‫تو
‫دختر قربانی شده‌ی 200 سال پیش؟
‫بون تغییرات فوشی رو متوجه شده؛
‫همچنین مارچ که ناامیدانه به دنبال ‫نجات فوشیه رو می‌بینه؛
‫و همه چیز رو می‌فهمه,
‫همه چیز رو به یاد بیار، فوشی!
‫بون جون خودش رو فدا می‌کنه,
‫معنی و نتیجه‌ی اعمالش چیه؟
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫و سپس، سپیده دم
‫چه خبره؟
‫چرا نوکّرها یهو انقدر زیاد شدن؟
‫مناطق الون و فوشورا
‫سرکوب شدن,
‫دوتا توی انمیشکار
‫خب از بین رفتن,
‫کیریاتو و رینه
‫هنوز آلوده‌ن,
‫ها؟
‫من چرا دارم سقف رو نگاه می‌کنم؟
‫بازم بیهوش شدم؟
‫این بوی چی بود؟
‫پسر، یه چیزی درد می‌کنه,
‫نکنه، به خاطر اینه؟
‫فوشی!
‫ها؟
‫بون! تویی؟
‫خود خودشم,
‫من بونشن نیکولی لا تیستی پیچ
‫بونی؟!
‫واقعاً خودتی بون؟!
‫درسته,
‫خب خب,
‫آروم باشین فوشی-ساما,
‫تو کی ای؟!
‫نیکسونه,
‫منم فِن هستم,
‫ما روح هستیم,
‫رو
‫روح؟!
‫من مردم فوشی,
‫کاهاکو همه چیز رو ازت گرفت,
‫برای همین گذاشتم جسمم رو بگیری ‫تا بیدار بشی,
‫این تنها راهی بود که به ذهنم رسید,
‫این قمار منه، فوشی,
‫برو بیرون,
‫فوشی!
‫ما رو به یاد بیار، فو-چان!
‫من اینجا کار می‌کنم,
‫گوگو!
‫من
‫توناری!
‫کای! هایرو! مسار!
‫بسازشون!
‫همه رو بساز!
‫همگی
‫واقعاً
‫درسته فو-چان,
‫همگی عاشقتن,
‫برای همین اینجان,
‫فوشی!
‫فو-چان!
‫خاله توناری!
‫نه من راحتم!
‫گوگو
‫توناری
‫مارچ
‫اینجایین,
‫واقعاً اینجایین,
‫ببخشید فوشی,
‫باید زودتر بهت می‌گفتم، ولی نتونستم ‫خودم رو راضی کنم,
‫نمی‌دونم این کار درسته یا نه,
‫از وقتی بچه بودم، می‌تونستم چیزایی ‫رو بببینم که بقیه نمی‌تونستن,
‫من دوست قدیمیت توناری هم دیدم,
‫اون من رو به تو رسوند,
‫وقتی ما انسان ها می‌میریم، ‫یه حق انتخاب داریم,
‫یا به بهشت بریم که تمام ‫خواسته هامون برآورده می‌شه؛
‫یا تو واقعیت باقی بمونیم,
‫همه کسایی که اینجان ‫واقعیت رو انتخاب کردن,
‫تو هرچیزی که ازت گرفته شد رو پس گرفتی؛
‫ولی من این توانایی رو بهت دادم که بتونی ‫بشنویشون، بوشون کنی، و ببینیشون,
‫و اینطوری خاطراتی که نوکّرها ازت ‫گرفته بودن رو پس گرفتیم!
‫خواسته‌ی همه کسایی که اینجان ‫چنین معجزه ای رو خلق کرد!
‫واقعاً درسته؟
‫واقعیه!
‫به واقعیت پیوست!
‫فوشی-چان، من همیشه از نزدیک ‫تماشات می‌کردم,
‫این که شبیه عمو بون شدی یه کم عجیبه!
‫خوبی دیگه نه، فو-چان؟
‫ما
‫هوم؟
‫ما
‫ای وای فو-چان!
‫باید بهم بگی ماما!
‫فوشی، نمی‌دونستم به اون کوچولو ‫علاقه داری!
‫خیلی بدجنسی ها!
‫نه نه نه!
‫فقط می‌خواستم بگم مارچ!
‫آخه، هیچوقت جلوش اسمشو نگفتم!
‫خیلی می‌تونی حرف بزنی نه؟
‫خوشحالم!
‫فوشی، ما تا ابد با همیم!
‫انقدر کنارت می‌جنگم تا به صلح برسی!
‫ولی منظورت از جنگیدن چیه؟
‫تا حالا زجر زیادی کشیدی,
‫یکمشو هم با من تقسیم کن!
‫گوگو
‫فوشی، منم کمکت می‌کنم,
‫توناری
‫با این بدن کار زیادی از دستم بر نمیاد؛
‫ولی کارم هست که فقط من می‌تونم انجام بدم,
‫پس تا وقتی بتونی من رو تو یه بدن ‫سالم بازسازی کنی؛
‫مطمئنم یه 100 بار دیگه ای می‌تونم ‫زندگی کنم!
‫من می‌خوام ببینم زندگی در آینده با تو ‫چطور می‌شه!
‫ممنونم توناری، که همه رو آوردی,
‫ارزش انتظار رو داشت,
‫لعنت!
‫اینجوری نترسون منو!
‫چرا اونیگوما رو برگردوندی فوشی؟!
‫خب، آخه مارچ گفت همرو درست کن!
‫یوشی یوشی خرس-سان,
‫حالت خوبه، مشکلی نیست,
‫همگی اینجا دوست دارن,
‫بهش گوش می‌کنه,
‫انگار بهش وابسته‌ست,
‫خرس-سان می‌گه با قدرت در کنارمونه!
‫و-ولی مارچ، نمی‌خوام تو بجنگی,
‫نگران نباش,
‫ما رو داری,
‫پس بیاین تقسیم بشیم,
‫فوشی-سان، می‌شه رو یه نقشه محل ‫نوکّرها رو نشون بدی و ما رو به اونجاها بفرستی؟
‫فهمیدم,
‫راستی، اکو کجاست؟
‫و کاهاکو؟
‫اینجا بودن,
‫قبل اینکه بیدار بشی رفتن,
‫اونجاست,
‫نزدیک همینجاست,
‫همراه یه نوکّره!
‫من می‌رم,
‫صبر کن,
‫ما مراقب اون دوتاییم,
‫لطفاً رو گسترش خودت تمرکز کن فوشی-سان,
‫بـ-باشه,
‫فوشی تمام کسایی رو که می‌خواست ‫ببینه ساخت,
‫تونایی ای بود که تنها با به خطر انداختن خودش ‫می‌تونست بهش دست پیدا کنه,
‫با اینکه احتمالاً دیره، ولی باز هم ‫خوبه که متوجه شد,
‫فوشی وقتی که به گوی تبدیل شده بود ‫باید متوجه از دست دادن قدرت هاش شده باشه؛
‫تمام نوکّرهای دنیا جمع شدن تا ‫فوشی رو نابود کنن,
‫طاقت بیار، سباس!
‫این نوکّر هم تلاش بر همین کار کرد,
‫رسیدیم,
‫تو حرفام رو می‌فهمی نه؟
‫انگار راه افتادی، گوکو!
‫عالیه!
‫دارم رویا می‌بینم؟
‫تخلیه این منطقه رو تموم کردیم,
‫از اینجا به بعدش با ما,
‫بیا بریم مارچ,
‫خرس-سان، از اونور!
‫اون دیگه چیه؟
‫کمک کنین!
‫ورودی مسدود شده!
‫یه نفر!
‫اومدم نجاتت بدم,
‫به نظر بازگشتشون مایه‌ی دلگرمی ‫فوشی بود,
‫ولی انگار کاملاً خیالش راحت نشده بود,
‫نمی‌تونم بذارم دوباره بمیرن,
‫مارچ
‫توناری
‫گوگو
‫اظطراب بیش از قبل باعث افزایش ‫مقاومتش می‌شد,
‫فوشی سه برابر بیشتر از دفعه قبل ‫خودش رو گسترش داد,
‫و
‫حداقل تمام منجنیق های دشمن رو نابود کرد,
‫فقط بحث زمان بود که نوکّر ها از رنریل ‫پاک بشن,
‫فوشی در تلاش بود تا هر نوکّری که ‫تو محدوده حسیشه رو از بین ببره,
‫تک تکشون رو,
‫اکو
‫انگار می‌خواد از اینجا فرار کنه,
‫حضور یه نوکّر رو حس می‌کنم,
‫تسخیر شده؟
‫لطفاً کای,
‫اکو رو نجات بده,
‫دست چپ، من کسی نیستم که باید ‫تسخیرش کنی؟
‫خب، برگرد پیش خودم,
‫نیاز نیست بترسی,
‫دیگه بهت آسیبی نمی‌زنم,
‫انگار فقط سرش رو بریدم,
‫با ساختن این همه آدم؛
‫فکر می‌کنی که یه خدایی؟
‫راه خوبی برای فرار پیدا کردی,
‫اینجا صفحه های آهنی زیر زمین ‫قرار دارن,
‫فوشی نمی‌تونه دخالت کنه,
‫و تو هم که قصد کشتنم رو نداری درسته؟
‫ما از وقتی من بچه بودم با هم بودیم,
‫یه جورایی ناراحتم,
‫می‌تونم دست اون و هسته‌ی تو رو ‫با هم ببُرم ولی اینجوری اون زنده نمی‌مونه,
‫نمی‌تونم حیوون خونگی فوشی رو بکشم,
‫چون می‌دونستی من و فوشی به اون بدن ‫آسیب نمی‌زنیم رفتی توش؟
‫دست چپ، تو قبلاً گفتی که نمی‌خوای بمیری,
‫وقتی جسم هات رو از دست بدی ‫به نظرت چه بلایی سرت میاد؟
‫تو از ناپدید شدن می‌ترسی,
‫اون دختر حداکثر 60 سال عمر می‌کنه,
‫اما من و خاندانم می‌تونیم تا ابد ‫جسممون رو در اختیارت بذاریم,
‫ما می‌تونیم بهت زندگی ابدی بدیم,
‫خوب طاقت آوردی، اکو-سان,
‫کاهاکو-سان، حالا چیکار می‌کنی؟
‫برگردیم ببینیم که بقیه قبولت می‌کنن یا نه؟
‫اگه تو اینجایی یعنی فوشی
‫لطفاً به فوشی بگو,
‫من دیگه برنمی‌گردم,
‫اکو!
‫استخونای دست چپش به نظر شکستن,
‫مدتی هست که خوابه,
‫ببریمش بیمارستان؟
‫چیکار کنیم؟
‫معلومه باید ببریمش، ‫دیگه چه کاری می‌شه کرد؟
‫لطفاً فوراً ببرش,
‫فهمیدم,
‫همچنین
‫نامه خداحافظی از سمت کاهاکو,
‫از کاهاکو؟
‫محافظین از تو جدا می‌شن,
‫ولی اگه هر زمانی به کمک نیاز داشتی، ‫خاندان من یانومه برای کمک بهت آماده هستن,
‫در نهایت بعد 200 سال، ‫ما فایده ای برات نداشتیم,
‫متاسفم,
‫خدانگهدار,
‫فوشی می‌تونست هر زمانی ‫کاهاکو رو بکشه,
‫کاهاکو هم از این مطلع بود,
‫هر چند قدمی که به سمت یانومه ‫قدم برمی‌داشت؛
‫لحظه ای وایمیستاد و گریه می‌کرد,
‫و دوباره به راه رفتن ادامه میداد,
‫چرا فوشی؟
‫با توانایی هات، می‌تونستی هر لحظه ‫کاهاکو رو بکشی,
‫می‌تونستی اکو هم بکشی و ‫یه بدن سالم براش بسازی,
‫که البته خوشحالم چنین کاری نکردی,
‫ولی از طرفی، مردمی هستن که؛
‫که نیاز دارن بار یه بار دیگه طعم مرگ رو ‫با دستای تو بچشن,
‫مارچ و گوگو
‫توناری
‫چه فکری براشون کردی؟
‫من هیچ فکری نکردم، بون,
‫من فقط طبق خواسته‌م عمل کردم,
‫من واقعاً چنین کسی هستم,
‫که اینطور,
‫نمی‌دونم بقیه چه حسی دارن ولی بنظر من ‫فعلاً همین خوبه,
‫ببخشید بون,
‫باید بدنت رو برگردونم,
‫اصلاً نباید اجازه داشته باشم مردم رو همینجوری ‫به زندگی برگردونم چون که دلم می‌خواد!
‫ترسناکه,
‫واقعاً
‫صبر کن!
‫تو من بمون,
‫فراموش نکن! بدن من بهترینه!
‫ها؟
‫اوه! انگاری مهمون داری!
‫تو شاید قدرت های خدایی داشته باشی، ‫ولی ذهن انسان همیشه آزاد و عادله!
‫اینا کسایی ان که می‌خوان توسط تو ‫به زندگی برگردن,
‫فوشی همینطور که می‌خواست ‫اون ها رو به زندگی برگردوند,
‫تا اونموقع، برای خلق اشیاء باید ‫ارتباطی مستقیم دریافت می‌کرد؛
‫ولی با قابلیت بون نیاز نبود لمسشون کنه ‫یا احساسشون کنه,
‫فقط نیاز به حضورشون بود,
‫کسایی که در زندگیش ملاقات کرده بود ‫به سلامت برگشتن؛
‫و اونایی که زخمی بودن هم اول درمان کردپ ‫و سپس ساخت,
‫دلم برای میدون جنگ تنگ شده بود!
‫ایول!
‫اخ!
‫لطفاً مواظب باش!
‫آخه یه دست نداری!
‫ما اومدیم کمک، بچه ها,
‫کامو!
‫سرا؟!
‫فکر کردم مردی!
‫من نامیرام!
‫ارتش نامیرایان بزرگ تر شده و نوکّرها رو ‫از محدوده حسی فوشی بیرون کردن,
‫اونا داداش گوگو، شین رو پس گرفتن؛
‫و همچنین اوروی از جاناندا که بخشی از ‫فوشی شده بود,
‫ممنونم، همگی,
‫در اون لحظه، چیزی به محدوده فوشی وارد شد,
‫داره میاد این سمت,
‫داداش آنو!
‫الآن برمی‌گرده!!
‫غیرممکنه
‫اون زنده بود؟
‫شاهزاده‌ست!
‫شاهزاده برگشته!
‫همگی، برین به اون حرومی کمک کنین!
‫چطور به شاهزاده می‌گی حرومی؟!
‫مسار!
‫زودباش برو!
‫همراهان فوشی با جون و دل جنگیدن,
‫و نوکّرها متوجه شدن که شهر تغییر کرده,
‫جمعیت رنریل کم نمی‌شد، ‫بلکه زیاد می‌شد,
‫نوکّرها فهمیدن که نمی‌تونن فوشی رو ‫شکست بدن,
‫کمی بعد، آرامش به شهر برگشت,
‫هیچ نوکّری دیده نمی‌شد,
‫تنها چیزی که شنیده می‌شد، ‫صدای آب رودخونه؛
‫و صدای چرخ گاری ها بود,
‫و سپس، سپیده دم جدیدی پدید اومد,
‫مردم متوجه شدن
‫بردیم! ما بردیم!
‫تونستیم!
‫ما بردیم!
‫
‫پیش نمایش
‫نوکّرها رفتن,
‫تو رنریلِ در صلح، فوشی و دوستاش ‫درباره رویاهاشون حرف می‌زنن,
‫به زودی، هرکدوم باید مسیر خودشون رو ‫انتخاب کنن,
‫کاهاکو هم همینطور,
‫در آخر چه چیزی در انتظارشونه؟
‫پایان یک دوره