رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‏‫این شهر منه,,,‬
‏‫آنتورپ,,,‬
‏‫,,,شهر الماس‌ها,‬
‏‫به نظر میاد دزدهای بلژیکی موفق شدن با الماس‌هایی به ارزش,,,‬
‏‫,,,میلیون‌ها پوند فرار کنن,‬
‏‫,,,در جریانی که می‌تونه بزرگ‌ترین سرقت الماس تاریخ باشه,‬
‏‫هیچ‌کس باورش نمی‌شد‬
‏‫که بشه به منطقه الماس نفوذ کرد,‬
‏‫این کار رو چطوری انجام دادن,,, هیچ ایده‌ای نداشتیم,‬
‏‫بدون زور، بدون خشونت,‬
‏‫و حدود ۳۰۰ میلیون دلار آمریکا ناپدید شده,‬
‏‫تنها سرنخ‌هامون یه مرد کاملاً معمولی رو نشون می‌داد،‬
‏‫که طوری لباس پوشیده بود که بین بقیه گم بشه,‬
‏‫جواهرات از بزرگ‌ترین,,,‬
‏‫,,,مرکز توزیع الماس جهان در آنتورپ به سرقت رفتن,‬
‏‫ما دنبال یه چیزی می‌گشتیم,,,‬
‏‫,,,دنبال یه مغز متفکر,‬
‏‫دوشنبه، ۲۸ بهمن ۱۳۸۱,‬
‏‫یه صبح دوشنبه‌ی معمولی,‬
‏‫رسیدم به دفتر,‬
‏‫معمولاً روزمون رو با یه فنجون قهوه شروع می‌کنیم,‬
‏‫ولی پاتریک رو دیدم که اونجا نشسته بود و آماده رفتن بود,‬
‏‫بهش گفتم: «اوه، پاتریک، وقت قهوه نداری؟»‬
‏‫اونم گفت: «نه، فکر نکنم, از منطقه الماس یه خبرهایی شده,»‬
‏‫«یه سرقتی اتفاق افتاده,»‬
‏‫"به یه گاوصندوق دستبرد زده شده,"‬
‏‫باید درک کنید که حدود ۸۵ درصد الماس‌های جهان‬
‏‫به نوعی از شهر آنتورپ عبور می‌کنند,‬
‏‫به این شهر، پایتخت الماس می‌گویند,‬
‏‫خیابان‌های اصلی منطقه تجارت الماس،‬
‏‫خیابان‌های ریفسترات، هوونیرسترات و شوپسترات هستند,‬
‏‫میلیاردها دلار کالا در این سه خیابان قرار دارد،‬
‏‫که در اتاق‌های خزانه مختلف در منطقه الماس پخش شده‌اند,‬
‏‫این میدان کوچک،‬
‏‫که مرکز الماس است، همان جایی است که سرقت رخ داد,‬
‏‫در این ساختمان، ۱۳ طبقه وجود دارد‬
‏‫که شامل ۲۲۵ دفتر تجارت الماس است,‬
‏‫اکثر تاجران، الماس‌های خود را در اتاق‌های خزانه نگهداری می‌کردند,‬
‏‫اما بعد، وقتی با ماشین وارد منطقه الماس شدیم,,,‬
‏‫متوجه شدیم که اتفاق مهمی در حال وقوع است,‬
‏‫بلافاصله، تعداد زیادی از دلالان راهمان را سد کردند‬
‏‫و می‌خواستند بفهمند که آیا الماس‌ها، طلاها یا پول‌هایشان به سرقت رفته است یا خیر,‬
‏‫وقتی آن وحشت را دیدیم،‬
‏‫فهمیدیم که اینجا صحبت از یک دزدی کوچک در یک شرکت الماس نیست,‬
‏‫نه، این,,, این یک چیز دیگری است,‬
‏‫خلاصه، با آسانسور به پایین رفتیم,,,‬
‏‫و فکر می‌کنم می‌توانم از طرف خودم صحبت کنم,‬
‏‫انگار که صاعقه به من زده بود,‬
‏‫دری را دیدم، بزرگترین دری که تا به حال دیده بودم،‬
‏‫یک در فولادی,‬
‏‫که دست کم ۳۰ سانتی‌متر، یعنی حدود یه وجب ضخامت داشت,‬
‏‫-ولی در باز بود, -باز,‬
‏‫کاملاً باز,‬
‏‫یه در فلزی رو با یه سطل رنگ مسدود کرده بودن,‬
‏‫و وقتی وارد اتاق خزانه شدیم,,,‬
‏‫تمام دیوارهایی که دیده می‌شد،‬
‏‫پر از کمدهای امانات تکی بود,‬
‏‫و بلافاصله متوجه شدیم‬
‏‫که بیشتر این، اِ، صندوق امانات‌های شخصی,,,‬
‏‫,,,شکسته و باز شده‌اند,‬
‏‫و من انگار جلوی غار علی بابا ایستاده بودم,‬
‏‫حجمش باید میلیون‌ها دلار می‌ارزید،‬
‏‫چون هر ماه، الماس‌هایی که از معادن دِ بیرز استخراج می‌شن‬
‏‫در نامیبیا یا آفریقای جنوبی،‬
‏‫با هواپیما به لندن ارسال می‌شدند‬
‏‫و بعد به یه هواپیمای کوچکتر منتقل‬
‏‫و از لندن به فرودگاه آنتورپ فرستاده می‌شدند,‬
‏‫از اونجا، این محموله‌های الماس با کامیون‌های زرهی‬
‏‫به دست دلال‌های منطقه الماس برده می‌شد,,,‬
‏‫,,,که هر ماه مقدار مشخصی الماس می‌خرند,‬
‏‫بنابراین، در ساختمان مرکز الماس،‬
‏‫دلال‌های الماس حضور داشتند‬
‏‫که در همون هفته، الماس‌هایی رو از دِ بیرز دریافت می‌کردند,‬
‏‫نکته مهم دیگه این بود که اون آخر هفته مسابقات سالانه تنیس‬
‏‫به نام "بازی‌های الماس" برگزار می‌شد,‬
‏‫اتفاقاً جایزه‌ش یه راکت طلایی بود،‬
‏‫که سرتاسرش الماس‌کاری شده بود,‬
‏‫هزینه‌اش رو هم منطقه الماس تامین کرده بود,‬
‏‫خیلی از دلال‌های الماس هم قرار بود اونجا باشن,‬
‏‫خلاصه، اون موقع آنتورپ غرق در الماس بود,‬
‏‫یکی از سوالای اصلی‌مون اینه که دزدا چطوری تونستن وارد این ساختمون بشن؟‬
‏‫اینجا ورودی منطقه الماست،‬
‏‫که تو قلب آنتورپه و مثل فورت ناکس ما می‌مونه,‬
‏‫داخل ساختمون، ۲۴ تا دوربین به صورت شبانه‌روزی کار می‌کردن,‬
‏‫برای هر روز از ماه، یه نوار ویدئویی جداگانه بود,‬
‏‫اما نوار ویدئویی روزهای ۱۵ و ۱۶ فوریه،‬
‏‫یعنی آخر هفته و شب سرقت، ناپدید شده بودن,‬
‏‫بهشون گفتم: «خب، الان به شرکت امنیتی زنگ می‌زنم‬
‏‫و ازشون می‌پرسم که دزدگیر کی به صدا دراومده,»‬
‏‫اونا گفتن: «نه آقا، دزدگیر اصلا به صدا در نیومده,»‬
‏‫گفتن: «درِ خزانه هنوز بسته است,»‬
‏‫منم گفتم: «عجیبه،‬
‏‫چون من الان دقیقا داخل اتاق خزانه‌ام,»‬
‏‫«در پشت سرم کاملا بازه،‬
‏‫بعد شما میگین دزدگیر هنوز فعاله؟»‬
‏‫خیلی مسخره‌ست,‬
‏‫وقتی در خزانه باز بشه،‬
‏‫باید از حسگر حرکتی، حسگر گرما و حسگر نور عبور می‌کردن,‬
‏‫ما سعی کردیم تحقیقات مربوط به اثر انگشت رو شروع کنیم،‬
‏‫اول از همه با حسگرهای حرکتی,‬
‏‫که توسط مظنونین دستکاری شده بود,‬
‏‫بهش یه جور ماده اسپری شده بود،‬
‏‫حدس زدیم تافت مو باشه,‬
‏‫که باعث می‌شد سطحش اونقدر صاف نباشه‬
‏‫که بشه از پودر انگشت‌نگاری استفاده کرد,‬
‏‫برای همین، هیچ نتیجه قابل استفاده‌ای در تحقیقات نداشتیم,‬
‏‫حسگر بعدی که برای بررسی بردیم، این حسگر نور بود,‬
‏‫که به سقف چسبیده و با چسب برق سیاه پوشونده شده بود,‬
‏‫باز هم اینجا، هیچ اثر انگشتی روی تکه‌های چسب پیدا نکردیم,‬
‏‫من که خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم، همکارام هم همینطور,‬
‏‫خیلی بی‌نقص و حرفه‌ای انجام شده بود,‬
‏‫به خاطر اهمیت تجارت الماس در آنتورپ،‬
‏‫خیلی زود فشار زیادی از طرف رسانه‌های بین‌المللی وارد شد,,,‬
‏‫اونا تونستن از یه سیستم امنیتی فوق‌العاده سنگین توی ساختمون عبور کنن،‬
‏‫ساختمونی که ده‌ها شرکت تجارت جواهر در اون مستقر هستن,‬
‏‫,,,از طرف سیاستمدارها,,,‬
‏‫و سیاستمدارها به قاضی‌ها فشار می‌آوردن,‬
‏‫و به همین خاطر، فشاری وجود داشت,,,‬
‏‫,,,از طرف مافوق‌های خودم,,,‬
‏‫,,,و همینطور از طرف منطقه الماس,‬
‏‫این یه ضربه مهلک برای شرکت‌های درگیر محسوب می‌شه,,,‬
‏‫من فکر می‌کردم، حتما یه نفوذی بینشونه,‬
‏‫یه نگهبان امنیتی داشتیم، دو تا دربان داشتیم،‬
‏‫و بعدش مدیر ساختمون رو داشتیم,‬
‏‫بررسی خیلی دقیقی رو روی این گروه شروع کردیم,‬
‏‫بازجویی‌شون رو شروع کردیم و خونه‌هاشون رو هم گشتیم,‬
‏‫ولی در نهایت، مجبور شدیم همه‌شون رو تبرئه کنیم,‬
‏‫اصلاً نمی‌دونستیم چه کسی مسئول این جرم بوده,‬
‏‫یهو بعد از ظهر، یه تلفن به من شد,‬
‏‫من و شوهرم آگوست، یه خواربارفروشی داشتیم,‬
‏‫اون دوشنبه، من مشغول تمیز کردن مغازه بودم,‬
‏‫رادیو هم روشن بود,‬
‏‫و من این خبر رو شنیدم‬
‏‫که یه سرقتی توی مرکز الماس آنتورپ اتفاق افتاده,‬
‏‫تخمین محتاطانه‌ی ما اینه که حدود ۱۰۰ میلیون یورو الماس دزدیده شده,,,‬
‏‫آگوست با ماشین رفت به قسمتی از جنگل که مال خودمون بود،‬
‏‫همراهش یه مقدار دورریز سبزیجات هم برده بود،‬
‏‫تا به خرگوش‌ها و ماهی‌ها غذا بده,‬
‏‫وقتی وارد جنگل شد،‬
‏‫گفت: «لعنت بهشون، باز هم این کار رو کردن, دوباره آشغال‌هاشون رو اینجا خالی کردن,»‬
‏‫خیلی‌ها اونجا آشغال می‌بردند,‬
‏‫از یه جاده‌ی فرعی می‌رفتن به سمت جنگل ما،‬
‏‫جایی که از دید بقیه پنهان بودن,‬
‏‫و بعد آشغال‌ها رو اونجا خالی می‌کردن,‬
‏‫خلاصه، شوهرم درِ کیسه‌ها رو باز کرد,‬
‏‫پر از کاغذهای پاره شده بود,‬
‏‫اون هم شروع کرد به کنار هم گذاشتنشون,,,‬
‏‫آنتورپ,,,‬
‏‫الماس,,,‬
‏‫و با خودش فکر کرد: «اوه، این قضیه خیلی جدیه,»‬
‏‫این به درد من نمی‌خورد,‬
‏‫بعدش که اومد خونه، خیلی عصبانی بود,‬
