رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫من مثل گل آفتابگردانی بزرگ،
‫مرگ رو به سمت خودم کشیدم,
‫«شغال‌ها و کرم‌های شب‌تاب»
‫با روحیه‌ای لگدمال شده ‫اطراف خیابان‌ها پرسه زدم،
‫تا کلاهی پیدا کنم,
‫آفتاب به سرمای پیاده‌روها چیره می‌شد،
‫کماکان که گرمای پشت هدفونم، ‫خنکی پاییز رو به کام مرگ می‌کشوند,
‫با صدای جریان امواج آبی،
‫به صافی دریاچه‌ی تیره و تاری ‫که توش غرق شد,
‫همین روزها بود که دختر آواز می‌خوند,
‫در حالی که مرد تمام روزهای شاد شکرگزاری رو ‫در چاه ناامیدی غرق‌شده می‌دید,
‫کسی نمی‌تونست بغض کنه، ‫یا عصبانی بشه,
‫با ترانه‌ای که توی گوشم بود ‫شروع به قدم زدن کردم،
‫از کنار تابلوی روز جهانی ناچو گذشتم,
‫توی باری توقف کردم,
‫با حس ناتوانی,
‫ترانه‌ی «بپا که نامزد چارلی اومد» ‫از بلندگو پخش می‌شد؛
‫با تمام نت‌های دوگانه‌اش,
‫این روزهای اخیر,,,
‫سعی داشتم به فاصله‌ای که ‫بینمون افتاده عادت کنم,
‫از بابت عوارض این دوری خودخوری کردم,
‫برای خودم توی اینترنت می‌چرخم,
‫درمورد تیم مت می‌خونم,
‫و درمورد,,, همون مت می‌خونم,
‫جدول بازی‌ها و خبرگزاری‌های ‫مرتبط با سرطان رو می‌خونم,
‫به عکس اولین دندون‌هام خیره می‌شم؛
‫به سلفی‌های مراسم ختمم،
‫به اشتباهات زندگی ناکامم,
‫تعجبی نداره که برای گفتن ‫«دوستت دارم» مخففی تعریف شده:
‫شکلی قرمز و قلمبه از قلب,
‫فقط با مجموعه‌ای از هدایا ‫می‌شه این حجم از درد رو پنهان کرد،
‫بدون اینکه پلاسمای زیادی از دست بدیم,
‫دختری توی خیابون برادوی و پرنس ‫شکم بارداری بامزه‌ای داشت,
‫دختری توی خیابون و بلیکر می‌گفت:
‫«من که دیگه از سوهو خسته شدم,»
‫با لیست آرزوهای چین خورده‌اش؛
‫یا لبخند چاپلوسانه‌اش,
‫هوای گرم رو از بین دندون‌هام رد می‌کردم,
‫من هر کسی رو حریف می‌شم,
‫همه این رو می‌دونن,
‫همیشه در دسترسم,
‫من رو یادت بمونه؛
‫این هوا رو،
‫این آقایون فنی‌کار رو,
‫بین آهنگ‌هام جایی که دوست دارم رو ‫پیدا می‌کنم و بعد ازش میام بیرون,
‫سوار اتوبوسی می‌شم,
‫سوار اتوبوس دیگه‌ای می‌شم,
‫نمی‌دونم دنبال چی می‌گردم,
‫دارم می‌سوزم,
‫به پیشخدمتی که اسمش ویرجینیاست می‌گم ‫هیچ‌کس اسمش به قشنگی اون نیست,
‫بهش می‌گم تمام دوستانم قراره ‫اسم بچه‌شون رو بذارن ویرجینیا,
‫به خدا,
‫خوشم نمیاد با بچه‌های دوستانم صحبت کنم,
‫برای خودم قدم می‌زنم,
‫شهر پر از نوجوان‌های امیدواره که توی مترو ‫ترانه‌های «مارون ۵» رو می‌خونن,
‫به بالاترین درجات ‫عشق الزام‌آور آینده رسیده بود,
‫درحالی که واژه‌ی «اراده» رو ‫با تأکید تلفظ می‌کرد,
‫عشق وابسته به وجه شرطی ‫صرفاً رویایی از زمانه‌ی دیگه‌ست,
‫ناکامله,
‫که منم درگیر چنین چیزی بودم,
‫دیشب از مواد شوینده ایرلندی استفاده کردم،
‫از همون‌موقع این خارش کوفتیم بند نیومده,
‫حرف‌های خانمی بود,
‫توی سن‌نیکلاس خیابون صد و سی و نه،
‫پای تلفن همچنان می‌خارید، ‫پس لابد راستش رو گفته,
‫زندگی‌های زیادی توی مترو جریان داره,
‫بقیه که تلویزیون نگاه می‌کنن، ‫منم توی خونه‌شون می‌مونم,
‫با صدای بی‌پایان جیغ زنان،
‫و رژه‌ی بزرگان سابق، ‫حتی قطعه‌های کارمینا بورانا؛
‫تا صدای خنده,
‫و تماشای اینترنتی فیلم,
‫حتی جای دیگه‌ای توی اتوبوس،
‫که همچنان همه مشغول ‫تماشای تلویزیون هستند,
‫فریاد این زن,,,
‫تمومی نداره,
‫هنوزم از تماشای نور خورشید ‫از پنجره‌ی اتوبوس بین‌شهری لذت می‌برم،
‫از آفتاب ترسیده و هراسان،
‫از گلدسته‌های شهر بوفالو،
‫از خورشیدی که به آرومی طلوع می‌کنه، ‫یا غارنوردی و پایانه‌ی جنوبی بایرون پلازا,
‫یا جایی که زمزمه‌های مردم ‫رنگ و بویی از تطهیر نداره,
‫گله‌ای از جنس آسمان،
‫که بر فراز گرین‌فیلد مه‌آلود پر گشوده,
‫و پرندگان مشکی‌رنگی که انگار ‫دم‌دمای صبح به نشان سوگواری،
‫مثل یک نقاشی سیه‌نما به آسمان می‌پاشند,
‫منی که توی اتوبوس لاگواردیا نشسته‌م,
‫و نوری به صورتم ساطع می‌شه,
‫منی که توی اتوبوس راچستر نشسته‌م,
‫سلام دنیای عزیزم,
‫منی که توی اتوبوسم,,,
‫ای خدا، مگه تمومی داره؟
‫از شما می‌پرسم,
‫هر از گاهی تصوری بهم دست می‌ده,
‫کسی نمی‌دونه که من، منم,
‫پس نگران چی باشم؟
‫انگار که این کالبد نوعی لباسه ‫و من تحت چنین پوششی می‌چرخم,
‫خورشید هارلم که موسیقی هیپ‌هاپ ‫دهه‌ی نود رو تداعی می‌کنه,
‫من و کفن تابستان از دست داده‌ام,
‫در سلطنتی خالی از ناامیدی,
‫با افسار کوتاه سگ‌ها,
‫با قطرات آبی که نور ازش نشت می‌کنه،
‫و در ایوان کنار پیاده‌رویی ‫با نگاهش می‌پرسه:
‫«مایلم بدونم چقدر از عمرم باقی مونده,»
‫من می‌دونم,
‫راستش نمی‌دونم,
‫با آوای جیرجیرک‌های شبانه‌ی این حوالی،
‫که مثل صدای ماشین پلیس ‫آمیخته با مویه‌ست,
‫که از چیزی به چیز دیگه‌ای می‌رسه,
‫یا حتی ترک‌های گچ,
‫جسم دوست‌داشتنی تو،
‫صرفاً,,,
‫نوعی پوششه,
‫«پرنده‌ای می‌خواد برینه توی کفشم»،
‫چنین نامه‌ای برام نوشته بودی,
‫که عکسی ضمیمه‌اش کرده بودی,
‫ولی من همچنان با اون پرنده ‫همدردی می‌کردم,
‫و این آقایی که توی بار بهم می‌گه:
‫«دوبرونیک قبلاً شهر اشباح بوده,»
‫با پایان نفس‌گیر یک غروب,
‫ولی من راکتور مادرزادی هستم,
‫و دوباره نفسی که پایان غروب ‫ازم گرفته بود رو پس گرفتم,
‫مثل کیسه بکسی که تاب می‌خوره، ‫یا مگسی که کسی پسش زده؛
‫که عاشق گرمای بدن انسانه,
‫روحت قبل شروع هر روز ‫این بدنت رو فرا می‌خونه,
‫مثل موقع تاکسی گرفتن,
‫و انگاری که هر روز,,,
‫تاکسی بی‌توجه رد می‌شه,
‫از کنارت می‌رم و سر از دل شب در میارم,
‫تو که می‌دونی کسایی مثل من ‫شب از کجاها ممکنه سر در بیارن,
‫اونم بعد هفت ساعت که وارد بار می‌شی ‫و آقایونی اونجا ازت می‌پرسن:
‫«فرق بین شغال و کفتار چیه؟»
‫گمونم مثل گهواره‌ای باشه, ‫که دنیا ما رو توش نگه می‌داره,
‫فکر کنم,
‫خطاب به خودم,
‫خطاب به من,
‫از این آقایون گذرا و شک و ظن‌هاشون,
‫با صدای خنده‌هاشون که ‫شبیه ناله‌های شغاله,
‫داستان پیدایشی که به شکستی بدل شده,
‫سرسخت,
‫بی‌رمق,
‫و سوار بر قطار برقی به مقصد جنوب، ‫افکارم به سمت ناهنجاری سوق پیدا می‌کرد,
‫و بعد فکر می‌کنم,
‫تمام وقت بهش فکر می‌کنم,
‫درگیرش می‌شم,
‫فکر و ذکرم می‌شه,
‫و نسیمی که با صدایی گرفته ‫می‌گه «آب طغیان کرده، آب طغیان کرده»,
‫مثل اون آقایون توی بار,,,
‫که بی‌وقفه آواز می‌خونن,
‫یک شب گرت انقدری کامپاری خورده بود که باهاش ‫می‌شد قایق اسباب‌بازی‌ای رو به آب انداخت،
‫و بهم نشون داد که معماری ‫ساختمون اتحادیه‌ای غربی موقع غروب,,,
‫شبیه ماکتی از خودش و آدمه,
‫که منظورم,,,
‫خودتی,
‫کاش بودی و ابرهای کومه‌ای‌بارای ‫بر فراز رودخانه‌ی هادسون رو می‌دیدی،
‫یعنی در این حد دیدنی بود,
‫و برام سوال بود:
‫چرا هوای محله‌ی چینی‌ها ‫از بقیه‌ی شهر گرم‌تره؟
‫بعد متوجه شدم اژدهایان برادوی شرقی،
‫گاهی با بازدم شعله‌ای بیرون می‌دن،
‫که روی آب و هوای بخش شرقی تأثیر می‌ذاره، ‫خلاصه متوجه شدی,
‫یادت نره که,,,
‫اینجا جزیره‌ست,
‫گاهی اوقات طوفانیه,
‫گاهی مثل جسمیه,,,
‫که شعله‌وره,
‫هوای مه‌آلود این شهر رو حس کن که چطور ‫مدِ مهارت‌ها و استعدادهات،
‫چطور جزر استخوانی و بی‌ثمر رو ‫با خودش می‌شوره و می‌بره,
‫ولی باز دلتنگ کرم‌های شب‌تاب ‫پارک ترابیکای نیویورک می‌شم،
‫همین مثلث‌های کوچیک که ‫نوک انگشت‌های گرت روشن و براق می‌شن,
‫حتی دلتنگ صدای آوازی که ‫یهویی به گوشمون می‌رسید:
‫«ای برادوی عجیب و غریب»,
‫با خودم می‌گم,,,
‫شاید منم از این خزعبلات ‫هالیوودی خوشم نمیاد، ولی,,,
‫با خودم می‌گم,,,
‫حتی اگه مشکلی نباشه،
‫همیشه‌ی خدا باید مشکلی پیش بیاد,
‫نورشون صورتم رو براق می‌کرد,
‫خشکیده و بی‌نفس از بین ‫کرم‌های شب‌تاب گذشتم,
‫انگاری که منم,,,
‫شعله‌ور شده بودم,
‫انگار هرگز درمورد چنین معجزه‌ای ‫چیزی نشنیده بودم,
‫تا اون لحظه واقعاً نشنیده بودم,
‫هوای شهر با احساس عجز گره خورده بود,
‫دقیقه‌ی بعد،
‫از کنار پیاده‌رو صدایی در حال رد شدن گفت:
‫«جون تو اولین بارم بود آبجو می‌خورم پسر,»
‫«گمونم دختره,,,
‫افسردگی حاد داره,»
‫«وقتی هوا خیلی گرم بشه آدم تشنج می‌کنه,»
‫«دروغ، دروغ، دروغ,»
‫توی این شهر گرم همه دروغ می‌گن,
‫داشتم پشت آقایی راه می‌رفتم که ‫برگشت به خانمش گفت:
‫«با این پایی که تو داری، ‫نبایدم دمپایی لاانگشتی بپوشی,»
‫بعد دختر چمدون به‌دست رد شد,
‫مجسمه‌ی آدام کلیتون پاول که روی ‫صورت برنزی‌اش نور خورشید تابیده بود,
‫افق زردرنگ که توی شهر دیده می‌شد,
‫اغذیه‌فروشی,
‫شکاکی شهروندان,
‫بحث‌های ورزشی,
‫کالباس سرد,
‫و نمک و فلفل,
‫حال و هوای غیرقابل توضیح,
‫ماهی‌گیری,,,
‫توی قابی کنار تصویر مالکوم ایکس قرار گرفت,
‫که یک دستش چوب ماهی‌گیری ‫و دست دیگه‌اش ابزارش بود,
‫برگردیم سراغ باران آخر تابستان,
‫که عین حس برگشتن از سر کار برای من بود,
‫از بین گندراسوهای شهر،
‫و شکوفه‌ها،
‫و بوی تلخی که می‌داد,
‫به تو فکر می‌کنم,
‫و به بارونی که بعد عروسی فین بارید,
‫دختری که توی ایستگاه غربی اتوبوس ‫بین صدای طوفان روی زمین نشسته بود،
‫و از زمین و زمان گلایه می‌کرد,
‫فرداش باهام تماس گرفتن ‫و گفتن متهم به جرمی شده,
‫توی فروشگاه اختصاصی بود,
‫البته ارزش لاف زدن نداره,
‫و بچه‌هایی که بدون اجازه ‫از گیت تردد می‌پریدن و با خودم گفتم:
‫لابد اون اول شروع کرد,
‫نمی‌شه به حرف کسی اعتماد کرد,
‫مثل فنجان قهوه‌ای که ‫بعدازظهری رو برام نابود کرد،
‫و بهت گفتم:
‫«وقتی لمسم می‌کنی,,,»
‫که بعدش تو خندیدی,
‫عه,,,
‫اونجا بود که گیج شدم,
‫هشتاد بلوک رو پیاده طی کردم,
‫از صحنه‌های فیلمبرداری داغون گرفته،
‫تا دکل گوشی‌های هوشمند,
‫یا کسایی که سرشون توی نقشه‌ی گوگل بود، ‫یا اون آتیش‌نشون‌های شوخ و شنگول,
‫و خانمی که پنج ثانیه حرفش با ‫اون آقا رو قطع کرد تا بهم بگه:
‫«چه خوشگل شدی تو,»
‫ماشینی رو دیدم که مثل اسبی بود ‫که توی جنگل کشته شده بود،
‫به طرف شمال می‌بردنش,
‫مثل مرضی گرمسیری بود،
‫که آدم توش از گرما می‌پخت,
‫نزدیک بود روی پنجه‌ی پا زمین بخورم,
‫سرم توی کتاب بود,
‫برای خودم نوشیدنی پاستیس سفارش دادم,
‫درحالی که غمگین بودم,
‫خسته از نیازمند بودنم ‫فقط و فقط قدم زدم,
‫و با خودم مرور می‌کردم,
‫برادرم هیچ خاطره‌ای ازم نداره،
‫بهم می‌گه من براش وجود ندارم، ‫ولی الآن,,,
‫از چنین مغالطه‌ای حیرت می‌کنم,
‫و همچنان به راهم ادامه می‌دم,
‫با شادی همیشگیم,
‫موشی سیاه‌پوش و عزادار،
‫که چیزی نپوشیده بود,
‫مرور می‌کنم،
‫که زندگی من مثل توپ مشت‌زنیه,
‫مثل یک مهتابی چشمک‌زن ‫در عین حال وجود داره و نداره,
‫مثل چراغ‌های نئونی خراب ‫که وقتی روشن می‌شد یعنی بودم،
‫بعد نبودم،
‫بعد بودم,
‫تمثال‌های نوامبر رو با خودم مرور کردم؛
‫متارکه‌ی ناموفق,
‫برادرم می‌گه شاید برای ما ‫آینده‌ای باشه، منم می‌گم:
‫«تو کی انقدر عوض شدی؟»
‫بدون امید توی پیاده‌رو قدم می‌زنم ‫و یواشکی مکالمات بقیه رو گوش می‌دم,
‫ «سازوکار پشتیبانی می‌خوام,»
‫زنی بین خیابان هشتم و ششم این رو گفت,
‫لابد مشکل نشتی گاز داره,
‫می‌خواستم از خدمات خودم بهش پیشنهاد کنم,
‫زمانی توی خونه‌ای زندگی می‌کردم ‫که روی هیچ‌چی بنا شده بود,
‫زیر اون خونه عملاً باتلاقی از ‫میکروب ساکنین اون خونه‌ها بود,
‫مثل هر آینده‌ای بدون پایه و اساس بود,
‫با هوای فاسد,
‫«عه، من برخلاف مادرم ‫زیاد اهل تلویزیون نیستم،
‫من فقط برای اون روشنش می‌کنم و ‫بعد چند ثانیه نگاه کردن راهم رو می‌کشم,»
‫مردی این رو گفت که داشت ‫به طرف خیابون جین حرکت می‌کرد,
‫خوابم می‌بره و سحر دوباره بیدار می‌شم ‫تا طلوع خورشید رو ببینم،
‫تا افق روتکو رو ببینم,
‫البته دلم رو الکی خوش کردم,
‫نوک ساختمون‌های مخروطی‌شکل ‫به آسمون دوخته شده,
‫انگار بهش اشاره می‌کنه,
‫بهش توجه می‌کنه,
‫دوباره بیدار می‌شم,
‫بعد گل‌های اطلسی صبح‌گاهی ‫شهر رو می‌بینم,
‫گل‌های بغونیا,
‫کاهش رطوبت شدید، دوشنبه‌ی بدون کافئین، ‫افزایش ترافیک اختاپوس‌شکل شهر,
‫اخبار غم‌انگیزی که روی صفحه‌ی این ‫دستگاه قابل‌حمل سوسو می‌زنه,
‫مثل تراوش ملین جی‌ایزی ‫یا گروه ایگلز از شیشه‌ی وانتی,
‫که مثل سایه‌های لکنت ناامیدی تخلیه می‌شن,
‫که از مکالمات ما رنگ رو می‌دوشن,
‫جوری که آب شور دریا با آسمان ‫دست‌کاری‌شده گلاویز می‌شود,
‫یا اخبار ناگوار از ستارگان چکیده,,,
‫و باد موهایمان را حالت داده,,,
‫و به سبیلی برقع‌پوش بدل می‌سازد,
‫چهره‌هایمان به زیبایی,,,
‫در هم می‌ریزن,
‫اونم توی تاریکی غیرقابل‌ تغییر,
‫که در انتهای مسیر پرندگانه،
‫تا از سفر جاده‌ایشون منحرف بشن,
‫یعنی می‌شه به اون نقطه برسیم؟
‫«خواهش کردم,»
‫«نه,»
‫«خواهش کردم بس کن,»
‫بوفه‌ی یادبود,
‫بیا از «هیچ‌وقت»ها بگیم,
‫من هیچ‌وقت دست از این ‫نگرش بدم نمی‌کشم,
‫رازهات رو بهم بگو,
‫نمی‌تونی,,,
‫مجبورم کنی,,,
‫هرچند که در نهایت می‌کنی,
‫من بهم ریخته‌ام,
‫مثل روتختی اتاق یک هتل، ‫یا معشوقه‌ای گندیده,
‫که اینجا با من رها شده،
‫با بخش‌های مختلف وجودم,
‫همون بخش از وجودم که ‫التماست می‌کنه از پیشم نری,
‫ولی بخشی ازش امیدواره,,,
‫که اگه رفتی,,,
‫دیگه برنگردی,
‫قلب از کار افتاده عاشق انفعاله,
‫مثل لجنی روان,
‫که روی چکمه‌ای ریخته شده,
‫قلبم,,,
‫بی‌فایده‌ست ولی مثل نوره,
‫خودش رو برای فردا آماده می‌کنه,
‫برای مرگ‌های بی‌امان و موقت,
‫خودش رو سازماندهی می‌کنه,
‫ولی بازم نور آسمان رو با صدایی ‫مثل دستگاه دی‌جی می‌شکافه,
‫و وفاداران رو به قهقرای ‫هوس‌بازی خودش می‌کشونه,
‫ببین که بین سقوط کردگان، ‫من چطوری تاب می‌خورم,
‫درخششم رو ببین,
‫یک‌شنبه برام اون آهنگ رو اجرا کن,
‫کل شب داشتم براش التماست رو می‌کردم,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال