‫صبحتون بخیر!
‫لنگ ظهر شد! یکم بیشتر بخوابا!
‫تازه اومدی اینجا ها, وقاحتم حدی داره,
‫من یه خون‌آشامم دیگه، سر همین شب‌زنده‌داری تو خونمه,
‫صبحا چشمام خواب‌آلوده، ولی شبا مثل جغد باز می‌مونه,
‫اینطور که به‌نظر میاد به‌درد زندگی اجتمایی نمی‌خوری,
‫اوه، موریهیتو-سان، می‌شه یدونه از اونا بهم بدین؟ ‫می‌دونین چیو می‌گم دیگه,
‫خیلی مشکوک داری ازم می‌خوای,
‫خون‌آشام، کیریو میهارو،
‫درکنار خوردن غذای روزانه، نیاز داره که انرژی حیات هم جذب کنه,
‫وای من، اینکه اول صبحی انرژی موریهیتو-سانو ‫ بزنی به بدن چه حالی می‌ده,
‫میهارو الان با موریهیتو مست کرده؟
‫این چیه آخه دارم می‌بینم؟
‫تو چه حسی بهت دست می‌ده، مویی-چان؟
‫بابای میهارو کلی چین و چروک گرفت، ‫چون برای پنچ سال انرژیش تخیله شد,
‫اونطوری «چین و چروک» نگو, من چیزیم نمی‌شه,
‫انرژی حیاتِ یه اوگر واقعاً مقدار و کیفیت بی‌نظیری داره,
‫و سطح خالص بودنشم که جای گفتن نداره,
‫می‌شه بس کنی!
‫بیا اینجا، میهارو, مال منو جذب کن,
‫اوه خب، انرژی تنگوها یکم,,, نه ممنون,
‫چی گفتی؟
‫واقعاً ببخشیدا,
‫می‌خوای با زبونت حرص منو دراری؟!
‫بیا برای منم امتحان کن,
‫عــــه؟
‫من کلی قدرت جادویی دارم، پس نوش‌جان کن,
‫هی، وایسا!
‫نیکــــــــو!
‫نیکو، حالت خوبه؟
‫من که قدرت جادویی رو جذب نمی‌کنم، ‫ پس حتی کلی جادو داشته باشین هم
‫هنوز به‌اندازه یه دخترِ معمولی انرژی حیات دارین,
‫می‌خواستم یه‌جور منم کمک کنم,
‫خیلی خطرناکه، نباید انقدر بی‌احتیاط باشی,
‫هرچند، درِین مقدار کمی هم از احساساتِ فرد رو جذب می‌کنه,
‫و حس دوستیِ گرم شما رو حس کردم، نیکو-سان,
‫تحسین و سپاسگزاری, ‫معصومیت و شگفتی,
‫همه‌ی اینا با فقط حس کردن مقدار کمی,,,
‫از عشق‌ عمیق‌تون به موریهیتو-سان,
‫شرمنده، نشنیدم چی گفتین,
‫داشتم ایرپادهای نویزگیر‌مو امتحان می‌کردم,
‫میهارو-کون به گروه‌مون ملحق شد,
‫چرا همچین چیزیو می‌گی؟ مخت تاب داره؟
‫گفتم الان قبلم میاد تو دهنم,
‫اوه، نباید همچین حرفی می‌زدم، آره؟
‫هرچیزی که اول به ذهنت میادو که نباید به زبون بیاری,
‫متأسفم، می‌خواستم هرچی زودتر باهاتون رفیق بشم،
‫برای همین استرس گرفتم و زیاده‌روی کردم,
‫واقعاً شرمنده‌م,
‫من یه تک‌فرزندم، سر همین یهویی حس می‌کنم ‫ یه خواهر بزرگه و چندتا برادر دارم,
‫خیلی خوشحالم کرد و هیجان‌زده شدم,
‫همم!
‫این حرکتو می‌زنی چون خودت می‌دونی بانمکی!
‫اینم می‌خوام که با تک‌تک‌تون وقت بگذرونم!
‫کیگو-سان، می‌خوام باهات برم سینما,
‫امم!
‫نیکو-سان، می‌خوام برم شیرینی‌فروشی‌ها و کلی آمیتسو بخورم,
‫امم!
‫کانشی-سان، می‌خوام باهات بازی گاچا کنم!
‫امم!
‫بس کن، انقدر کاری نکن «امم!» کنیم!
‫اوه، راستی، موریهیتو-سان کجاست؟
‫رفت خرید کنه,
‫درسته، موریهیتو یه‌چیزی ازم خواست,
‫اینکه به‌عنوان سنپای‌ت بهت قوانین این خونه رو آموزش بدم,
‫چشم! هرچی شما بگی، سنپای!
‫من اینورم!
‫اوه، فقط فکر کردم گفتنِ «به‌عنوان سنپای‌ت» یکم زیادی بود، می‌دونی,,,
‫چی؟
‫حس می‌کردم داره به حریمم تعرض می‌شه، ‫اشکال نداره این مکالمه رو ضبط کنم؟
‫امم!
‫راحت می‌تونه کاری کنه «امم!» کنیم,
‫گوشاتو وا کن! مهمترین بخش توی زندگی اجتماعی، تقسیم کارهاست,
‫شرط می‌بندم مامان‌بابات لوست کردن ‫ و دست به سیاه و سفید نمی‌زدی,
‫ولی اینجا دیگه از اون خبرا نیست، تازه‌وارد!
‫گفتن این چیزا که از همون اول اعلام قدرت کنی خیلی از مد افتاده‌ست,
‫خب الان چطوری کارها رو تقسیم می‌کنین؟
‫من مسئول تمیز کردن دستشوییِ طبقه اولم,
‫من دسشویی طبقه دومو ردیف می‌کنم,
‫منم وانِ طبقه دوم,
‫فقط همین؟!
‫عه، عــــه؟ پس کی غذا می‌پزه؟
‫موریهیتو,
‫و کی ظرف می‌شوره؟
‫موریهیتو,
‫کی خونه رو تمیز می‌کنه؟
‫اونم کار مویی-چانه,
‫خودش همینطوری کارامونو می‌کنه,
‫شماهایید که اینجا لوس شدین!
‫خب نه، اشتباه فهمیدی,
‫قبلاً نوبتی آشپزی و تمیزکاری می‌کردیم،
‫ولی یه آتیش و سوختگی و شکستی، ‫ و یه‌سری تلفاتِ دیگه داشتیم,
‫پس خودش گفت «لازم نیست، خودم انجامش می‌دم,»
‫خیلی خوبم فهمیدم! ‫به معنی واقعی کلمه بهش می‌گن «لوس شدن!»
‫ولی خب، لباسامونو خودمون می‌شوریم,
‫خب اونکه معلومه، منم دوست ندارم شورتتاتو بشورم!
‫لازم نکرده به‌خاطرش ژست بگیری!
‫فکر کنم فهمیدم قضیه از چه قراره,
‫موریهیتو-سان احساس مسئولیت زیادی داره، ‫ و درباره‌ی تمیزی حساس و دقیقه,
‫شماها فقط دست‌وپاچلفتی‌این,
‫چه بی‌رحم!
‫ولی داری درست می‌گی,
‫اگه به‌خاطر مویی-چان نبود، الان تو اتاق کپک‌زده بودم،
‫و داشتم غذای کنسروی می‌خوردم ‫و تمام میوه‌هام کرم‌خورده بودن!
‫فکر کردی حس بدی بهش ندارم؟ ‫همیشه‌ی خدا حس بدی دارم!
‫برای مدت زیادی، نمی‌تونستم خودمو دوست داشته باشم،
‫و انگار بالأخره جایی پیدا کردم که بهش تعلق دارم؟ ولی می‌دونی,,,
‫الان دارن زیرلب حرف می‌زنن,
‫این خونه کلاً به موریهیتو-سان تکیه کرده,
‫بسیار خب, باید یه‌کاری درباره‌ش بکنیم!
‫بیاید باهم یه‌جور غذایی آماده کنیم که ‫وقتی موریهیتو-سان بخورتش از فرط خوشحالی گریه‌ش بگیره!
‫ایولا!
‫بیاید اشک موریهیتو رو دربیاریم!
‫میهارو-کون، عجب بچه خوبی هستی, خیلی ممنون!
‫ای بابا، انقدر احساساتی شدن که گریه‌شون گرفته,
‫برگشتم,
‫شرمنده انقدر طول کشید,
‫آتیش، سوختگی، شکستگی!
‫دارم کابوس می‌بینم!
‫اینجا چه اتفاقی افتاده؟!
‫می‌خواستم همه رو جمع کنم و یه‌غذا واستون بپزم,
‫ولی وقتی از چاقو استفاده می‌کردم انگشتمو بریدم,
‫تو رو خدا مراقب باش,
‫هول کردم و برای درمان شدن ‫ انرژی کیگو-سانو گرفتم و اونم غش کرد,
‫توی روز انرژی حیاتِ معمولی‌ای داره!
‫این موقع بود که نیکو-سان هول کرد و توی روغن تمپورا آب ریخت،
‫که به آتیش‌سوزی ختم شد,
‫بعدش کانشی-سان هم هول کرد و خواست آتیشو خاموش کنه،
‫ولی به‌جاش یه شعله‌افکن ساخت,
‫اون موقع بود که یه‌سری سوختگیِ ناجور گرفتم,
‫مثل یه قسمت از پیتاگورا سوییچ توی جهنم می‌مونه,
‫کارتون استاپ‌موشن قدیمی
‫بعدش وقتی نیکو-سان منو دید، اونم غش کرد,
‫کانشی-سان در تلاشه که آتیشو خاموش کنه،
‫و منم به‌خاطر خون‌ریزی و این سوختگی‌ها در آستانه مرگم,
‫خـ ـ خیلی‌خب، متوجه شدم,
‫ببخشید,
‫همه‌ش تقصیر منه,
‫می‌خواستم باری از رو دوشتون کم کنم و این ایده رو دادم,
‫مسئولیتشو کامل قبول می‌کنم!
‫می‌خواستم یه‌کار خوب کنم، ‫ پس تقصیر منه، من بالاسر بقیه بودم!
‫خودتو خوب جلوه نده ها! تو هم دست‌وپاچلفتی‌ای!
‫اشکالی نداره,
‫بیشتر از همه نگران خودت بودم، میهارو,
‫این خونه پر از آدمای عجیب‌غریبه،
‫ولی انگار داری به اوضاع عادت می‌کنی، پس خوبه,
‫منم واقعاً‌ خوشحالم,
‫آخرش انرژی همه رو جذب کردم،
‫و تونستم احساس‌شون که بهم منتقل می‌شه رو حس کنم,
‫همه این حس رو داشتن که اینجا زندگی کردن واقعاً لذت‌بخشه,
‫امم!
‫چترمو گم کردی؟
‫آره، خیلی شرمنده,
‫فقط می‌خواستم قرضش بگیرم، ولی وقتی بیرون بودم ازم قاپیدنش,
‫عـــه؟ همینطوری چترمو برداشتی، دومین چیز مهمی که کلاً دارمو؟
‫حتی یه خواهشم نکردی؟
‫لطفاً برای جبرانش بیفت بمیر, خودم طناب دارو میارم,
‫گفتم که معذرت! ولی گوش کن، خب؟
‫اینطوری نبود که چون حواسم پرت بود دزدیدنش, ببین چی می‌گم,
‫امروز صبح، می‌خواستم برم فروشگاه خرید کنم، ولی بارون میومد,
‫بعدش تو راه خونه، یه مرده ازم آدرس پرسید,
‫حتی ازم خواست یه نقشه براش بکشم، ‫که ازش خواستم چتر رو نگه داره,
‫وقتی سرمو بالا کردم، رفته بود,
‫تو که به‌هیچ‌وجه حواس‌جمع نبودی!
‫اینطور که به‌نظر میاد همین داستانم سرهم کردی, ‫مطمئنم داری دروغ می‌گی!
‫د ـ دروغ نمی‌گم!
‫عـ ـ عینک‌آفتابی داشت، رو سرش پارچه کشیده بود،
‫سیبیل یه کیف‌قاپ رو داشت، ‫و یه کوله که طرح پیچک‌های کاروکاسا روش بود,
‫این تنگو فکر کرده خر گیر آورده!
‫این چه‌جور شخصیتیه که سرهم‌بندی کردی؟
‫حتی اگه همچین داستانی از خودت دربیاری، ‫ مجازاتت سبک‌تر نمی‌شه!
‫عجب وضعیتی شد,
‫میهارو شرایطی داره که پنچ دقیقه هم ‫ نمی‌تونه زیر نور آفتاب بمونه,
‫چترها یه‌چیز اساسی توی تابستونن,
‫تازه‌شم با یه شمشیر مخفی شخصی‌سازی شده بود,
‫باشه بابا، گرفتم! می‌رم بیرون دنبالش بگردم,
‫دیگه مهم نیست! می‌رم یه چتر جایگزین می‌گیرم,
‫نمی‌خوام چیزیو که زیبا نیست دست بگیرم,
‫می‌فهمم چی می‌گی، میهارو,
‫آدمای مشکل‌پسند از همه بدترن,
‫اینو به‌عنوان چتر آفتاب‌گیر استفاده می‌کنم,
‫آه، چرا آخه واسه منو برداشت؟
‫اوه، من یه طلسم خوب برات دارم,
‫چی؟
‫تاج ابری!
‫من رفتم!
‫رفتش,
‫تنهایی چیزیش نمی‌شه؟
‫فکر نکنم,
‫تاج ابری!
‫ها! یه ابر بالاسرمه!
‫یه طلسمه که احساسات درونتو منعکس می‌کنه,
‫قلبت الان ناراحته، سر همین ابریه,
‫حالا می‌تونی جلوی نور آفتاب رو بگیری,
‫یه طلسم مرموز که هدف اصلی‌شو نمی‌دونم,,,
‫ولی این باید جواب بده, خیلی ممنون، نیکو-سان,
‫اوه نه، نمی‌تونی احساس شادی کنی!
‫چون ابرا کنار می‌رن,
‫پس یعنی تمام مدت مجبورم غمباد بگیرم؟!
‫اوه پاتاراش، ای پاتاراش بیچاره‌ام,
‫بیا باهم بخوابیم و بمیریم,
‫آدما دیگه نیازی به ما ندارن، و ما تنهای تنهاییم,
‫بیا بخوابیم و بمیریم,
‫آه، چرا وقتی دارم می‌رم چتر بخرم باید انقدر ناراحت باشم؟
‫به‌هرحال، باید احساسات تاریک رو حفظ کنم,
‫اگه بهم خوش بگذره یا احساس شادی کنم، ‫به قیمت جونم تموم می‌شه,
‫سلام!
‫وای، چه آدم خوشگلیه,
‫حتماً‌ خارجیه,
‫یه ابرم رو سرش داره,
‫اوه، من می‌دونم, بهشون می‌گن فرشته!
‫ای لعنت! احساستم نزدیک همچین معصومیتی خالص شد!
‫باید بازم حس فلاکت بگیرم!
‫بذار ببینم، اضطراب یه آینده‌ی تاریک، ‫شکستن صفحه گوشیم،
‫آدمی که کنارم بود خودمونی با کارکنان حرف می‌زد،
‫یه تنگو بهونه می‌بافه و دروغ می‌گه،
‫صندلی دوچرخه‌م دزدیده شد و بروکلی جاش گذاشتن,
‫باهام ازدواج می‌کنی؟
‫ای وای! یه صحنه‌ی دلگرم‌کننده!
‫بیخیال، نه,,,
‫نباید بخندی!
‫سلام، ما کمدین هستیم,
‫اگه براتون ممکنه، می‌شه اجرامونو تماشا کنید؟
‫اینا فقط می‌خوان ابرمو کنار بزنن!
‫سلام، ما مه‌زن‌های ابرکش هستیم,
‫حتی اسمشون!
‫ما راستش مدل‌های فشن خاصی هستیم,
‫چرا چرت می‌گی، ما فقط زشت و چاقالِ درازیم,
‫برخلاف چیزی که از ظاهر می‌بینی، از باطن خیلی خوشگلم,
‫اون روزی، می‌خواستم پزِ لباس مهمونی‌مو بدم، ‫ ولی وقتی رسیدم به اونجا،
‫پرتم کردن بیرون,
‫خب چرا لخت اونجا رفتی؟
‫اوه، خداروشکر,
‫ممنون که گوش دادی,
‫ها؟ روت داره برف می‌ریزه؟
‫لطفاً با قدرت پیش برید, ‫خوشم میاد وقتی مردم خودشونو به چالش می‌کشن,
‫شنیدنش واقعاً‌ روحیه‌بخشه,
‫مخصوصاً بعد اینکه مسخره‌مون کردن و گفتن عجیب‌الخلقه‌ایم,
‫خب، لااقل یه‌چیز واسه خندیدن دارن,
‫اینجور آدما رو باید با مشت بری تو صورتشون,
‫شما خصوصیتی که باهاش زاده شدین رو تبدیل به یه سلاح کردین,
‫فکر می‌کنم این زیباست,
‫چرا باید همیشه یه چتر داشته باشم؟
‫چون با چیزی زاده شدی که تو رو از بقیه متمایز می‌کنه,
‫ها؟
‫اون چترِ منه؟
‫آهای,
‫اون چترو پس بده, تو دزدیدیش، مگه نه؟
‫هه؟ چی می‌گی بچه‌جون؟
‫عینک آفتابی،
‫پارچه روی سر،
‫یه سیبیل کیف‌قاپی،
‫و یه کیسه با طرح پیچک‌های کاراکوسا!
‫پس یعنی کانشی-سان دروغ نمی‌گفت؟!
‫ها؟ مدرکی داری که بگه من دزدیدمش؟
‫مدرکو رو کن ببینیم!
‫وگرنه باید با دماغت اسپاگتی بخوری!
‫طرز حرف زدنش هم آشغاله!
‫موی بلوندِ سوسولت، ‫منو یاد اون کمدی دو نفره‌ی کسل‌کننده میندازه!
‫و انقدر آدم آشغالیه که از کمدین‌ها متنفره!
‫حالا با عقل جور درمیاد!
‫به محض اینکه شکّم رو علنی کردم، ابرها از بین رفتن,
‫خوب نیست، کم‌کم دارم از حال می‌رم,,, ‫نمی‌تونم احساساتم رو کنترل کنم,,,
‫لعنتی، خیلی نزدیک بودم,,,
‫اگه فقط,,,
‫آسمان پرندگان سیاه,
‫کانشی-سان!
‫مال تو,
‫این چه کوفتیه,,,؟
‫عشق واقعاً سیاهه,
‫جلوی نور آفتاب رو می‌گیره,
‫و زیباست,
‫اون داستان محال واقعاً واقعی بود، ها؟
‫همینو داشتم می‌گفتم!
‫خب، البته تقصیر خودمه که چترتو دزدیدن,
‫چطوره با شماره‌ی سه جفت‌مون عذرخواهی کنیم؟
‫آره، بیا همین‌کارو کنیم,
‫یک، دو، سه,,,
‫شرمنـ,,,
‫آهای، تو هم باید بگی! بجنب!
‫گولمو خوردی!
‫چی؟ اینجا نیستن؟
‫نیکو-چان گفت قراره بیای، پس رفت یه‌سری خرید کنه,
‫مطمئنم زود برمی‌گرده خونه, ‫ موریهیتو هم رفت بیرون یه‌چیزی بخره,
‫چون قولی دادم که بهش عادت ندارم,
‫کانشی و موریهارو هم باید یه‌جایی می‌رفتن,
‫پس زودتر از موعد رسیدم,
‫پس بعداً برمی‌گردم,
‫وایسا,
‫خیلی ناجور شد,
‫هدف واقعی‌م این بود که,,,
‫با نشون دادن یه هلال به کیگو-کون، به ولف تبدیلش کنم,
‫ماهی یکبار بیا پیشم,
‫بخش سختش اینه که,,,
‫باید کاری کنم طبیعی به‌نظر بیاد و بعداً یادش نمونه,
‫آخه این چه مأموریت عجیب‌غریبیه,
‫بگذریم، گفت داخل منتظر بمونم,
‫ولی اون چه مرگشه؟ اصلاً حرف نمی‌زنه,
‫نکنه شغلش ارزیابیِ پرده‌هاست؟
‫یا شاید بلد نیست با دخترا حرف بزنه؟
‫پس از اونجایی که منم نمی‌تونم ‫ با پسرا حرف بزنم، قراره خیلی سوت و کور بشه,
‫کاش می‌شد یه کروسان پرت کنم تو صورتش و برگردم خونه,
‫آخه علایق مشترکی هم نداریم که درموردش حرف بزنیم,
‫یعنی اینجا هیچی نیست که سر صحبتو باز کنه؟
‫می‌گم،
‫می‌تونیم بریم تو اتاقت؟
‫هـــــه؟
‫حرف خیلی بی‌شرمانه‌ای زدم؟
‫حالا که بهش فکر می‌کنم، اینکه گفتم می‌خوام بیام تو اتاقِ یه پسر,,,
‫ایده‌ی خیلی بدی بود، مگه نه؟
‫نکنه فکر کرده من زن بی‌حیایی هستم؟
‫این دختره خیلی خیلی خوشگله ها,
‫چطور می‌تونم تو چشمش نگاه کنم و باهاش حرف بزنم؟
‫و ـ ولی این‌همه راه رو اومده اینجا،
‫پس باید یه‌چیزی بگم که حوصله‌ش سر نره,
‫امم، می‌گم,
‫تازگی‌ها آسمون رو دیدی؟
‫بله؟
‫این چند وقته فهمیدم خیلی بهش توجه نکردم،
‫سر همین دیروز، روی نیمکتِ پارک نشستم و کل روز ابرها رو دیدم,
‫انگاری عاشق ژست گرفتنه,
‫چیکار کنم؟ این موضوع خیلی خسته‌کننده‌ست,
‫نمی‌شه، بهتره فقط کاری که ‫برای انجامش اومدم رو بکنم و برگردم خونه,
‫«آسمان بی‌نهایت آبی آسمانی است,»
‫این فیلم یه صحنه داره که توش هلال ماه رو نشون می‌ده,
‫این اولین تیر توی «استراتژی هلال»ـه,
‫هی!
‫می‌خوای این فیلم رو باهم ببینیم؟
‫عه؟ یه فیلم؟ باهم؟
‫درسته, کیک هم خریدم که موقع دیدنش بخوریم,
‫ببین, الان باهم تنها شدیم,
‫قبلاً باهم این پارک اومدیم، مگه نه؟
‫این شرایط مثل اینه که دوست‌دختر اومده خونه‌ی دوست‌پسرش,
‫یعنی برداشتم از موقعیت غلط بود؟
‫وقتی فیلم شروع شد، یهو خیلی ساکت و حواس‌جمع شد,
‫بیا، یه‌ذره کیک هم بخور,
‫پشت موهای ژولیده‌ش قایم شده، ولی اگه خوب نگاه کنی،
‫چشمای بزرگ، و قوس بینی قشنگی داره،
‫و با وجود ساختار ظریف صورتش، چونه‌ی مردونه‌ای داره,
‫ولی از اون گذشته,,,
‫برای رسیدن به صحنه‌ی ماه داره خیلی طولش می‌ده,
‫تحمل انقدر سکوت رو ندارم!
‫الان فکر می‌کنه خیلی استرس دارم,
‫اگه می‌شد درمورد یه‌چیزی صحبت کنیم,,,
‫توی چه کارهایی به‌نظرت ماهری؟
‫خب,,,
‫راستی,,,
‫ها؟ چیه؟
‫تو متخصص چه‌جور جادویی هستی؟
‫تا حالا ندیدم طلسمی اجرا کنی,
‫اوه، صرفاً طلسم‌های معمولی دارم,
‫فقط از طلسم‌های پایه‌ای و ساده استفاده می‌کنم,
‫هنوز نمی‌خوام کسی درباره‌ی جادوی تغییرشکلم بفهمه!
‫شنیدم از یه خاندان ساحره‌ی نجیب‌زاده‌ای,,,
‫آره، مادرم ساحره‌ی فوق‌العاده‌ایه,
‫و منم در نهایت باید شبیه اون بشم,
‫ولی خیلی معمولی‌ام,
‫مادرم ازم ناامید شده، چون به اندازه‌ی نیکو استعداد ندارم,
‫ای‌کاش هیچ‌وقت توی خانواده‌ی ساحره به‌دنیا نمیومدم,
‫فکر می‌کنم یه سبک زندگی معمولی بیشتر بهم میومد,
‫اگه می‌شد بابتش به خدا شکایت می‌کردم,
‫تقصیر تو نیست!
‫باعث و بانی‌ش این دنیاست!
‫چرا خاموشش کردی؟
‫فیلم کسل‌کننده‌ایه,
‫و اگه اون خدا بگه می‌تونه ‫به یه انسان معمولی تبدیلت کنه، انجامش می‌دادی؟
‫نه,
‫شاید اتفاق‌های بدی بیفته،
‫ولی مطمئنم خاطرات خوبی هم ازش داری,
‫خاطراتی که برات خیلی مهمن,
‫من خودمم یه گرگینه‌م ها,
‫خیلی چیزا هست که موقع به‌دنیا اومدن نمی‌تونی تغییر بدی,
‫پس شکایت کردن چیزی رو حل نمی‌کنه,
‫وقتی تقصیرها رو بندازی گردن دیگران، نمی‌تونی دست برداری,
‫من از دست ولف عصبانی‌ام، ولی شکایت نمی‌کنم,
‫و این به‌خاطر اینه که با همین گرگینه بودن تونستم با بچه‌ها آشنا بشم,
‫بالأخره بدون اینکه قیافه بگیری باهام حرف زدی,
‫اوه نه، نمی‌خواستم,,,
‫این کیک خیلی خوشمزه‌ست, وایسا، ناراحت شدی؟
‫از اینکه یهو تلویزیون رو خاموش کردی ناراحت شدم,
‫شـ ـ شرمنده، بیا ادامه‌شو ببینیم,
‫نه، اشکالی نداره,
‫چون دومین تیر قراره به هدف بخوره,
‫کارت عالی بود، میائو نمو!
‫خیلی‌خب، من دیگه می‌رم خونه,
‫وایسا!
‫من دارم می‌‌رم بیرون، پس تو توی خونه بمون!
‫چرا باید بمونم؟ اگه کله‌شقی کنی، ‫ موریهیتو-کون دوباره دعوات می‌کنه ها,
‫پس چطوره باهم همینجا وقت بگذرونیم؟
‫درسته، انگار مکالمه‌ی جالبی باهم داشتین,
‫کیگو گفت خوشحاله که با بچه‌ها آشنا شده,
‫تو چطور، میائو نمو؟
‫نـ ـ نه، من اصلاً,,,
‫برگشتیم!
‫خداروشکر اومدی!
‫نمو-چان؟ زودتر از انتظار رسیدی,
‫شرمنده, منتظرت گذاشتیم؟
‫اوه! به ولف-کون تبدیل شده!
‫با نمو-چان چیکار کردی؟
‫هنوز هیچ کاری نکردم,
‫هنوز؟!
‫وقتی سعی نمی‌کردی خفن باشی، خفن‌تر بودی، ماگامی کیگو-کون,
‫مویی-چان، این چیه؟
‫رفتم بیرون تا برای درست کردنِ اینا، از هندز وسیله بخرم,
‫پلاک روی در,
‫و اینطوری، خیلی اتفاق‌ها افتاد،
‫و اوگر، ساحره، خون‌آشام، تنگو، و گرگینه,,,
‫همه با خوبی و خوشی باهم زندگی می‌کنن!
‫پلاکی که مویی-چان درست کرد خیلی نازه!
‫خوشم میاد که روش علامت و شماره داره,
‫کالای تبلیغاتی ازشون داد می‌زنه,
‫شیرینی‌های خوش‌آمدگویی هم بانمک بود,
‫اگه با کافی‌شاپی همکاری کنیم، حتماً باید توی مِنو باشه,
‫باشه، دیگه درموردش حرف نزنین!
‫خون‌آشام، کیریو میهارو
‫چتر گمشده
‫آدمایی با سلیقه عالی
‫خیلی خوشحالم که اینجایی
‫می‌تونم فردا بیام اونجا؟
‫صد البته!
‫قسمت بعد ‫توی یه بازی مرگ حبس شدیم,,, ‫خیلی خیلی وقت پیش