‏‫اومد تو و من همون اول فهمیدم یه اتفاقی افتاده,‬
‏‫از صورتش می‌شد فهمید,‬
‏‫ولی فرصت نشد ازش بپرسم,‬
‏‫همون موقع گوشی رو برداشت که به پلیس زنگ بزنه,‬
‏‫همون تماس,,,‬
‏‫,,,همه‌چیز رو زیر و رو کرد,‬
‏‫پر بود از بسته‌های الماس,‬
‏‫همون کاغذهای مخصوصی هم بود که الماس‌ها رو توش می‌پیچن,‬
‏‫ما تو فلامیش بهش می‌گیم "بریفکه",‬
‏‫یه سری سنگ زمرد خیلی ریز و کوچیک هم اونجا افتاده بود,‬
‏‫یه سری اسکناس پاره پوره هم دیدیم,‬
‏‫ابزار، آچار، چراغ‌قوه,,,‬
‏‫یه دستکش هم جا گذاشته بودن,‬
‏‫یه ساک ورزشی هم بود,‬
‏‫حتی تیکه‌هایی از یه برگه سهام که به منطقه الماس مربوط می‌شد,‬
‏‫ولی یه چیزای دیگه هم پیدا شد,‬
‏‫چون وقتی همه اون وسایل رو آوردن دفترمون،‬
‏‫داشتیم روی یه میز بزرگ توی اتاق کنفرانس می‌چیدیمشون,‬
‏‫شراب بود، پنیر بود، پاستا بود,,,‬
‏‫حتی یه ساندویچ کالباس نیم‌خورده هم بود!‬
‏‫خیلی عجیب بود، چون فکر نکنم تو اتاق گاوصندوق پیک‌نیک کرده باشن,‬
‏‫پس یه سری از آشغال‌ها معلومه مال اتاق گاوصندوقه،‬
‏‫ولی آشغال‌های آشپزخونه احتمالا مال یه مخفیگاهه,‬
‏‫و همه‌چیز رو برداشتن و توی فلوردامبوس رها کردن,‬
‏‫این هم یه مدرک مهم دیگه است که توی جنگل پیدا کردیم,‬
‏‫اینجا جعبه‌های مقوایی رو می‌بینید,‬
‏‫همون‌جایی که کاست‌های ویدیویی مربوط به فیلم‌های مرکز الماس رو نگهداری می‌کردن,‬
‏‫اما نوارها رو از همه‌ی این کاست‌ها بیرون آورده بودن,‬
‏‫خب، ما چی کار کردیم؟ با خودمون گفتیم، باشه، ماجرا توی آنتورپ اتفاق افتاده،‬
‏‫زباله‌ها رو توی ویلورد پیدا کردن,‬
‏‫در واقع، بین آنتورپ و بروکسل،‬
‏‫فقط همین یه اتوبان وجود داره,‬
‏‫پس بیاید کل اتوبان رو بگردیم‬
‏‫و ببینیم آیا اون‌ها نوارها رو توی مسیر درمی‌آوردن‬
‏‫یا نه,‬
‏‫برای همین از دانشکده‌ی پلیس خواستیم یه گروه دانشجو بفرستن,‬
‏‫حدوداً ۴۰-۵۰ کیلومتر بود و باید پیاده می‌رفتن,‬
‏‫و دو سه کیسه پر از نوار جمع کردن,‬
‏‫ما هم اون‌ها رو فرستادیم به مرکز لجستیک سونی در بروکسل،‬
‏‫و ازشون خواهش کردیم,,,‬
‏‫,,,که ببینن می‌تونن این نوار رو دوباره روی یه کاست ویدیویی مشکی نصب کنن‬
‏‫تا بتونیم ببینیم چی توش ضبط شده,‬
‏‫بعدها، وقتی یکی از همکارها از دفتر مرکزی سونی برگشت،‬
‏‫همین کاست رو توی دستش گرفته بود,,,‬
‏‫ما همه‌ی بازرس‌ها رو جمع کرده بودیم,‬
‏‫رئیس‌هام هم اونجا بودن,‬
‏‫بعدش اون کاست رو گذاشت توی دستگاه,‬
‏‫و فیلم شروع شد,,,‬
‏‫,,,و معلوم شد یه فیلم پورن بوده,‬
‏‫هیچ‌وقت از دیدن یه فیلم پورن این‌قدر ناامید نشده بودم,‬
‏‫خیلی تحت فشار بودم,‬
‏‫صبح روز بعد، فقط تیم الماس با شش نفر,,,‬
‏‫,,,داشت روی این پرونده کار می‌کرد,‬
‏‫تا شب، تعداد کارآگاه‌های تیم به ۲۰ نفر افزایش پیدا کرد,,,‬
‏‫,,,که تمام وقت روی این پرونده متمرکز شده بودند,‬
‏‫وقتی فرمانده شدم، ۲۸-۲۹ سالم بود، که سن کمی محسوب می‌شد,‬
‏‫در زمان سرقت، من فقط ۳۳ سال داشتم,‬
‏‫برام خیلی سنگین بود که یکدفعه ۲۰ تا کارآگاه زیر دستم باشن,‬
‏‫خیلی‌هاشون باتجربه‌تر و از من خیلی بزرگ‌تر بودن,‬
‏‫باید به یه نتیجه‌ای می‌رسیدیم,‬
‏‫واقعاً مثل یه پازل بزرگ با کلی قطعه بود,,,‬
‏‫,,,که همه‌شون رو اشتباه چیده بودن,‬
‏‫من یه افسر پلیس ساده‌ام، برای همین,,,‬
‏‫,,,این اتفاق برام مثل فیلم‌ها بود,‬
‏‫همه‌چیو گذاشتیم روی میز کنفرانس وسط ساختمونمون,‬
‏‫و همون اول متوجه شدیم که کلی کاغذ هست,,,‬
‏‫,,,کلی کاغذ تکه پاره شده,‬
‏‫شروع کردیم به چسبوندن تکه‌ها به همدیگه,,,‬
‏‫,,,و یه جایی دیدیم که بعضی از تکه‌ها درست سر جاشون قرار می‌گیرن,‬
‏‫روی یکی از تکه‌ها، عبارت "Schupstraat" رو دید,‬
‏‫و Schupstraat خیابونیه که ساختمان مرکز الماس اونجا قرار داره,‬
‏‫برای همین دوباره شروع کرد به چیدن پازل و بازسازی اون سند,‬
‏‫این سندی هست که گری دوباره سرهم کرد,‬
‏‫همونطور که می‌بینید، تکه تکه شده بود,‬
‏‫اولین چیزی که متوجه شدیم این بود که سند به زبان ایتالیاییه,‬
‏‫این عنوان رو اینجا می‌بینید؟‬
‏‫"Commessa di lavoro" یعنی "دستور کار",‬
‏‫پس متوجه شدیم که یک دستور کار هست,,,‬
‏‫,,,برای نصب یک سیستم امنیتی در یک دفتر,‬
‏‫دفتر در چه آدرسی واقع شده؟‬
‏‫,,,شاپسترات ۹۱۱,‬
‏‫,,,که دقیقا آدرس ساختمان مرکز الماسه,‬
‏‫و این سند توسط,,,‬
‏‫,,,شرکت ایتالیایی الماس، به نام,,,‬
‏‫,,,داموروس پرزیوسی صادر شده,‬
‏‫داموروس پرزیوسی,‬
‏‫با این سند، رفتیم پیش مدیر ساختمان در مرکز الماس,,,‬
‏‫,,,و ازش پرسیدیم که آیا درسته که شرکت داموروس پرزیوسی,,,‬
‏‫,,,یکی از شرکت‌هایی بوده که در این ساختمان مستقر بوده یا نه,‬
‏‫اون بهمون گفت که بله، همینطوره,‬
‏‫اما اضافه کرد که لاکر ۱۴۹ هم متعلق به شرکت داموروس پرزیوسی بوده,‬
‏‫تا اون لحظه، به نظر مشکلی وجود نداشت,‬
‏‫اما نکته این بود که همون لاکر خاص، مورد سرقت قرار نگرفته بود,‬
‏‫پس چطور سند اون شرکت از آشغال‌های فلوردامبوس سر درآورده,,,‬
‏‫,,,اگر لاکر اون شرکت اصلا باز نشده بود؟‬
‏‫بنابراین، درخواست بعدی ما این بود که اون دفتر رو جستجو کنیم,‬
‏‫و مدیر ساختمان رو هم با خودمون همراه کردیم,‬
‏‫دفتر خالی بود,‬
‏‫میزها خالی بودند، کابینت‌ها هم همینطور,‬
‏‫یک دفتر بود که بیشتر از دو سال اجاره شده‬
‏‫ولی هیچ‌وقت از آن استفاده نشده بود,‬
‏‫مدیر ساختمان آن مرد را زیاد نمی‌شناخت،‬
‏‫اما توانست به ما بگوید که او یک تاجر ایتالیایی بود,,,‬
‏‫,,,که نه آدرسی از او داشت و نه هیچ اطلاعات دیگری,‬
‏‫برای همین تصمیم گرفتیم بقیه نوارهای ویدئویی را بررسی کنیم,,,‬
‏‫,,,تا با کمک مدیر ساختمان، افرادی که از ساختمان خارج می‌شدند را زیر نظر بگیریم,‬
‏‫بالاخره مدیر توانست او را نشان دهد و بگوید: «خب، این همان شخص مورد نظر شماست,»‬
‏‫به نظر یک مرد کاملاً معمولی می‌رسید، میانسال,,,‬
‏‫طوری لباس پوشیده بود که در جمعیت گم شود و جلب توجه نکند,‬
‏‫شبیه خیلی از افرادی بود‬
‏‫که مدام در این ساختمان‌ها رفت و آمد می‌کنند,‬
‏‫شروع کردیم به پرس و جو از نگهبان‌ها در ساختمان،‬
‏‫از دربان‌ها، و حتی از بقیه مستأجران,‬
‏‫و همه یک چیز را می‌گفتند: "می‌شناسیمش، ولی هیچ‌وقت حرف نمی‌زند,"‬
‏‫"مثل یک موش خاکستری در این اطراف است,"‬
‏‫"حضور دارد، و وقتی او را می‌بینید، ده دقیقه بعد،‬
‏‫فراموش می‌کنید که او را دیده‌اید,"‬
‏‫مدیر ساختمان مدارک را در اختیار ما گذاشت,‬
‏‫و اسم او لئوناردو نوتاربارتولو بود,‬
‏‫بلافاصله از خودمان پرسیدیم,,,‬
‏‫آیا ممکن است او مغز متفکر این سرقت باشد؟‬
‏‫لئوناردو,,,‬
‏‫الماس‌ها را دوست داری؟‬
‏‫بله، خیلی زیاد,‬
‏‫این علاقه‌ایه که به تدریج در من شکل گرفته,‬
‏‫در حین دزدیدنشون،‬
‏‫بهشون نزدیک‌تر شدم,‬
‏‫پس شما مغز متفکر سرقت آنتورپ بودید؟‬
‏‫نه,‬
‏‫من در پالرمو، نزدیک کوهستان، به دنیا اومدم,‬
‏‫وقتی بچهٔ شش ساله‌ای بودم،‬
‏‫به خونه یه چوپون دستبرد زدم,‬
‏‫پنج هزار لیر دیدم،‬
‏‫پول رو برداشتم، تا کردم و رفتم پایین,‬
‏‫پدرم همیشه بهم می‌گفت:‬
‏‫"یادت باشه هر کاری بکنی، عواقبی داره،‬
‏‫و باید مسئولیتش رو بپذیری,"‬
‏‫بنابراین، من فقط یکی از شرکت‌کننده‌ها بودم,‬
‏‫ولی من مغز متفکر سرقت آنتورپ نیستم,‬
‏‫لئوناردو، مصاحبه، برداشت اول,‬
‏‫تو دههٔ هشتاد، اولین جواهرفروشی‌ام رو باز کردم,‬
‏‫بعدش یه جواهرفروشی دیگه هم خریدم,‬
‏‫و بعد سومی رو تو دههٔ نود افتتاح کردم,‬
‏‫به همین دلیل،‬
‏‫برای خرید سنگ‌های قیمتی شروع کردم به رفت و آمد به آنتورپ,‬
‏‫کم‌کم پایم به آنتورپ باز شد،‬
‏‫و یه آپارتمان اجاره کردم،‬
‏‫چون آنتورپ پایتخت الماس دنیاست,‬
‏‫این یکی از مهم‌ترین و استراتژیک‌ترین نقاطه،‬
‏‫مثل بالای تل‌آویو،‬
‏‫بالای نیویورک،‬
‏‫بالای لندنه,‬
‏‫هدفم این بود که یه دفتر توی آنتورپ دست و پا کنم،‬
‏‫توی مرکز الماس،‬
‏‫تا بتونم اعتماد تامین‌کننده‌های بزرگ الماس رو جلب کنم,‬
‏‫این‌جوری شد که سروکله‌م پیدا شد,‬
‏‫مجبور شدم همه‌ی مدارک ایتالیایی‌م رو تحویل بدم،‬
‏‫مدارکی درباره‌ی کسب و کارم و اینکه دفترم کجا بود,‬
‏‫اون‌ها گفتن: «باشه,»‬
‏‫«ما بررسی‌هامون رو انجام می‌دیم‬
‏‫و تحقیق می‌کنیم، بعد بهت خبر می‌دیم,»‬
‏‫و هفته‌ی بعدش، من رو پذیرفتن,‬
‏‫اجازه دادن که اونجا دفترم رو باز کنم,‬
‏‫لئوناردو، پلیس بلژیک مطمئنه که‬
‏‫تو اون دفتر رو توی مرکز الماس اجاره کردی‬
‏‫تا این سرقت رو انجام بدی, این کار رو کردی؟‬
‏‫نه، اصلا اینطور نیست,‬
‏‫من این کار رو نکردم, من رفته بودم اونجا کار کنم,‬
‏‫می‌دونستی که یه خزانه داخل مرکز الماس وجود داره؟‬
‏‫بله، معلومه که می‌دونستم,‬
‏‫می‌دونستم که اون ساختمون یه خزانه با صندوق امانات داره,‬
‏‫باید براش درخواست می‌دادی، و در نهایت بهت می‌گفتن:‬
‏‫«اگه بخوای، یه دونه‌ش خالیه و در دسترسه,»‬
‏‫همچین چیزی برای من اتفاق افتاد,‬
‏‫البته بلافاصله نه,‬
‏‫بعد از چند ماه، یه پیشنهادی شد،‬
‏‫و من قبول کردم,‬
‏‫خب، طراح اصلی این سرقت کی بود؟‬
‏‫اسمش آلساندرو بود,‬
‏‫یعنی خودش رو آلساندرو معرفی می‌کرد,‬
‏‫احتمالا اسم واقعیش این نبود,‬
‏‫بهم گفت: «ما همدیگه رو توی ایتالیا دیدیم,»‬
‏‫و پرسید: «میشه با هم یه قهوه بنوشیم؟»‬
‏‫گفت: «من خیلی خوب می‌دونم تو چه کسی هستی,»‬
‏‫«تو می‌تونی یه کاری برای من انجام بدی،‬
‏‫برای یه گروهی که با من کار می‌کنن،‬
‏‫«و ما بهت پول زیادی می‌دیم,»‬
‏‫«بهت یه خودکار می‌دم,,, یه قلم,»‬
‏‫«این خودکار، یه دوربین خیلی کوچیک این‌جا داره,»‬
‏‫«می‌تونه تا ۱۰۰۰ تا عکس رو ذخیره کنه,»‬
‏‫«از گاوصندوقت برام عکس بگیر,»‬
‏‫«و اگه همه‌چی همون‌طور که باید باشه،‬
‏‫بهت ۱۰۰ هزار دلار می‌دم,»‬
‏‫معلومه که یه مقدار احتیاط چاشنی کارش بود، می‌دونی؟‬
‏‫ترسیده بودی؟‬
‏‫معلومه که اون موقع ترسیده بودم, ولی خب، این طبیعیه,‬
‏‫اونایی که نمی‌ترسن، آدمای نرمالی نیستن,‬
‏‫ترس باید وجود داشته باشه,‬
‏‫بعد گفتم: "باشه,,,‬
‏‫قبوله، من هستم,"‬
‏‫وقتی وارد مرکز الماس شدم,,,‬
‏‫,,,خودکار رو گذاشتم توی جیب کتم,‬
‏‫یه جور نظارت خیلی وسواس‌گونه‌ای اونجا جریان داشت,‬
‏‫اگه با اون دوربین کوچولو مچم رو می‌گرفتن، می‌دونی که,,,‬
‏‫,,,فورا گزارش می‌شد و از کارم اخراج می‌شدم,‬
‏‫از همون‌جا، کل راهروی مرکز الماس رو توی کادر گرفتم,‬
‏‫از پله‌ها می‌رم پایین، به سمت خزانه,‬
‏‫زنگ می‌زنم، پشت در منتظرم,‬
‏‫معلومه که دربان منو می‌بینه و اجازه ورود می‌ده,‬
‏‫فکر کنم می‌خوان چیدمان صندوق‌ها رو ببینن,‬
‏‫هیچ‌کدوم باز بودن؟‬
‏‫نقاط حساس،‬
‏‫دوربین‌های مداربسته بودن و دو تا حسگر,,,‬
‏‫کاملا مشخص بود که چقدر استرس دارم,‬
‏‫سعی می‌کردم طوری حرکت کنم‬
‏‫که عکس‌ها تا جایی که ممکنه واضح بشن,‬
‏‫جعبه ام رو باز کردم،‬
‏‫مثل هر کس دیگه‌ای,‬
‏‫بعد خیلی آروم برمی‌گردم،‬
‏‫و راه می‌افتم سمت در,‬
‏‫با آسانسور می‌رم بالا و برمی‌گردم به دفترم,‬
‏‫و این‌جوری بود که دوباره همدیگه رو دیدیم,‬
‏‫خودکار رو دادم بهش,‬
‏‫گفت,,,‬
‏‫"لئوناردو,,,"‬
‏‫نمی‌خوام به جای تو تصمیم بگیرم، ولی چرا به این مبلغ کم قانع باشیم‬
‏‫"وقتی می‌شه خیلی بیشتر از این‌ها به دست آورد؟"‬
‏‫"تقریباً صد میلیون دلار جنس اون‌جاست,"‬
‏‫"یعنی برای هر کدوم‌تون ده، پونزده میلیون می‌رسه,"‬
‏‫"این کمترین پولیه که گیرتون میاد,"‬
‏‫"نظرت چیه تو این کار شرکت کنی؟"‬
‏‫و من گفتم: "آره,"‬
‏‫یعنی همون اول گفتی "آره"؟‬
‏‫آره گفتم، چون,,,‬
‏‫همیشه دلم می‌خواست‬
‏‫تو یه همچین ماجرایی شرکت کنم,‬
‏‫آخه کل قضیه داشت خیلی وسوسه‌انگیز می‌شد,‬
‏‫پونزده میلیون,,, واقعاً با خودم فکر کردم می‌تونم خیلی از مشکلاتم رو حل کنم,‬
‏‫و تا اون موقع، اصلاً نمی‌دونستی دیگه چه کسایی توش دخیل هستن؟‬
‏‫نه، اون موقع نمی‌دونستم,‬
‏‫به محض اینکه اسم آقای نوتاربارتولو رو پیدا کردیم,,,‬
‏‫با همکارای ایتالیاییمون تماس گرفتیم،‬
‏‫و پرسیدیم که آیا این آقا سابقه‌ی کیفری داره یا نه,‬
‏‫بعد از چند ساعت، این اطلاعات به دستمون رسید‬
‏‫که آقای نوتاربارتولو یه مجرم سرشناس تو ایتالیاست,,,‬
‏‫,,,و به جرم دزدی، سرقت مسلحانه،‬
‏‫دزدی الماس، یا حداقل دزدی جواهرات محکوم شده،‬
‏‫و فکر می‌کردن یه جایی تو تورین زندگی می‌کنه,‬
‏‫بعدش، یه تماس خیلی جالب داشتیم,‬
‏‫یه همکار از همون بخش خودمون باهامون تماس گرفت,‬
‏‫درباره یه جور سرقت مشابه که شش سال قبل اتفاق افتاده بود,‬
‏‫اول از همه، یه تلاش برای دستبرد به یه اتاق خزانه بود,‬
‏‫تو اون پرونده، سارق یه صندوق امانات شخصی اجاره کرده بود,‬
‏‫دوم اینکه، اون خودش رو یه تاجر الماس جا زده بود,‬
‏‫کسی که تو مرکز الماس دفتر داشت,‬
‏‫همکارمون گفت: «هنوز پرونده‌اش رو دارم,»‬
‏‫و اون پسری که تو اون پرونده دستگیر شد هم اهل شهر تورین بود,‬
‏‫اسمش هم فردیناندو فینوتو بود,‬
‏‫یه حکم جلب برای فردیناندو فینوتو صادر شده بود,‬
‏‫ولی دیگه نتونسته بودن تو بلژیک پیداش کنن,‬
‏‫واسه همین ما اصلا نمی‌دونستیم کجاست,‬
‏‫ولی بهترین حدسمون اون موقع این بود که شاید یه سرنخی تو ایتالیا پیدا کنیم,‬
‏‫و ممکنه یه جورایی یه باند ایتالیایی باشن,‬
‏‫که مخصوصاً اومده بودن بلژیک تا این جرم رو مرتکب بشن,‬
‏‫واسه همین، بلافاصله با مسئول اون,,,‬
‏‫Squadra Mobile تو تورین تماس گرفتیم,‬
‏‫اون بهمون گفت,,,‬
‏‫تو تورین، حضور یه سری افراد خاص,,,‬
‏‫که متخصص دزدی از بانک‌ها و خزانه بانک‌ها هستن,,,‬
‏‫باعث شده، به قول روزنامه‌نگارها,,,‬
‏‫یه مدرسه دزدی درست بشه، به اسم "مدرسه تورین",‬
‏‫اولین واکنشمون این بود:‬
‏‫"دیگه چه کوفتیه این 'مدرسه تورین'؟!"‬
‏‫"یعنی واقعاً توی تورین یه همچین مدرسه‌ی‬ ‏‫جنایتکارها وجود داره؟"‬
‏‫آقای مارتینو توضیح داد که یه گروه آدم بودن،‬
‏‫که هر کدومشون تو یه نوع خاصی از‬ ‏‫فعالیت‌های مجرمانه تخصص داشتن,‬
‏‫واسه همین، بسته به تخصص هر کدوم،‬ ‏‫افراد مورد نیازشون رو انتخاب می‌کردن,‬
‏‫تو تورین، وجود کارخونه‌های‬ ‏‫فلزکاری فیات,,,‬
‏‫باعث شده بود مهارت‌های‬ ‏‫کار با فلزات‬
‏‫خیلی پیشرفته‌تر از‬ ‏‫شهرهای دیگه باشه,‬
‏‫بدون شک این آدما خوب بلد بودن‬ ‏‫چطوری با فلزات کار کنن,‬
‏‫مکانیسم گاوصندوق‌ها و دیوارهای‬ ‏‫مستحکم رو به خوبی می‌دونستن,‬
‏‫داشتن این همه آدم‬ ‏‫متخصص‬
‏‫که تو یه همچین منطقه کوچیکی‬ ‏‫مثل تورین جمع شده بودن،‬
‏‫باعث شد این اصطلاح‬ ‏‫"مدرسه تورین" شکل بگیره,‬
‏‫به نظر ما که خیلی منطقی به نظر می‌رسید,‬
‏‫مطمئناً، با توجه به اینکه دزدها‬ ‏‫چطور از پس این سیستم‌های امنیتی بر اومده بودن،‬
‏‫احتمالاً مدرسه تورین‬ ‏‫دانش لازم‬
‏‫برای انجام این نوع جرم رو داشت,‬
‏‫الساندرو بهم گفت: "داریم‬ ‏‫با بقیه بچه‌ها قرار می‌ذاریم,"‬
‏‫می‌ریم به یه منطقه صنعتی‬
‏‫که پر از انباره,‬
‏‫میرم داخل, سه نفر‬ ‏‫اونجا منتظرن,‬
‏‫الساندرو‬ ‏‫معرفی‌شون می‌کنه,‬
‏‫البته با اسم‌های‬ ‏‫مستعار,‬
‏‫نفر اول یه استاد‬ ‏‫تمام‌عیار‬
‏‫تو زمینه قفل و دزدگیر‬ ‏‫بود,‬
‏‫عجب خوش‌تیپی!‬
‏‫انگار یه ستاره‌ی سینماییه,‬
‏‫قدش یک متر و نود و سه سانتی‌متره,‬
‏‫خوش‌تیپه,‬
‏‫به خاطر همینه بهش میگم "هیولا",‬
‏‫اون یکی، "نابغه" بود,‬
‏‫یه آدم کوچولو بود,‬
‏‫خیلی خیلی خیلی باهوش، واقعاً نابغه بود,‬
‏‫نصف هکر بود و نصف دیگه، خوره‌ی کامپیوتر,‬
‏‫و تو کار دزدگیرها هم حرفه‌ای بود,‬
‏‫بعدش می‌رسیم به اون یکی که یکم گردن‌کلفت به نظر می‌رسه،‬
‏‫یه کم زمخت,‬
‏‫ولی آدم خیلی آروم و بی‌صداییه,‬
‏‫می‌تونه هر دری رو تو دنیا باز کنه,‬
‏‫هر قفلی رو که فکرشو بکنی، باز می‌کنه,‬
‏‫-بهش چی می‌گفتی؟‬ ‏‫-استادِ کلید,‬
‏‫همه‌شون همینا بودن؟ کل تیم؟‬
‏‫دیگه کسی هم بود؟‬
‏‫نه، دیگه کسی اونجا نبود, همینا بودن,‬
‏‫-نه؟‬ ‏‫-نه,‬
‏‫رئیسشون کی بود؟‬
‏‫رئیس کلشون، الساندرو بود,‬
‏‫اون پلاستیک‌های بزرگ رو می‌کشیدن پایین,‬
‏‫و من اونجا رو دیدم که دقیقاً مثل خزانه بود,‬
‏‫گفتم: "ای بابا! عیناً همونه!"‬
‏‫می‌گفتن: "اون دو تا دوربین فیلمبرداری درست تنظیم شدن؟"‬
‏‫"بله,"‬
‏‫"آیا حسگر مرکزی درست تنظیم شده؟"‬
‏‫"بله,"‬
‏‫"حسگر کوچیک درسته؟" "بله,"‬
‏‫"اون حسگر مرکزی چطور به نظر میاد؟"‬
‏‫میگم، "کاملاً یکسانه,"‬
‏‫"دقیقاً عین هم ساختینش,"‬
‏‫فکر میکنید همسرتون اصلا تصورش رو هم میکرد‬
‏‫که شما یه روز تو یه همچین ماجرای بزرگی گرفتار بشید؟‬
‏‫اصلاً, اون هیچوقت فکر نمیکرد که من,,,‬
‏‫,,,تو یه همچین وضعیتی بیفتم، یه همچین سرقتی,‬
‏‫نه، به هیچ وجه,‬
‏‫من و همسرم از وقتی که من ۱۷ سالم بود با هم آشنا شدیم‬
‏‫و اون ۱۴-۱۵ سالش بود,‬
‏‫من وقتی ۱۹ سالم بود وارد نیروی پلیس شدم,‬
‏‫راستش رو بخواید، تو دبیرستان خیلی خوب نبودم,‬
‏‫مادرم یه جایی بهم گفت،‬
‏‫"میدونی چیه؟ وقتی ۱۹ سالت باشه، هنوز فرصت داری,"‬
‏‫"هنوز تو زندگی شانس هست,"‬
‏‫"یه مرکز کاریابی نزدیک اینجاست،‬
‏‫و نماینده های نیروی پلیس هم اونجا هستن‬
‏‫تا ببینن تو علاقه داری یا نه, بیا با هم بریم,"‬
‏‫و من فکر کردم، وای نه، من نمیخوام به نیروی پلیس ملحق بشم,‬
‏‫این کار من نیست,‬
‏‫از همون اولین باری که تصمیم گرفتم‬
‏‫با زندگیم چیکار کنم؟‬
‏‫حقیقت رو بهش گفتم, گفتم: "ببین، من یکم خل و چلم,"‬
‏‫"بدون که ممکنه آخرش برات دردسر درست کنم,"‬
‏‫البته، من اصلا اون رو تو کارایی که می‌کنم یا برنامه‌هام دخیل نمی‌کنم,‬
‏‫اصلا و ابدا,‬
‏‫ازش پنهون می‌کنم, سعی می‌کنم این ناراحتی رو بهش ندم,‬
‏‫من از اون ماجرا درس‌های زیادی گرفتم,‬
‏‫باید خودت رو کنار بذاری‬
‏‫و فکر نکنی که از همه باهوش‌تری,‬
‏‫همین که فکر کنی شرلوک هلمز یا جیمز باند شدی،‬
‏‫بدبخت شدی,‬
‏‫اگه درست حدس زده باشیم که نوتاربارتولو مغز متفکر بوده,,,‬
‏‫,,,و دفترش رو بیشتر از دو سال اجاره کرده، خب,,,‬
‏‫,,,معلومه که به یه جایی برای موندن احتیاج داشته,‬
‏‫این دیگه کاملا واضحه,‬
‏‫ما هتل‌ها رو چک کردیم، ولی به اسم آقای نوتاربارتولو,,,‬
‏‫,,,هیچ اسمی پیدا نکردیم, همه‌ی هتل‌های آنتورپ رو زیر و رو کردیم,‬
‏‫حالا اون موقع تو آپارتمان بوده یا تو یه خونه,,,‬
‏‫,,,این دیگه برای ما معلوم نبود,‬
‏‫همینطور هنوز نفهمیده بودیم که چطوری,,,‬
‏‫,,,تو شب سرقت,,,‬
‏‫,,,اون دار و دسته‌اش رو بدون اینکه ردی از خودشون به جا بذارن، وارد ساختمون کرده,‬
‏‫تا جایی که ما می‌تونستیم تشخیص بدیم، ردی نبود,‬
‏‫اون اتاق نگهبانی همیشه بازه,,,‬
‏‫,,,بین ساعت ۷ صبح تا ۷ شب,‬
‏‫بعد از اون، میرن خونه,‬
‏‫پس نقطه ضعف، ورودی گاراژ بود،‬
‏‫که توی خیابان لانگ هرنتالزسترات قرار داشت,‬
‏‫وقتی وارد گاراژ میشید، یه درِ ارتباطی هست‬
‏‫که مستقیماً به داخل ساختمان در طبقه همکف راه داره,‬
‏‫توی فلوردامبوس، داخل زباله‌ها،‬
‏‫یه آچار آلن دستکاری‌شده پیدا کردیم،‬
‏‫و اون رو روی همون درِ مخصوص توی گاراژ امتحان کردیم,,,‬
‏‫,,,و با اون آچار دستکاری‌شده خیلی راحت میشد در رو باز کرد,‬
‏‫اونا فکر میکنن ما از طریق گاراژ وارد شدیم،‬
‏‫که ما از زیر مرکز الماس رفتیم داخل،‬
‏‫و از اونجا به خزانه رسیدیم,‬
‏‫نه! نه!‬
‏‫اونا واقعاً نمیدونن چی به چیه,‬
‏‫اونا مثل پنیر سوئیسی دائم در حال رفت و آمد به اونجا بودن,‬
‏‫برای کپی کردن کلیدها، چک کردن اوضاع و احوال و غیره,‬
‏‫خب، به نظر شما، چند بار به اونجا رفتن؟‬
‏‫سی بار,‬
‏‫-سی بار؟‬ ‏‫-حداقل ۳۰ بار,‬
‏‫و هیچ ردی هم از خودشون به جا نذاشتن,‬
‏‫ما، همونطور که اطلاع دارید، مصاحبه‌ای انجام دادیم‬
‏‫با آقای نوتاربارتولو,‬
‏‫اون در واقع ادعا میکنه که اون باند بارها به اونجا رفتن، تا حدود ۳۰ بار،‬
‏‫در طول ماه ها و ماه ها قبل از سرقت,‬
‏‫اینکه اونها ماموریت های شناسایی انجام میدادن،‬
‏‫آره، منطقیه، به نظر منم منطقیه,‬
‏‫هر چند ماه یک بار،‬
‏‫می‌رفتیم یه موضوعی رو بررسی می‌کردیم و روز بعد گزارش می‌دادیم,‬
‏‫از خیابان پلیکان وارد شدیم،‬
‏‫همون جایی که پارکینگ قرار داره،‬
‏‫مکانی که می‌شد ماشین‌ها رو پشت مرکز الماس پارک کرد,‬
‏‫با حرکت کنار دیوارهای مرکز الماس،‬
‏‫دقیقاً به ساختمون خودمون رسیدیم,‬
‏‫و با یه نردبون تاشو که با خودمون آورده بودیم، رفتیم بالا,‬
‏‫اون ادعا کرد که از طریق گاراژ وارد نشدن،‬
‏‫بلکه یه ساختمون نیمه‌کاره پشت مرکز الماس پیدا کرده بودن‬
‏‫و مستقیماً از اونجا وارد مرکز الماس شدن,‬
‏‫پس، کدوم طبقه؟‬
‏‫از نردبون رفتیم به طبقه اول,‬
‏‫اون نابغه، آلارم روی این بالکن رو دور زده بود,‬
‏‫آیا با همون کلید دستکاری‌شده‬
‏‫تونستن در رو باز کنن؟‬
‏‫چون اون کلید کاملاً به در گاراژ پایین می‌خورد,‬
‏‫بله، کلید رو داشت,‬
‏‫همون کلیدی که توسط استاد کلید آماده شده بود,‬
‏‫و از همون‌جا وارد شدیم,‬
‏‫بزرگ‌ترین مشکلی که داشتیم، در بود‬
‏‫با اون سه مانعی که داشت,‬
‏‫قفل، منظورم همون کلیده،‬
‏‫رمز و آلارم,‬
‏‫واضح‌ترین و بزرگ‌ترین مشکلی که باید حل می‌شد، قضیه رمز گاوصندوق بود,‬
‏‫برای همین، رمزِ درِ گاوصندوق رو,,,‬
‏‫هفته‌ای یک بار عوض می‌کردند,‬
‏‫و این رمز، صد میلیون حالت احتمالی رو شامل می‌شد,‬
‏‫تو فیلم‌ها زیاد دیدید که این افراد با گوشی پزشکی,,,‬
‏‫,,,سعی می‌کنند کد درست رو پیدا کنند,‬
‏‫اما متخصص‌ها به من گفتند که این کار غیرممکنه,‬
‏‫پیدا کردنش روزها یا هفته‌ها طول می‌کشه,‬
‏‫وقتی "نابغه"‬
‏‫متوجه شد بالای در یک لامپ وجود داره،‬
‏‫به من گفت:‬
‏‫"یه دوربین خیلی کوچیک اون بالا کار بذاریم,"‬
‏‫منطقیه، فکر خوبیه,‬
‏‫باید یه راهی برای انتقال تصاویر پیدا می‌کردیم,‬
‏‫نمی‌تونستیم اونجا یه گیرنده نصب کنیم,‬
‏‫تنها راه این بود که یه جایی رو برای مخفی کردنش پیدا کنیم,‬
‏‫و اونجا، موتورخونه بود که چند تا کپسول آتش‌نشانی داشت,‬
‏‫کپسول آتش‌نشانی، درسته,‬
‏‫خیلی خب,‬
‏‫نصب دوربین، بگم که، غیرممکن نبود,‬
‏‫اما جاسازی یه ضبط‌کننده توی کپسول آتش‌نشانی، چون یه دونه اونجا بود، خب,,,‬
‏‫,,,یه مسئله‌ی دیگه‌ست,‬
‏‫منظورم اینه که، واقعاً چطوری می‌خوای این کار رو انجام بدی؟‬
‏‫اینجا که فیلم نیست,‬
‏‫نابغه یکی رو برداشت و ازش عکس گرفت,‬
‏‫بررسی کردیم چطوری ساخته شده،‬
‏‫و در ایتالیا، یکی‌شونو دستکاری کردیم،‬
‏‫تهش رو بریدیم و یه گیرنده داخلش جاسازی کردیم,‬
‏‫هر شب، موقعی که دربان می‌رفت پایین برای بستن در‬
‏‫و رمز رو وارد می‌کرد،‬
‏‫ما به ضبط‌ها دسترسی داشتیم,‬
‏‫همچنین به دوربین نیاز داشتیم تا کلید رو اندازه بگیریم,‬
‏‫هر فریم رو می‌دیدیم، لحظه‌ای که دربان کلید رو وارد می‌کرد,‬
‏‫یه عکس ثابت می‌گرفتیم، و اندازه و ساختار کلید رو می‌تونستیم ببینیم,‬
‏‫خب، ما طبق تجربه می‌دونیم که این امکان وجود داره‬
‏‫که یه دوربین خیلی کوچیک کار گذاشت‬
‏‫تا مثلاً کسی رو دید که داره، اِ,,, از بانک پول برمیداره,‬
‏‫میشه فیلم‌برداری کرد، و کد رو هم میشه فیلم گرفت,‬
‏‫ولی ما داریم در مورد سال ۲۰۰۳ صحبت می‌کنیم,‬
‏‫باتری‌های یه موبایل، مثلاً، یه روز دوام می‌آورد,‬
‏‫باتری‌های دوربین، چند ساعت، دوربین فیلمبرداری که دیگه هیچی,‬
‏‫آره، باشه، قبوله,‬
‏‫به نظر من، این بخش دوباره از همون جنس چرت و پرت‌هاست,‬
‏‫پنج روز بعد از,,, سرقت،‬
‏‫جزئیات مدارکی که توی فلوردامبوس پیدا شده بود، چی شد؟‬
‏‫و جزئیات اون دو اسمی که قبلاً توجه ما رو به خودشون جلب کرده بودن،‬
‏‫باید از دید رسانه‌ها پنهان می‌موند، تا اون افراد در تاریکی باقی بمونن,‬
‏‫سرویس قضایی آنتورپ اطلاعات بیشتری ارائه داد‬
‏‫در مورد سرقت بزرگ الماس هفته گذشته,‬
‏‫به عنوان مثال، نوارهای ویدیویی,,,‬
‏‫از شب سرقت دیگر خبری نبود,‬
‏‫و مطبوعات بین‌المللی هم داشتند این اتفاق را پوشش می‌دادند,‬
‏‫نوارهای ویدئویی مربوط به آخر هفته‌ی پانزدهم و شانزدهم‬
‏‫هم ناپدید شده بودند,‬
‏‫اما نکته‌ی جالب‌تر این بود‬
‏‫که نوار ویدئویی دهم فوریه،‬
‏‫یعنی دوشنبه‌ی قبل از سرقت،‬
‏‫هم گم شده بود,‬
‏‫این موضوع جای سوال دارد,‬
‏‫اگر آن‌ها به نوار خاص دهم، یعنی دوشنبه، علاقه‌مند بودند،‬
‏‫احتمالاً تدارکات در آن روز انجام شده و توسط دوربین ضبط شده است,‬
‏‫علاوه بر این، مدرک دیگری هم در زباله‌های فلوردامبوس پیدا شد،‬
‏‫یک پاکت نامه،‬
‏‫که روی آن نوشته شده بود "الیو دُ اونوریو"، با آدرسی نزدیک رم,‬
‏‫متوجه شدیم که الیو دُ اونوریو یک متخصص است،‬
‏‫متخصص سیستم‌های امنیتی،‬
‏‫و به عنوان یک مجرم ایتالیایی هم شناخته می‌شود,‬
‏‫آن مدرکی را به خاطر دارم که در فلوردامبوس پیدا کردیم،‬
‏‫یک دستور کار برای تعمیر سیستم‌های دزدگیر و دوربین‌ها,‬
‏‫به احتمال زیاد، این مدرک به عنوان پوششی استفاده می‌شود‬
‏‫تا افراد را به مرکز الماس وارد کنند‬
‏‫و آن‌ها روی در گاوصندوق کار کنند,‬
‏‫تصور کنید اگر مستأجری سوالی بپرسد،‬
‏‫آن‌ها می‌توانند بگویند: "نگران نباشید,"‬
‏‫"ما مجوز کار داریم،‬
‏‫مثلاً باید بریم و آلارم اینجا رو درست کنیم,‬
‏‫به همین دلیل بود که این سند توسط داموروس پرزیوسی تهیه شد,‬
‏‫ما لئوناردو نوتاربارتولو رو داشتیم,‬
‏‫فردیناندو فینوتو،‬
‏‫و یه اسم ایتالیایی دیگه هم بود، الیو دُ اونوریو،‬
‏‫که به گفته مارکو مارتینو، همه‌شون با مدرسه تورین مرتبط بودن,‬
‏‫بنابراین، به همراه همکاران ایتالیاییمون،‬
‏‫هر جایی رو که احتمال داشت مخفی شده باشن، جستجو کردیم,‬
‏‫اما در واقع، نمی‌دونستیم که اصلاً تو ایتالیا هستن یا نه،‬
‏‫هنوز تو بلژیک‌ان، یا یه جای دیگه از این دنیا,‬
‏‫چون راه‌های زیادی برای خروج از آنتورپ وجود داره,‬
‏‫-قطار,,,‬ ‏‫-حمل و نقل الماس‌ها خیلی آسونه,‬
‏‫همینطور,‬
‏‫میشه اون‌ها رو به بازارهای بین‌المللی برد‬
‏‫و بلافاصله در سراسر جهان فروخت,‬
‏‫راستش، می‌ترسیدیم که الماس‌ها رو از دست بدیم,‬
‏‫در واقع، این یکی از بزرگ‌ترین ترس‌هامون بود,‬
‏‫وقت داشت تموم می‌شد، این رو می‌دونستیم,‬
‏‫اما شروع از کجا؟ اون موقع، کار خیلی سختی بود,‬
‏‫برام توضیح بده چطور اون روز خاص رو انتخاب کردید,‬
‏‫ما روزی رو انتخاب نکردیم,‬
‏‫به نقطه‌ای رسیده بودیم که این ماجرا دو سال طول کشیده بود,‬
‏‫بالاخره یه نفر شروع می‌کرد به سوال پرسیدن,‬
‏‫تنها نگرانی باقی‌مونده، یه سنسور داخل خزانه بود‬
‏‫که کمی پیچیده‌تر از بقیه سنسورها بود,‬
‏‫الساندرو بهم گفت: «گوش کن،‬
‏‫هنوز یه مقدار دیگه هم لازم داریم,»‬
‏‫«دوست داریم زاویه‌های دید بیشتری داشته باشیم,»‬
‏‫«یه دوربین کوچیک بهت میدم,,,»‬
‏‫«,,,یه کیف کوچولو هم بهت میدم، و بهت میگم چطوری ازش استفاده کنی,»‬
‏‫رفتم سمت جعبه‌ها,‬
‏‫جوری وانمود کردم که انگار دارم خودمو کِش و قوس میدم,,,‬
‏‫دوربینو رو به بالا نشونه می‌گرفتم,,,‬
‏‫تلاش می‌کردم که دوربین رو به سمت مرکز نگه دارم,‬
‏‫یهو یه نگهبان اومد و پرسید: «حالتون خوب نیست؟»‬
‏‫«مشکلی پیش اومده؟»‬
‏‫سعی کردم بگم پهلوم درد می‌کنه,‬
‏‫یه کم حالم خوش نبود، برای همین به یه چیزی تکیه دادم,‬
‏‫«باشه، مشکلی نیست,»‬
‏‫و همینطور که داشتیم با هم صحبت می‌کردیم، یکی‌شون بهم گفت‬
‏‫که یه زمانی امتحان کرده بود‬
‏‫که با اسپری مو یه سنسوری رو تار کنه،‬
‏‫و جواب هم داده بود,‬
‏‫خلاصه سه روز قبل از سرقت، ازم خواستن که اون سنسور رو از کار بندازم,‬
‏‫نمی‌ترسیدی موقع انجام این کار کسی ببیندت؟‬
‏‫معلومه که می‌ترسیدم یکی بیاد پایین و مچم رو بگیره,‬
‏‫ولی دوربین‌ها نمی‌تونستن منو ببینن,‬
‏‫دوربینِ کناری دیگه دنبال سنسور بود,‬
‏‫به سمت دیگه تنظیم شده بود,‬
‏‫منم دستمو گذاشتم کنار دیوار و رد شدم,‬
‏‫دقیقاً اندازه‌م بود,‬
‏‫خب، در واقع سه شب فرصت دارم تا ببینم اون اسپری مو تیره‌تر نشده باشه،‬
‏‫چون هر روز صبح برای تمیز کردن خزانه میان,‬
‏‫با بررسی دقیق‌تر زباله‌های فلوردامبوس،‬
‏‫همون جایی که این رسید رو توی چهاردهم فوریه پیدا کردیم،‬
‏‫یعنی جمعه شب قبل از سرقت،‬
‏‫ساعت پنج و نیم بعد از ظهر،‬
‏‫یه نفر داشت می‌خرید,,,‬
‏‫,,,از فروشگاه بریکو،‬
‏‫یه فروشگاه ابزار و یراق که توی شهر مِخلن، بین آنتورپ و بروکسل قرار داره,,,‬
‏‫,,,یه سری وسایل مختلف که توی سرقت استفاده شده بودن,‬
‏‫مثلاً اینجا یه "ragebol" می‌بینیم،‬
‏‫یه تی تلسکوپی که توی اتاق خزانه پیدا شد,‬
‏‫ما یه پرونده داشتیم از طرف پلیس فدرال،‬
‏‫که یه تصویر چهره‌نگاری تهیه کرده بودن‬
‏‫که یکی از، ام,,, افرادی رو نشون می‌داد‬
‏‫که اون وسایل رو از فروشگاه ابزار خریده بودن,‬
‏‫بعضی وقتا توی یه پرونده یه حسی به آدم دست می‌ده,‬
‏‫داشتیم بهشون نزدیک‌تر می‌شدیم,‬
‏‫فقط یه کم دیگه مونده بود بهشون برسیم,‬
‏‫شنبه که شد,,, تصمیم گرفتیم همون شب کار رو تموم کنیم,‬
‏‫وگرنه دیگه تمومه,‬
‏‫چرا شنبه؟‬
‏‫چون شنبه برای یهودی‌ها روز شَبّاتِ و سر کار نمی‌رن,‬
‏‫روز سرقت،‬
‏‫تصمیم گرفتند که من بیرون منتظر بمونم,‬
‏‫برای همین به من گفتند:‬
‏‫"کی بهتر از تو، مگه داریم؟‬
‏‫تو که سال‌هاست این محیط رو می‌شناسی،‬
‏‫و سه سال تمام روش فعالانه مطالعه کردی!"‬
‏‫"تو که پلیس‌ها رو خوب می‌شناسی,"‬
‏‫"شاید بتونی تو لباس شخصی هم شناسایی‌شون کنی, کی می‌دونه,"‬
‏‫از یه طرف، خب، دلم می‌خواست داخل باشم و این ناامیدکننده بود,‬
‏‫از طرف دیگه، استدلال‌شون رو می‌فهمیدم و منطقی بود,‬
‏‫قضیه فقط خلاص شدن از دست من نبود, اصلاً چرا باید می‌خواستن از دست من خلاص شن؟‬
‏‫آقای نوتاربارتولو می‌گه که روز سرقت،‬
‏‫باند بهش گفته بودند‬
‏‫که در واقع، قرار نیست خودش وارد خزانه بشه,‬
‏‫این احتمال وجود داره,‬
‏‫از طرفی هم، باید این رو در نظر بگیری که اون تنها کسی بود‬
‏‫که واقعاً تمام زوایای ساختمون رو می‌شناخت,‬
‏‫-یعنی ممکنه دروغ بگه؟‬ ‏‫-اوم، حدس می‌زنم این هم یکی از عادت‌هاشه,‬
‏‫یکی یکی، از آپارتمان من به راه افتادیم,‬
‏‫تو این عملیات نهایی، آخرش چند نفر بودید؟‬
‏‫ما چهار نفر عضو اصلی بودیم,‬
‏‫هیولا، نابغه، استاد کلید و من,‬
‏‫نفر پنجم "دوست من" بود,‬
‏‫اون برای کار ما، توانایی‌های فوق‌العاده‌ای داشت,‬
‏‫ولی اونا باید منتظر می‌موندن تا من با ماشین برسم اونجا,‬
‏‫من کنار خیابون پارک می‌کردم، بعد اونا می‌اومدن جلوی در،‬
‏‫و تمام تجهیزاتی که باید تحویل‌شون می‌دادم رو دادم، همه‌شون چمدون بودن,‬
‏‫اون‌ها هم سوار شدن و طبق معمول، چسبیده به دیوار حرکت کردند,‬
‏‫وقتی رسیدن، نردبون رو گذاشتن و رفتن داخل,‬
‏‫از اون لحظه به بعد، دوباره برگشتم و به سمت پارک رفتم,‬
‏‫از اون موقعیت، می‌تونستم کیوسک پلیس رو ببینم,,,‬
‏‫و همینطور در اصلی ساختمون خودمون رو هم می‌دیدم,‬
‏‫این یه ماکت از نقشه‌ی طبقه‌ی خزانه است،‬
‏‫که دقیقاً همون شکلی طراحی شده,‬
‏‫اون‌ها مجبور بودن تمام راهروهای مرکز رو طی کنن,,,‬
‏‫از پله‌ها پایین برن،‬
‏‫و از این در خارج بشن,‬
‏‫و وقتی بیرون اومدن،‬
‏‫باید فوراً دو تا دوربین جانبی رو از کار می‌انداختن,‬
‏‫بعد از اینکه اون‌ها رو غیرفعال کردن، باید روی در اصلی کار می‌کردن,‬
‏‫آهنربا، ترکیب عددی و قفل در,‬
‏‫اون‌ها دوربین فیلمبرداری کوچیک رو برداشتن و تماشا کردن‬
‏‫تا آخرین رمزی که اون شب وارد شده بود رو ببینن,‬
‏‫کلید خیلی خوب و عالی کار کرد،‬
‏‫اما مشکل سوم در، مربوط به آهنربا بود,‬
‏‫مشخصه که نابغه از قبل این مورد رو بررسی کرده بود,‬
‏‫این سیستم هشدار مغناطیسی هست‬
‏‫که صبح دوشنبه پیداش کردیم,‬
‏‫زمانی که وارد اتاق خزانه شدیم,‬
‏‫اینجا دو تا صفحه‌ی فلزی رو می‌بینید,‬
‏‫یکی از صفحه‌های فلزی با چهار تا پیچ به در خزانه وصل شده بود,‬
‏‫اون یکی صفحه فلزی هم به چارچوب در وصل شده بود,‬
‏‫اگر کسی می‌خواست در گاوصندوق رو باز کنه،‬
‏‫در حالی که آلارم هنوز فعال بود،‬
‏‫این کار باعث قطع شدن میدان مغناطیسی می‌شد و آلارم به صدا درمی‌اومد,‬
‏‫به نظر می‌رسه یه سری آماده‌سازی‌ها رو چند روز قبل از سرقت انجام داده بودن,‬
‏‫این صفحه مغناطیسی رو می‌شه از در گاوصندوق جدا کرد,‬
‏‫فقط کافیه این چهار تا پیچ رو باز کنید,‬
‏‫و همینطور این صفحه فلزی رو هم می‌شه از چارچوب در جدا کرد,‬
‏‫بعدش اومدن پیچ‌ها رو کوتاه‌تر کردن،‬
‏‫طوری که از بیرون،‬
‏‫همه‌چیز عادی به نظر برسه,‬
‏‫اما از داخل، پیچ‌ها دیگه در رو نگه نمی‌داشتن,‬
‏‫حالا با استفاده از چسب دوطرفه،‬
‏‫می‌تونن این دو تا صفحه فلزی رو دوباره سر جای اصلی‌شون بچسبونن،‬
‏‫یعنی روی در گاوصندوق و چارچوب,‬
‏‫شب سرقت،‬
‏‫اون‌ها رو از در گاوصندوق جدا کردن,‬
‏‫در این حالت میدان مغناطیسی دست‌نخورده باقی می‌مونه،‬
‏‫و آلارم هم‌چنان فعاله،‬
‏‫اما سارقین می‌تونن در گاوصندوق رو باز کنن,‬
‏‫وقتی در رو باز کردید،‬
‏‫اولین چیزی که پیدا کردید دو تا دزدگیر بود,‬
‏‫یکیش، که اصلی هم بود، یه حسگری بود که نور رو تشخیص می‌داد،‬
‏‫و اون یکی هم حرارت و حرکت رو تشخیص می‌داد,‬
‏‫یه جور جعبه یونولیتی درست کرده بودن,‬
‏‫نه نوری رو منعکس می‌کنه، نه اجازه می‌ده وارد بشه،‬
‏‫و نه اجازه می‌ده گرما ازش خارج بشه,‬
‏‫این موضوع خیلی داشت کلافه‌ام می‌کرد,‬
‏‫از طرفی همسرم مدام زنگ می‌زد,‬
‏‫شک کرده بود که شاید با زن دیگه‌ای رابطه دارم,,,‬
‏‫"چرا برای ولنتاین خونه نیومدی؟"‬
‏‫"خیلی مهم بود که اون روز رو با هم باشیم، تو اما نیومدی,"‬
‏‫واقعاً استرس خیلی بزرگی بود,‬
‏‫وقتی عصبانی می‌شه، خیلی ترسناک می‌شه,‬
‏‫در خزانه رو باز کردن و همه سیستم‌های هشدار رو هم خنثی کردن،‬
‏‫ولی حالا هنوز ۱۸۹ تا صندوق امانات جلوی روشونه،‬
‏‫که هر صندوق یه کلید مخصوص به خودش رو داشت‬
‏‫و یه قفل سه رقمی,‬
‏‫خب، برای ۱۸۹ تا صندوق،‬
‏‫به ۱۸۹ تا رمز و ۱۸۹ تا کلید نیاز داری تا بتونی بازشون کنی,‬
‏‫اولش اصلاً نمی‌دونستیم این صندوق‌های تکی چطوری باز می‌شن,‬
‏‫اون موقع دیگه دو ساعتی از نیمه شب گذشته بود‬
‏‫که بهم زنگ زد و گفت: «آماده‌ایم صندوق‌ها رو باز کنیم,»‬
‏‫«از حالا به بعد کار خودمونو می‌کنیم و تا چند ساعت دیگه می‌ریم,»‬
‏‫توی فلوردامبوس،‬
‏‫دیدیم که این قطعه‌های فلزی بین آشغال‌ها پیدا شدن،‬
‏‫و فهمیدیم که یه تعدادی از این قطعه‌های فلزی‬
‏‫توی اتاق خزانه جا مونده,‬
‏‫یکی از ما تونست اون‌ها رو با هم ترکیب کنه‬
‏‫و یه جور,,, یه جور وسیله‌ی دست‌ساز سر هم کنه,‬
‏‫وقتی به این همه نبوغ در کارشون نگاه می‌کردم,,,‬
‏‫,,,واقعاً باورم نمی‌شد چنین چیزی ممکن باشه,‬
‏‫کل اون ابزار یه جورایی شبیه یه در بازکن بطری بود,,,‬
‏‫,,,با دو تا میله‌ی فلزی,‬
‏‫که می‌شد اون‌ها رو در دو طرف هر کدوم از صندوق امانات‌ها قرار داد,‬
‏‫بعد با استفاده از دسته‌ها، می‌شد چرخوند و,,,‬
‏‫,,,به اون قفل فشار وارد کرد,‬
‏‫و این فشار باعث می‌شد قفل یهو باز بشه,‬
‏‫صبح‌ها مردم کم‌کم برای رفتن به سر کار بیرون می‌زدند,‬
‏‫ما مجبور بودیم حداکثر تا ساعت ۵:۰۰ یا ۵:۳۰ صبح اونجا رو ترک کنیم,‬
‏‫و این خودش یه معضل بود،‬
‏‫چون با فقط یه دونه از اون ابزار، باید همه‌ی اون صندوق‌های امنیتی رو باز می‌کرد,‬
‏‫سنگ‌ها فضای زیادی اشغال نمی‌کنند,‬
‏‫ولی هر چیز دیگه‌ای فضا لازم داره,‬
‏‫اون‌ها صدها هزار [واحد پول] رو روی زمین ریخته بودند,‬
‏‫ماشین روشن نمی‌شد و مجبور شدم تو اون سرما بمونم,‬
‏‫خیلی مضطرب بودم، واقعاً خیلی,‬
‏‫بالاخره بعد از سه ساعت بهم زنگ زدند و گفتند:‬
‏‫«لئو، داریم کار رو تموم می‌کنیم, دیگه داریم جمعش می‌کنیم,»‬
‏‫«برو اون طرف خیابون، به خیابون پلیکان,»‬
‏‫«همون‌جا منتظرمون باش,»‬
‏‫من هم همه‌ی جنس‌ها و وسایل رو بار زدم و راه افتادم به سمت خونه,‬
‏‫رسیدم خونه، آپارتمان خودم،‬
‏‫در ماشین بازه، یه چمدون رو می‌برم بالا,‬
‏‫بعد یه نفر دیگه یه چمدون دیگه رو برمی‌داره و میاد بالا,‬
‏‫وقتی با هیولا رفتیم طبقه بالا،‬
‏‫از آپارتمان من رفتیم روی پشت‌بام,‬
‏‫ما دو نفر رفتیم به ارتفاعات‬
‏‫تا ببینیم آژیر خطری به صدا در میاد یا نه، یا شهر ناآرومه,‬
‏‫ده دقیقه توی اون سرما منتظر موندیم،‬
‏‫تا به صدای شهر گوش بدیم و ببینیم مشکلی هست یا نه,‬
‏‫ولی هیچ صدایی نشنیدیم,‬
‏‫ما کاری رو انجام دادیم که به نظر غیرممکن می‌رسید,‬
‏‫خیلی به خودمون افتخار می‌کردیم که یه کار قوی و مهم انجام دادیم,‬
‏‫اصلاً حس عذاب وجدان نداری، مثلاً،‬
‏‫به خاطر آدم‌هایی که کسب و کارشون رو از دست دادن؟‬
‏‫من به یک دلیل حس عذاب وجدان ندارم,‬
‏‫هر کی رو دزدی کردم، همیشه از این کار سود برد,‬
‏‫منظورت چیه؟‬
‏‫اگه ده کیلو طلا دزدیدم، اونا سی کیلو گزارش دادن,‬
‏‫اگه ۱۳ تا دزدیدم، گفتن ۲۵ تا,‬
‏‫یعنی منظورت اینه که از طریق بیمه بیشتر به دست آوردن؟‬
‏‫دقیقاً,‬
‏‫من دزدم، ولی در نهایت,,, واقعیت یه چیز دیگه‌ست,‬
‏‫چرنده,‬
‏‫ببخشید این حرف رو می‌زنم، ولی این خیلی,,, خیلی بزرگه,‬
‏‫خیلی احمقانه‌ست که این‌طوری فکر کنی,‬
‏‫هزینه بیمه، هزینه سنگینیه که شرکت‌های الماس باید متحمل بشن,‬
‏‫مرکز الماس به عنوان‬
‏‫امن‌ترین مکانی که می‌تونستی توش باشی، شناخته می‌شد,‬
‏‫برای همین بیشتر مردم ترجیح میدن بیمه نخرن,‬
‏‫تمام دارایی‌هام یک‌جا از بین رفت,‬
‏‫چند روز بعد از اون سرقت،‬
‏‫اجازه دادن وارد خزانه بشیم,‬
‏‫پیرمردی رو دیدیم که روی زمین نشسته بود و مثل بچه داشت گریه می‌کرد,‬
‏‫یکی اومده بود و حاصل یک عمر زحمتش رو دزدیده بود,‬
‏‫و وقتی یه دزد با بی‌خیالی میگه "مهم نیست"،‬
‏‫و عواقب کارش رو ناچیز جلوه میده،‬
‏‫واقعاً نفرت‌انگیزه,‬
‏‫یه مهمونی کوچیک گرفتیم، می‌دونی,‬
‏‫هر چی بود خوردیم و نوشیدیم,‬
‏‫توی آپارتمان یه نگاه سرسری به اموالی که برداشته بودیم انداختیم‬
‏‫و تخمین زدیم که، بدون کارشناسی دقیق،‬
‏‫شاید نزدیک ۱۰۰ میلیون دلار ارزش داشته باشه,‬
‏‫تنها دلیل موفقیتشون‬
‏‫شناسایی دقیقی بود که آقای نوتاربارتولو انجام داده بود,‬
‏‫اگه کار به اونجا برسه،‬
‏‫آدم‌ها احساس آرامش بیشتری می‌کنن,‬
‏‫ولی همزمان، ممکنه اشتباهاتی هم مرتکب بشید,‬
‏‫قرارمون برای روز بعد تعیین شده بود،‬
‏‫برای همه، اگه همه‌چیز خوب پیش می‌رفت، قرار بود توی ایتالیا، شهر برشا همدیگه رو ببینیم،‬
‏‫تا غنیمت‌ها رو تقسیم کنیم‬
‏‫و تصمیم بگیریم چه کسی مسئول فروش اون‌ها بشه,‬
‏‫به هر چیزی که دست می‌زدیم،‬
‏‫با دستکش و ماسک دست می‌زدیم,‬
‏‫از ترس اینکه آب دهن بپره,,,‬
‏‫برای بردن آشغالا قرار شد من کیسه‌ها رو ببرم،‬
‏‫چون یه جایی رو پیدا کرده بودم که بشه آتیششون زد,‬
‏‫و من رفتم دوش بگیرم،‬
‏‫واسه همین ندیدم تو اون اتاق چه اتفاقی افتاد,‬
‏‫یکی از بچه‌ها، نمی‌دونم کی بوده،‬
‏‫کیسه زباله رو از توی آپارتمان من برداشت،‬
‏‫همون آشغالایی که بعد از غذا درست شده بود،‬
‏‫و اونا رو هم انداخت توی کیسه,‬
‏‫من از حموم اومدم بیرون، ولی نمی‌دونستم چی توش انداخته بودن,‬
‏‫"رفیقم" رو دیدم که اونجا وایساده بود, بهش گفتم: «معلومه که تو هم با من میای,»‬
‏‫«آشغالا رو می‌بریم بیرون، من می‌دونم کجا آتیششون بزنیم,»‬
‏‫از آنتورپ زدیم بیرون و رفتیم توی اتوبان,‬
‏‫یهو گفت: «نه، من می‌خوام با قطار برم پاریس،‬
‏‫و از پاریس می‌رم تورین,»‬
‏‫این کارش خیلی ناامیدم کرد,‬
‏‫واسه همین دقیقه نود، یه جای دیگه پیدا کردیم، یه جایی غیر از اون چیزی که قرار بود,‬
‏‫وارد یه جاده خاکی می‌شی که آخرش می‌رسه به یه همچین جایی,‬
‏‫همیشه مماس با اتوبان می‌ریم,‬
‏‫یه لحظه چشمم افتاد به یه خونه چوبی سمت چپ,‬
‏‫بهش گفتم: «یه لحظه صبر کن، بذار یه نگاهی به داخل خونه بندازم,»‬
‏‫«می‌رم ببینم صاحبش اونجا نباشه,»‬
‏‫همینطور که داشتم می‌رفتم سمت خونه،‬
‏‫وقتی که حدوداً، مثلاً، بیست متر دورتر بودم,,,‬
‏‫یه صدای برخورد فلز اومد,‬
‏‫صدای افتادن یه چیز فلزی رو شنیدم، فکر کردم کسی اونجاست,‬
‏‫امکان نداره بشه اینجا چیزی رو سوزوند,‬
‏‫وقتی برگشتم,,,‬
‏‫نمیدونم چرا، ولی اون,,, یه کاری کرد,‬
‏‫چون کیسه‌های زباله به علف‌های هرز و چوب‌ها گیر کرده بودن،‬
‏‫و پاره شده بودن، همون موقع خیلی چیزها ریخت بیرون,‬
‏‫و اون همه رو همونجا پخش و پلا کرد,‬
‏‫جمع کردن همه‌شون دیگه غیرممکن بود,‬
‏‫بهش گفتم: "ببین، احتمالاً صاحب اونجاهاست,"‬
‏‫"اگه پلاک ماشین رو ببینه، میتونه ازمون شکایت کنه,"‬
‏‫"ما فقط یه کم آشغال ریختیم, زود باش، بزن بریم,"‬
‏‫بی‌احتیاطی بود؟‬
‏‫خستگی بود؟‬
‏‫اسمش رو هرچی دلت میخواد بذار,‬
‏‫دوباره سوار ماشین شدیم و رفتیم پی کارمون,‬
‏‫اون رو توی ایستگاه پیاده کردم‬
‏‫و خودم تنها به راهم ادامه دادم,‬
‏‫قرار بود فرداش همه‌مون توی برشا همدیگه رو ببینیم,‬
‏‫منم راه افتادم به سمت مرز,,,‬
‏‫و ساعت ۷ صبح رسیدم ایتالیا,‬
‏‫توی یه آپارتمان توی برشا همدیگه رو دیدیم,‬
‏‫اول با یه سری خوش و بش شروع کردیم، "چطوری؟"‬
‏‫بغل و بوس و این چیزا,‬
‏‫گفتم: "متاسفم، ولی باید یه چیزی رو بهتون بگم،‬
‏‫یه اتفاقی توی راه افتاد,"‬
‏‫و همه‌شون خیلی ریلکس و خونسرد بودن,‬
‏‫می‌گفتن: "مگه چی می‌شه؟ از توی این آشغالا که نمی‌تونن به ما دسترسی پیدا کنن,"‬
‏‫و اینطور می‌گفتن که:‬
‏‫"باید برگردی آنتورپ، هم ماشینو پس بدی،‬
‏‫هم پول دفتر رو تسویه کنی،‬
‏‫هم اجاره‌ی آپارتمان رو پرداخت کنی,"‬
‏‫باید طوری رفتار می‌کردم که انگار چیزی برای پنهان کردن ندارم و همه چی رواله,‬
‏‫لئوناردو، تو همین الان یه عالمه پول رو دزدیدی!‬
‏‫این کار یه جور ریسک محسوب نمی‌شد؟‬
‏‫تمام اخبار تلویزیون رو گشتم تا اسمم رو پیدا کنم، ولی هیچ جا نبود,‬
‏‫منظورم اینه که، به خاطر همینه که اینقدر اعتماد به نفس داشتم و گفتم:‬
‏‫"خیله خب، با خیال راحت می‌رم آنتورپ,"‬
‏‫و همین‌طور هم شد, یه سری هم به تورین زدم,‬
‏‫خانومم گفت: "حالا که داری میری این سفر طولانی رو،‬
‏‫منم با ماشین همراهت میام، بعدش با هم برمی‌گردیم,"‬
‏‫"می‌خوام ببینم این آپارتمان چه شکلیه و چطوره,"‬
‏‫خانومم خیلی به تمیز کردن آپارتمان وسواس داره,‬
‏‫اگه پاش بیفته، آپارتمان شما رو هم تمیز می‌کنه,‬
‏‫دیگه ذاتش اینجوریه,‬
‏‫تو اون هفته‌ی اول، به ندرت خونه بودیم,‬
‏‫حتی اگه تو خونه هم بودی،‬
‏‫بازم ذهن و فکرمون فقط درگیر این پرونده بود,‬
‏‫وقتی داشتم با موتور به سمت خونه برمی‌گشتم،‬
‏‫متوجه شدم که سه تا تماس از دست رفته دارم,‬
‏‫صدای همکارم، گری وندرکلن رو شنیدم که,,,‬
‏‫,,,می‌گفتند از مرکز الماس خبر رسیده‬
‏‫که آقای نوتاربارتولو به آنتورپ برگشته,‬
‏‫و درست در همان لحظه، او در مرکز الماس بود,‬
‏‫گفتم: «لطفاً دوباره این را تکرار کنید,»‬
‏‫لئوناردو نوتاربارتولو، مظنون اصلی ما،‬
‏‫به آنتورپ بازگشته بود,‬
‏‫و حالا همان‌جا در ساختمان منتظر ایستاده بود,,,‬
‏‫همان ساختمانی که یک هفته قبل از آن دزدی کرده بود؟‬
‏‫باورکردنی نیست!‬
‏‫"او آنجاست, در مرکز الماس پیدایش کرده‌ایم,"‬
‏‫"سریع خودت را به اداره برسان,"‬
‏‫مجبور شدم از اتوبان بروم,‬
‏‫خوشبختانه ترافیک چندانی نبود, فقط پانزده دقیقه طول کشید تا برسم,‬
‏‫واقعاً هیجان‌زده شده بودم,‬
‏‫برای همین دوباره سوار موتورم شدم و به سمت اداره برگشتم,‬
‏‫وقتی به اداره نزدیک شدم،‬
‏‫مدیر ساختمان را جلوی در دیدم,‬
‏‫در جریان بازجویی‌های آن هفته،‬
‏‫مدیر ساختمان متوجه شده بود‬
‏‫که یکی از مظنونین اصلی ما آقای نوتاربارتولو است،‬
‏‫چون ما مرتب درباره‌اش سوال می‌کردیم,‬
‏‫من را که دید، گفت: «آقای نوتاربارتولو، آقای نوتاربارتولو!»‬
‏‫"شنیدید چه اتفاقی افتاده؟ از خزانه ما دزدی شده!"‬
‏‫به همکارم گری گفتم:‬
‏‫«مطمئن شو که فوراً برای دستگیری‌اش نیرو بفرستی,»‬
‏‫انگار همین دیروز بود، درست جلوی چشممه,‬
‏‫من راننده بودم، اونم چه راننده‌ای! حسابی ویراژ می‌دادم,‬
‏‫خلاصه، درست رسیدیم دم مرکز الماس،‬
‏‫و خب، سریع رفتیم داخل ساختمون,‬
‏‫وقتی دیدم داره لفتش می‌ده، فهمیدم پلیس‌ها دارن میان,‬
‏‫توی راهرو، مدیر ساختمون رو دیدیم،‬
‏‫همراه با آقای نوتاربارتولو,‬
‏‫دیگه اون لحظه هیچ راه فراری برام نمونده بود,‬
‏‫اون موقع دیگه باید تسلیم شد, باید با واقعیت روبرو می‌شدیم,‬
‏‫باهاش صحبت کردم, گفتم: «آقای نوتاربارتولو،»‬
‏‫«شب شما بخیر، قربان,»‬
‏‫«اسم من گری وندرکلنه، و اومدم که شما رو دستگیر کنم,»‬
‏‫بهش دستبند زدیم، و فکر کنم اصلا هیچی نپرسید,‬
‏‫اصلا هیچی,‬
‏‫یه هفته بعد از اون سرقت،‬
‏‫مظنون اصلی رو دستگیر کردیم و نشوندیمش تو ماشین,‬
‏‫واقعا حس فوق‌العاده‌ای بود,‬
‏‫ازش پرسیدم، مثلاً، «خب، گری، ما که مخفیگاهتو بلد نیستیم،»‬
‏‫«پس سعی کن یه جوری بگی کجا موندی,»‬
‏‫اونا هم هر کاری از دستشون برمی‌اومد کردن,‬
‏‫«خب، یه اشاره کن ببینیم کدوم طرف باید بریم تا برسیم به خونت,»‬
‏‫و من سعی می‌کردم‬ ‏‫جلوگیری کنم,‬
‏‫سعی کردم اینو بهشون نگم،‬ ‏‫مگه نه؟‬
‏‫و تو تمام اون دقایق بعدش،‬
‏‫داشتن دور و بر‬ ‏‫منطقه الماس می‌گشتن،‬
‏‫ولی هیچ خانه‌ای پیدا نشد,‬
‏‫چند بار گفت: «خیلی تاریکه، من همیشه پیاده می‌رم,»‬
‏‫"آدرس دقیق رو درست یادم نیست,"‬
‏‫"شماره پلاک خونه رو مطمئن نیستم,"‬
‏‫همکارام دست از سوال پرسیدن برنمی‌داشتن,‬
‏‫"همین خیابونه؟ خودشه؟"‬
‏‫"عجله نکن، آروم باش و خونش رو پیدا کن,"‬
‏‫یه دفعه انگار یادش اومد که کجا اقامت داره,‬
‏‫تو یه آپارتمان، شارلوتالی، پلاک ۳۳,‬
‏‫تقریباً درست جلوی ساختمون ماشین رو پارک کردیم,‬
‏‫بعد میگه: «من طبقه هفتم هستم,»‬
‏‫و هر دو تا همکار دارن به طبقه هفتم نگاه می‌کنن،‬
‏‫و درست همون لحظه که دارن نگاه می‌کنن،‬
‏‫می‌بینن که چراغ‌های طبقه هفتم خاموش می‌شه,‬
‏‫در باز می‌شه،‬
‏‫و سه نفر از آپارتمان میان بیرون،‬
‏‫همسر آقای نوتاربارتولو و دو تا دوست دیگه شون,‬
‏‫یکی از مردا یه فرش انداخته رو شونه‌ش,‬
‏‫آره، یه فرش, درسته,‬
‏‫مثل فیلم‌ها، یه فرش,‬
‏‫-رو شونه‌شون؟‬ ‏‫-رو شونه‌شون، یه فرش,‬
‏‫اول از همه، ازشون می‌پرسن،‬
‏‫"ببخشید آقا، می‌خواید این فرش رو کجا ببرید؟"‬
‏‫و اولین واکنش این آقا این بود که: «کدوم فرش؟»‬
‏‫همون موقع، یه تغییری رو توی چهره آقای نوتاربارتولو حس کردم,,,‬
‏‫توی صورتش معلوم بود,‬
‏‫فکر می‌کنم یه لحظه باید متوجه شده باشه که,,,‬
‏‫"لعنتی، چه غلطی کردم؟"‬
‏‫همسرم؟‬
‏‫خب، این,,,‬
‏‫,,,من رو آزار میده,‬
‏‫اون هیچوقت من رو ترک نکرده، هیچوقت تنهام نذاشته,‬
‏‫یه لحظه صبر کنید,‬
‏‫عیبی نداره,‬
‏‫نه، متاسفانه وقتی در مورد این چیزها حرف می‌زنم، برام سخته,‬
‏‫افسران پلیس افراد رو بازداشت کردند،‬
‏‫و از آزمایشگاه خواسته شد که به شارلوت‌لی بروند،‬
‏‫جایی که آپارتمان بود،‬
‏‫تا یه بررسی کامل انجام بدن,‬
‏‫توی یخچال غذا بود،‬
‏‫صندلی دور میز بود، یه بطری گراپا بود، ,,,‬
‏‫,,,مسواک، تیغ، دستمال کاغذی,‬
‏‫همچنین یه کیف چرمی کوچیک هم بود، یه جور کیف لوازم بهداشتی،‬
‏‫و یه طرفش، یه سوراخ درست کرده بودن,‬
‏‫و این سوراخ، در واقع، برای جا دادن یه دوربین فیلمبرداری عالی بود,‬
‏‫ما همچنین یه رسید از یه سوپرمارکت محلی در آنتورپ پیدا کردیم،‬
‏‫دلهايز,‬
‏‫روی اون رسید، مواد غذایی مختلفی رو دیدیم،‬
‏‫مثل شراب، پاستا، پنیر و سالامی،‬
‏‫و تکه‌هایی از اون غذا رو توی فلوردامبوس پیدا کردیم,‬
‏‫به محض اینکه آقای نوتاربارتولو رو دستگیر کردیم،‬
‏‫خیلی راحت تونستیم نمونه‌ی دی‌ان‌ای‌ش رو بگیریم,‬
‏‫و بعد متوجه شدیم که دی‌ان‌ای ایشون با دی‌ان‌ای‬
‏‫پیدا شده روی ساندویچ سالامی نیمه‌خورده در فلوردامبوس مطابقت داره,‬
‏‫اما مهم‌تر از همه، رسید خرید تاریخ ۱۳ فوریه رو نشون می‌داد،‬
‏‫یعنی دو روز قبل از سرقت، حدود ساعت یک بعد از ظهر,‬
‏‫به همین دلیل به اون سوپرمارکت رفتیم‬
‏‫تا ببینیم هنوز هم می‌تونیم به فیلم‌های ضبط شده دسترسی پیدا کنیم,‬
‏‫و در اون تصاویر، یه آقایی رو دیدیم‬
‏‫که داشت به سمت صندوق پرداخت سوپرمارکت می‌رفت‬
‏‫تا هزینه‌ی همه‌ی خریدهاش رو پرداخت کنه,‬
‏‫یه مرد قد بلند، ورزشکار و با موهای کوتاه,‬
‏‫و ما تونستیم این فرد رو به عنوان فردیناندو فینوتو شناسایی کنیم,‬
‏‫مهم‌ترین مدرکی که پیدا کردیم، دو تا خشاب سیم‌کارت بود,‬
‏‫روی یکی‌شون نوشته شده بود "mio" و روی دیگری "non-mio,"‬
‏‫تا اونجایی که من ایتالیایی بلدم، یعنی "مال من" و "مال من نیست",‬
‏‫اون خشاب سیم‌کارت یه شماره سریال داشت,‬
‏‫با استفاده از شماره سریال،‬
‏‫اول از همه می‌تونید خود سیم‌کارت رو شناسایی کنید،‬
‏‫و همینطور اینکه اون سیم‌کارت داخل کدوم تلفن استفاده شده،‬
‏‫و در واقع می‌تونید مسیرهای حرکت سیم‌کارت رو ردیابی کنید,‬
‏‫اولین نتیجه‌ی مهم این بود که,,,‬
‏‫,,,در آخر هفته‌ای که سرقت انجام شد،‬
‏‫موقعیت این سیم‌کارت‌ها رو می‌تونیم زیر دکل مخابراتی‬
‏‫شارلوتالی شماره ۳۳ مشخص کنیم، یعنی مبدأ حرکتشون اونجا بوده,‬
‏‫بعد، در طول شب,,,‬
‏‫از شنبه تا یکشنبه،‬
‏‫زیر دکل تلفن مرکز الماس,‬
‏‫بعد از ساعت ۶ صبح،‬
‏‫دوباره همین کارت‌ها رو می‌بینیم که در Charlottalei 33 فعال شدند,‬
‏‫بعدش، هدف‌های ما از آپارتمان رفتند‬
‏‫و مستقیم به یه جایی در ایتالیا به اسم برشا رانندگی کردند،‬
‏‫و اونجا هم زیر یه دکل تلفن مشترک با هم جمع شدند,‬
‏‫شاید متخصص سیستم‌های دزدگیر باشند،‬
‏‫ولی قطعا از امکانات ردیابی تلفن بی‌خبر بودند,‬
‏‫فرشی که از پایین آورده شده بود،‬
‏‫دوباره به آپارتمان برگردونده شد،‬
‏‫و از همون لحظه که بازش کردیم، همه‌چی شروع کرد به,,, درخشیدن,‬
‏‫نکته جالب اینه که توی آشغال‌های Floordambos،‬
‏‫زمرد‌های سبز کوچیکی پیدا کردیم،‬
‏‫و توی فرش هم زمرد‌های سبز کوچیکی بود,‬
‏‫برای همین تصمیم گرفتیم سنگ‌ها رو بدیم یه متخصص بررسی کنه،‬
‏‫و متخصص به این نتیجه رسید‬
‏‫که این سنگ‌ها همه‌شون از یه محموله هستند، مثلاً,‬
‏‫یعنی این سنگ‌ها به هم تعلق دارند,‬
‏‫با استناد به همین زمرد‌های سبز،‬
‏‫تونستیم آپارتمان رو به Floordambos ربط بدیم,‬
‏‫و در واقع، به طور خودکار، میشه اون رو به اتاق گاوصندوق هم ربط داد,‬
‏‫پس الان یه مثلث از این سه صحنه جرم داشتیم‬
‏‫که به هم مرتبط بودند,‬
‏‫بر اساس سوابق تلفن و پروفایل‌های دی‌ان‌ای،‬
‏‫ما توانستیم چهار نفر را شناسایی کنیم‬
‏‫که صددرصد مطمئن بودیم در این جرم دست داشتند,‬
‏‫چهار مظنون به سرقت الماس در آنتورپ دستگیر شدند,‬
‏‫فردیناندو فینوتو,‬
‏‫الیو دُ اونوریو,‬
‏‫و از روی سوابق تلفن،‬
‏‫در نهایت توانستیم شخص سومی را شناسایی کنیم، آقای پیترو تاوانو،‬
‏‫دوست قدیمی آقای نوتاربارتولو،‬
‏‫و همچنین عضوی از مدرسه تورین,‬
‏‫نفر چهارم آقای نوتاربارتولو بود,‬
‏‫حالا، بر اساس تمام شواهدی که داشتیم،‬
‏‫واضح بود که او نه تنها در طول این سرقت حضور داشته،‬
‏‫بلکه مغز متفکر کل این عملیات هم بوده,‬
‏‫لئوناردو نوتاربارتولو، جواهرفروش اهل تورین،‬
‏‫در نوامبر سال ۲۰۰۰ وارد آنتورپ شد,‬
‏‫او بلافاصله دفتری را در مرکز الماس اجاره کرد،‬
‏‫ساختمانی که سرقت در آن رخ داد,‬
‏‫لئوناردو، تنها دلیل آمدنت به آنتورپ‬
‏‫در سال ۲۰۰۰‬
‏‫این بود که تو در واقع مغز متفکر این سرقت بودی؟‬
‏‫نه,‬
‏‫منظورم اینه که، من هیچی گیرم نیومد,‬
‏‫من هرگز از کسی یک پنی هم نگرفتم,‬
‏‫مغز متفکر آلساندرو است,‬
‏‫راستش را بخواهید، همیشه فکر می‌کردم یک جورهایی مثل روح است,‬
‏‫یعنی یک دفعه ظاهر می‌شد، یک دفعه غیب می‌شد، مثلِ,,, نمی‌دانم چه بگویم,‬
‏‫کل آن ماجرای الساندرو,,, منظورم این است که، خب، نه، ببخشید,‬
‏‫اگر الساندرویی در محدوده‌ی الماس وجود داشت،‬
‏‫ما حتماً پیدایش می‌کردیم,‬
‏‫او گفت اسمش الساندرو است,‬
‏‫احتمالاً اسم واقعی‌اش این نبود,‬
‏‫ما بیشتر از دویست هزار تماس تلفنی را بررسی کردیم,‬
‏‫ما پروفایل‌های دی‌ان‌ای در اختیار داریم,‬
‏‫ما افراد خیلی زیادی را بازجویی کردیم,‬
‏‫او گفت: "من دقیقاً می‌دانم شما چه کسانی هستید,"‬
‏‫ما در فلوردامبوس زباله و کاغذ پیدا کردیم،‬
‏‫در خزانهٔ الماس,‬
‏‫ما خانه‌اش و دفتر کارش را گشتیم,‬
‏‫من اسم الساندرو را اصلاً نشنیده بودم, اصلاً,‬
‏‫این یک داستان ساختگی است,‬
‏‫قرار ملاقات در یک انبار؟‬
‏‫خودکارهای جاسوسی؟‬
‏‫خزانه‌های تقلبی؟‬
‏‫این داستان یک جرم و جنایت نیست,‬
‏‫بیشتر شبیه فیلم‌نامهٔ یک فیلم است,‬
‏‫هیچ جنایتکار قهاری پشت پرده وجود نداشت,‬
‏‫فقط خودش بود,‬
‏‫آقای نوتاربارتولو آدم باهوشی است,‬
‏‫او دنیای الماس را خوب می‌شناسد,‬
‏‫میدونستی یه خزانه هم اونجا بوده،‬
‏‫توی مرکز تجارت الماس؟‬
‏‫آره، معلومه که میدونستم,‬
‏‫و بر اساس تحقیقات ما،‬
‏‫فقط میشه این نتیجه رو گرفت که‬
‏‫آقای نوتاربارتولو سردسته یه گروه جنایی بوده,‬
‏‫یه عده آدم از مدرسه تورین،‬
‏‫که مشخصاً برای انجام یه کار خاص استخدام شده بودن,‬
‏‫لئوناردو نوتاربارتولوی ایتالیایی‬
‏‫امروز صبح اصلاً تحت تاثیر قرار نگرفته بود,‬
‏‫قاضی همون ده سال حبسی که انتظار میرفت رو به جرم سرقت الماس بهش داد,‬
‏‫سه عضو دیگه باند هم به پنج سال زندان محکوم شدن,‬
‏‫به گفته قاضی‌ها، نوتاربارتولو یکی از رهبران این باند بوده,‬
‏‫برداشت ۱۶,‬
‏‫برگردیم به,,, سال ۲۰۱۵،‬
‏‫که خود شما دستگیر و در نهایت محکوم شدید،‬
‏‫چون صدها هزار دلار الماس توی خونتون پیدا شد,‬
‏‫چی باید,,,؟‬
‏‫درسته، امم، درسته که من، اوه، سال ۲۰۱۵،‬
‏‫داشتم، اوه، الماس‌ها رو تو خونه‌م قایم می‌کردم,‬
‏‫امم، من پولشویی نمی‌کردم و هیچ‌وقت هم هیچ الماسی نفروختم,‬
‏‫من هیچ‌وقت، اوه، هیچ الماسی نخریدم یا چیزی شبیه به این,‬
‏‫من یه اشتباهی کردم,‬
‏‫امم، من دلایلی داشتم,,, دلایل خودم رو داشتم برای این کار,‬
‏‫امم، ولی یه چیزش قطعیه,‬
‏‫هر اتفاقی که سال ۲۰۱۵ افتاد,,,‬
‏‫هیچ ربطی به تحقیقات سرقت الماس سال ۲۰۰۳ نداره,‬
‏‫اون ماجرا که مربوط به ۱۲ سال بعده,‬
‏‫اینکه کارم رو از دست دادم,,,‬
‏‫و دیگه نمی‌تونم به عنوان افسر پلیس خدمت کنم،‬
‏‫تقریباً من رو از درون نابود کرد,‬
‏‫منظورم اینه که,,, خب، واضحه که تو طول دوران کاری،‬
‏‫با سختی‌هایی مواجه میشی،‬
‏‫و اینکه,,, بله,,,‬
‏‫لحظاتی پیش میاد که باید قوی و باهوش باشی,‬
‏‫ولی با این حال، من تاوانش رو دادم,‬
‏‫کارم رو از دست دادم، و این,,, خیلی جای تاسف داشت,‬
‏‫همه سزاوار یک فرصت دوباره هستند,‬
‏‫این چیزیه که من,,,‬
‏‫این چیزیه که همیشه می‌شنوم,‬
‏‫اما به دست آوردن اون فرصت دوباره،‬
‏‫اصلاً هم آسون نیست,‬
‏‫نه الماس‌ها پیدا شدند، نه پول‌ها,‬
‏‫در نهایت، به رقم ۱۰۰ میلیون دلار آمریکا رسیدیم,‬
‏‫ولی باز هم، اگه امروز ازم بپرسید، صادقانه بگم،‬
‏‫من کاملاً مطمئنم‬
‏‫که این مبلغ خیلی بیشتر از ۱۰۰ میلیون دلار آمریکاست,‬
‏‫فکر می‌کنی پول دستشه؟ فکر می‌کنی سهمش رو برداشته؟‬
‏‫احتمالاً بیشترین سهم رو خودش برداشته,‬
‏‫مطمئناً الان تو تورین با فراری این طرف و اون طرف نمیره,‬
‏‫و این,,, خیلی زیرکانه است,‬
‏‫ولی ما او را به عنوان یک آدم باهوش می‌شناسیم,‬