرتون رو چطور توصیف می‌کنید؟
‫دوران جوانی زیاد حضور ‫مادرم رو حس نمی‌کردم,
‫همیشه یا مشغول کار بود، یا خسته از کار,
‫حتی اگه انتظارات زیادی از آینده‌ی من داشت،
‫- همیشه فاصله‌ی بزرگی بینمون بود, ‫- یعنی چی؟
‫منظورتون از «فاصله» چیه؟
‫نمی‌دونم,
‫زیاد نقاط اشتراک نداشتیم,
‫علایقمون به همدیگه شباهتی نداشت,
‫انسان‌های متفاوتی بودیم,
‫بایستید خانم کولی,
‫خانم کولی،
‫شما اغلب درمورد شرایط زندگیتون ‫قبل تولد الیز,,,
‫با احساسی مثل تنهایی یاد می‌کنید,
‫روزگارتون رو چطور می‌گذروندید؟
‫دانشگاه رو رها کرده بودید، ‫وقتتون رو صرف چه کاری می‌کردید؟
‫هیچ‌وقت اندازه سال قبل تولد لیلی، ‫احساس حقارت و خواری نمی‌کردم,
‫افسردگیم داشت تشدید می‌شد,
‫ساعت‌ها توی جنگل قدم می‌زدم,
‫خوشم می‌اومد توی جنگل قدم بزنم، ‫چون اونجا کسی مزاحمم نمی‌شد,
‫توی استودیو که بودم، ‫سکوتش حس متفاوتی داشت,
‫می‌ترسیدم اونجا تنها باشم,
‫از چی می‌ترسیدید؟
‫فضای اونجا داشت دلگیر می‌شد,
‫ماه‌ها طول کشید تا بتونم ‫صبح از توی تختم بلند بشم,
‫نمی‌تونستم سرم رو بالا بگیرم، ‫وگرنه سردرد می‌گرفتم,
‫از شدت تار دیدن,
‫صداهای عجیبی می‌شنیدم، ‫مثل صدای اکو توی دیوار,
‫پاهام می‌لرزید، حتی نمی‌تونستم راه برم,
‫وقتی رفتم به لوک درموردش بگم، ‫نمی‌خواست چیزی بدونه،
‫نمی‌خواست بهم گوش بده,
‫انقدر درگیر برادر مریضش بود، ‫که من رو نادیده می‌گرفت,
‫با پزشکی مشورت کردید؟
‫اول رفتم پیش روان‌پزشک، ‫بعدشم متخصص استخوان, کمکی نکرد,
‫تنها نتیجه منطقی که می‌شد گرفت ‫این بود که جادو شده بودم,
‫از چندین نفر مشورت گرفتم،
‫روشن‌بینانی که تلفنی حرف می‌زدیم، ‫تمام حرف‌هاشون به شرایط من می‌خورد,
‫برای همین بهشون اعتماد کردم,
‫ولی طبق تحقیقات,,,
‫هیچ‌کدوم از روشن‌بینانی که می‌گی ‫ظاهراً تو رو یادشون نیست,
‫مأموران ما هیچ ردی از,,,
‫تراکنش‌های بانکی پیدا نکردند,
‫همچنین سوابق مخابرات شما ‫چنین چیزی رو ثبت نکرده,
‫ولی بهشون زنگ زده بودم,
‫عجیبه که من رو یادشون نیست,
‫هفت صبح هر روز به یکی‌شون زنگ می‌زدم, ‫اسمش پاتریشیا بود,
‫پاتریشیا آنتونیا اظهارنامه‌ش رو نوشته,
‫ایشونم شما رو یادش نیست,
‫نمی‌دونم چرا چنین حرفی زده,
‫من همه‌چیز رو بهش گفتم,
‫فکر می‌کردم درکم می‌کنه,
‫درمورد خوابم بهش گفتم،
‫همونی که پروانه‌های غول‌پیکر ‫به استودیو حمله کرده بودن,
‫بهم گفت کسایی می‌خوان اذیتم کنن,
‫پس چرا هیچ مدرکی نیست؟
‫حتی یک سابقه مخابراتی نیست,
‫نمی‌دونم,
‫شما گفتید مشکلاتتون یک سال ‫قبل از تولد الیز شروع شد,
‫یعنی تقریباً از زمانی که حامله شدید، درسته؟
‫آره، احتمالاً درست باشه,
‫تاریخش رو خاطرم نیست,
‫آیا عمداً بارداری‌تون رو کتمان کردید؟
‫من جوری رفتار کردم که انگار حامله نیستم، ‫کتمان و مخفی‌کاری نکردم,
‫وقتی حس کردید که حامله‌اید، ‫رفتید با دکتری مشورت کنید؟
‫پیش هیچ دکتری نرفتم، ‫به کسی چیزی نگفتم,
‫از زایمان برامون تعریف کنید,
‫خودم تنهایی لیل رو توی ‫استودیو به دنیا آوردم,
‫چرا نرفتید بیمارستان؟
‫نمی‌دونم، انگار توی سیاه‌چاله‌ای بودم,
‫نمی‌تونستم برم بیرون,
‫هیچ‌کس رو نمی‌دیدم,
‫می‌ترسیدم و می‌خواستم از لیلی محافظت کنم,
‫علیه چی ازش محافظت کنید؟
‫از نیت سوء بقیه,
‫درست قبل تولد چه حالت ذهنی داشتید؟
‫نگران بودم,
‫می‌ترسیدم که موفق نشم,
‫برای زایمان آماده شده بودید؟
‫بله,
‫از قبل‌ترش خودم رو آماده کرده بودم,
‫درمورد چگونگیش تحقیق کرده بودم,
‫از مامانم پرسیدم چطوری از نوزاد مراقبت کنم، ‫ولی دلیلش رو بهش نگفتم,
‫موقع زایمان لیلی شب بود,
‫نهم ماه اوت سال ۲۰۱۴ بود، ‫ساعت ۴:۴۴ صبح,
‫احساس تنهایی می‌کردی؟
‫وقتی اولین انقباض رو حس کردم،
‫می‌دونستم بچه‌ام داره میاد,
‫آشفته بودم، ولی,,,
‫برام لحظه‌ی خاصی بود,
‫وقتی به دنیا اومد، محو زیباییش شدم,
‫اون موجود کوچولو مجذوبم کرده بود,
‫نگران نبودید این رازداری ‫پیامدهای ناجوری داشته باشه؟
‫به نظر نمی‌اومد لیلی مشکلی داشته باشه,
‫حتی زیاد گریه نکرد,
‫توی وجودش آرامش باورنکردنی‌ای داشت,
‫وقتی اولین انقباضت رو حس کردی،
‫چرا به لوک دومونتت خبر ندادی؟
‫لوک توی اوورنی بود,
‫با اینکه قول داده بود پیشم باشه,
‫- تاریخ رو بهش گفته بودید؟ ‫- بله,
‫با این حال توی اظهاریه,,,
‫گفتید از تاریخ دقیق بارداری خبر نداشتید,
‫می‌دونستم دخترم رو چه زمانی باردار شدم,
‫لوک قول داده بود برای زایمان برگرده پیشم,
‫وقتی لیلی به دنیا اومد،
‫به آقای دومونتت زنگ نزدید که بیاد پیشتون,
‫به نظرم لزومی نداشت بیاد,
‫می‌خواستم اون لحظه مال خودم باشه,
‫وقتی برگشت و شما رو با لیلی دیدی، ‫دقیقاً بهش چی گفتید؟
‫لوک اومد خونه،
‫من رو دید که بچه رو بغلم گرفتم,
‫اومد سمتم و به بچه نگاهی انداخت,
‫انگاری,,,
‫وحشت زده بود،
‫زبونش بند اومده بود,
‫وقتی خواست حرفی بزنه، گفت:
‫«مطمئنی بچه‌ی منه؟»
‫منم بهش گفتم «تو نگران نباش،
‫بچه‌ی خودمه,»
‫از زیر سوال بردن پدر بودنش ناراحت بودم، ‫گفتم این بچه فقط مال خودمه,
‫توی حالت لذتبخشی بودم و ‫این حرفش خیلی زننده بود،
‫به شدت بهم برخورد,
‫درمورد زایمان بهش چی گفتید؟
‫گفتم توی کلینیک له‌لبوئت زایمان کردم,
‫شما بهشون گفتید,,,
‫که لیلی رو بردید ثبت‌احوال,
‫پس چرا چنین کاری نکردید؟
‫نمی‌خواستم اسمش رو ثبت کنم،
‫چون توی خونه زایمان کرده بودم،
‫چون نمی‌خواستم از استودیو برم بیرون،
‫چون هیچ‌وقت فکرشم نمی‌کردم,
‫لوک ازم پرسید بردمش ثبت‌احوال؟ ‫منم نمی‌دونم چرا دروغ گفتم,
‫رابطه‌تون با الیز چطوری بود؟
‫اوایل نمی‌بردمش بیرون,
‫کارم شده بود رسیدگی کردن بهش,
‫اونم آروم بود، به ندرت گریه می‌کرد,
‫روزمره من شده بود نیازهای لیلی,
‫- خودتون بهش شیر می‌دادید؟ ‫- بله,
‫کی از استودیو بردینش بیرون؟
‫حداقل شش ماه نبرده بودمش بیرون,
‫اون زمان حضور لوک پررنگ‌تر شده بود،
‫همین که لیلی تونست سر تکون بده،
‫شروع کرد به بیرون بردنش,
‫ولی شما رو هیچ‌کس با بچه ندیده,
‫کسی نه من رو حامله دیده، ‫نه بچه رو دیده,
‫به ندرت از استودیو می‌رفتم بیرون,
‫لوازم کودکان تهیه کرده بودید؟
‫زیاد نه,
‫چند تا اقلام مهم خریده بودم:
‫صندلی فنری، لباس بچه,
‫اینکه زایمانش رو مخفی کردید،
‫این تصمیمی بود که با خود ‫لوک دومونتت گرفته بودید؟
‫من این‌جوری خاطرم نیست,
‫- چرا به کسی نگفتید؟ ‫- نمی‌دونم,
‫اوایل گفته بود مادرتون قراره ‫لیلی رو با خودش ببره سنگال,
‫وقتی دیدم نگرانه چنین حرفی زدم,
‫شما بهش گفتید «بچه‌ی منه»,
‫تنهایی برای آینده‌ی لیلی تصمیم گرفتید؟
‫تنهایی برنامه ریختید که بفرستیدش سنگال؟
‫این حرف رو زدم چون لوک ‫نمی‌خواست اون بچه توی استودیو باشه,
‫- شده بود لیلی مرض بشه؟ ‫- نه,
‫چرا, شده بود,
‫آبله‌مرغان گرفته بود,
‫بردینش پیش پزشک؟
‫نه,
‫دادستان سوالی نداره؟
‫خانم کولی، از ابتدای جلسه ‫پاسخ‌های گنگ دادید,
‫از چند سوالی که پرسیده شد ‫حتی شانه خالی کردید,
‫از برخی سوال‌ها معذب شدید، ‫و همچنین بهمون دروغ گفتید,
‫فکر می‌کنید ما احمقیم؟
‫شما عاشق لوک دومونتت نبودید,
‫نمی‌خواستید ازش بچه‌دار بشید، ‫نمی‌خواستید حتی حامله بشید,
‫شما عامدانه وجود این بچه رو کتمان کردید,
‫به هیچ‌کس چیزی نگفتید، ‫حتی به مادر خودتون,
‫واقعیت,,,
‫اینه که شما اون بچه رو کشتید، ‫چون سد راه خودتون شده بود,
‫این حرف مسخره‌ست, ‫مگه تو می‌تونی ذهنم رو بخونی؟
‫فکر می‌کنید چون ممکنه حبس ابد بگیرم، ‫حاضرم دروغ تحویل بدم؟
‫مگه چیزی مونده که از دست بدم؟
‫خانم می‌شه این جریان سحر و جادو رو بس کنید؟
‫دارید خودتون رو گول می‌زنید,
‫بله که از جادو صحبت کردم,
‫چرا باید خودم رو اون‌شکلی شکنجه می‌کردم؟
‫یا دخترم رو می‌کشتم؟
‫یا زندگیم رو خراب می‌کردم؟
‫وقتی این‌ها رو می‌گم صداقت نشون دادم؟
‫وقتی از سحر و جادو حرف می‌زنم، ‫اصلاً دروغ نمی‌گم,
‫حتی یک آدم دائم‌الخمر احمق ‫کاری که من کردم رو نمی‌کنه,
‫تازه بماند که می‌گن من باهوشم,
‫پس چرا چنین کاری کردم؟
‫الو؟
‫سلام، از پذیرش تماس می‌گیرم, ‫خانمی با شما کار داره,
‫سلام,
‫سلام، حاضرید سفارشتون رو بدید؟
‫سلام، من کارپاچیو می‌خورم,
‫- شما چی؟ ‫- من استیک و سیب‌زمینی,
‫بسیارخب,
‫چه زیاد,
‫نمی‌خوای همون ماهی رو بخوری؟
‫نصف پیاله آبجوئم بیارید لطفاً,
‫- زودی می‌رسم خدمتتون, ‫- مرسی,
‫لابد خیلی برات سخته,
‫خب، من که تکیه‌ام به خداست,
‫پوشش‌های مطبوعاتی رو دیدی؟
‫واقعاً حرف نداره,
‫لورنس باید حواسش باشه,
‫امروز صبح خیلی بد حرف می‌زد,
‫نمی‌فهمم وکیلش چرا بهش توصیه نکرده بود,
‫تأثیر بدی روی حکم نهایی می‌ذاره,
‫تحصیلات و ادبش دو عامل مهم‌اند,
‫من لورنس رو این‌جوری بزرگ کردم,
‫و همیشه هم بهش کمک کردم,
‫مردم از ظاهر و حرف زدنش صحبت می‌کنن,
‫یعنی تا اینجا خوب بالا اومده,
‫- خدمت شما, ‫- مرسی,
‫- تو اینجا به دنیا اومدی؟ ‫- آره,
‫خانواده‌ات هم اینجان؟
‫پدرم فوت کرده، ولی مادرم اینجاست,
‫- خواهر و برادری نداری؟ ‫- دو خواهر دارم,
‫چند ماه از حاملگی‌ت می‌گذره؟
‫چهار ماه,
‫همین که دیدمت حدس زدم,
‫توی این حدسیات خیلی کارم خوبه,
‫خدمت شما,
‫نوش جانتون,
‫نه، گفتم دارم روی پایان‌نامه کار می‌کنم,
‫نگفتم دانشجوی دکترام که,
‫این حرف درست نیست خانم کولی,
‫از همون اولش شما گفتید دانشجوی دکترا بودید,
‫به همه چنین حرفی زدید, به پلیس،
‫به لوک دومونتت، به خانواده‌تون,
‫من که سر کلاس‌هام می‌رفتم, ‫برای من فرق چندانی نداشت,
‫خانم ژوبارد،
‫شما اظهار کردید که خانم کولی ‫مدرکشون رو نگرفتند,
‫درسته, اون سال رو کامل نیومدن،
‫چون دستشون جای دیگه‌ای بند بود,
‫برای بنده ایمیلی فرستادند و گفتند ‫که نمی‌تونن حضور به عمل بیارن،
‫چون باید توی بیمارستان سنگال بستری بشن، ‫ولی من باورم نمی‌شد,
‫خانم کولی؟
‫یادم نمیاد چنین حرفی زده باشم,
‫به عنوان یک دانشجو چه ویژگی‌هایی داشتند؟
‫چیزی که بنده رو جلب می‌کرد، ‫شیوایی گفتار ایشون،
‫در مقایسه با دست‌نوشته‌هاشون بود,
‫در کلام به راحتی شیوایی داشت، ‫ولی در نوشتار متقاعد کننده نبود،
‫انگار که افکارشون واضح نبوده,
‫خانم کولی،
‫شما مدعی شدید داشتید پایان‌نامه‌ای ‫درمورد فیلسوف معروف ویگتنشتاین می‌نوشتید,
‫چرا ویگتنشتاین؟
‫نمی‌دونم,
‫خانم ژوبارد، نظر شما درمورد ‫چنین انتخابی چیه؟
‫دارن از خودشون در میارن,
‫چیزی که عجیبه اینه که ویگتنشتاین ‫فلسفه‌ای بر زبانه،
‫ولی به نظر من ایشون پشت فلسفه‌ای قایم شده، ‫که ارتباطی با خودشون نداره,
‫منظورتون از «ارتباطی بهشون نداره» چیه؟
‫کمی عجیبه که یک خانم آفریقایی ‫جذب فیلسوف اتریشی از,,,
‫قرن بیستم بسه، چرا مجذوب فیلسوفی ‫از فرهنگ خودشون نشدند؟
‫لطف کردید خانم ژوبارد,
‫طی این روند باید بایستید خانم,
‫دانشگاهتون به محققان ما گفته،
‫که پس از دو سال دیپلم عمومی گرفتید,
‫سپس برای دریافت مدرک لیسانس اقدام کردید،
‫ولی دوره‌ی تحصیلی رو تکمیل نکردید, ‫بدین ترتیب فقط دیپلم عمومی‌تون رو دارید,
‫لابد دیگه,
‫من که گفتم سر کلاس‌هام حاضر بودم,
‫اتفاقاً فکر می‌کردم لیسانسم رو گرفتم,
‫مسلماً اگه گرفته بودید بنده متوجه می‌شدم,
‫سر هیچ‌یک از امتحاناتتون حاضر نشدید,
‫اون زمان درگیر تنیده‌ای از دروغ‌ها بودم,
‫که بعدها روی سرم ویران شد,
‫سوالی ندارید؟
‫خانم کولی، به نظرتون شما بااستعدادید؟
‫نمی‌دونم,
‫- در کودکی شاگرد ممتازی بودید؟ ‫- بله,
‫از دید والدینتون، شما فرزند ایده‌آلی بودید؟
‫نمی‌دونم، از خودشون بپرسید,
‫رویاهای سرّی شما وقتی که ‫به فرانسه اومدید چی بود؟
‫می‌خواستم آدم تأثیرگذاری بشم,
‫من همیشه تحت تأثیر متفکران بزرگ بوده‌ام،
‫کسانی که روشن‌نگری رو ‫به افکار دیگران میارن,
‫رویای من این بود که فیلسوف بزرگی بشم,
‫بلندپروازی من کوتاه شد,
‫مسائل بخصوصی,,,
‫باعث شد از مسیرم منحرف بشم,
‫سوال دیگه‌ای ندارم,
‫مشاور دارکورت، سوالات شما رو می‌شنویم,
‫خانم کولی،
‫کمی قبل از تنیده‌ای از دروغ‌ها گفتید,
‫تونستید از این تار عنکبوت خلاص بشید؟
‫به نظرتون مرگ دخترم کافی نیست؟
‫این جواب دیگه غیرقابل‌تحمله، ‫اصلاً گفتار شایسته‌ای نیست,
‫چنین حرف‌هایی در ‫ساحت مقدس دادگاه جایی نداره!
‫- بنده دارم صادقانه حرف می‌زنم, ‫- منظورتون واضح نیست!
‫تعمداً ابهام‌آمیز حرف می‌زنید,,,
‫من ابهام‌آمیز حرف نمی‌زنم, ‫بعضی مسائل رو نمی‌شه واضح گفت,
‫و,,,
‫اگه دارم دروغ می‌گم، ‫نمی‌دونم علتش چیه,
‫خانم دیاتا، می‌خواستم ازتون ‫چند سوال دیگه‌ای بپرسم,
‫خانم دیاتا,
‫زمان بارداری لورنس شما هفته‌ای دو بار ‫صحبت می‌کردید، ولی بهتون چیزی نگفت,
‫این مسئله رو چطور توضیح می‌دید؟
‫خانم دیاتا؟
‫فکر می‌کنید چرا بهتون نگفت؟
‫چه در زمان بارداری، ‫چه در بعد از تولد بچه،
‫صدای غرغر یا گریه‌ای نشنیدید؟
‫خیر,
‫بهم چیزی نگفته بود,
‫درک نمی‌کنم چرا,
‫این خلاء,,, که درونش درست شده بود،
‫خودش تعمداً درست کرده بود,
‫جلوی شما غربی‌ها,,,
‫نمی‌تونم توضیح بدم,
‫چی رو توضیح بدید خانم دیاتا؟
‫برای من سوال شد که توی این پرونده ‫چه کسی رو قراره اذیت کنند،
‫لورنس،
‫پدرش، یا من رو؟
‫همه‌اش از پیش هماهنگ‌شده بود,
‫متوجه لبخندهاتون می‌شم,
‫ولی برای من خنده‌دار نیست,
‫شک نکنید سحر و جادو دخیل بوده,
‫حتی یک طلسم,
‫از زمانی که دخترم از سنگال رفت، ‫رنگ خوشی از زندگیش پرید,
‫از نظر من هیچ‌چیز منطقی ‫نمی‌تونه علت شکستش باشه,
‫من حتی مدرک انسداد عرفانی رو دارم,
‫تصادفی نبود که من نمی‌تونستم ‫دو سال تمام دخترم رو ببینم,
‫این رو چی می‌گید؟
‫این رو چطوری توجیه می‌کنید؟
‫ضابط لطف می‌کنه قاضی بازپرس رو ‫به دادگاه راهنمایی کنه؟
‫آقای سمون ژونکت,
‫جناب، وقتی دادستان خانم کولی رو ‫به صحن دادگاه آوردند،
‫شما برای تحقیقات روی ‫پرونده‌ای ایشون منصوب شدید,
‫شما از ایشون در تاریخ بیستم نوامبر ‫سال ۲۰۱۵ بازجویی کردید,
‫این مسئله سحر و جادو توی بازجویی ‫چه نقشی توی اظهارات ایشون داشت؟
‫روبه‌روی بنده خانمی هست که فرزند خودش رو ‫به قتل رسونده که حتی با معیارهای ما,,,
‫شرایط پیچیده و شوکه‌کننده‌ای داره,
‫من سعی کردم روی این مسئله مانور بدم ‫که آیا جنبه‌ی فرهنگی دخیل بوده یا خیر,
‫از روی کنجکاوی که شاید ایشون ‫نتونن مسئله‌ای رو بیان کنند،
‫ازشون خواستم با ارجاعات فرهنگی ‫سعی کنند منظور رو منتقل کنند,
‫جناب، فکر نمی‌کنید شما بودید که ‫مسئله‌ی سحر و جادو رو باز کردید،
‫و خانم کولی رو درگیرش کردید؟
‫روبه‌روی من خانمی با اصلیت آفریقایی بود,
‫سعی داشتم با عناصر موجود ‫منظور ایشون رو درک کنم,
‫عنصری فرهنگی مثل ختنه زنان،
‫بدون درنظر گرفتن جنبه قوم‌شناسی ‫که نمی‌شه با کسی صحبت کرد,
‫جناب، ختنه زنان بار فرهنگی موثق داره،
‫ولی کشتن فرزند نداره,
‫بذارید واضح بگم آقا،
‫من اینجا نسخه رونویسی شده ‫از مکالمه‌ی شما رو دارم,
‫صفحه ۳۲، بخش ۴۲۱، ساعت ۳:۵۲ عصر,
‫شما سوالی از ایشون پرسیدید:
‫«خانم کولی، از بازگو کردن فرهنگ‌های ‫قومی خودتون خجالت نکشید،
‫مادامی که کمک کنه منظور شما رو بفهمیم، ‫خیلی هم مؤثره,»
‫ایشون پاسخ دادن: «من متفکر دکارتی‌ام، ‫به این مسائل اعتقادی ندارم,»
‫خانم کولی به پدیده‌ی ‫توهم‌آمیزی اشاره می‌کنه،
‫و گفته‌ان که به نظرشون خاله‌ی ایشون ‫طلسمی روشون گذاشته,
‫به نظرتون شما نبودید که به ایشون ‫استراتژی دفاعی سهل و ساده‌ای دادید؟
‫و احتمالاً حتی بدتر از این،
‫که به ایشون اجازه دادید به مسئله‌ای ‫مثل جادوگری دامن بزنند؟
‫من کاملاً با این حرف مخالفم,
‫بنده تماماً به آیین ‫دادرسی کیفری پایند بودم,
‫من مایلم بخشی از مکالمات ضبط شده،
‫بین خانم کولی و مادرشون یعنی دیاتا، ‫در زندان سکودین رو براتون بخونم,
‫خانم کولی می‌گن:
‫«بازپرسه داره باورش می‌شه,»
‫خانم دیاتا جواب می‌ده: «منظورت چیه؟»
‫لورنس کولی جواب می‌ده:
‫«بازپرسه جریان سحر و جادو رو باور کرده,
‫من از اون مادرهای بچه‌کش نیستم،
‫واسه همین اذیت می‌شن,
‫جالب اینجاست که من بچه‌ی خودم رو کشتم،
‫ولی نه به روشی که بقیه می‌کشن,
‫قبل اینکه حکم سی سال حبس بهم بخوره،
‫باید بدونن قاتل واقعی کیه,»
‫گندت بزنن!
‫سلام، با آدرین تماس گرفتید,,,
‫منم,,,
‫خانم کولی،
‫بایستید,
‫خانم کولی،
‫شرایط روانی‌تون اون‌روز چطور بود؟
‫چرا در اون لحظه بخصوص،
‫تصمیم گرفتید با قطار برگردید برک؟
‫می‌پرسید چرا سوار قطار شدم؟
‫از طرفی می‌شه گفت: ‫«طرف توی سن بلوغه،
‫طبیعیه رفتارش منطقی نباشه,» ‫ولی این که دلیل نمی‌شه,
‫می‌پرسید چرا برک؟
‫چرا کنار دریا؟
‫چون توی اون موقع از سال ‫جزر و مد توی بلندترین حالتشه,
‫اون روز جزر و مد بزرگی شده بود,
‫درست شب قبلش تصمیم داشتم برگردم برک,
‫سوار قطاری به مقصد اونجا شدم,
‫سوار اتوبوسی شدم,
‫از خانم محترمی پرسیدم ‫نزدیکترین هتل به دریا کجاست,
‫اونم بهم گفت,
‫خانمه راهنمای گردشگران بود,
‫رسیدم هتل,
‫وسایلم رو اونجا گذاشتم,
‫گمونم کمی با لیلی بازی کردم,
‫بهش شیر دادم,
‫حوالی ساعت نه شب هوا تاریک شده بود,
‫جزر و مد بزرگی شده بود,
‫ماه جلوی چشم‌هام بالا اومده بود،
‫مسیرم رو مثل نورافکنی روشن کرده بود,
‫می‌دونستم مسیر هتل به ساحل می‌رسه، ‫برای همین از همون مسیر رفتم,
‫وقتی به ساحل رسیدم هوا ‫کاملاً تاریک شده بود,
‫دخترم رو تکون دادم,
‫بهش شیر دادم,
‫لیلی خوشحال بود,
‫توی بغلم خوابش برد,
‫بعد گذاشتمش روی ماسه,
‫و,,,
‫همون‌جوری که ساکت و آروم بود،
‫اونجا رو ترک کردم,
‫با خودم می‌گفتم موج دریا ‫میاد و با خودش می‌برش,
‫برگشتم هتل,
‫اون شب خیلی راحت خوابم برد,
‫حتی خوابی ندیدم,
‫خانم کولی،
‫وقتی اون شب رفتید سمت ساحل،
‫کاملاً مطمئن بودید جرز و مد بزرگی در راهه؟
‫بله,
‫داشتم دریا رو می‌دیدم,
‫وقتی اولین بار توسط مأموران پلیس ‫بازجویی شدید، گفتید که,,,
‫کمی به سمت دریا حرکت کردید، ‫آب تا زانوهاتون بالا اومده بود,
‫بعدش,,,
‫گفتید یادتون نمیاد رفته باشید توی آب,
‫درسته,
‫یادم نمیاد,
‫جناب دادستان بفرمایید,
‫خانم،
‫طبیعیه که فراموش کرده باشید,
‫می‌گید آب تا بالای زانوهاتون اومده، ‫می‌گید خاطرتون نیست،
‫این حرف‌ها حتی مسئله رو ‫برای ما واضح‌تر می‌کنه,
‫خانم کولی، شما روی صحنه اجرای تئاتر نیستید،
‫اینجا صحن مقدس دادگاهه,
‫ماهی که مثل نورافکن مسیرتون رو روشن کرده،
‫دریایی که بدن نوزاد رو حمل می‌کنه نداریم,
‫واقعیت اینه,,,
‫اگه دریا نوزاد رو با خودش برده بود،
‫هیچ‌کس متوجه نمی‌شد،
‫که دختری به اسم الیز ناپدید شده،
‫چون هیچ‌کس متوجه نمی‌شد ‫که الیز حتی وجود داشته!
‫همه‌چیز جوری برنامه‌ریزی شده بود ‫که کسی از مرگ اون بچه باخبر نشه,
‫شما اون بچه رو از بدو تولدش ‫محکوم به گم‌نامی کردید,
‫هیچ‌کس حاملگی شما رو ندید,
‫شما هیچ‌وقت بیرون نبردینش,
‫از اول تا آخر زندگی الیز، ‫همه و همه‌ش رازی بیش نبوده,
‫یک پیغام جدید دارید, ‫زمان دریافت: امروز، ساعت ۱:۱۹ ظهر,
‫بچه رو ندیده بودم,
‫کدوم بچه؟
‫همون بچه، لیلی,,,
‫ندیده بودمش,
‫حتی بهش فکرم نکردم,
‫ذهنم درگیرش بود، درگیر لورنس,
‫نمی‌شه اینجا بمونی,
‫راما، گوش کن,,,
‫تو دخلی به این پرونده نداری،
‫ما هم نداریم,
‫می‌ترسم عاقبتم مثل اون بشه,
‫مثل کی؟
‫مثل مادرم,
‫مادرت زن شکسته و نابودیه,
‫از روزگار کلی زخم خورده,
‫تو اون‌جوری نیستی,
‫زندگی توی اون‌جوری نبوده,
‫اعضای محترم هیئت منصفه، ‫این داستان,,,
‫داستان یک زن شبح‌گونه,
‫زنی که کسی تا به حال ندیدش,
‫کسی تا به حال نشناخته‌ش,
‫داستان محو شدن تدریجیه,
‫داستان فرود ناگواری به قعر جهنم، ‫که مادری بر سر فرزندش آورد,
‫این خانم بدترینِ جنایات رو مرتکب شده:
‫کودک‌کشی,
‫ایشون دختر خودش رو کشته، ‫و به قتلش اعتراف کرده,
‫تحمل چنین مسئله‌ای از توان ما خارجه، ‫از درک و مخیله‌ی ما خارجه,
‫اینکه مادری حاضر می‌شه فرزند خودش رو که ‫پانزده ماه با عشق بزرگ کرده رو بکشه,
‫چنین فردی رو می‌شه یک هیولا خواند,
‫هیولایی که باید مغلوب کرد,
‫و شما مجلدات قانون جزاتون رو باز می‌کنید، ‫و این شخص رو گناهکار می‌خوانید,
‫ولی اعضای محترم هیئت منصفه، ‫اگر چنین کاری کنید,,,
‫شما حکم رو صادر می‌کنید،
‫اما لزوماً عدالت رو اجرا نکردید,
‫فقط به ساده‌ترین سوال پاسخ داده‌اید,
‫و نه اون سوالی که شما عزیزان ‫بایستی از خودتون بپرسید,
‫اگر نتونید این سوال رو از خود بپرسید،
‫در ساحل می‌مانید،
‫و مبهوت از وحشت این جنایت خواهید ماند,
‫اما چرا؟
‫چه علتی داشت که لورنس کولی، ‫دختر پاره‌ی تنش رو,,,
‫که مواظبش بود رو به اون شکل بکشه؟
‫چرا هنگام زایمان چنین کاری نکرد؟
‫چرا الیز مرد؟
‫الیز مرد,,,
‫چون مادرش دیوانه‌ست,
‫و در دیوانگی‌اش فکر می‌کرد ‫با این کار از دخترش محافظت می‌کنه,
‫اگر ممکنه دو نقطه افراطی ‫سرگذشت این زن رو در نظر بگیرید,
‫این زن جوان رو در نظر بگیرید،
‫که با امید و آرزوی بسیار ‫عازم شهر پاریس شد،
‫و از خودتون بپرسید:
‫چطور تبدیل به زنی منزوی شد،
‫که در گوشه‌ی استودیوی معشوقه‌اش، ‫روز به روز بیشتر محو شد؟
‫زمانی که به خانه‌ی لوک دومونتت رفت،
‫لورنس کولی منبع درآمدی نداشت،
‫دیگه نه حساب بانکی داشت، ‫و نه بیمه تأمین اجتماعی,
‫دیگه توی دانشگاه نبود,
‫صداهایی توی ذهنش می‌شنید,
‫توهماتی رو تجربه کرد، ‫کابوس‌های مرتب رو تجربه کرد،
‫نشانه‌های عجیبی می‌دید که ‫سعی می‌کرد رمزگشایی‌شون کنه,
‫جز چند تماس تلفنی مختصر با مادرش،
‫با احدی در دنیای واقعی ارتباط انداشت,
‫تنهایی‌اش به قدری محسوس شده بود،
‫که حتی می‌شد با دست لمسش کرد,
‫اون‌موقع بود که فهمید حامله‌ست،
‫و قراره دختری به دنیا بیاره,
‫درواقع لورنس کولی نه حاملگی، ‫و نه زایمانش رو از کسی مخفی نکرده بود,
‫بلکه خودش رو مخفی کرده بود,
‫به خودش اجازه‌ی دیده شدن نمی‌داد،
‫چون زیادی می‌ترسید,
‫پس این سحر و جادو,,,
‫حتی یک وکیل جوان و تازه‌کار،
‫می‌تونه استراتژی دفاعیه مبنی بر ‫سحر و جادو رو رد کنه,
‫اگر الآن بهش اشاره می‌کنم، ‫صرفاً برای یادآوری,,,
‫نتایج ارزیابی پزشکی ایشونه,
‫سحر و جادو صرفاً نوعی ابراز ‫توهمات این شخصه,
‫این خانم باید تحت مراقبت پزشکی باشه،
‫و در زندان به این مراقبت نمی‌رسه,
‫با محکوم کردنش به حبسی طولانی،
‫صراحتاً می‌شه گفت به دیوانگی محکومش کردیم,
‫خانم‌ها و آقایان هیئت منصفه، ‫با عرض کردن نکته‌ای تأثیرگذار،
‫سعی می‌کنم حرفم رو جمع‌بندی کنم,
‫لورنس کولی از اینترنت بود ‫که یاد گرفت چطور مادری کنه,
‫تلاش می‌کرد کار درست رو انجام بده،
‫تلاش می‌کرد بجنگه،
‫که ادامه بده،
‫ولی راهش رو گم کرد،
‫کسی نبود که کمکش کنه,
‫کسی نبود که درکش کنه,
‫و ما همچنان لورنس کولی رو درک نمی‌کنیم,
‫شاید عده‌ای از شما فکر کنید ‫این زن شیاده، متکبره،
‫مظلوم‌نماست و خلاصه هیولاییست,
‫ولی درست در همین روز،
‫لورنس از رویایی برای من گفت،
‫که توش الیز باهاش توی زندان بود,
‫وقتی در سلولش رو باز کردم،
‫الیز دوید و پشت لباس من قایم شد،
‫لورنس می‌دونه که دخترش ‫همیشه و همه‌جا کنارشه،
‫چون وجودشون به همدیگه گره خورده,
‫عرایض بنده شعرسرایی نیست،
‫بلکه بستر علمی داره,
‫همه می‌دونیم در دوران بارداری،
‫سلول‌ها و دی‌ان‌ای مادر به رحم می‌ره,
‫به این ترتیب نیست که برعکسش رخ بده,
‫یعنی سلول‌های فرزند به ارگان‌های مادر بره,
‫سلول‌ها همدیگه رو توی بدن قرار می‌دن،
‫از مغز تا انگشتان پای اون بچه,
‫حتی بعد از زایمان،
‫حتی اگه بارداری به طور طبیعی به پایان نرسه،
‫گاهی اوقات در زندگی یک زن،
‫اون سلول‌ها همچنان به بقا ادامه می‌دن,
‫بنابراین مادر و فرزندش ‫به نوعی در هم تنیده شده‌ان،
‫با همدیگه به شکلی غیرقابل تفکیک یکی شده‌ان,
‫چنین امری اجتناب‌ناپذیره، ‫طبیعت بدن انسانه,
‫می‌دونید دانشمندان روی این سلول ‫چه اسمی گذاشته‌ان؟
‫سلول شیماریک,
‫مثل همون «شیمر»، هیولای اساطیری,
‫موجودی دورگه متشکل از ‫اجزای حیوانات مختلف،
‫سر یک شیر، تن یک بز،
‫و دم یک مار,
‫بدین ترتیب،
‫اعضای محترم هیئت منصفه، ‫بنده به این نتیجه رسیده‌ام،
‫که ما زنان،
‫همگی شیمرهایی هستیم,
‫ما ناقل آثار مادرانمان در جسم خودمون هستیم،
‫و دختران ما در آینده،
‫ناقل آثار ما خواهند بود,
‫این زنجیره‌ی بی‌پایان زنانگیه,
‫به نوعی می‌شه گفت ‫ما زنان همه نوعی هیولاییم,
‫اما شدیداً هیولاهای انسانی هستیم,
‫مرسی,
‫ببخشید,
‫خیلی خسته‌ام,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال