رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫کاترین, ‫اسمت چه لطافتی داره,
‫شاید اونقدرا هم تو دردسر نیفتی,
‫می‌تونی با حرف زدن ‫به داد خودت برسی,
‫اگه هم نزنی,,,
‫بهت آسیب می‌زنم,
‫تا وقتی هم که همه‌چی رو نگفتی
‫دست برنمی‌دارم,
‫هفتاد و دو ساعته که استراحت نکردی, ‫نمی‌خوای بخوابی؟
‫اگه زبون باز نکنی، ‫هیچوقت تموم نمیشه‌ها,
‫یه دانشجوی ششمی هم بود,
‫اسم‌شون رو بگو، ‫وگرنه برمی‌گردی تو یخ‌ها,
‫- هیچی ندارم بهت بگم! ‫- نه,,,
‫نه، نه, ‫جات امنه,
‫اینجا خونه‌اس,
‫نه، منم,
‫- منم, کریستین, ‫- خواهش می‌کنم!
‫گفتی ازشون شکایت می‌کنم، ‫اونا هم هیچی نگفتن؟
‫اما باید متوجه جریاناتی که ‫ شروع کردی باشی,
‫شروع کردم؟
‫من چیزی رو شروع نکردم, ‫می‌خوام نابودشون کنم,
‫- کوکو,,, ‫- پیِر و پاول با آوردن شنل شماره ۵
‫به آمریکا و بدون رضایت من، ‫قراردادم رو نقض کردن,
‫دور از چشم من,
‫این رو دادگاه باید تصمیم بگیره,
‫چندین حمله و ضدحمله ‫ در پیش داریم و,,,
‫لعنت بهش رنه, ‫کارت رو می‌کنی
‫یا باید برگردم خونه ‫و خودم انجامش بدم؟
‫پول لازمم,
‫با ثروتمندترین زنای سوئیس ‫یه قرار ناهار ترتیب دادم,
‫اگه ازت خوش‌شون بیاد، ‫کلی پول بهت میدن تا واسه‌شون لباس بدوزی,
‫سلام,
‫- سلام, ‫- خوشوقتم,
‫همچنین,
‫- سلام, خوشوقتم, ‫- سلام, حال‌تون چطوره؟
‫- هنوز بهتون جا ندادن؟ ‫- نه هنوز,
‫شرمنده, ‫لطفاً همین حالا بهمون جا بدین,
‫حتماً دوشیزه, ‫فقط میشه یه صحبتی بکنیم؟
‫بله؟
‫دوشیزه، ‫حساب‌تون,,,
‫الان وقت ندارم چیزی بگم, ‫اما قول میدم, پولش رو میدم,
‫خواهش می‌کنم, ‫قرار ناهار مهمیه, برین کنار,
‫خب، چه‌خبر از آندره؟
‫چندروز پیش با گابریل رفتن پاریس, ‫درمانش شروع شده,
‫امید به خدا,
‫فقط همون دونفر برام موندن,
‫از خود دنیا بیشتر دوست‌شون دارم,
‫عکس ازشون دارین؟
‫این‌ها نوه‌هامن,
‫چقدر خوشگل,
‫بله، حتماً, ‫عکس‌هاشون رو دادم قاب کنن,
‫یه سوال، ‫اون خانم کی‌ هستن؟
‫کدوم خانم؟
‫خانمی که اون گوشه نشستن ‫و از وقتی اومدیم، به شما زل زدن,
‫کوکو، عزیزم, ‫سلام,
‫- دارن واسه‌تون دست تکون میدن, ‫- خیلی وقته ندیدمت,
‫اون؟
‫کوکوی عزیزم, ‫باورم نمیشه,
‫- کوکو! کوکو! ‫- انگار ول‌کن نیستن,
‫آره واقعاً,
‫همه دارن نگاه می‌کنن, ‫بهتره برین یه سلامی بکنین,
‫بدن کاترین خیلی خسته ‫و کم‌آب شده,
‫باید غذاهای ساده بهش بدین، ‫چون احتمالاً زخم معده داره,
‫بله ولی,,, ‫ولی یه موردی هست,
‫اکثراً من رو نمی‌شناسه ‫یا نمی‌دونه کجاس,,,
‫بله ولی گرسنگی و سوءتغذیه ‫تاثیرات پیچیده‌ای داره,
‫کسایی که از اردوگاه‌ها برگشتن ‫علائم مختلفی نشون دادن
‫و تو بعضی موارد، ‫به‌خاطر ضربه‌های روحی، دچار فراموشی شدن,
‫اما حافظه‌اش برمی‌گرده دیگه؟
‫به احتمال زیاد,
‫این رو هم باید بدونین ‫که نباید بهش فشاری وارد شه,
‫حتماً باید استراحت کنه,
‫آقای دیور،
‫کاترین درد زیادی کشیده,
‫گرسنگی می‌تونه آدم‌ها رو دیوونه کنه,
‫درد طاقت‌فرسائیه,
‫نه تنها به بدن، ‫بلکه به ذهن و روح هم آسیب می‌زنه,
‫چه کاری از دستم برمیاد؟
‫فقط بهش زمان بدین,
‫لطفاً اصلاً هم عجله نکنین,
‫هرچند روز یک‌بار ‫بهش سر می‌زنم,
‫نباید ملاقات‌کنندۀ زیادی داشته باشه, ‫کلاً کسی هم نیاد که بهتر,
‫نباید نگرانیم رو ببینه,
‫فعلاً با ویگوروکس ملاقات داری,
‫نمی‌تونم برم, ,به هیچ‌وجه
‫من حواسم بهش هست,
‫نه, اگه می‌دونستم ‫این کار رو نمی‌‌کردم,
‫اگه می‌دونستم که برمی‌گرده, ‫واقعاً‌ معجزه بود,
‫آره,
‫این که آقای بوساک هم ‫ این فرصت رو بهت داده یه معجزه‌اس,
‫کریستین، ‫حرومش نکن,
‫کاترین که خونه‌اس,,
‫فقط همینه که مهمه,
‫باید به خودت افتخار کنی,
‫پس لطفاً برو,
‫- باید کاری که به صلاحته رو بکنی, ‫- آره,
‫برو,
‫- سلام, ‫- اینجا منزلِ,,,
‫کریستین دیوره؟
‫- بله, منزل دیوره, ‫- کاترین برگشته؟
‫- جانم؟ کاترین؟ ‫- بله،
‫- می‌خواستم اگه میشه باهاش حرف بزنم, ‫- نه، نمیشه,
‫- مطمئنین؟ ‫- بله، شرمنده,
‫باورت نمیشه با چه بدبختی‌ای ‫ از مادرید زدم بیرون,
‫اینایی که تو سفارت‌خونۀ انگلیسی‌ها بودن
‫فقط براشون مهم بودن که ‫ کجا بودم و از چیا خبر داشتم,
‫کلی سوال کردن, ‫واقعاً خسته‌کننده بود,
‫چه حوصله‌سربر,
‫حوصله‌سربر؟ ‫نه، عذاب واقعی بود,
‫آره خب، ‫حالا خداروشکر تنت سالمه,
‫فقط همینه که مهمه,
‫بگو ببینم، ‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫خب وقت ناهاره,
‫با خودم گفتم
‫حقته که سری هم به لندن بزنی,
‫آخه بعد از رقص تانگوی کوتاهی که ‫ توی مادرید داشتیم، انگ خیانت بهم زدن,
‫خونوادم‌ هم توی انگلیس ‫طردم کردن,
‫حالا هم که در خدمت جنابعالی‌ام,
‫خوش به حال من,
‫اینجا چطوریه؟
‫این سوئیسی‌ها بهشون می‌خوره خیلی,,,
‫پول‌دار باشن,
‫فکرش هم نکن السا,
‫چه فکری؟
‫نمی‌خوام جلب توجه کنم, ‫تو هم نباید بکنی,
‫فعلاً خطرناکه,
‫حکومت فرانسه دنبالته؟
‫آروم حرف بزن,
‫شرمنده,
‫کوکو,
‫اگه خیلی دلت می‌خواد ‫صدام رو بلند نکنم،
‫نظرت چیه که ‫به قولی که بهم دادی عمل کنی؟
‫شروع شد, ‫همش به‌خاطر پوله,
‫عزیزم، خودت تو مادرید گفتی ‫که همش به‌خاطر پوله,
‫وقتی اشپاتز داشت ‫ پول خرج می‌کرد گفتی,
‫گفتی که، «باز هم می‌تونم در بیارم,» ‫بعدش هم,,,
‫بعدش هم قلب و روحم رو ‫با یه رومیزی مقایسه کردی,
‫منظوری نداشتم,
‫فقط مراقبم باش، خب؟
‫می‌تونی با یه بوس ‫به در دهنم چفت و قفل بزنی,
‫اول از همه باید بهت تبریک بگم,
‫به‌خاطر این سرمایه‌گذاری ‫و شرکتت,,,
‫نمی‌دونم که دقیقاً ‫چی به آقای بوساک گفتی،
‫اما دفعه اوله که روی یه نفر ‫همچین پولی رو سرمایه‌گذاری می‌کنه,
‫باعث افتخاره,
‫به له‌لانگ گفتی؟
‫حتماً بابت رفتنت خیلی ناراحت میشه,
‫هنوز نگفتم, ‫اما میگم,
‫باید زودتر بگی,
‫کریستین، ‫باید کاغذکاری‌ها رو هم بکنیم,
‫باید خیاط و مدل و دستیار استخدام کنیم,
‫یه مکان پیدا کنیم, ‫مکان خیلی مهمه,
‫بوساک یه چیز معمولی نمی‌خواد,
‫بیشتر دنبال یه چیز خودمونی‌تر ‫و شخصی‌ترم،
‫چیزی که بتونه تمایلم به طراحی ‫ لباس‌های ظریف زنانه رو توصیف کنه,
‫البته, اما با این‌حال ‫ باید مقیاس بزرگی داشته باشه,
‫بوساک هم فقط دنبال لباس ‫واسه یکی دوتا زن نیست,
‫مطمئنم که خبر داری,
‫اما یکم دیگه وقت می‌خوام,
‫- نمی‌دونم خبر داری یا نه ولی,,, ‫- خواهرت برگشته,
‫آره، خبر معرکه‌ایه کریستین, ‫حالش چطوره؟
‫داره با شرایط کنار میاد ‫ولی یکم طول می‌کشه,
‫خبر خیلی خوبیه,
‫برو خونه و هرچقدر که می‌تونی ‫مراقب کاترین باش,
‫ممنون ژرژ,
‫اما به‌عنوان شریک تجاریت میگم،
‫باید بدونی که بوساک ‫مرد خیلی صبوری نیست,
‫اون هم جدول زمانی خودش رو داره,
‫متوجهم، ‫واقعاً قدردانش هم هستم,
‫نگران نباش,
‫خب نگران رو که نمیشه نباشم,
‫راسته؟ ‫اینجاس؟
‫آره، ‫اینجاس,
‫ممنون,
‫باید ببینمش,
‫اروه، خیلی ضعیف شده, ‫بهتری منتظر بمونی,
‫نه, ‫باید باهاش حرف بزنم,
‫به‌زودی می‌زنی,
‫اما نه امروز, ‫خیلی سردرگمه,
سراغ من رو نگرفته؟
‫فراموشی گرفته,
‫ببخشید, ‫باید ببینمش,
‫کاترین,
‫فکر می‌کردم از دستت دادم,
‫خیلی,,,
‫خیلی احمقانه‌اس که چیزی بگم,
‫خب دیگه، ‫بهتره بذاریم استراحت کنه,
‫خواهش می‌کنم,
‫فقط یه لحظه
‫باید بدونه اینجام,
‫فکر می‌کردم از دستت دادم,
‫ببین، تا ۷۲ ساعت آینده ‫نباید آفتابی شیم,
‫نگران هم نباش, ‫بعدش زودی میریم,
‫بعد این که هوا تاریک شد ‫ژان رو می‌بریم بیرون،
‫بعدش هم همه‌مون میریم,
‫فردا برمی‌گردم,
‫خب؟
‫دستم رو بگیر کاترین,
‫اسم اون یکی دانشجو هم بگو،
‫تا همش تموم شه,
‫دستم رو بگیر,
‫- الو؟ بله؟ ‫- خبرای خوبی دارم آقای دیور,
‫ببخشید, ‫شما؟
‫سرنوشتت باهات تماس گرفته,
‫یه جای بی‌نقص واسه آتلیه‌ات درنظر گرفتم,
‫ژرژ ویگوروکس بعداً بهت زنگ می‌زنه ‫و یه قرار می‌ذاره
‫تا جای آتلیه رو ببینی,
‫سلام آقای بوساک, ‫به ژرژ گفتم که یکی دو روز دیگه درگیرم,
‫آقای دیور،
‫مصمم شدم تا ‫ رویات رو به واقعیت تبدیل کنم،
‫اما شما هم باید یه گوشۀ کار رو بگیرین,
‫بالاخره همش کسب و کاره دیگه,
‫بله می‌دونم, ‫باور کنین واقعاً سپاسگزارم,
‫خوبه, ‫پس همه گفتنی‌ها رو گفتیم,
‫جنگ داره تموم میشه آقای دیور,
‫وقتش رسیده تا زندگی ‫از نو شروع شه,
‫راستش، برای من عجیبه ‫که حس امیدواری داشته باشم،
‫با این حال تو ممکنش کردی,
‫خبری از خونوادۀ ورتایمر نشد؟
‫- نه هنوز, ‫- مسخره‌اس,
‫نابودشون می‌کنم,
‫باید یه چیزی رو بدونی,
‫- نباید بذاریم اتفاقات گذشته آزارمون بدن, ‫- منظورت چیه؟
‫اگه قرار باشه با خونوادۀ ورتایمر ‫وارد جنگ بشی،
‫همه رازها برملا میشن,
‫حالا چیزی هست ‫که هنوز بهم نگفته باشی؟
‫نه, نه, ‫چیزی نیست,
‫رازی هست که ازش خبر نداشته باشم؟
‫اینقدر سوال تکراری نپرس,
‫اگه امروز بهشون زنگ نزنی ‫و نفهمی جواب‌شون چیه، خودم می‌زنم,
‫وای عزیزم, ‫انگار تو بد دردسری افتادی,
‫شروع نکن السا,
‫هرچیزی که تو زندگیم دارم، ‫خودم به دست‌شون آوردم,
‫شرکت شنل رو از هیچی ساختم,
‫شنل شمارۀ ۵ هم خودم ساختم, ‫خودم بهشون دادم,
‫فکر کردن می‌تونن ازم بدزدنش ‫و قسر در برن,
‫کی می‌خواد ازت بدزدتش؟
‫پیِر ورتایمر و برادر احمقش پاول,
‫نمی‌تونن قسر در برن, ‫حقم رو پس می‌گیرم,
‫خوبه, من هم همیشه سمت کساییم ‫که می‌خوان به حق‌شون برسن,
‫از جمله خودم,
‫انگار امشب قراره ‫مهمونی بزرگی برگزار شه,
‫بهت دعوتنامه دادن؟
‫دعوتنامه؟ ‫نه, واسه چی؟
‫تموم مهمون‌های هتل دعوتن, ‫دم پذیرش بهم دادن,
‫قرار نیست بریم مهمونی,
‫واسه چی؟ ‫اصلاً بذار ببینیم چی توش نوشته، خب؟
‫«میهمانان گرامی ‫و دوستان جدید,,,»
‫چه قشنگ, ‫چه چاپلوسی‌ای کردن,
‫«بعد از گذر چندین سال ‫که چیزی برای جشن گرفتن وجود نداشت,,,»
‫راست میگه,
‫«صمیمانه از شما دعوت می‌کنیم ‫که از ۴ عصر امروز تا پاسی از شب
‫به سلامتی زندگی بنوشیم,»
‫ما که اینا رو نمی‌شناسیم,
‫راستش فکر کنم تو بشناسی,
‫چی؟
‫«مشتاقِ دیدار با شما،
‫آقا و خانم پیر ورث‌هایمر»
‫خیلی خنده‌دار بود,
‫این‌جا که این‌طوری نوشته!
‫تصادفی نیست کـه,
‫واسه همینه که جواب نداده,
‫می‌دونی، می‌خواد بازی‌مون بده ‫ولی ما الان وسط جنگیم!
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫راهنمایی نیاز دارم,
‫یه‌چیزی این وسط درست نیست,
‫یعنی خب,,,کاترین به‌کل عوض شده,
‫می‌دونستم بلاخره یه‌تغییرهایی می‌کنه، ‫اما نکنه اصلاٌ نشه بشناسیش!
‫- برای کی؟ ‫- برای من,
‫واقعاً نمی‌دونم چیکار کنم,
‫همه‌ش به بلاهایی که اون‌جا ‫سرش آوردن فکر می‌کنم؛
‫و,,,
‫توی ذهـنم برای خودم ‫داستان می‌سازم,,,
‫اون‌ها واقعاً بی‌رحم و عوضی‌ان,
‫به‌نظرت اون تو رو مقصر می‌دونه؟
‫خودم، خودم ‫رو مقصر می‌دونم
‫نبود من به نفع شماست,
‫می‌تونم پیش بقیه دانش‌آموزها بمونم,
‫اینطوری به نفع همه‌همونه,
‫گزارشات ما تائید کردن که,,,
‫تمامی 5 دانش آموزش در میدان تیر بالارد ‫اعدام خواهند شد,
‫کاترین؛ ازت می‌خوام یه پیغامی ‫رو به گوش‌شون برسونی؛ باشه؟
‫توروخدا اون رو نفرست!
‫باید سعی‌مون رو بکنیم,
‫درکت می‌کنم,,,
‫من رو ببر پیش کاترین,
‫ممنونم,
‫وقتی وارد مهمونی شدیم ‫کنترل اوضاع رو بسپر به خودم,
‫برام مهم نیست,
‫هرچقدر دلت می‌خواد با پیر حرف بزن؛ ‫اون متاهله,
‫من دنبال یکی بهترـم,
‫سلام,
‫نوشیدنی می‌خوای؟
‫نـه؟
‫خیلی ممنونم,
‫اگه کسی پرسید من و تو ‫چطور هم رو می‌شناسیم
‫بگو دوست‌های قدیمی هستیم,
‫قبلِ جنگ با هم آشنا شدیم,
‫هر کاری می‌کنی فقط از اون ‫ماجراهای پردردسری که داشتیم چیزی نگو,
‫منظورم مادرید این‌هاست,
‫- می‌گیری که چی می‌گم دیگه؟ ‫- آره فهمیدم,
‫فقط اومدم این‌جا تا دوستِ ‫عزیزم رو ملاقات کنم,
‫جز این که چیزی نیست,
‫اسم‌تون؟
‫من‌که مشخصه کی‌ام، ‫برو کنار,
‫عذرخواهی می‌کنم خانم اما باید ‫اسامی تمام مهمان‌ها رو بررسی کنیم,
‫کوکو شنل,
‫متاسفم خانم اما اسم‌تون توی لیست نیست,
‫من دعوت‌نامه‌ام باهامه,
‫خانم السا لوم‌باردی,
‫بله, اسم‌تون اینجاست,
‫- خوشحالم می‌بینم‌تون, ‫- همچنین,
‫- لطفاً از این سمت, ‫- ممنونم,
‫خب ایشون چی؟ مگه همه مهمانان هتل دعوت نیستن؟
‫تقریباً همه دعوت هستن,
‫آقای ورث‌هایمر خودشون شخصاً ‫لیست رو تائید کردن,
‫خب حتماً اشتباهی چیزی شده,
‫می‌بینمت عزیزم,
‫اصلاً قابل‌قبول نیست؛ ‫می‌رم داخل,
‫نـه!
‫شما نمی‌تونید, دعوت‌نامه ندارین,
‫ببین چی می‌گم,,,
‫خانم ازتون خواهش می‌کنم!
‫دلم نمی‌خواد نگهبان‌ها رو صدا کنم,
‫به من دست نزن مرتیکه‌ی ‫بی‌شخصیتِ بی‌شعور,
‫خانم؛ این یه مهمونی خصوصیه!
‫می‌تونین همراه بقیه مهمانانی که دعوت ‫نشدن توی سالن غذاخوری شام میل کنید,
‫به‌خاطر این کارت اخراج می‌شی!
‫ارزشش رو داره,
‫اینم از این,
‫بگیر, ‫تلاش‌ام رو می‌کنم,
‫تاسف‌بارـه!
‫همگی خوش اومدین! من پیر ورث‌هایمر هستم,
‫خیلی خوشحالم همه ‫این‌جا در کنار هم جمع شدیم
‫تا آغازِ فصلِ جدید صلح و آزادی‌مون ‫رو جشن بگیریم,
‫همگی می‌نوشیم به افتخار ‫کسی که ما رو این‌جا دور هم جمع کرده,
‫به‌سلامتی!
‫پیر!
‫چه حیف که نتونستی به مهمونی‌ام بیای,
‫راه‌ت ندادن؟
‫منظورت همین مهمونی باشکوهـته که
‫رهاش کردی تا بیای با من حرف بزنی؟
‫آره؛ همون, ‫ببخشید که تو رو دعوت نکردیم,
‫خب راستش اون نامه‌ی کوچیکت ‫به دست من و برادرم رسید,
‫همونی که گفته بودی ‫ازتون شکایت می‌کنم!
‫کاملاً حرفه‌ای و واضح نوشته شده بود,
‫مطمئن باش چیزی که ‫بهم بدهکاری رو ازت می‌گیرم!
‫خب بعید می‌دونم,
‫اون شیرین‌کاری کوچیکی که برای ‫بیرون کردن ما راه انداختی رو یادته؟
‫هرموقع که دل‌مون بخواد می‌تونیم
‫قضیه‌ش رو کامل برای بقیه تعریف کنیم
‫اون شب‌هایی که توی هتل ریـتز مشغولِ
‫عیاشی با اون دلقک‌ها بودی ‫هم که بمـانـد,
‫چقدر ترسیدم,
‫وقتی دارم باهات صحبت می‌کنم ‫بشین سر جات!
‫پس صحبت نکن!
‫ازت شکایت می‌کنم,
‫با استفاده از اسم و عطر من ‫کُلی پول واسه خودت درآوردی!
‫بیست سال با هم شریک بودیم،
‫فکرکردی اینقدر راحت ‫می‌تونی ازم دزدی کنی؟
‫توی دادگاه می‌بینمتون,
‫تو و اون داداش روانی‌ت رو!
‫دادگاهی درکار نیست؛ ‫نمی‌ذاریم به اون‌جا بکشه!
‫تو بهم بدهکاری مرتیکه عوضی!
‫ما یه قراری داشتیم, من و تو و داداشم, ‫قرار خوبی هم بود,
‫خودت می‌دونستی قراره چی بشه ‫ما هم معامله رو جوش دادیم,
‫تو هم سهم 10 درصدت رو گرفتی, ‫دیگه نمی‌دونم چرا اینقدر غر می‌زنی؟
‫- چون من رو گول زدی! ‫- منظورت با حمایت و اعتماد کردن بهتـه؟
‫توروخدا یکم جدی باش,
‫حقیقت اینه که تو نمی‌تونستی ‫پتانسیلِ کسب و کارـت رو ببینی!
‫البته که الان واسه‌ش سینه سپر می‌کنی؛
‫ولی اون موقع دائماً کارها رو ‫از سر خودت وا می‌کردی
‫تا بری با دوست‌های احمقت ‫مهمونی بگیری!
‫دروغ‌گو! مرتیکه‌ی عوضیِ دروغ‌گو,
‫اعتراف کن که همینطور بوده, ‫اعتراف کن,
‫کس و کارـت رو سپردی به دوتا یهودی، ‫چون می‌دونستی ما پول‌دارت می‌کنیم,
‫شما یهودی‌ها فقط تو همین مورد خوبیـن!
‫چی گفتی؟
‫واضح بود!
‫پول؛ پول؛ پول, ‫فقط پول براتون مهمه,
‫ببخشید!
‫صحبت‌مون هنوز تموم نشده,
‫تو هیچوقت حرف من رو متوجه نشدی پیر! ‫هیچوقت هم متوجه نخواهی شد,
‫از مهمونی‌ت لذت ببر,
‫تو برگشتی!
‫برگشتی خونه,
‫الان این‌جایی,,,
‫ولی روح‌ت یه‌جای دیگه‌ست,
‫- دلم نمی‌خواد ادامه بدم,,, ‫- منم همچین حسی داشتم, برای منم اتفاق افتاد,
‫خانم دلایـه تو رو توی خواب‌ش دیده بود,
‫- من رو دیده بود؟ ‫- آره,
‫اون می‌دونست برمی‌گردی!
‫ممکن نیست,
‫همچین چیزی غیرمنطقیه! ممکن نیست,
‫هنوز هم اونجایی!
‫داری درد می‌کشی,
‫همه اون‌جا درد می‌کشیدن,
‫اما مال تو فرق می‌کنه,
‫جدا، جدا شکنجه‌مون می‌دادن,
‫اما این چیزی نیست که ‫من دارم توی حمام می‌بینم!
‫تو از کجا قضیه حمام رو می‌دونی؟
‫دست‌ش رو گرفتی!
‫دستم رو بگیر,
‫کمکت کردن زنده بمونی!
‫تنهایی,,,
‫- اما اون‌جا,,, ‫- کافیه!
‫برادرت تو رو آورده پیش من
‫تا به قلب آسیب دیده‌ت کمک کنم خوب بشه!
‫یکی اون‌جا پیشت بوده؛ ‫کمکت کرده!
‫کریستین!
‫از این‌جا ببرش!
‫- واقعاً بابت چیزهایی که پشت سر گذاشتی متاسفم ‫- خانم دلایه بیاین بریم,
‫- عزیزم,,, ‫- یه وقت دیگه دوباره ملاقات می‌کنیم,
‫کریستین از این‌جا ببرش!
‫واقعاً ببخشید,
‫سوفی!
‫سوفی؟
‫جانم؟
‫آقای دیور امروز نمیان؟ ‫قرار بود با هم بریم خونه بازدید کنیم!
‫بعید می‌دونم بیان,
‫- قرارمون رو لغو کن, ‫- چشم قربان,
‫آقای بوساک اصلاً از این ‫قضیه خوشحال نمی‌شه,
‫کاترین,
‫اون فقط می‌خواست بهت کمک کنه؛ ‫ما می‌خوایم بهت کمک کنیم,
‫به من کمک کنین؟
‫شماها نمی‌تونین به من کمک کنین,
‫اما تو الان دیگه خونه‌ای,
‫پیش مایی؛ باید این رو ‫حس کنی که این‌جایی,
‫لطفاً بذار کمکت کنیم,
‫اتفاقی که برای ژان افتاد تقصیر منه,
‫نباید بهش می‌گفتم از این‌جا برـه!
‫این‌جا جاش امن بود,
‫باید خودت رو ببخشی! ‫کاری از دستت برنمی‌اومد,
‫آقا؟ خانم؟
‫گفتم یه‌سر بیام ببینم‌تون, ‫شنیده بودم حال‌تون زیاد خوب نیست,
‫- یکم پیش تماس گرفتم, ‫- نه
‫- می‌خواستم باهاتون حرف بزنم, ‫- نه, فعلاً نمی‌خوایم کسی رو ببینیم,
‫الان وقت‌ش نیست مرد جوان, خواهش می‌کنم!
‫قبلاً تو رو یه‌جایی دیدم!
‫چرا چهره‌ت اینقدر آشناست؟
‫من دوستِ ژانم, ‫شنیدم که برگشتین,
‫می‌شه لطفاً با من بیاین؟
‫باید یه‌چیزی رو به‌تون نشون بدم,
‫کاترین؛ الان شرایط مناسبی نیست,
‫قربان خیلی مهمه!
‫باشه,
‫این‌جاست,
‫اون‌ها همین‌جـان,
‫اون‌ها؟
‫آره, ژان و بقیه,
‫جمعاً شش نفر بودیم,
‫اول با راه‌اندازی یه چاپ‌خانه کوچیک ‫تو خونه‌ی مادربزرگم شروع کردیم
‫و اعلامیه‌های ضد نازی پخش می‌کردیم,
‫اون اوایل زیاد این چیزها به چشم نمی‌اومد,
‫اما یهو رشد کرد, نهضت بزرگ‌تر شد,
‫توجه همتایان نازی رو حسابی ‫به خودش جلب کرد,
‫وقتی که نازی پنج‌تاشون رو دستگیر کردن؛
‫همه‌ش می‌گفتم بزودی ‫سراغ منم میان,
‫اما هیچ خبری نشد,
‫هیچ اتفاقی برام نیفتاد,
‫هیچ اتفاقی برای خانواده‌ام نیفتاد,
‫تا الان هیچ اتفاقی برامون نیفتاد,
‫این‌جا بود که فهمیدم دوست‌هـام ‫هیچ اسمی از من نبردن!
‫دوست‌های من هیچکس رو لو ندادن؛ ‫شما هم کسی رو لو ندادین!
‫نمی‌دونم چطور می‌شه با ‫وجود اون همه شکنجه، همچنان سکوت کرد,
‫می‌خوام ازتون تشکر کنم,
‫من زندگی‌ام رو مدیون شما هستم,
‫شما به من یه شانس دوباره ‫برای زندگی بخشیدین,
‫هرموقع خواستی برمی‌گردیم خونه,
‫یادم اومد,
‫الان یادم اومد,
‫توی کمپ، مردم می‌گفتن این دختره چقدر شجاعه ‫که از این همه شکنجه جون سالم به‌در برده,
‫اما شجاعت چیزی نبود که ‫من رو زنده نگه داشت,
‫شهامت من رو نجات نداد,
‫اما الان یادم میاد,
‫به‌خاطر تو تحمل کردم کریستین!
‫چیزی نیست,
‫خیلی خستمه,,,
‫ای کاش من رو می‌کشتن,
‫مُردن که کاری نداره!
‫فقط خودت می‌دونی که ‫باید چیکار کنی,
‫صدام رو می‌شنوی؟ ‫داری با کدوم خری حرف می‌زنی؟
‫من هیچی نمی‌گم!
‫ببریدش! ببریدش!
‫نـه!
‫ببخشید که مزاحم شدم,
‫مراحمی کریستین,
‫اومدم بابت بابت این‌که ‫دیروز نتونستم بیام عذرخواهی کنم
‫اما فردا حتماً هستم؛ ‫و روزهای بعدش,
‫- می‌خوام با خیال راحت روت حساب باز کنم, ‫- نا اُمیدت نمی‌کنم,
‫با هم یه‌چیز باشکوه خلق می‌کنیم؛ ‫من و بوساک,
‫همچین چیزی واقعاً کم‌ پیش میاد
‫چی کم‌ پیش میاد؟
‫این‌که شانس دیگه‌ای ‫برای زندگی بهت داده بشه,
‫شانس دیگه؟
‫آره, شانس دیگه‌ای ‫برای زندگی کردن بهم داده شده,
‫یعنی به همه‌مون,,,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫برو تو اتاق خودت الیسا,
‫حوصله‌ی چرت و پرت ندارم,
‫محض رضای خدا!
‫- چی می‌خوای؟ ‫- کاملاً حق با توئـه
‫من هیچوقت درکت نکردم,
‫- پیر,,, ‫- اما می‌خوام درکت کنم
‫امشب,,,
‫زانـو بزن,
‫کوکو خواهش می‌کنم
‫تقصیر من نیست؛ تقصیر اونه,
‫پس پسر خوبی باش,
‫و پولم رو بهم بده!
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال