‫ما آبی رو می‌شنویم,
‫از نیمکت‌های چوبی و درب‌وداغونِ کلاس‌های قدیمی،
‫صداهای پیچیده در راهروها موقع زنگ تفریح،
‫و های و هوی بچه‌ها توی حیاط بعد از تعطیلی مدرسه,
‫تبدیل به گل‌هایی می‌شیم که با آبی می‌شکفن,
‫تمایل قلبی‌مون به خاص بودن رو ابراز می‌کنیم,
‫خودمون رو آبی‌رنگ می‌کنیم,
‫حتی در میان تمام اشتباهات و سوءتفاهم‌ها،
‫به دنبال همبستگی و درک متقابل می‌گردیم,
‫توی خلاء آبی فریاد می‌زنیم,
‫در حالی که درد می‌کشیم و اشک می‌ریزیم،
‫باز هم از جا بلند می‌شیم و سرمون رو بالا می‌گیریم,
‫با جوهر آبی می‌نویسیم,
‫تا حین پیش رفتن در مسیر طولانی‌ای که به رویاهامون منتهی می‌شه،
‫دلسرد نشیم و به بیراهه نزنیم,
‫شور و شوقِ آبی و آتشین رو شعله‌ور می‌کنیم,
‫آرزو می‌کنیم که از همه‌ی داشته‌هامون مایه بذاریم،
‫و نهایت لذت رو از تک‌تک لحظات زندگی‌مون ببریم,
‫ما دوره‌ی نوجوونی‌مون رو به این شکل سپری می‌کنیم,
‫به لَه لَه می‌افتیم، آبی‌هایی رو که ‫بهار زندگی‌مون رو در بر گرفته زیر و رو می‌کنیم،
‫و در پی کشف و آشکار کردن بازتابِ ‫منحصربه‌فردی از طرز فکر و اندیشه‌مون,,,
‫به دنبال رنگ آبی خوش‌بینانه‌ی مختص خودمون می‌گردیم,
‫بهار، فصلِ شروع‌های تازه‌ست,
‫هوی آزاد و آسمون آبی روشن،
‫موهای مشکی و دامن‌هایی که در باد ملایم تکون می‌خورن،
‫و چهره‌های بشاش در سایه‌ی شکوفه‌های صورتی ساکورا,,,
‫همگی ته‌رنگِ فرصت‌های تازه رو دارن,
‫یه روز در ایام پیری،
‫این روزهای توأم با دلبستگی و اشک و کمی شرم و خجالت رو,,,
‫مرور می‌کنم,
‫این چیزیه که فصل بهار مجابم می‌کنه باور داشته باشم,
‫زکی,
‫صبح بخیر،
‫ساکو-کون,
‫اوچیدا یوآ,
‫برجسته‌ترین چهره‌ی مدرسه نیست،
‫اما توی اردوهای مدرسه که پسرها دور هم جمع می‌شن ‫تا سر دخترهای جذاب و نه چندان جذاب بحث کنن،
‫اسمش بی‌بروبرگرد تعداد دفعات غیرمنتظره‌ای مطرح می‌شه,
‫موضوع چیه؟
‫صبح بخیر, اینو نگاه توروخدا,
‫آه، این؟ چیزی نیست, ولش کن,
‫هـــــه؟ یعنی می‌گی حق با اون‌هاست و باید خودمو بزنم به اون راه؟
‫ساکو-کون تو خیلی معروفی، پس طبیعیه که ‫هم هواخواه داشته باشی و هم بدخواه,
‫مگه می‌شه؟! من خوب با همه تا می‌کنم،
‫می‌تونم توی هر بحثی از زیرنافی گرفته تا فلسفی شرکت کنم،
‫و فوق‌العاده جذاب، ورزشکار و باهوشم!
‫چرا باید کسی ازم بدش بیاد؟
‫به‌نظرم خودت همه‌ی دلایلش رو گفتی,
‫دیدی دیروز بعد مدرسه لیست اسامی کلاس‌های امسال رو اعلام کردن؟
‫جدی؟
‫باز هم توی یه کلاس افتادیم, امیدوارم سال خوبی رو کنار هم داشته باشیم,
‫فقط ما دوتا نیستیم که توی یه کلاس افتادیم؛ کل اکیپ هستن,
‫بهتر نبود اول یکم با حرفم ذوق کنی و بعد بحث رو ببری جای دیگه؟
‫عـــا، ساکو اومده! صبح بخیر! صبح تو هم بخیر، اوچی!
‫هیراکی یوکو,
‫ خاله‌زنک‌ها ادعا دارن که اون فرد موردعلاقه‌م توی کل مدرسه‌ست,
‫علاقه داره به روی همه، چه دختر و چه پسر، لبخند بزنه،
‫و همین باعث شده که از همه لحاظ، الهه‌ی پایه‌ی ما باشه,
‫صبح بخیر، یوکو-چان, صبح شما هم بخیر، بچه‌ها,
‫آخ جون، امسال هم هم‌کلاسی شدیم!
‫تو هم ذوق کردی، ساکو؟
‫البته, اگه یه‌وقت خدای نکرده کلاس‌هامون رو جدا می‌کردن،
‫با لب‌ولوچه‌ی آویزون و سلانه سلانه می‌اومدم مدرسه,
‫چه حرف‌ها! مگه جنابعالی نبودی که تو راه مدرسه ‫دخترهای جدیدالورود ‫رو دید می‌زدی و حض می‌کردی؟!
‫عجبا! حالمو به هم زدی، ساکو!
‫واقعاً!
‫من که همچین چیزی یادم نمیاد!
‫یوآ، صرفاً چون جور دیگه‌ای به حرف‌های تو ‫واکنش نشون دادم حسودیت شده، مگه نه؟
‫بگیر که اومد!
‫آخ!
‫شرمنده, دیدم لازمه یه حالی ازت بگیرم,
‫آسانو کایتو, سال دومی‌ای که ستاره‌ی تیم بسکتبال پسرهاست,
‫نمونه‌ی بارز یه قلدر که شاسکول به‌تمام‌معناست,
‫اگه دست به کار نشده بودی، یکی به دو کردن‌شون احتمالاً تا ابد ادامه داشت,
‫میزوشینو کازوکی, یکی از اعضای اصلی تیم فوتبال,
‫رفتار خونسردش باعث می‌شه که ‫نفهمی در باطن چه جونوور موذی و آب‌زیرکاهیه,
‫به هر ترتیب امسال هم جمع اکیپ جمعه!
‫تیم چیتوسه!
‫یوکو هیراگی انجلز!
‫کایتو داینامایت بمبرز,
‫کازو کریتویو ایجنسی,
‫یوآ فایو!
‫خب، تفاوت‌های خلاقانه‌ی زیادی داریم!
‫متفرق می‌شیم!
‫صبح بخیر,
‫عــا، چیتوسه اومده!
‫صبح بخیر,
‫انگار موهات بلندتر شده,
‫آئومی هارو,
‫باورش سخته ولی این بمب انرژی فسقلی، ستاره‌ی تیم بسکتبال دخترهاست,
‫یه دختر ورزشکار که سرشار از شور و انرژیه,
‫می‌خوای کوتاهش کنم؟
‫نمی‌خوام دستت به خونم آلوده شه، پس بهت زحمت نمی‌دم,
‫چی زر زدی؟!
‫منظورت چی بود، ها؟!
‫طرز رفتار و حرف زدنش درست مثل پسرهاست،
‫واسه همین وقتی گه‌گداری وجنات دخترانه‌ش رو ‫نشون می‌ده، ‫از تعجب شاخ درمیاری,
‫هوی، درستش اینه که اول با من حرف بزنی, ‫ناسلامتی جفت‌مون توی تیم بسکتبالیم ها,
‫عـــــه؟ تو دیگه تکراری شدی جونم,
‫دقیقاً, باید یه دل سیر قیافه‌ی تودل‌بروی چیتوسه و ‫میزوشینو رو نگاه کنیم تا اینو بشوره ببره,
‫ناناسه یوزوکی,
‫هم‌تیمی هارو توی بسکتبال و رفیق جینگشه,
‫وقتی پسرها سر خوشگل‌ترین دخترهای پایه‌ی ما بحث می‌کنن،
‫اسم اون و یوکو در صدر لیست می‌درخشه,
‫یوکو ذاتاً یه الهه‌ست،
‫ولی ناناسه یه بازیگره، یه دختر کاملاً مرموز,
‫چیزه,,, فکر کنم این اولین باره که با هم برخورد داشتیم,
‫می‌شه با یه معرفی مختصر شروع کنیم؟
‫عـــه، اوچی، چه قاعده‌مندی دختر,
‫درست همون‌طوریه که تعریف می‌کردن,
‫اهم,
‫خب، وقتشه از اعضای جدید تیم چیتوسه تقدیر به عمل بیاریم,
‫اوه، آئومی دنجرس چلنجرز!
‫مبارزان مهتابی یوزوکی!
‫خب، انتظارشو داشتم,
‫تف، گمونم یکم زیاده‌روی کردیم,
‫ولی خب، همیشه همین بساطه دیگه,
‫یه‌سری‌ها برام غش و ضعف می‌رن،
‫و بقیه سایه‌م رو با تیر می‌زنن,
‫چرخ روزگار همون‌طوری که باید می‌چرخه,
‫ایوانامی هستم، معلم‌تون,
‫بیاین سخت نگیریم و سال خوبی رو کنار همدیگه داشته باشیم,
‫ایوانامی کورانوسوکه، یا به اختصار کورا-سن,
‫سال اول هم معلم‌مون بود,
‫بی‌خیال و ولنگار بودنش اصلاً با این دبیرستان غیرانتفاعی جور درنمیاد،
‫اما بچه‌ها بهش اعتماد دارن,
‫جون! معلومه از اون معلم‌های سخت‌گیر نیست,
‫والا خودشم لباس اداری نپوشیده,
‫من اون بیرون توی تمرین شُر شُر عرق می‌ریزم,
‫انتظار بی‌جاییه که بعدش کراواتم رو محکم کنم,
‫خب چرا پاپیون نمی‌بندی؟
‫نسبت به کراوات راحت‌تره,
‫جناب، واقعاً خیال کردی آدمی با شخصیت من می‌تونه پاپیون ببنده؟
‫آه,,,
‫خب، چیتوسه، تشریفتو بیار,
‫جان؟
‫فقط بپا سوتی ندی، ساکو,
‫گرفتم,
‫اهم,
‫خب، بعید می‌دونم کسی توی این کلاس اسمم رو نشنیده باشه,
‫خدمتکار شخصی ایوانامی سنسه،
‫چیتوسه ساکو-چان هستم!
‫و البته ملت پشت‌سرم منو «دخترباز»‌ صدا می‌کنن!
‫ساکو، گند زدی پسر!
‫لوس,
‫بذارین سریع سروته‌ش رو هم بیاریم,
‫اولاً، نماینده‌ی کلاس,
‫چرا مثل پارسال خودت نماینده نمی‌شی؟
‫بهترین انتخاب,
‫اعتراضی نیست!
‫همه راضی‌ان؟
‫اوکی، پس خودم می‌شم نماینده,
‫بعدشم می‌رسیم به معاون نماینده‌ی کلاس,
‫من، من، من!
‫اگه نماینده تو باشی ساکو، پس منم معاونت می‌شم!
‫کی بود که پارسال هم داوطلب شد و,,,
‫عملاً همه‌ی کارها رو انداخت گردن من؟
‫مسئله‌ای نیست!
‫توی دوره‌ی ابتدایی به بهترین نحو از خرگوش‌ها و ماهی‌ها نگه‌داری می‌کردم!
‫پس شاید بهتر باشه بزنی تو کار حیوون‌ها؟
‫گوگولی!
‫هیراکی یوگو هستم, همه‌ی تلاشم رو می‌کنم,
‫خب، پس امیدوارم امسال هوام رو داشته باشی,
‫هی, اومدی,
‫خیال می‌کردم سیگار دود کردن توی کل محوطه‌ی مدرسه ممنوع شده,
‫هـــه, به‌شرطی که دودشو توی صورت بچه‌ها فوت نکنم، خیالی نیست,
‫منم که لابد شلغمم,
‫تو یه بچه سرتقی که درعوض داشتن کلید زاپاس ‫در پشت‌بوم، به کسی نمی‌گی سیگاری‌ام,
‫نظر لطف‌تونه,
‫سیگاری بودن هم این روزا معضلیه برای خودش, ‫ملت چپ و راست به امثال شما می‌توپن,
‫آدم‌ها دشمن مشترکی دارن، می‌دونی که,
‫قشنگ می‌فهمم چی می‌گین,
‫خب، باهام چیکار دارین؟
‫یامازاکی کنتا, از ترم سوم سال اول، مدرسه نیومده,
‫هـــــــــه؟
‫تنها چیزی که ازش دست‌گیرم شده، اینه که ‫خوره‌ی انیمه و لایت‌ناول و این چیزهاست,
‫خب این چه ربطی به من داره؟
‫پسر جون,,, فکر کردی من به این خوش‌تیپی چرا ‫توی سی و اندی سالگی هنوز مجردم؟
‫می‌دونی چرا حقوقم رو توی «نه، این کت من نیست،» ‫که یه باشگاه مردانه توی کاتاماچی‌‌ـه، حیف و میل می‌کنم؟
‫من فقط می‌دونم که تو نمونه‌ی فاسد یه معلم و یه انسانی,
‫فقط بچه‌ها می‌دونن چی توی دل بچه‌های دیگه می‌گذره,
‫همون‌طور که فقط آدم بزرگ‌ها می‌دونن چی توی دل آدم بزرگ‌های دیگه می‌گذره,
‫ای بابا,
‫پس درواقع ازم می‌خوای این یارو یامازاکی-کون رو راضی کنم که برگرده مدرسه؟
‫صرفاً‌ جهت اطمینان می‌پرسم، اگه قبول نکنم تکلیف چیه؟
‫این یه مسئله‌ایه که راه‌حلش پیش خودته,
‫مطمئنی می‌خوای ازش شونه خالی کنی؟
‫تو، یعنی ابرقهرمان همه‌فن‌حریف‌مون،
‫چیتوسه-کون؟
‫ایش، چقدر این بابا رومخمه,
‫مرگ شرف داره به زندگی‌ای که زیبا نیست,
‫این فلسفه‌ی منه,
‫یه حسی بهم می‌گفت که امروز می‌بینمت,
‫چی داری می خونی؟
‫شبح بانو از ویلیام آیریش,
‫«اولِ شب بود و آن مرد در عنفوان جوانی,
‫اما شب شیرین بود و آن مرد ترش‌رو,»
‫می‌بینم این ترجمه‌ی جدیده,
‫پس می‌دونستی,
‫ای مارمولک,
‫سپتامبر سال پیش با آسو-نه آشنا شدم,
‫بس کنین!
‫وایسا، وایسا!
‫نمی‌خوام!
‫بی‌خیال دیگه!
‫بگیر که اومد!
‫ریدی!
‫خودت تنها برو خونه, چندش,
‫ای بابا، بیخیال دیگه!
‫اینجوری نکنین!
‫چندش!
‫اونه-سان,,,
‫وارد می‌شود!
‫آب بازی! آب بازی!
‫چیه؟‌ چی شده؟ بیا جلو,
‫خودت خواستی!
‫آه، شما دوتا هم بیاین,
‫یالا، بجنبین!
‫بگیر!
‫این دختره یه تخته‌ش کمه!
‫بگیرش!
‫خـــــب,,, شما همه من تک!
‫بیاین!
‫هی!
‫بگیرش!
‫نامردیه!
‫خداحافظ، اونه-چان خل‌وچل!
‫خداحافظ!
‫دخترِ توی دریاچه هوش از سرت پروند؟
‫نه، تو در بهترین حالت «روح یه دختر غرق‌شده»ای,
‫اینجوری به‌نظر میام؟
‫ای خدا, لباس‌هام رو باید بدم خشک‌شویی,
‫می‌گما,,,
‫هوم؟ چیه؟
‫چرا این کار رو کردی؟
‫اگه می‌خواستی یه کمکی کرده باشی، صرفاً ‫می‌تونستی اون بچهه رو از آب بکشی بیرون،
‫و یه‌کوچولو اون دوتای دیگه رو دعوا کنی,
‫هوم,,,
‫به‌نظرت بهتر نیست که سه‌تایی، خندون و شلخته، با هم برن خونه؟
‫حتی اگه این باعث بشه توی غریبه مثل موش آب کشیده بشی,,,
‫و رهگذرهای بی‌شعور بهت تیکه بندازن؟
‫به‌نظرم اینجوری باحال‌تر بود,
‫پس تو یه‌کوچولو در اشتباهی,
‫می‌تونم یه سؤال دیگه هم ازت بپرسم؟
‫البته,
‫می‌شه لطفاً اسمت رو بهم بگی؟
‫نیشینو آسوکا ام,
‫آسوکا مثل «بادِ فردا» نوشته می‌شه,
‫«باد فردا,»
‫به‌عنوان کسی که ظاهراً زندگی توفانی و آزادانه‌ای داره،
‫به‌نظرم این اسم کاملاً برازنده‌شه,
‫کورا-سن باز داره ازم بیگاری می‌کشه,
‫مثل همیشه انقدر بی‌نقصی که انگار نقصت همینه,
‫عین یه پارک خوشگل کوچولو که آتیش‌بازی رو ممنوع کرده,
‫چه مثال گنگی,
‫پارکی که زمین بازی نداره تا بچه‌ها موقع بازی زخمی نشن،
‫و حتی بازی با توپ هم ممنوع کرده,
‫فقط یه‌مشت آدم بزرگ پرادعا با قیافه‌های افاده‌ای ‫داره که سرشونو کردن تو کتاب‌هاشون,
‫فرض کن جفت من و صمیمی‌ترین دوستِ دخترت ‫توی کلاس داریم غرق می‌شیم,
‫کدوم‌مون رو نجات می‌دی؟
‫با یه قایق قرمز براق که ظرفیتش فقط دو نفره، به سرعت میای کمک‌مون,
‫نمی‌شه یکی‌تون از قایق بگیره؟
‫و همین‌طور کوسه‌ها و پیراناها و کروکودیل‌های خون‌خواری توی آب هستن,
‫فکر نکنم توی همچین جهنمی قایق‌سواری کنم,
‫من لحظه‌ای تردید به دلم راه نمی‌دم و تو رو نجات می‌دم,
‫آخه تو رو بیشتر از صمیمی‌ترین دوستِ پسرم توی کلاس دوست دارم,
‫ای‌ کاش با سناریوی خیالی عاشقانه‌تری احساست رو بهم اعتراف می‌کردی,
‫شرط می‌بندم تو بین ما انتخاب نمی‌کردی,
‫می‌گفتی، «نگران من نباشین, شما سوار قایق بشین و فرار کنین,»
‫به‌نظر خودت این زیباترین تصمیمی بود که می‌تونستی بگیری,
‫نه بابا, دلم نمی‌خواد پیراناها گوشتم رو بجوئن,
‫همون‌طور که انگشت کوچیکه پاهات، لاله گوش‌هات، ‫و لب‌هات کنده می‌شن، پیش خودت فکر می‌کنی که,,,
‫«چیتوسه ساکو اینه,»
‫مدتی بعد از اینکه تمام آدم‌های توی خیابون ‫به این خونه یا اون خونه پناه می‌برن،
‫حتی صدای ماشین‌هایی که هرلحظه کمتر می‌شن ‫هم نشون می‌ده که ساعت 10 شده،
‫نصف جمعیت در عالم خواب و رؤیا به سر می‌بره،
‫و نصف دیگه چیزی نمونده تا بهش برسه,
‫در چنین لحظات کوتاهی، یه فکری به ذهنم خطور می‌کنه,
‫آیا جایی برای خودم توی این شهر پیدا کردم؟
‫آیا توی این گوشه از دنیا که گاهی غیرواقعی ‫به‌نظر می‌رسه، نقشم رو به درستی دارم ایفاء می‌کنم؟
‫یامازاکی کنتا-کون، الان چی تو فکرته؟
‫به ماه خیره شدی؟
‫همون ماهی که من الان دارم بهش نگاه می‌کنم؟
‫عـــا، ترکیدم,
‫چیتوسه,
‫چیه، ناناسه؟
‫می‌خوای باهات قرار بذارم؟
‫ایده‌ی بدی نیست، ولی سؤال دیگه‌ای ازت دارم,
‫مشکلی برات پیش اومده؟
‫پس شستش خبردار شده,
‫یکی از هم‌کلاسی‌هامون مدرسه نمیاد,
‫کورا-سن ازم خواسته راضی‌اش کنم برگرده,
‫فعلاً امروز بعد مدرسه می‌رم یه سر بهش بزنم,
‫می‌خوای من هم همراهت بیام؟
‫خوبیت نداره تنهایی بری,
‫ناناسه وجهه‌ش رو کنترل می‌کنه و ‫همیشه به دیدی که مردم نسبت بهش دارن، دقت می‌کنه,
‫انقدر بی‌نقصه که واقعاً عجیبه,
‫مرسی، ولی قبلش از یکی دیگه خواستم باهام بیاد,
‫پس پام رو از گلیمم درازتر کردم؟
‫خب، اگه فکر کردی کمکی ازم ساخته‌ست، بی‌رودروایسی بیا پیشم,
‫من دوست دارم واسه آدم‌هایی که برام محترمن، صدم رو بذارم,
‫ببخشید! معطل شدی؟
‫نه, مشکلی با گروه موسیقی پیش نیومد؟
‫نه, امروز تمرین انفرادی داشتیم,
‫ولی چرا از من خواستی باهات بیام؟
‫من یه آدم صفر و صدم، یا ازم خوشت میاد یا بدت میاد،
‫ولی تو بلدی چجوری کم کم تفاوت‌ها رو به حدأقل برسونی,
‫فکر نمی‌کنم اینطور باشه,
‫این دوچرخه رو از کایتو قرض گرفتم,
‫هـــــــــه,,,
‫نگران نباش, بهش نمی‌گم داشتم به‌زور پدال می‌زدم,
‫من اونقدرا هم سنگین نیستما!
‫اگه پاهات رو دو طرف دوچرخه بذاری، برات راحت‌تره,
‫با دامن نمی‌تونم اون‌طوری بشینم,
‫ولی مواظب باش و از شونه یا کمرم بگیر، خب؟
‫باشه,
‫می‌شه خواهش کنم کتم رو عین یه دستمال کثیف نگیری؟
‫پشتت,
‫هوم؟
‫ساکو-کون، پشتت,
‫پهن‌تر از چیزیه که فکر می‌کردم, ورزیده و مردونه‌ست,
‫شاید باورت نشه، ولی من یکی از بهترین بازیکن‌های بسکتبال استان بودم,
‫می‌دونم, پارسال توی تعطیلات تابستونی یکی از بازی‌هات رو دیدم,
‫از توی کلاسی که برای تمرین گروهی موسیقی رفته بودم، نگاهت می‌کردم,
‫قبل از این بود که دوست بشیم، نه؟
‫یواشکی طرفدارم بودی؟
‫کسی چه می‌دونه؟ شایدم بودم,
‫ساکو-کون، چیزی فکرت رو مشغول کرده؟
‫اوهوم, داشتم فکر می‌کردم کی باید یهو ترمز بگیرم,,,
‫تا یه صحنه‌ی برخورد ممه به پشت مشتی نصیبم بشه,
‫ببخشید، غلط کردم! حالا می‌شه دیگه رگ‌های کاروتیدم رو فشار ندی؟
‫از دست تو! چرا همچین می‌کنی؟
‫منظورم یامازاکی-کون بود, قصد داری باهاش چیکار کنی؟
‫خیلی سعی کردم یه راهی پیدا کنم،
‫ولی متوجه شدم فکر کردن بدون اطلاعات، بیهوده‌ست,
‫می‌رم سراغش و زورش می‌کنم برگرده,
‫منظورت اینه که «همه‌ی زورتو می‌زنی تا راضی‌اش کنی که برگرده,» ‫خواهشاً اون بدبخت رو کاریش نداشته باش,
‫بله؟
‫سلام، هم‌کلاسی کنتا-کون، چیتوسه ساکو هستم!
‫یه‌سری جزوه رو خدمت‌تون آوردم,
‫آها,,,
‫وقت بخیر، اوچیدا یوآ هستم,
‫می‌خواستم جویای حال کنتا-کون بشم و ببینم ‫در چه حاله، چون این چند وقته مدرسه نیومده,
‫یه‌خرده دل‌نگرانش بودم,
‫ای وای من, پس این‌همه راه رو برای دیدنش اومدین؟
‫یه لحظه صبر کنین لطفاً,
‫کنتا-کون با شما هم درموردش حرف نزده؟
‫منظورم اینه که,,, بهتون نگفته برای چی نمیاد مدرسه؟
‫نه، چیزی نگفته,
‫اگه موردی نداره، می‌شه ما چند کلوم باهاش صحبت کنیم؟
‫ولی شاید برخورد خوبی نداشته باشه,
‫مطمئنم یه‌سری مسائل هست که فقط می‌تونه با ما ‫هم‌کلاسی‌هاش مطرحش کنه، نه شما که مادرش هستین,
‫پس لطفاً منتظر باشین تا باهاش صحبت کنیم,
‫ممنون می‌شم,
‫شنیدم!‌ چیکارم داری؟
‫سلام، چیتوسه ساکو، نماینده‌ی کلاس 5-2 ام,
‫تو هم باهام توی یه کلاسی، یامازاکی-کون, از آشناییت خوش‌وقتم,
‫چیتوسه,,, ساکو؟ اون بکن درروی لاشی اومده اینجا چیکار؟
‫آروم باش، آروم,
‫یامازاکی-کون، آز آشناییت خوش‌وقتم,
‫منم هم‌کلاسی‌ات، اوچیدا یوآ ام,
‫ببخشید که سرزده مزاحم شدیم, شنیدیم خیلی وقته که مدرسه نمیای,
‫او ــ اوچیدا؟ یکی از اون هرزه‌های توی حرم‌سرای چیتوسه؟
‫آروم، آروم، آروم، آروم!
‫یه‌سری سوءتفاهم‌ها برات پیش اومده، ‫ولی فهمیدی کدوم چیتوسه و اوچیداییم,
‫چطوره حالا که فرصتی هست، یکم با هم اختلاط کنیم؟
‫شرط می‌بندم معلم مجبورت کرده که بیای خونه‌مون,
‫نمی‌گم معلم هیچ دخلی نداشته، ‫اما خودم هم شخصاً می‌خواستم باهات صحبت کنم,
‫تو اطلاعات زیادی از انیمه و لایت‌ناول داری، درست می‌گم؟
‫باز شروع شد، لابد می‌خوای جمله‌ی مسخره‌ی ‫«چه خبرا، رفیق اوتاکو؟»‌ رو تحویلم بدی,
‫اگه واقعاً به این چیزها علاقه داری،
‫باید حدأقل اسم یکی از این لایت‌ناول‌هایی که می‌گم رو شنیده باشی,
‫آیا یک بازنده اجازه دارد که عاشق شود؟
‫من یک اوتاکو هستم، اما یک پتیاره‌ی گیارو دودولم را می‌خواهد!
‫نوجوانی من به‌عنوان بزرگ‌ترین بازنده‌ در باشگاه نابودی مردم خوش‌حال!
‫زمانی که تناسخ پیدا کردم و از پست‌ترین آدم ‫تبدیل به کسی شدم که حرم‌سرای خودش را دارد!
‫ظاهراً چهره‌ی من در دنیایی دیگر معیار زیبایی است؟!
‫محبوب‌ترین پسر توی مدرسه به دلایلی نوکرم شد!
‫من یک درونگرا هستم، اما سنپای فوق‌العاده زیبایم به من علاقه دارد!
‫ببخشید، اسم هیچ‌کدوم رو نشنیدم,
‫یامازاکی-کون، من هم زیاد از این چیزها سرم نمی‌شه,
‫پیشنهادی داری؟
‫نه،‌ خب,,,
‫فکر نکنم تو از هیچ‌کدومشون خوشت بیاد، اوچیدا-سان,
‫که اینطور، ولی من دوست دارم مانگاهای شونن داداش کوچیکم رو بخونم,
‫می‌شه کتابخونه‌ی تو هم نگاه کنم؟
‫نــ ــ نه، اتاقم بهم‌ریخته‌ست,
‫پس بیا از پشت در با هم صحبت کنیم,
‫نمی‌دونم شما بچه معروف‌های جذاب راجع‌به چه چیزهایی صحبت می‌کنین,
‫من شخصاً فکر می‌کنم آدم کسل‌کننده‌ایم,
‫نه، از دید من که خیلی هم آدم پرزرق‌وبرقی هستی,
‫احتمالاً به‌خاطر اینه که اطرافیانم ستاره‌های مدرسه‌ان,
‫تو جزء اون دسته افرادی هستی که ‫اوقات تنهایی رو به فعالیت‌های گروهی ترجیح می‌دن؟
‫آره، فکر کنم,
‫خوش‌حالم چیزی پیدا کردی که همچین حسی بهت داده,
‫یامازاکی-کون، این عالیه که تو و یوآ به یه وجه اشتراک رسیدین,
‫می‌خوای یکم تنهاتون بذارم؟
‫عا به‌نظرت چیز مهمی نیست؟ یعنی چون ‫هرموقع بخوای می‌تونی باهاش حرف بزنی، خیلی خفنی؟
‫نه، شرمنده، منظورم این نبود,
‫ما هیچ وجه اشتراکی نداریم!
‫حــلــه, ما داریم می‌ریم خونه,
‫هفته‌ی دیگه می‌بینمت,
‫بری دیگه برنگردی، دخترباز دوزاری!
‫نظرت چیه، یوآ؟
‫حس کردم انگار از یه چیزی می‌ترسید,
‫تازه با تو هم یه دشمنی به‌خصوصی داشت,
‫چی بگم والا,
‫ساکو-کون، چیزی متوجه شدی؟
‫هـــــوم,,,
‫این یامازاکی-کون می‌خواد سر به تنم نباشه، مگه نه؟
‫گل گفتی,
‫هـــــق، هـــــق,
‫ولی، بگی‌نگی می‌فهمم چرا همچین حسی داره,
‫یوآ-چـــان؟
‫چیزی نیست بابا,
‫چیزی از جذابیتت کم نمی‌کنه,
‫عـــــا، داری الکی می‌گی که دلم خوش شه,
‫یامازاکی-کون هنوز به اون نقطه‌ای نرسیده بود ‫که از همه‌چیز و همه‌کس متنفر بشه,
‫احتمالاً فقط فرصت درستی که داشته رو از دست داده,
‫نور خورشیدی که داشت غروب می‌کرد ‫ابرهای دنباله‌دارو به رنگ خودش در آورده بود,
‫از نارنجی به پرتقالی،
‫از پرتقالی به زرد،
‫از زرد به‌سمت آبی و نیلی‌رنگ می‌رفت,,,
‫طیف زیبایی از رنگ‌ها که باورت نمی‌شد طبیعی باشن,
‫همین‌طور که ما دوتا به‌هم تکیه داده بودیم،
‫شبیه تصویری از صفحات یه داستان جوون‌پسند شده بودیم,
‫آروم می‌ری! زود باش دیگه!
‫یه هفته گذشت,
‫بعد از کلی کلنجار رفتن، برای بار دوم ‫از یوکو خواستم که باهام بیاد,
‫برای یه مکالمه‌ی صادقانه،
‫فهمیدم که به کمک یه آدم صاف و ساده عین یوکو نیاز دارم,
‫عجب صفاییه، نه ساکو؟
‫بگیر بشین, تمام عالم شورتتو می‌بینن,
‫عــــــــــــــه، حالا اومدیم و یه بنده‌خدایی هم داشت ‫رد می‌شد و شورتمو دید، آسمون به زمین نمیاد که,
‫پس اجازه می‌دین بنده‌ی حقیر هم شاهد چنین ضیافتی باشم، بانوی من؟
‫ساکو، تو فرق می‌کنی, نــــه‌خــیــرم,
‫در واقع اونی که فرق می‌کنه نباید همچین چیزی رو ببینه؟
‫بالأخره می‌بینی، وقتی که اون روز خاص برسه,
‫امسال دیگه به‌اندازه‌ی پارسال بوی عرق نمی‌دی,
‫خـــب، دیگه توی باشگاهی چیزی نیستم,
‫حـــــــیــــــف شد که, مشکلی با بوی عرقت نداشتم,
‫خب حالا، ایده‌ای داری چی‌کار کنیم؟
‫نــه، هیچی,
‫ولی با شناختی که از تو دارم، می‌دونم آخرش همه‌چی درست می‌شه,
‫تو قهرمان منی,
‫بگذریم، تنها کاری که لازمه بکنی، اینه که با یامازاکی-کون حرف بزنی,
‫حتی اگه اوضاع به‌هم ریخت، خودم جمعش می‌کنم,
‫اطـــــــــــــاعت می‌شــــــــــه!
‫عــــ ـــ عـــــا,,, یوکو-سان؟!
‫چی باعث می‌شه یه نفر قهرمان بشه؟
‫جوابش اینه: هیچ‌وقت، هیچ‌جا، دست از قهرمان بودن برنداره,
‫یامازاکی-کون، منم چیتوسه,
‫من که بهش گفتم ما باهم رفاقتی نداریم و نذاره بیای تو,
‫مادرت فقط نگرانته,
‫اوچیدا-سان هم اومده؟
‫نه، یوآ تمرین داشت و نتونست بیاد,
‫می‌دونستم,
‫فقط اومده بود که تو رو آدم‌حسابی نشون بده،
‫ولی بعدش فهمید این قضیه دردسره و بی‌خیال شد,
‫یوآ همچین آدمی نیست,
‫اون واقعاً نگران حالت بود، یامازاکی-کون,
‫خب، این‌دفعه یکی دیگه رو با خودم آوردم,
‫سلام عرض شد! هیراکـــی یـــــوگـــــوام!
‫شنیدم یه مدته نمیای مدرسه، آره؟
‫حتماً شرایط سختی بوده, چی شده؟
‫هـ ــ هیراگی، همون هیراگی معروف؟
‫ملکه‌ی هرزه‌ی حرم‌سرای چیتوسه؟!
‫این پتیاره رو برداشتی آوردی این‌جا چی‌کار؟
‫«پتیاره» چیه؟
‫گمونم دختری که راحت می‌ره تو تخت,
‫پـــــــــــــدرســــــــــــــــوخته! خیلی بی‌ادبی که برگشتی بهم می‌گی پتیاره!
‫من چشمم فقط دنبال ساکوـه!
‫هـــــه, شرط می‌بندم تو هم فقط اومدی اینجا که با چیتوسه بریزی رو هم,
‫عـــــه,,, خب معلومه, اگه ساکو کمک لازم داشته باشه، کمکش می‌کنم,
‫دیدی؟ می‌خوای با نشون دادن اینکه حتی می‌تونی با ‫یه بازنده هم مهربون باشی، دلشو ببری,
‫چرا نباید بخوام کسی رو که دوست دارم تحت تأثیر قرار بدم؟
‫اون‌وقت من چرا باید پلّه بشم که تو اونو تحت تأثیر قرار بدی؟!
‫باهام مهربون می‌شی و بعدش که سفره‌ی دلمو ‫باز کردم، قشنگ می‌کشی زیرم,
‫شرط می‌بندم بعدشم حسابی بهم می‌خندین؛
‫به این می‌خندین که چطور عین آب‌خوردن ‫یه بچه‌ی خونه‌نشینو بازی می‌دین!
‫عــــه,,, یامازاکی-کون نکنه تو,,,
‫سعی کردی با دختری که باهات مهربون بوده ‫صمیمی بشی و بعدش خراب‌کاری کردی یا همچین چیزی؟
‫خـ ــ خودتم همچین وضعت بهتر از من نیستا!
‫همین بابایی که کنارت وایساده به اوچیدا-سان ‫و چندتا دختر دیگه هم نون قرض می‌ده!
‫خودم خوب می‌دونم ساکو چه‌قدر با همه مهربونه,
‫همینه که باعث شد جذبش بشم، ‫و برای همینم هست که می‌خوام شماره‌ی یکش باشم,
‫البته که، اگه یه دختر دیگه رو انتخاب کنه نابود می‌شم,
‫ولی اون‌موقع یعنی من به‌اندازه‌ی کافی برای ساکو ‫خوب نبودم که منو انتخاب نکرده، غیر از اینه؟
‫حداقل، هیچ‌وقت بابت اینکه مهربون بوده ازش کینه به دل نمی‌گیرم,
‫ممنون, برو پایین یه چایی چیزی بخور,
‫از این‌جا به بعدش با من,
‫اطـــــاعـــــــــــت!
‫الان فهمیدم قضیه چیه, شاید بتونم کمکت کنم,
‫دلسوزیت مال خودت, برو گمشو دیگه,
‫می‌شه لطفاً فقط این درو باز کنی؟
‫نمی‌خوام,
‫بیا بریم یه چای بزنیم، در کنار منظره‌ی دل‌انگیز ۸۵ـهای یوکو,
‫گورتو گم کن, عمراً این درو باز نمی‌کنم,
‫مطمئنی؟ هرچی هم بشه؟
‫وقتی می‌گم نه، یعنی نــــه دیگه!
‫گورتو گم کن دیگه، مرتیکه‌ی دخترباز پدرسگ!
‫که این‌طور, چاره‌ای نیست پس,
‫کاش منم می‌تونستم اون‌طرفِ در، کنار تو باشم,
‫نگران نباشین, همه‌چی درست می‌شه,
‫امیدوارم همین‌طور بشه,
‫مادر جان,
‫واقعاً روم سیاه که همچین حرفی می‌زنم، ولی,,,
‫نفر سوم، از سمت راست زمین، چیتوسه-کون!
‫شـــمـــاره‌ی,,, ۹!
‫یــــــــــو,
‫خــــب,,,
‫بیا بزنیم اون عقایدشونو با خاک یکی کنیم,
‫به انیمه‌ی «چیتوسه-کون در بطری رامونه» خوش اومدین!
‫اسم این برنامه «سفری برای تجربه‌ی ‫چیرامونه: بخش خوراکی‌های فوکویی»ـه!
‫ســـلام، دوستان, من صداپیشه‌ی ناناسه یوزوکی، ‫هاسه‌گاوا ایکومی هستم,
‫منم صداپیشه‌ی آئومی هارو، اوکوبو رومی‌ام,
‫بــــلـــه, پخش انیمه‌ی «چیتوسه در بطری رامونه» ‫یا همون چیرامونه شروع شده,
‫اینم یه برنامه‌ی ویژه‌ست که هدفش معرفی ‫چیزهای جالب مربوط به همین انیمه‌ست,
‫اوهـــــــــــــــه! اوهـــــــــــــو!
‫همین الانم می‌شه صدای غرشش رو شنید,
‫ما الان بیرون ایستگاه فوکویی ایستادیم,
‫و تا چشم کار می‌کنه دایناسور این‌جا هست!
‫فوکویی برای فسیل‌هاش معروفه دیگه,
‫و دارن مثل دایناسور واقعی هم غرش می‌کنن,
‫هم تکون می‌خورن، هم غرش می‌کنن!
‫ارزششو داره که فقط برای دیدن این‌ها پاشی بیای این‌جا,
‫خب قسمت اول هم پخش شد,
‫بله، همین الان پخش شد,
‫یه نسخه‌ی ویژه که ۴۵ دقیقه زمان داشت!
‫خیلی عالیه که قسمت اول طولانی‌تر بود!
‫امیدوارم که همه ازش لذت برده باشن,
‫از دیدنش لذت بردین، دوستان؟
‫شخصیت‌های ما توی همون قسمت اول وارد داستان شدن,
‫آره، درسته,
‫به‌نظرت بیننده‌ها تونستن اون حس‌وحال ‫جوونی و پر از انرژی قسمت اول رو بگیرن؟
‫انیمیشن هم فوق‌العاده بود، داستانشم عالی بود، ‫و آخرشم که دیدی چی داشتیم,,,
‫بـــــنـــــگ! یه پایان تأثیرگذار!
‫درست همون لحظه که بیننده‌ها ‫برای دیدن قسمت دوم هیجان‌زده شدن،
‫ما دوتا اومدیم,
‫راست می‌گه، راست می‌گه, تازه این‌طوری به شکل واقعی,
‫البته داستان هم که داشت توی فوکویی روایت می‌شد,
‫دقیقاً همین‌جاست!
‫درست همین‌جاست!
‫بله، ما این‌جا توی فوکویی هستیم,
‫چه‌قدرم امروز هوا خوبه,
‫همه‌جا آفتابیه,
‫جون می‌ده برای فیلم‌برداری,
‫این قسمت مربوط به خوراکی‌های فوکویی‌ـه؛
‫پس قراره بریم و یه سری به خوراکی‌های مخصوص این‌جا بزنیم,
‫می‌خوایم نظرمون رو باهاتون به اشتراک بذاریم،
‫که شاید اگه یه‌وقت اومدین فوکویی به دردتون بخوره,
‫درسته! امیدوارم بیننده‌ها بعد از دیدن این ‫برنامه وسوسه بشن که بیان فوکویی,
‫و شاید حتی محل غذا خوردنشون رو هم با این برنامه انتخاب کنن,
‫خلاصه که بله، قراره شخصاً بریم به رستوران‌ها سر بزنیم,
‫بدون معطلی، بزنین بریم!
‫چیرامونه,
‫اولین رستورانی که امروز معرفی می‌کنیم،
‫یوروپا-کن-سان‌ـه!
‫رسیدیم!
‫یوروپا-کن یه رستوران غربی با بیش از یه قرن سابقه‌ست,
‫امروز به شعبه‌ی تویوشیمای اون‌ها سر می‌زنیم,
‫اینجا می‌تونین «کاتسودون با سس» که غذای ‫محلی فوکویی حساب می‌شه رو امتحان کنین,
‫راستی یوروپا-کن-سان توی لایت‌ناول هم خیلی حضور داره,
‫ولی بدجوری دلمون می‌خواد همین الان غذاشو امتحان کنیم، نه؟
‫بریم داخل و یه نگاهی بندازیم!
‫فضای داخلش خیلی قشنگه,
‫دقیقــــاً, خیلی خوب و آرامش‌بخشه,
‫هم جاداره، هم راحت و دنجه, حتی کنار پیشخوان هم صندلی دارن,
‫کلی جا برای نشستن هست,
‫یوروپا-کن توی استان فوکویی ۱۹ تا شعبه داره,
‫مزه‌ی غذاهاشم بین شعبش یکمی فرق می‌کنه,
‫عــــا,,, جدی می‌گی؟
‫آره، این شعبه‌ی تویوشیما معمولاً با ادویه ‫یکم طعم‌هاشو قوی‌تر می‌کنه,
‫برای یه رستوران زنجیره‌ای یکم عجیبه، نه؟
‫آره، دقیقاً,
‫رستوران‌های این‌طوری معمولاً طعم غذاشون بین شعب فرق نمی‌کنه,
‫طاقت ندارم ببینم چطوریه
‫آره، منم, عاشق طعم‌های قوی‌ام,
‫هیرومو، نویسنده‌ی لایت‌ناول چیرامونه
‫خب، حالا اجازه‌ بدین غذاهای پیشنهادی ‫هیرومو-سنسه رو معرفی کنیم؛
‫«برای اولین بار، پیشنهاد می‌کنم کاتسودون ساده رو امتحان کنید،
‫ولی اگه می‌خواید طعم‌های مختلف رو تست کنید،
‫بشقاب سه‌تایی رو بگیرید که شامل یه کتلت، ‫یه میگوی سوخاری و یه کتلت گوشت چرخ‌کرده‌ست!
‫ویراستار لایت ناول، که چند بار به فوکویی اومده،
‫در نهایت به ست سه‌تایی پرخورها با یه کتلت اضافه رسید!»
‫خودش گفته بود: «حداقل دوتا کتلت لازمه،
‫ولی نمی‌خوام از بقیه هم بگذرم! لول,»
‫عجب شکمویی‌ـه,
‫ماشالا به این اشتها, خیلی عالیه,
‫اوه اومــــــــــد!
‫بشقاب سه‌تایی و کاتسودون با سس خدمت‌تون,
‫خیلی ممنـــــــــون!
‫وایـــــــــــــــی!
‫ببینیم چی به چیه,
‫هنوز نمی‌دونیم,
‫چه هیجان‌انگیزه,
‫خب، با همدیگه بازشون کنیم؟
‫بزن بریم,
‫یک، دو,,,
‫خب، مثل اینکه مال من کاتسودون با سس بـــــــود!
‫چه‌قدر خوشگلـــــــــــــــه!
‫که یعنی,,,
‫مال من اون کاسه‌ی سه‌تایی‌ـه,
‫وایــــــــــی! بوش که محشوره!
‫چه رایحه‌ی سس خوبی داره,
‫خیلی خفن می‌زنه,
‫شنیدم حرفه‌ای‌ها یه ترفندی دار,
‫تیکه‌های اضافه‌ی کتلت رو می‌ذارن روی در کاسه،
‫و فقط یکی رو داخلش می‌ذارن,
‫ظاهراً حرفه‌ای‌ها این‌طوری می‌خورنش,
‫عـــــــــــــــــــــــــــــــــه!
‫بریم که نوش‌جان کنیم,
‫عـــا، چه‌قدر بوش خوبه,
‫خوشمزه‌ست!
‫وای، انگار اون «خوشمزه» رو از اعماق وجودت گفتی,
‫خیلــــی خـــــوبه! گوشتش خیلی نرمه!
‫عــــــــــــــــه؟
‫تو هم باید زود غذاتو شروع کنی,
‫دل تو دلم نیست ببینم میگوش چطوریه,
‫آره، می‌فهمـــــم!
‫وایـــــــــــــی، چه بزرگه!
‫عــــــــــــــو وای، بزرگه!
‫میگو رو نوش‌جان کنیم,
‫خوشمزه‌ســـــــــــــت!
‫خیلی خوبه، نه؟
‫خودت ببین,
‫وایـــــــی، کتلتش چه پرملاته,
‫آره، توش پر از میگوـه,
‫خیلی خــــــــــــــوبه!
‫کی فکرشو می‌کرد ترکیب سس و برنج این‌قدر خوب باشه؟
‫عالیه,
‫از اونجایی که هرکدوم از بخش‌های کاسه‌ی سه‌تایی یه طعم داره،
‫دلت می‌خواد ببینی بعدیش چطوریه,
‫عـــــا، می‌فهمم,
‫پسر واقعاً عاشقش شدم,
‫خیلی عجیبه که اصلاً چرب به‌نظر نمی‌رسه,
‫هــــــــوم,
‫هـــــــــوم! خوشمزه‌ست!
‫توی توکیو هم میشه از اینا پیدا کرد؟
‫نمی‌دونم,
‫دقیقاً, اگه بود رئیس کمیته‌ی تولید این انیمه ‫یه ضربدر گنده روی پروژه می‌زد,
‫می‌فهمم, اگه از بچگی فکر می‌کردی همه‌ی کاتسودون‌ها با سس سرو می‌شن،
‫دیدن نوع تخم‌مرغی‌ش شوکه‌ت می‌کنه,
‫آره، کاملاً فرق دارن,
‫ای‌وای، آخرشم جفتمون تا تهشو خوردیم,
‫هیچی نموند!
‫شاید این اولین‌باری باشه که توی این تابستونه یه وعده غذای کامل خوردم,
‫عـــــــا,,, خیلی خوشمزه بود,
‫آره، خیلی خوشمزه بود,
‫آره واقعاً بود,
‫دقیقاً,
‫پس اگه یه‌وقت گذرتون به فوکویی افتاد، حتماً یه سر به «یوروپا-کن» بزنین!
‫چیرامونه,
‫رستوران بعدی که قراره معرفی کنیم، «تاکوهاچی-سان»ـه,
‫همین‌طور که می‌بینین اون‌جاست,
‫«تاکوهاچی» یه رستوران تِپان‌یاکی‌ـه که سال ۱۹۸۷ تأسیس شده,
‫یاکیسوبای مخصوصش با سس خاصشون واقعاً افسانه‌ایه,
‫مردم محلی، از پیر تا جوون، عاشقشن!
‫ساکو و بقیه توی داستان هم زیاد میان اینجا غذا بخورن,
‫پارسال که برای آشنایی با دنیای «چیرا‌مونه» رفته بودم،
‫می‌خواستم اینجا بیام ولی وقت نکردم,
‫پس الان انگار آرزوم برآورده شده,
‫چه هیجان‌انگیز! یه تصادف خوشحال‌کننده!
‫آره! بریم داخل امتحانش کنیم!
‫بزن بریم,
‫وای، چه بویی!
‫صدای گریل و بوش از وقتی اومدیم داره وسوسه‌مون می‌کنه,
‫آره، حتی بدون اینکه بخوریم می‌فهمیم خوش‌مزه‌ست,
‫کاملاً مشخصه,
‫بوی سسش خیلی غلیظه,
‫خب، حالا بریم سراغ غذاهای پیشنهادی هیرومو-سنسه,
‫«یاکیسوبای سس‌دار اون خانوم واقعاً کلاسیکه!
‫همچین طعمی رو هیچ‌جا پیدا نمی‌کنی!
‫من معمولاً نوع گوشتی‌ش رو می‌گیرم، ‫ولی مرغ و مخلوطش هم عالی‌ان!
‫طرفدارای «چیرا‌مونه» یه علاقه‌ی عجیب به بادمجون ‫پنیری پیدا کردن,اگه جا داری، حتماً امتحانش کن، خخ!»
‫خب، اینم از یاکیسوبای سس‌دار,
‫وای، چقدر خوش‌قیافه‌ست!
‫بوش هم عالیه!
‫زود امتحانش کنیم,
‫ببین ببین، بخار ازش بلند شده!
‫معلومه قراره خوش‌مزه باشه,
‫صدای هورت کشیدنش خیلی باحاله!
‫خب خب، چطوره؟
‫خوشمــــــزه‌ست!
‫می‌دونستـــــــــــــم!
‫آره، طعمش کاملاً با سس معمولی فرق داره,
‫واقعاً؟
‫الان می‌فهمم وقتی می‌گن «یه طعم خاص تاکوهاچی» یعنی چی,
‫عـــــــــــــه، جدی؟
‫وایـــی، واقعاً بوش عالیه,
‫ببین چه بخاری ازش بلند می‌شه!
‫به‌به,
‫خوشمزست، نه؟
‫آره، انگار,,,
‫نه طعم معمولیه، نه طعم سس سویا,
‫واقعاً یه سس مخصوصه,
‫به‌به,
‫انگار تو بهشتم,
‫این سس دیپ واقعاً محشره!
‫هیچ‌جا نمی‌تونی مثل اینو پیدا کنی,
‫به‌نظرت از یاکیسوبای معمولی یه‌کم ملایم‌تر نیست؟
‫یه ذره شیرینی داره,
‫خیلی خوشمزست!
‫به‌به,
‫می‌تونم تا ابد اینو بخورم,
‫واقعاً می‌شه بهش گفت «کار»؟
‫آفرین!
‫من خودم یه خورنده‌ی حرفه‌ای‌ام بی‌شوخی,
‫واقعاً اینم تخصص حساب می‌شه؟
‫معلومه که می‌شه,
‫منم استادانه می‌خورمش,
‫می‌خوام بگم تو خوردن طوری‌ام که باعث می‌شم غذا خوش‌طعم‌تر بشه,
‫واو، معلومه واقعاً لذت می‌بری!
‫اون حالت چهره‌ت عالیه,
‫آدم عاشق یاکیسوبایی می‌شه که هر لقمه‌ش مزه‌ی بیشتری بگیره,
‫خب، حسابی از غذای تاکوهاچی لذت بردیم,
‫عالی بود,
‫اون سس دیپ رو هیچ‌وقت نمی‌تونم درستش کنم,
‫آره، واقعاً فقط این‌جاست که می‌شه تجربه‌ش کرد,
‫پس لطفاً همه بیاین امتحانش کنین,
‫خواهش می‌کنیم!
‫خب، بریم سراغ جای بعدی!
‫چیرامونه!
‫رستوران بعدی که قراره معرفی کنیم,,,
‫«آکیوشی-سان»ـه!
‫این دفعه اومدیم شعبه‌ی نزدیک ایستگاه فوکویی,
‫ایستگاه فوکویی دقیقاً همون‌جاست,
‫آره، همون‌جایی که صبح اول ویدیو رو گرفتیم,
‫با اون دایناسورهایی که داشتن غرش می‌کردن,
‫آره، اوناهاشون!
‫دقیقاً اون‌جان,
‫آکیوشی یه رستوران زنجیره‌ای یاکیتوری معروف در سراسر کشوره،
‫ولی در اصل سال ۱۹۵۹ تو فوکویی تأسیس شده,
‫می‌گن یاکیتوریاش با اون سس مخفی ‫مخصوصش محشره، طوری که آدم می‌میره براش!
‫هورا، یاکیتوری!
‫تا حالا کاتسودون با سس داشتیم، یاکیسوبای با سس,,, یکی از یکی خوشمزه‌تر,
‫امید زیادی دارم,
‫دقیقاً! انتظارمون خیلی بالاست,
‫بریم تو؟
‫بریم,
‫یه ایزاکایای معمولیه, بیشتر شبیه پاتوق «کورا‌سن» ‫تا محل دورهمی «ساکو» و بقیه‌ست,
‫اون اینجا کاملاً راحت می‌شد,
‫صد در صد,
‫آره، می‌تونستی همین‌جا پیداش کنی,
‫ولی می‌گن خانواده‌ها و دانشجوها هم عاشق این‌جان,
‫بین همه‌ی سنین محبوبه,
‫قراره حسابی لذت ببریم, بزنین بریم,
‫بریم که رفتیم,
‫اون‌طرف پیش‌دست پیشخون دارن مرغ‌ها رو کباب می‌کنن,
‫می‌تونیم کارشونو ببینیم,
‫نشستن سر پیشخونم باید باحال باشه، نه؟
‫بوی اینجا هم که دیوونه‌کننده‌ست!
‫می‌گن رزرو کردن اینجا خیلی سخته,
‫شعبه‌های بیرون شهر هم همیشه صف دارن ظاهراً,
‫خیلی خوش‌شانسیم که تونستیم بیایم,
‫معلومه خیلی محبوبه,
‫آره، واقعاً خوش‌شانس بودیم,
‫دقیقاً، ممنونم!
‫دیگه نمی‌تونم صبر کنم!
‫خب، بریم سراغ غذاهای پیشنهادی هیرومو-سنسه,
‫«جون‌کی، شیرو و کوشیکاتسو انقدر محبوبن ‫که هیچ‌کس بدون سفارش دادن‌شون نمی‌ره,
‫کلم (که ترکیبش با سس و مایو رو دوست دارم‫) و ‫خیار هم گزینه‌های خوبی برای تازه‌کردن ذائقه‌ان,
‫بقیه‌ش بستگی به سلیقه‌ت داره، ولی ‫من همیشه پیتورو سفارش می‌دم,
‫در آخر هم، خوردن سوپ میسوی قرمز و ‫توپ برنج گریل‌شده رسم فوکوییه,»
‫ایشون اینو گفتن,
‫ببخشید خانم‌های جوان,
‫عــــا,,, ها؟ «خانم‌های جوان»؟
‫من به «خانم‌های جوان» واکنش نشون دادم در واقع,
‫این‌ها جون‌کی‌ان,
‫جون‌کی رو می‌ذارن اون‌جا؟
‫با نمک گریل شده، پس یا همین‌جوری بخورین یا با سس تند,
‫چشم، مرسی,
‫عــــــه، یعنی اون‌جا می‌ذارنش؟
‫آره دیگه، نه؟
‫آهان، یعنی اون‌جا می‌ذارنش؟
‫داشتم فکر می‌کردم این وسیله برای چیه,
‫آره، از همون لحظه‌ای که اومدیم تو,
‫اوه، بازم هست,
‫بعد از اون، می‌ریم سراغ شیرو,
‫عــــــــا,,, شیروـه!
‫و کوشیکاتسو,
‫ممکنه هنوز یه‌کم داغ باشه، مراقب باشین!
‫چــــــشـــــــــم!
‫برای این یکی از اون سس‌های توی ظرف قرمز استفاده کن,
‫اوه، همه‌شون فرق دارن؟
‫آره، چند بار توی اون بغلتون و بعد بخورش,
‫چــــــشـــــم، خیلی ممنــــــــون!
‫خب، خانم‌های محترم، بریم سراغ غذا؟
‫به عنوان یه «خانم محترم»، بله، بریم,
‫ولی احتمالاً من از خودش بزرگ‌ترم,
‫کی گفته،‌ ها؟
‫خب,,,
‫جون‌کی,,,
‫اینا همونان که گفت,
‫گفت می‌تونیم همین‌جوری بخوریم,
‫باشه، می‌رم سراغش,
‫اوه، عالیه, هم تُرده، هم آبدار,
‫این کدوم قسمتشه؟
‫معمولاً یاکیتوری با گوشت مرغ جوون درست می‌شه،
‫ولی تو فوکویی از مرغ پیرتر استفاده می‌کنن,
‫این قسمت رون جون‌کیه، و اون قسمت سفید زیرش چربیشه,
‫می‌تونی هم یه‌جا بخوریش، هم تکه‌تکه,
‫برای شیرو باید سس بزنی، درسته؟
‫آره، خودش گفت همین‌طوره,
‫خب زدم, نوش‌جان کنیم,
‫بزن بریم,
‫چطوره؟
‫خــــــوشــــــمزه‌ست!
‫بافتش مثل پوست مرغه,
‫شیرو مرغ نیست، در واقع خوکه,
‫دل و جگر خوکه,
‫ها؟ دل و جگر؟
‫آره، واقعاً طعم دل و جگر می‌ده,
‫خلاصه که آکیوشی-سان هم خیلی خوشمزه بود,
‫جای خیلی خوبیه، حتماً اگه اومدین فوکویی یه سر بزنین,
‫چیرامونه,
‫خب، سه‌تا از مکان‌هایی که به چیرامونه ربط ‫داشتن رو معرفی کردیم, خوشتون اومد؟
‫خیلی باحال بود، نه؟
‫دقیقاً, آره، هم خوش گذشت هم غذاها محشر بودن!
‫من انقدر سیرم که دارم خوابم می‌بره,
‫گل گفتی, واقعاً چسبید، نه؟
‫واقعاً چیزی نمونده بود که خوابم ببره,
‫آره، مخصوصاً با این نسیمی که می‌وزه,
‫خیلی دلچسبه,
‫تازه این لیوان همکاری با «رویال ساوایاکا» هم هست,
‫آره، رو هرکدوم‌شون چهره‌ی شخصیت‌ها رو زدن,
‫چه بانمکه!
‫نسخه‌ی کامل این برنامه قراره از کانال یوتیوب انیمه‌ی «کادوکاوا» پخش بشه,
‫تو نسخه‌ی یوتیوب می‌تونین ببینین که ‫ما کل غذاهامونو تو هر رستوران می‌خوریم,
‫یه‌سری بخش سوال و جواب هم داره که فضای ‫برنامه رو بانمک‌تر می‌کنه، پس حتماً ببینین,
‫و اینکه، لطفاً هفته‌ی آینده قسمت دوم چیرامونه رو هم ببینین!
‫لطفــــــــــاً!
‫خب فعلاً، خداحـــــافــــظ,
‫بـــــــــای‌بــــــــــــای!
‫چیرامــــونه!
ناشناس چیتوسه ساکوی کلاس 5 دختربازه ناشناس خدا می‌دونه تا حالا دل چندتا دخترو شکسته
دبیرستان فوجی استان فوکویی
ناشناس چیتوسه ساکوی کلاس 5 دختربازه ناشناس خدا می‌دونه تا حالا دل چندتا دخترو شکسته
یامازاکی
قسمت بعدی
بیا بزنیم عقایدشونو با خاک یکی کنیم
‫«بیا بزنیم عقایدشونو با خاک یکی کنیم,»