رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫اواسط قرن هجدهم,
‫با توجه به شرایط آشفته اروپا،
‫فرانسه و اتریش هر دو دنبال این بودن
‫که اتحادشون رو ابدی کنن,
‫به همین خاطر، دوفَن (ولیعهد) فرانسه، لویی، با آرشیدوشس ماری آنتوانتِ اتریشی ازدواج کرد,
‫ماه مِی سال ۱۷۷۰ هستش,
‫کالسکه‌ای که عروس رو حمل می‌کنه، همین الان وارد فرانسه شده,
‫پس اینجا فرانسه‌ست,
‫بالاخره، این منظره و این مردم رو می‌بینم!
‫آرشیدوشس ماری آنتوانت,
‫از امروز به بعد، شما دوفین (همسر ولیعهد) فرانسه هستین,
‫این منظره و این مردم مال شما هستن,
‫اوه، اونجارو نگاه کن!
‫مثل همیشه دوست‌داشتنی,,,
‫کنتس دو نوآی، اون کیه؟
‫هوم؟
‫اون اسکار فرانسوا دو ژارژیه,
‫فرانسه همچین لُردهای زیبایی داره,
‫آرشیدوشس,
‫اسکار یه خانمه,
‫چی؟
‫اون کوچک‌ترین دختر ژنرال ژارژیه,
‫با اینکه یه زنه، ولی کاپیتان گارد سلطنتیه,
‫اسکار فرانسوا دو ژارژیه…
‫مِی ۱۷۷۰ ‫کومپین
‫والاحضرت‌ها,
‫والاحضرت دوفین تشریف آوردن,
‫از ملاقات با اعلی‌حضرت خوشوقتم, حالتون چطوره؟
‫چه عروس دوست‌داشتنی‌ای!
‫حس می‌کنم اینجا هستی تا برای تمام فرانسه خوشبختی بیاری,
‫وای خدای من!
‫خب،
‫اونجا نوه‌ام لویی، دوفَن و شوهر جدیدتو می‌بینی,
‫این شوهر منه…؟
‫زود باش دیگه! با یه بوسه به عروست خوشامد نمیگی؟
‫حالا که همچین عروس فوق‌العاده‌ای اومده…
‫حتی دلم هم تکون نخورد,
‫همینه؟
‫اوه، تقریباً رسیدیم,
‫کوچک‌ترین دختر امپراتریس مشهور اتریش، ماریا ترزا،
‫ماری آنتوانت,
‫متولد خانواده اشرافی ژارژیه که به خاندان سلطنتی فرانسه خدمت می‌کردن،
‫اسکار فرانسوا دو ژارژیه مثل یه پسر بزرگ شد تا جانشین پدرش بشه,
‫و جایی که این دو گل رز
‫چنین دوران پرآشوبی رو زندگی کردن…
‫اینجا در ورسایِ فرانسه بود,
‫باشد که روح ما ‫در عشق شکوفا شه
‫گل رز ورسای
‫به این شکوه و جلال
‫ما همیشه برای عشق می‌جنگیم
‫قوی و مغرور ‫و در رویارویی با سرنوشت
‫باشد که روح ما ‫در عشق شکوفا شه
‫گل رز ورسای
‫درخشش چشمات هرگز محو نمیشه
‫و قلب‌هامون اوج می‌گیره
‫وقتی بیدار شدم
‫حالا سرنوشتی داشتم که باید بهش عمل می‌کردم
‫دنبال مسیر خودم
‫باید تاج رو می‌پوشیدم اما هنوز
‫به سرم سنجاق شده، دکمه‌هایی به این پاکی ‫و به این سفیدی که می‌درخشن
‫اما می‌دونم که یه روزی ‫قلبم شروع به فریاد زدن می‌کنه
‫در نور خورشیدی که از بین ابرها می‌تابه
‫در بادی که شک‌هامونو کنار می‌زنه
‫این لحظه‌ها مثل یه خالکوبی ‫برای تو توی چشمام حک شده
‫فداکاری من تا ابد ادامه داره ‫من مال توام، تو گنج منی
‫ما با هم یه راهی پیدا می‌کنیم
‫باشد که روح ما ‫در عشق شکوفا شه
‫به این شکوه و جلال
‫ما همیشه برای عشق می‌جنگیم
‫قوی و مغرور ‫و در رویارویی با سرنوشت
‫باشد که روح ما ‫در عشق شکوفا شه
‫گل رز ورسای
‫درخشش چشمات هرگز محو نمیشه
‫و قلب‌هامون اوج می‌گیره
‫روزهای روشن‌تر می‌درخشن ‫هرگز محو نمیشن
‫به راه‌هامون افتخار می‌کنیم ‫چیزی که اونا میگن
‫رزهای بدون بارون ‫هنوز شکوفه می‌دن
‫تمام چیزی که نیاز دارن عشق و آزادیه
‫ما بر انتقادها غلبه کردیم ‫با خوش‌بینیمون می‌جنگیم
‫دنبال خشم اشتیاقمون
‫بذرهای عشق رو پخش می‌کنیم ‫هر فصل
‫پیشرفت کردی، آندره,
‫هنوز راه زیادی دارم تا به سطح تو برسم,
‫بالاخره رسید,
‫روزی که تمام مدت منتظرش بودی,
‫آره,
‫وقتی ۱۱ سالم بود،
‫پدرم بهم گفت که به ماری آنتوانت خدمت و ازش محافظت خواهم کرد،
‫کسی که یه روزی با دوفَن ازدواج می‌کنه,
‫امروز برای اولین بار دیدمش,
‫انگار وقار از درونش جاری بود,
‫اون واقعاً برای ملکه شدن به دنیا اومده,
‫یادم افتاد
‫که وظیفه منه با تمام قدرتم ازش محافظت کنم,
‫آندره, ‫ ‫هوم؟
‫از این به بعد، به عنوان پیشخدمت من، مرتب‌تر به قصر سر می‌زنی,
‫بیشتر از همیشه به کمکت احتیاج دارم,
‫می‌تونی روم حساب کنی,
‫من همیشه کنارت بودم، و همیشه خواهم بود,
‫امروز کارت خوب بود، اسکار,
‫پدر,
‫تو مایه افتخار من و کل خانواده ژارژیه هستی,
‫ممنونم,
‫بازم تمرین شمشیربازی، آندره؟ ‫ ‫مادربزرگ؟
‫گوش کن,
‫بانو اسکار شاید باهات رفتار خاصی داشته باشه،
‫ولی نباید فراموش کنی,
‫ما به عنوان عوام، اینجا هستیم تا خدمت کنیم,
‫معلومه که اینو می‌دونم,
‫فهمیدی؟ ‫ ‫بله، پدر,
‫خوب می‌دونم,
‫تمام درخشش‌های توی تمام سرزمین‌ها
‫همه‌شون باید همینجا توی دستای من باشن
‫زندگی من یه رویای جادوییه که به حقیقت پیوسته
‫آرزوهای من یه میلیون ستاره‌ان ‫توی آسمون آبی
‫من الماس‌های خوب جمع می‌کنم ‫و لباس‌ها، جواهرات، همه‌ی اینا مال منه
‫شامپاین، کلی شکلات ‫می‌خوام بازی کنم، همیشه خوش بگذرونم
‫هرجا که میرم، همه دنبالم میان
‫فقط یه دست تکون میدم و می‌دونم ‫اومدن منو ببینن
‫راهو دنبال کن، تنها راهو ‫چون سنت‌های ما سختگیرانه‌ست
‫ولی هر روز، می‌تونیم بازی کنیم ‫مهمونی چای، رقص و موسیقی
‫چقدر زندگی فوق‌العاده‌ست ‫زندگی مثل گل سرخه (لا وی اَن روز)
‫هرچیزی که الان اینجا می‌بینی مال منه
‫آینده‌م روشنه و همه چی خوب پیش میره
‫آره، همه دنبالم میان ‫من ستاره‌شونم
‫ولی یه چیزی اینجا، اعماق وجودم، کمه
‫هرچیزی که الان اینجا می‌بینی مال منه
‫یه زندگی پر از شادی بدون هیچی برای پنهون کردن
‫آره، همه دنبالم میان ‫من ستاره‌شونم
‫با این حال یه جورایی، حس می‌کنم یه چیزی درست نیست
‫ولی هیچ‌کس نمی‌دونه من اینجوری حس می‌کنم
‫یا چرا پشت یه دروغ قایم میشم؟
‫یه پوچی‌ای درونم هست ‫که نمی‌تونم انکارش کنم
‫ولی من ‫من به خودم باور دارم؛ می‌تونم بگم
‫چی برای قلبم مهمه
‫همیشه با خودم صادق خواهم بود
‫و زندگیمو اونجوری که می‌خوام زندگی می‌کنم
‫هرچیزی که الان اینجا می‌بینی مال منه
‫آره، همه دنبالم میان ‫من ستاره‌شونم
‫دعا می‌کنم کسی ببینه ‫پشت این دروغو
‫من اینجا تنهام ‫و نمی‌دونم چرا
‫سه ساله ازدواج کردیم،
‫پس چرا دوفَن با من راحت‌تر نیست؟
‫والاحضرت آدم محتاط و آرومیه,
‫خیلی وقت پیش، یه کتاب خوندم,
‫می‌گفت که یه زن نیمه گمشده‌شو پیدا می‌کنه، عاشق میشه و همسرش میشه,
‫عشق قراره یهو مثل ایکاروس از آسمون بیفته
‫و مثل یه طوفان مقاومت‌ناپذیر تو قلبت بسوزه,
‫قراره روزگارمو بگذرونم
‫بدون اینکه هرگز اینو حس کنم؟
‫یه روزی، شما ملکه فرانسه میشین,
‫این نقش فوق‌العاده‌ایه برای بازی کردن,
‫بیشتر زنا فقط می‌تونن رویای همچین چیزی رو ببینن,
‫ولی…
‫من، اسکار، مسئولیت مهم محافظت از شما رو دارم,
‫انجام این وظیفه بالاترین افتخاره,
‫اسکار…
‫اگه تو یه مرد بودی، عاشقت می‌شدم,
‫پرنسس، نباید این کارو بکنین!
‫یواشکی رفتن به پاریس اونم این موقع شب خوب نیست,
‫خواهش می‌کنم، اسکار!
‫نفس کشیدن اینجا خیلی سخته,
‫بالماسکه بالماسکه ‫جشن بگیر، ادامه بده
‫بالماسکه بالماسکه ‫لباس بپوش، رویا بباف
‫صورتتو قایم کن، قلبتو نشون بده ‫حقیقتو پنهون کن یا نقشی بازی کن
‫جاتو پیدا کن، وقت شروع کردنه ‫همه چیو فراموش کن، همه چیو داشته باش
‫بالماسکه بالماسکه ‫حریم خصوصی، رازداری
‫بالماسکه بالماسکه ‫خیال‌پردازی، حسادت
‫دیدار کردن، رد شدن ‫و به همه سلام کردن
‫شامپاین، مستت می‌کنه ‫ولی مثل زهر عشق جاریه
‫یه بازی یه شبه رقابت
‫زیر قوانین جوانمردی
‫کی طعمه میشه، کی انتخاب میشه
‫و کی شکار می‌کنه، وقتی برای فرار نیست
‫این لذت با دوروییه
‫هم عشق و هم بی‌اخلاقی
‫نجواها در گمنامی کامل ‫یه بازی سرگرم‌کننده فساد
‫ببخشید، بانوی جوان,
‫افتخار رقص بعدی رو به من میدین؟
‫اسمتونو بگین,
‫اسکار!
‫وقتی اسم کسی رو می‌پرسین،
‫مرسومه که اول اسم خودتونو بگین,
‫من اسکار فرانسوا دو ژارژیه هستم،
‫کاپیتان گارد سلطنتی,
‫اسم من هانس اکسل فون فرسنه,
‫من یه کنت از سوئدم,
‫فون فرسن,
‫اگه مایلین با این بانو صحبت کنین،
‫به کاخ ورسای بیاین و یه درخواست رسمی ارائه بدین,
‫ایشون دوفین فرانسه هستن،
‫ماری آنتوانت,
‫والاحضرت,
‫یه کنت جوان سوئدی مایل به ملاقات با شماست,
‫ممنون که اومدین، کنت فون فرسن,
‫باعث افتخاره که دوباره شما رو می‌بینم,
‫نه! کمکم کنین!
‫والاحضرت!
‫لطفاً چشماتونو ببندین، والاحضرت!
‫اسکار!
‫والاحضرت!
‫اسکار!
‫آندره، درسته؟
‫اسبی که از اصطبل آوردی
‫والاحضرت دوفین رو زخمی کرده,
‫بهای این کارو با جونت می‌پردازی,
‫اعلی‌حضرت!
‫این چیه؟
‫یه اتفاق بود,
‫آندره مقصر نیست,
‫مطمئنم همه‌تون شاهد بودین,
‫اعلی‌حضرت,
‫اگه باید آندره رو مجازات کنین…
‫من به عنوان اربابش مسئولیتو قبول می‌کنم,
‫ازتون می‌خوام جون اسکار فرانسوا رو، همینجا و همین الان، بگیرین,
‫اسکار…
‫این تقصیر آندره نبود!
‫اعلی‌حضرت، من شاهد کل ماجرا بودم,
‫خواهش می‌کنم,
‫فون فرسن…
‫منم می‌تونم برای چیزی که درسته بمیرم,
‫چطور… چطور می‌تونم قبول کنم--
‫اعلی‌حضرت!
‫ماری آنتوانت…
‫اعلی‌حضرت، مقصر من بودم!
‫من خودخواهانه اصرار کردم که اسب‌سواری رو امتحان کنم,
‫من با بی‌دقتی‌ام اسبو ترسوندم,
‫آندره, اسکار, فون فرسن,
‫نمی‌تونم تحمل کنم که حتی یکی از شما به خاطر من بمیره,
‫مشکلی نیست,
‫پادشاه مرد واقعاً مهربونیه,
‫خیلی خب,
‫اگه دوفین اصرار می‌کنه،
‫در این مورد کسی مقصر شناخته نمیشه,
‫آندره,
‫ارباب مهربونی داری,
‫اعلی‌حضرت…
‫فون فرسن، از صمیم قلب ازت ممنونم,
‫هرگز این دِین قدردانی رو فراموش نمی‌کنم,
‫اسکار,
‫اسکار! ‫ ‫اسکار!
‫خب، عجب!
‫بدجوری کبود شدی,
‫ولی دایه‌ت یه مرهم مخصوص داره,
‫ممنونم,
‫آندره!
‫با کنت فون فرسن برو بیرون!
‫باشه,
‫ها! مشکل چیه؟
‫اشراف‌زاده‌های فرانسوی حتی بدنشونو از همدیگه هم قایم می‌کنن؟
‫چطور جرأت می‌کنی اینجوری در مورد بانوی ما حرف بزنی!
‫اون… یه زن بود؟
‫آه، درسته,
‫مطمئناً،
‫اسکار ظریف و یه جورایی شکننده به نظر می‌رسه,
‫ولی…
‫چه آدم فوق‌العاده‌ای,
‫اسکار,
‫یه روزی، جونمو برات میدم،
‫درست مثل تو که امروز جونتو برای من به خطر انداختی,
‫آوریل ۱۷۷۴,
‫پادشاه لویی پانزدهم ناگهان بیمار شد,
‫اسم بیماریش…
‫آبله بود,
‫یک ماه بعد
‫پادشاه مرده!
‫زنده باد پادشاه جدید، اعلی‌حضرت لویی شونزدهم!
‫تبریک می‌گم، اعلی‌حضرت,
‫از امروز، شما ملکه فرانسه هستین,
‫زنده باد پادشاه لویی شونزدهم!
‫زنده باد ملکه!
‫لویی شونزدهم و ماری آنتوانت هنوز ۲۰ سالشون هم نشده بود،
‫ولی پادشاه و ملکه جوان قرار بود بر فرانسه حکومت کنن,
‫پادشاه و ملکه ما ‫اونا دلیل تحسین ما هستن
‫صلح و شکوه ‫به روشنایی نوری که می‌تابه
‫ما با گذشته و فقر خداحافظی می‌کنیم
‫دیگه از مریضی یا نداشتن غذای کافی نمی‌ترسیم
‫اوه، دوباره برخیز، پاریس، تا باشکوه بشی
‫ما به روزهای روشن‌تری که میاد ایمان داریم ‫فوق‌العاده خواهد بود
‫پادشاه و ملکه ما…
‫پادشاه و ملکه جدید خیلی محبوبن,
‫این نشون میده مردم چقدر منتظر دوره جدیدن,
‫اسکار,
‫ممنون بابت خدمتت تا الان,
‫به عنوان سرگرد گارد سلطنتی،
‫ازت می‌خوام نزدیک‌تر از همیشه کنارم بمونی,
‫همچنین دو برابر حقوق قبلی‌ت بهت پرداخت میشه,
‫در کمتر از ۲۰ سالگی، این یه امتیاز غیرقابل تصوره,
‫اما…
‫اوضاع مالی فرانسه در حال حاضر به هیچ وجه خوب نیست,
‫لطفاً فقط همون حقوق قبلیمو بهم بدین,
‫ولی--
‫در غیر این صورت…
‫مجبورم این انتصابو رد کنم,
‫می‌فهمم,
‫ولی…
‫اوه، ولی حالا، می‌تونم هرچیزی که بخوای بهت بدم,
‫اسکار عزیزم، چی آرزو داری؟
‫آرزوی من اینه که شما یه ملکه باشکوه برای فرانسه بشین,
‫همین، اعلی‌حضرت,
‫وای!
‫من عاشق این جنبه از وجودت هم هستم، اسکار,
‫می‌دونم!
‫دفعه بعد آندره رو هم با خودت بیار,
‫و فون فرسن رو هم,
‫آره، ما چهار نفر می‌تونیم از یه مهمونی چای آروم لذت ببریم,
‫پیش‌فنگ!
‫به‌دوش‌فنگ!
‫احترام‌فنگ!
‫کاپیتان دو ژیرودل,
‫ترفیعتونو تبریک می‌گم,
‫صادقانه بگم، فکر می‌کنم کسی مثل شما برای سرگردی مناسب‌تره,
‫نه، برعکس،
‫من معتقدم شما برای یه مقام فرماندهی خیلی مناسبین,
‫ممنونم,
‫چیزی شده؟ ‫ ‫هوم؟
‫به نظر می‌رسه امروز حالتون خوب نیست,
‫خیال می‌کنی,
‫یه آدم معمولی مثل من، توی مهمونی چای؟
‫چه افتخاری,
‫اون واقعاً با احساساتش رو راسته,
‫اون هر کاری که بتونه برای کسایی که دوستشون داره انجام میده,
‫ولی من از این طبیعت رو راستش می‌ترسم,
‫اوه؟ منظورت چیه؟
‫تمام پولی که خرج می‌کنه از مالیات گرفتن از مردمه,
‫نمی‌دونم اونا ممکنه چه حسی نسبت بهش پیدا کنن,
‫تو زیادی نگرانی,
‫مردم عادی همه ملکه‌شونو می‌پرستن,
‫امیدوارم همین‌جوری بمونه,
‫ولی بازم… ‫ ‫هوم؟
‫یه کاری هست که می‌دونم الان باید انجام بدم,
‫هوم؟
‫اسکار، امروز اومدم تا باهات خداحافظی کنم,
‫اوه؟
‫تصمیم گرفتم به سوئد برگردم
‫تا از آبروی ملکه محافظت کنم,
‫آبروی اون؟
‫دقیقاً,
‫تو هیچ‌وقت متوجه نشدی؟
‫فکر کنم خوشحالم که هنوز هیچ شایعه‌ای پخش نشده…
‫فهمیدم…
‫که اون علاقه خاصی نسبت به من پیدا کرده
‫و بهم زیادی محبت نشون داده,
‫فقط یه لحظه، چیز زیادی نیست
‫ولی همه‌شو به یاد میارم ‫چشماتو، لمستو
‫صداقتت که همه‌جا می‌درخشه ‫روحمو تسخیر کرد
‫آره,
‫وقتی اون دوفین بود،
‫نسبتاً آزاد بود که هرکیو می‌خواد ببینه و هرکاری می‌خواد بکنه,
‫ولی الان، اوضاع فرق می‌کنه,
‫اون ملکه فرانسه‌ست,
‫برای همین تصمیم گرفتم برم
‫قبل از اینکه شایعه پخش بشه و اوضاع از کنترل خارج شه,
‫منم همین فکرو داشتم,
‫راستش قصد داشتم برم خونه‌ت
‫تا بهت توصیه کنم فرانسه رو ترک کنی,
‫ولی الان می‌دونم نیازی نبود من بهت بگم,
‫می‌بینم, تو هم مثل من فکر کردی,
‫اسکار,
‫می‌خوام به جای من ازش محافظت و حمایت کنی,
‫معلومه, بهت قول میدم,
‫وقتی فهمیدم تو یه زنی، شوکه شدم,
‫هوم؟
‫ولی این خیلی فراتر از تمایزاتی مثل زن و مرده,
‫تو یه دوست شریف و باارزشی,
‫احساس متقابلیه,
‫خوبه,
‫اسکار، مطمئنم یه روزی دوباره همدیگه رو می‌بینیم,
‫مگه نه؟
‫آره، حتماً,
‫شکی توش نیست,
‫فون فرسن به سوئد برگشت…؟
‫چِم شده؟
‫این چیه؟
‫حس می‌کنم یه حفره بزرگ تو قلبمه,
‫بعد از رفتن فون فرسن،
‫ماری آنتوانت خودشو با محبوبانش تو دربار احاطه کرد
‫و یه زندگی پر زرق و برق و مجلل داشت,
‫قماربازی هر وقت که محبوبانتون پیشنهاد میدن,
‫دادن زمین و مقام‌های رسمی بهشون هر وقت که می‌خوان,
‫التماس می‌کنم این کارا رو متوقف کنین,
‫اوه، اسکار,
‫می‌خوام هر کاری می‌تونم برای کمک به دوستام بکنم,
‫می‌خوام باهاشون کنار بیام, همین,
‫اعلی‌حضرت!
‫طی سه سال بعد،
‫مردم عادی با زندگی‌های فقیرانه‌ای روبرو شدن,
‫البته، ولخرجی‌های ماری آنتوانت تنها دلیلش نبود،
‫ولی اون بار اصلی خشم مردم رو به دوش کشید,
‫دیگه نون نمونده!
‫بچه‌م شیر می‌خواد,
‫تقصیر اون زن اتریشیه,
‫نمی‌تونه از زیرش در بره,
‫اینجوری پیش بره می‌میریم!
‫سال ۱۷۷۸
‫باید چهار سالی شده باشه,
‫به سختی شناختمت,
‫حتی تو سوئد هم در موردت حرف می‌زنن,
‫قصه‌های یه کاپیتان زن با مهارت ترسناک,
‫خب… چقدر تو فرانسه می‌مونی؟
‫خب، ببینیم چی میشه,
‫من برگشتم اینجا تا دنبال یه همسر بگردم,
‫ها؟
‫دستور پدرمه,
‫باید نسل خانواده رو ادامه بدم,
‫نمی‌تونم تا ابد مجرد بمونم,
‫م… می‌فهمم,
‫اعلی‌حضرت می‌دونن؟
‫فردا تو دربار بهشون سر می‌زنم,
‫اما،
‫دیگه نمی‌تونم مثل قدیم راحت ببینمشون,
‫دقیقاً,
‫فون فرسن… قصد داره ازدواج کنه؟
‫چرا این قلبمو به درد میاره؟
‫هانس اکسل فون فرسن…
‫ببخشید,
‫من اینجا هستم تا یه شریک ازدواج پیدا کنم,
‫مراقب باشین، اعلی‌حضرت,
‫فون فرسن داره ازدواج می‌کنه…؟
‫مگه کاملاً طبیعی نیست؟
‫چرا باید تعجب کنم؟
‫چرا؟
‫قلبم…
‫اینجوری بهتره,
‫نباید بیشتر از این به اعلی‌حضرت نزدیک بشم,
‫دنبال کردن این احساسات خیانت به پادشاه فرانسه می‌بود,
‫از این به بعد،
‫تنها کاری که می‌تونم بکنم اینه که از فاصله خیلی دور نگاه کنم,
‫فون فرسن؟
‫عذر می‌خوام، اعلی‌حضرت,
‫لازم نیست,
‫خب،
‫هنوز… شریک ازدواجتونو انتخاب کردین؟
‫به زودی با تعدادی بانوی جوان ملاقات می‌کنم,
‫می‌فهمم,
‫وقتی به نتیجه رسیدین، لطفاً بهم خبر بدین,
‫باید بهتون تبریک بگم,
‫ممنون از حرفای محبت‌آمیزتون,
‫براتون آرزوی خوشبختی می‌کنم,
‫فون فرسن,
‫اوه، فون فرسن عزیزم!
‫اون شب اتفاق افتاد، سرنوشت بود؟
‫حس کردم مثل یه نور جدیده ‫یه چیزی خیلی ظریف تغییر کرده بود
‫می‌دونم چیزی که حس می‌کنم واقعیه ‫مطمئن نیستم چطور بهت بگم
‫همه احساساتم دارن قوی‌تر میشن
‫دیگه نمی‌تونم تو خودم نگهشون دارم ‫خیلی دوستت دارم
‫محکم بغلت می‌کنم و هرگز نمی‌ذارم بری
‫امشب، قلب‌هامون به هم پیوند خورده ‫و این عشق مال من و تو میشه
‫حالا با هم، من و تو می‌درخشیم
‫و منو محکم نگه دار تا هرگز نذاری برم
‫قلب‌هامون پر از شادیه ‫وقتی هماهنگ می‌تپن
‫با تو زندگی من بهشتی میشه
‫فقط برای الان صادق باش
‫با من، با من، با من
‫امیدوارم بتونی ببینی چطور
‫عشق من تا جایی که میشه واقعیه
‫فقط برای الان صادق باش
‫حقیقت فقط مال ماست
‫ما قدرشو می‌دونیم و قسم می‌خوریم
‫که این عشق خودمونو شریک بشیم
‫منو ببخش,
‫حتی اگه قرار بود همینجا و همین الان سرمو از دست بدم،
‫هیچ پشیمونی‌ای نداشتم,
‫دیگه چیزی نگو,
‫تو تمام زندگیم، هرگز قبلاً همچین خوشبختی‌ای رو حس نکرده بودم,
‫طنین عشق
‫کی می‌دونه چی در پیشه
‫روی زمین یا اون بالاها
‫قسم می‌خورم منظورم همونی بود که گفتم ‫رویای تو رو می‌بینم
‫اعلی‌حضرت زیباتر از همیشه می‌درخشه,
‫اوه، نمی‌دونستی؟
‫میگن دلیلش خودت-می‌دونی-کیه: کنت فون فرسن,
‫اونا عاشق همن, ع-ا-ش-ق,
‫خدای من!
‫این باعث نگرانیه,
‫اون ملکه فرانسه‌ست!
‫خیانت به اعلی‌حضرت پادشاه
‫خیانت به کشوره,
‫چقدر وحشتناک…
‫معذرت می‌خوام، اعلی‌حضرت, باید یه نصیحتی بهتون بکنم,
‫تمام دربار دارن در مورد رابطه شما با فون فرسن پچ‌پچ می‌کنن,
‫نقش شما به عنوان ملکه اینه که مادر ملت فرانسه باشین,
‫اینو فراموش کردین؟
‫جدا از اون،
‫آدمایی هستن که به ولخرجی‌تون با دید بدی نگاه می‌کنن،
‫نه تنها بین مردم، بلکه تو دربار هم,
‫خواهش می‌کنم، التماس می‌کنم به نصیحتم گوش کنین,
‫اگه چیزی تغییر نکنه، می‌ترسم خطری پیش روی اعلی‌حضرت باشه…
‫ممنون
‫که اینقدر نگران منی,
‫پس--
‫اما،
‫با اینکه خودت یه زنی،
‫به نظر نمی‌رسه بفهمی,
‫وقتی اومدم به این کشور تا با دوفَن ازدواج کنم،
‫فقط ۱۴ سالم بود,
‫هنوز عشق اولو تجربه نکرده بودم,
‫هنوز یه بچه بی‌خیال بودم,
‫برای ممکن کردن اتحاد بین دو کشور،
‫قرار بود دوفین، ملکه، مادر ملت باشم,
‫مجبور شدم
‫فراموش کنم که زنی به اسم ماری آنتوانت هستم,
‫اما،
‫من قبل از اینکه ملکه باشم، یه انسانم!
‫من قلب و احساسات دارم,
‫من زنی‌ام که از اشتیاقِ دوست داشتن و دوست داشته شدن می‌لرزه!
‫اعلی‌حضرت…
‫اعلی‌حضرت پادشاه مرد خوبیه,
‫اون مهربون، متواضع و اهل مطالعه‌ست,
‫من از صمیم قلب بهش احترام می‌ذارم,
‫اما…
‫اما، نمیشه به اون حس گفت عشق,
‫فون فرسن…
‫هدف جوونی من این بود که اونو ملاقات کنم و عاشقش بشم,
‫اون عشق اول من بود,
‫حسی که یهو مثل ایکاروس از آسمون میفته،
‫و مثل یه طوفان مقاومت‌ناپذیر تو قلبت می‌سوزه,
‫فکر می‌کردم تو تمام زندگیم هرگز تجربه‌ش نمی‌کنم،
‫ولی الان حسش می‌کنم,
‫چی داره اتفاق میفته؟
‫من خودم یه زنم،
‫و با این حال نتونستم تنهایی و دردشو بفهمم!
‫چیزی که می‌بینم تمام چیزیه که هست ‫همیشه داشتم، یه زندگی راحت
‫چطور واقعاً خودمو پیدا کنم
‫از همون روزی که پدرم وظیفه‌مو بهم گفت،
‫تلاش کردم ازش محافظت کنم، حتی به قیمت جون خودم,
‫ولی شکست خوردم,
‫با اینکه درست کنارش بودم…
‫اسکار…
‫شاید، ولی آیا می‌بینم ‫چطور و چی باعث شد قلبم شروع کنه؟
‫می‌تونه یه کورسوی امید باشه ‫که در اعماق وجودم می‌سوزه
‫آیا من اون آدمی که بودم نیستم؟
‫چی قلبمو می‌لرزونه؟
‫به یه تصمیمی رسیدم,
‫من هرگز ازدواج نمی‌کنم,
‫فون فرسن…
‫فقط یه زنه که آرزو دارم زندگیمو باهاش بگذرونم
‫و با تمام وجودم دوستش داشته باشم,
‫همچنین فقط یه زنه که منو دوست داره
‫و همه چیزشو بهم تقدیم می‌کنه,
‫من تا ابد نمی‌تونم با اون زن ازدواج کنم,
‫بنابراین،
‫تا وقتی زنده‌ام هرگز با کسی ازدواج نمی‌کنم,
‫این خواست خداست,
‫فون فرسن…
‫ولی بازم…
‫برام درد بزرگیه
‫هر بار که ماری آنتوانت رو می‌بینم,
‫خیلی دوستش دارم، و با این حال…
‫چقدر بی‌رحمانه,
‫حسی که یهو مثل ایکاروس از آسمون میفته
‫و مثل یه طوفان مقاومت‌ناپذیر تو قلبت می‌سوزه,
‫یهو… مثل ایکاروس…
‫ولی این حس…
‫وای خدای من!
‫خدایا، چقدر زیبا!
‫مطمئنم قبلاً هرگز ندیده بودمش,
‫شنیدم یه کنتس از خارجیه,
‫وقتی تو چشمات نگاه می‌کنم ‫اونوقت می‌فهمم
‫که تو خیلی دورتر رو نگاه می‌کنی ‫جایی برای پیوند ما نمی‌ذاری
‫جایی برای تمام چیزی که می‌خوام نیست
‫کاش می‌دونستی تو تنها کسی هستی ‫که قلب منو داره
‫تا ابد بدرود عشق واقعی من
‫تو همیشه خواهی بود، به این زیبایی ‫مثل نوری از اون بالاها
‫و من فقط خیلی تنها حس می‌کنم
‫وقتی دلتنگ من و تو هستم
‫چون الان یه راهی دارم
‫باید به راه خودم باور داشته باشم
‫سرنوشتمو قبول می‌کنم
‫با حرکت به جلو آزادم
‫درد و زخمامو قایم می‌کنم
‫شمشیرمو به سمت ستاره‌ها می‌گیرم
‫و از لحظه‌ای که، تو رو دیدم
‫می‌دونستم چی رو باید دنبال کنم
‫شانسی برای مقاومت نیست ‫نیازی به اصرار نیست
‫با تو از تاریکی بیرونم ‫زندگی من با یه جرقه روشن شد
‫حالا معنی عشقو می‌دونم
‫اینقدر نزدیک بودن به تو ‫چیزیه که آرزوشو دارم
‫سلطنت حس غرور میده
‫ولی تو چشمای تو، عشق واقعی رو می‌بینم ‫عشقی که نمیشه انکارش کرد
‫هر دو جنبه‌ای از زندگی من هستن
‫اونا نورهایی هستن که منو راهنمایی می‌کنن ‫در طول شب
‫چون الان یه راهی دارم
‫باید به راه خودم باور داشته باشم
‫سرنوشتمو قبول می‌کنم
‫با حرکت به جلو آزادم
‫بدون فریب دادن قلبم
‫یا فرار کردن از نقشم
‫و عشقمو تمام زندگیم نگه می‌دارم
‫حتی اگه، مجبور باشم تو خودم نگهش دارم
‫می‌خوام خودم باشم ‫می‌خوام خودم باشم
‫باید خودمو نگه دارم
‫حتی تو طوفان و بارون
‫می‌خوام خودم باشم ‫می‌خوام خودم باشم
‫باید خودمو نگه دارم
‫شکوفا شدن تو دنیایی آزاد از درد
‫حقیقت اینه: این عهد منه ‫الان قلبمو به تو تعهد میدم
‫قلبمو به خطر می‌ندازم ‫برای تو و برای تمام زندگیم
‫انتظار جایزه‌ای ندارم ‫چیزی برای امیدواری از خداحافظی‌ها نیست
‫حتی اگه ما متحد نباشیم
‫با عشق تو قلبم زندگی می‌کنم
‫چون الان یه راهی دارم
‫باید به راه خودم باور داشته باشم
‫سرنوشتمو قبول می‌کنم
‫با حرکت به جلو آزادم
‫دروغ نمیگم یا فریب نمیدم ‫از باور کردن نمی‌ترسم
‫این تنها مسیریه که می‌تونم ببینم
‫مردی باشم که می‌خوام باشم
‫می‌خوام خودم باشم ‫می‌خوام خودم باشم
‫باید خودمو نگه دارم
‫حتی تو طوفان و بارون
‫می‌خوام خودم باشم ‫می‌خوام خودم باشم
‫باید خودمو نگه دارم
‫شکوفا شدن تو دنیایی آزاد از درد
‫روزگار شدت گرفت، و تغییرات بزرگ ادامه پیدا کرد,
‫اون سوی اقیانوس اطلس،
‫مردم مستعمرات بریتانیا تو آمریکا
‫جنگی رو با بریتانیا شروع کردن تا استقلالشونو به دست بیارن,
‫فرانسه که دشمن بریتانیا محسوب می‌شد،
‫از آمریکایی‌ها حمایت کرد,
‫به خاطر جنگ، اقتصاد ضعیف فرانسه بدتر شد,
‫بعد، پس از یه سری بلایای طبیعی پشت سر هم،
‫فرانسه با کمبود شدید مواد غذایی روبرو شد,
‫هفت سال بعد، ۱۷۸۵
‫هیچی ندارم! ‫ ‫کجاست؟
‫وایسا، دزد!
‫بدتر از چیزیه که می‌تونستم تصور کنم,
‫عوام همیشه قربانی ظلم هستن,
‫اگه مادربزرگم تو بچگی منو پیش خودش نبرده بود، اون‌وقت حتی منم…
‫یعنی…
‫کاملاً حق با توئه,
‫ولی اشراف ورسای و اعلی‌حضرت پادشاه…
‫اعلی‌حضرت ملکه هم همینطور…
‫هیچی از وحشت خیابونای پاریس نمی‌دونن,
‫خواهش می‌کنم ببخشیدش!
‫تلاش برای دزدیدن پول از خدمتکار یه دوک,
‫چقدر وقیحانه,
‫به نظر می‌رسه پسره عمداً پرید بیرون تا کالسکه رو متوقف کنه,
‫بعد خدمتکاره اومد بیرون,
‫و بچهه یهو سعی کرد کیف پولشو بزنه,
‫اینجا اینقدر غذا کمه که پسره هیچی نخورده,
‫مطمئنم یه هوس گذرا بوده,
‫شرایط هر چی باشه،
‫اون باید بهای این جرمو با جونش بپردازه,
‫خواهش می‌کنم، تفنگتونو بذارین کنار!
‫هوم؟
‫برو کنار, فکر کردی کی هستی؟
‫خواهش می‌کنم-- ‫ ‫ساکت!
‫لعنت بهت!
‫دیگه نمی‌تونیم تحمل کنیم!
‫چه جور آدمی به سمت یه بچه تفنگ می‌گیره؟
‫وایسا,
‫اسکار!
‫تو هم یکی از اونایی!
‫نکنین! این خانم سعی کرد به پسره کمک کنه,
‫اشراف‌زاده اشراف‌زاده‌ست!
‫بگیرینشون!
‫آروم باشین! به من گوش کنین!
‫وایسا!
‫داره فرار می‌کنه!
‫چه ترسو!
‫در این صورت، نفر بعدی تویی,
‫آروم باشین,
‫لعنتی!
‫ای اشراف‌زاده لعنتی!
‫وایسا!
‫آندره!
‫آندره, آندره!
‫برام مهم نیست!
‫بس کن!
‫اگه اونا رو بکشین، هیچ فرقی با اون دوک ترسو نخواهین داشت,
‫تو دیگه کی هستی؟
‫اون یه خبرنگار روزنامه‌ست,
‫ما عوام مثل اشراف بی‌رحم نیستیم,
‫مگه نه؟
‫آره! ‫ ‫ما مثل اونا نیستیم!
‫خیلی خب, باید برین,
‫ممنونم,
‫اسم من برنار شاتله‌ست, من یه خبرنگار روزنامه‌ام,
‫آندره!
‫متأسفم که بگم ممکنه بینایی چشم چپشو از دست بده,
‫چی؟
‫آندره…
‫منو ببخش,
‫تو به خاطر من این کارو کردی,
‫من با کمال میل هر وقت بخوای یه چشممو برات میدم،
‫اسکار,
‫بانو اسکار؟
‫آندره,
‫آندره…
‫تقصیر من بود,
‫اصلاً نمی‌دونستم,
‫هرگز نمی‌دونستم خشم عوام چقدره,
‫و به خاطر اون، آندره…
‫می‌خوام بیشتر بدونم,
‫باید بدونم,
‫باید در مورد وضعیت بدشون بدونم,
‫تو کتابش «قرارداد اجتماعی»، ژان ژاک روسو نوشت،
‫"انسان آزاد به دنیا اومده، و همه جا در زنجیره,"
‫چی؟ داری از گارد سلطنتی استعفا میدی؟
‫بابت درخواست غیرمنتظره‌م معذرت می‌خوام,
‫ولی…
‫به جاش چیکار می‌کنی؟
‫اگه به هنگ گارد فرانسه منتقل بشم، ممنون میشم,
‫گارد فرانسه؟
‫تو گارد سلطنتی،
‫هر سربازی یه اشراف‌زاده دست‌چینه,
‫ولی تو گارد فرانسه قضیه فرق می‌کنه,
‫اینو می‌دونم,
‫پس چرا؟
‫برای محافظت از کشورمون,
‫کشورمون؟
‫اگه بیش از ۸۰ درصد جمعیت نتونن در آرامش زندگی کنن،
‫فرانسه آینده‌ای نداره,
‫اگه از عوام محافظت کنیم،
‫در نتیجه از ملت و خانواده سلطنتی محافظت می‌کنیم,
‫من اینطور باور دارم,
‫تلاش برای متوقف کردن من بی فایده‌ست,
‫من همچین قصدی ندارم,
‫بالاخره، تو همیشه با استواری چیزی رو که بهش باور داری دنبال می‌کنی,
‫آندره! آندره اینجاست؟
‫تو گارد فرانسه ثبت نام کن,
‫از کنار اسکار تکون نخور،
‫تا وقتی که اون احمق مغرور درسشو یاد بگیره و استعفا بده,
‫حداقل همراهیش کن,
‫بله، قربان,
‫مطمئنی چشمت خوبه؟
‫آره، کاملاً به دیدن دنیا با یه چشم عادت کردم,
‫کردی؟
‫آندره,
‫من با کارای خودخواهانه‌م فقط برات دردسر درست کردم,
‫من همیشه باهات خواهم بود،
‫تو گارد فرانسه، یا هر جای دیگه‌ای,
‫کاپیتان,
‫همه تو میدون رژه آماده‌ان,
‫قبول,
‫سرهنگ دَگو، معنی این کار چیه؟
‫همین… همین چند لحظه پیش، همه‌شون درست صف کشیده بودن,
‫چی؟ دختر یه اشراف‌زاده کاپیتان شده؟
‫حتماً تا الان رفته پیش باباش گریه کرده,
‫خب، اگه فرار کنه، خبر خوبیه برای ما,
‫اینجا چه خبره؟ ‫ ‫ها؟
‫ها! فکر می‌کنی ما از یه زن دستور می‌گیریم؟
‫ما هم نگهبان قصریم،
‫ولی مثل گارد سلطنتی فقط برای نمایش نیستیم!
‫درسته! ‫ ‫"برای نمایش"؟
‫ما یه زنو به عنوان کاپیتان نمی‌خوایم!
‫هیچ‌کس جز شما اینقدر سریع منو به عنوان یه زن حساب نکرده,
‫چی گفتی؟
‫همه‌تون داد می‌زنین، "زن! زن!"
‫ولی کی بین شما قدرت رقابت با منو داره؟
‫ای زنیکه عوضی!
‫من، آلن، بهت یاد میدم که دیگه هیچ‌وقت اینجوری با ما حرف نزنی!
‫پس، اگه من بردم،
‫همه‌تون باید قبول کنین که تو تمرین شرکت کنین,
‫سرهنگ دَگو،
‫حتی اگه من ببازم، سربازا نباید مجازات بشن,
‫پس حرکت کن
‫ما جنگجو هستیم ‫هرگز تسلیم نمیشیم
‫ما هر روز شجاعانه می‌جنگیم ‫برادرانه با خطر روبرو میشیم
‫ما جنگجو هستیم ‫هرگز تسلیم نمیشیم
‫دنبال شهرت بودن غیرقابل قبوله ‫برای جنگجوهای واقعی
‫بهتون نشون میدیم چقدر قدرتمندیم ‫دست تو دست هم، برادرای تو نبرد
‫ما اینجا منتظر تو نیستیم ‫یا تأیید تو
‫ما برای بقامون سخت می‌جنگیم ‫باید وحشی و بی‌رحم باشیم
‫با هم باختن غیرممکنه ‫بیا دوئل کنیم
‫هرگز با کسی به مهارت تو روبرو نشده بودم,
‫کاپیتان! مطمئنین نباید یه جورایی مجازات بشه؟
‫نه,
‫مواظب باش نیفتی, ‫ ‫این طرف!
‫مامان، بابا، عجله کنین!
‫تو برکه پتی تریانون اردک هست!
‫دیدمشون!
‫بچه‌ها خیلی بزرگ شدن,
‫زمان خیلی زود می‌گذره,
‫اوه!
‫اشکالی نداره شما جلوتر برین؟
‫می‌خوام خوندن نامه‌ای که قبلاً رسیده بود رو تموم کنم,
‫عزیزم، بچه‌ها دارن بی‌قرار میشن…
‫اعلی‌حضرت، چی شده؟
‫اعلی‌حضرت پادشاه,
‫بیشتر از ده ساله،
‫ملکه با کنت فون فرسن رابطه عاشقانه داشته,
‫اونا مرتب قرارای مخفیانه داشتن و رابطه صمیمی‌ای رو حفظ کردن,
‫جرأت می‌کنم بگم که شاهزاده لویی-شارل
‫ممکنه پسر کنت فون فرسن باشه,
‫من… من…
‫خواهش می‌کنم…
‫خواهش می‌کنم منو ببخشین,
‫من فون فرسن رو دوست دارم,
‫ولی خواهش می‌کنم باور کنین,
‫رابطه ما هرگز اونقدر نزدیک نبود که این نامه ادعا می‌کنه!
‫قسم می‌خورم که لویی-شارل پسر اعلی‌حضرته,
‫می‌فهمم,
‫وقتی اولین بار تو رو دیدم،
‫تو خیلی دوست‌داشتنی بودی،
‫می‌درخشیدی انگار یه الهه عشق از سر تا پاتو متبرک کرده,
‫چشمام کاملاً خیره شده بود,
‫تو همیشه خیلی درخشان می‌خندیدی,
‫تو شاد، سرزنده و بازیگوش بودی,
‫آه…
‫از طرف دیگه،
‫من چاقم و قیافه خوبی ندارم,
‫نه می‌تونم برقصم نه حرفای بانمک بزنم,
‫اعلی‌حضرت…
‫ولی تو با من ازدواج کردی
‫و یه پرنسس و دو تا پرنس بهم دادی,
‫تو فقط دنبال خوشبختی به عنوان یه زن بودی,
‫چطور می‌تونم به خاطر اون سرزنشت کنم؟
‫اگه لاغرتر و خوش‌تیپ‌تر بودم، شاید می‌تونستم بگم,
‫"دوستت دارم,"
‫سال ۱۷۸۸
‫وضعیت مالی فرانسه بدتر شد،
‫و خانواده سلطنتی رو به آستانه ورشکستگی رسوند,
‫مردم فقیر استان‌ها به خیابونای پاریس ریختن,
‫پایتخت خیلی زود از کنترل خارج شد،
‫و شورش و غارت همه جا رو گرفت,
‫پدرم مهمون داره؟
‫بانو اسکار!
‫آقای ژارژیه…
‫آقای ژارژیه میگن… می‌خوان که شما ازدواج کنین,
‫ازدواج؟!
‫چی دارین میگین؟
‫پدرم هرگز همچین حرفی نمی‌زنه,
‫ارباب خیلی جدی‌ان!
‫الان دارن با یه آقایی صحبت می‌کنن…
‫کاپیتان,
‫خیلی وقته ندیدمتون,
‫دو ژیرودل؟
‫پدرتون لطف کردن و بهم اجازه دادن
‫به عنوان یه خواستگار به دیدنتون بیام,
‫پدر!
‫با هم، می‌تونین وارث خاندان ژارژیه بشین,
‫با به دنیا آوردن یه پسر قوی و باهوش، خیالمو راحت کن,
‫عقلتونو از دست دادین؟
‫مادموازل اسکار,
‫از همون لحظه اولی که تو گارد سلطنتی دیدمتون،
‫تمام این مدت آرزوی شما رو داشتم,
‫از اول، و از اون موقع تا حالا،
‫فقط تونستم شما رو به عنوان یه زن ببینم,
‫از اول؟
‫اینجوری منو می‌دیدی؟
‫مادموازل,
‫هر چی زیباتر میشین، با اون یونیفرم سربازی…
‫دیدنش برام دردناک‌تر میشه,
‫چرا؟
‫چرا از کانون گرم و مهربونی خونه دوری می‌کنی؟
‫این بازیاتو تموم کن!
‫من ازدواج نمی‌کنم,
‫اسکار…
‫بعد از این همه مدت، می‌خواین یه زندگی زنانه داشته باشم؟
‫در اون صورت،
‫هدف زندگی من تا الان چی بوده؟
‫جلوی فون فرسن، فقط اجازه داشتم به عنوان یه مرد وجود داشته باشم,
‫اون برای چی بود؟
‫من همیشه کشورمو دوست داشتم
‫و به راهی که بهش باور داشتم چسبیدم,
‫ولی…
‫من قبل از اینکه ملکه باشم، یه انسانم!
‫تو مایه افتخار من و کل خانواده ژارژیه هستی,
‫فکر می‌کنی ما از یه زن دستور می‌گیریم؟
‫با هم، می‌تونین وارث خاندان ژارژیه بشین,
‫خیالمو راحت کن,
‫زندگی من…
‫قلبم درد و اندوهی عمیق در درون حس می‌کنه
‫مثل یه بریدگی خیلی تیز تو ذهنمه
‫مثل عشق در نگاه اول بی‌پرده‌ست
‫نمی‌تونم تحملش کنم ‫دیگه نمی‌تونم تحملش کنم
‫با این حال سایه‌مو می‌بینم که می‌رقصه
‫نمی‌تونم تحملش کنم ‫دیگه نمی‌تونم تحملش کنم
‫رقصیدنش ادامه داره، عذاب‌آوره
‫زندگی من…
‫اسکار,
‫فقط با تماشا کردنت راضی بودم,
‫نزدیک‌ترین آدم به تو بودن، و فقط…
‫فکر می‌کردم می‌تونم احساساتمو تا ابد تو خودم پنهون کنم،
‫و تا وقتی مرگ ما رو از هم جدا کنه،
‫می‌تونستم فقط کنارت باشم,
‫دیگه حتی اونم بهم اجازه داده نمیشه؟
‫نمی‌تونه باشه…
‫هلوئیز جدید,
‫یه داستان عاشقانه در مورد دختر یه اشراف‌زاده و یه مرد جوان عامی,
‫با تفاوت جایگاهشون، فقط تو مرگ می‌تونن با هم باشن,
‫تو مرگ…
‫اسکار,
‫نمی‌تونم بفهمم چرا،
‫ولی نمی‌تونم جلوی اشکامو که این اواخر جاری میشن بگیرم,
‫هلوئیز جدید,
‫وقتی در گذشته خوندمش، فکر نمی‌کردم چیز خوبی باشه,
‫پس چی عوض شده، آندره؟
‫می‌بینم شراب آوردی,
‫نماز شبتو خوندی؟
‫خوندم,
‫چرا امشب
‫نمی‌تونم جلوی فکر کردن به گذشته رو بگیرم؟
‫گذشته؟
‫روزی که اولین بار به این خونه اومدی
‫چون مادربزرگت تو رو پیش خودش آورد,
‫اولین باری که با هم تمرین شمشیرزنی کردیم,
‫لعنتی!
‫روزی که انتخاب شدم تا به ماری آنتوانت خدمت کنم
‫به عنوان افسر گارد سلطنتی، با اینکه مدرسه نظامی رو تموم نکرده بودم,
‫و تمام مدت، تو نزدیک‌ترین آدم به من بودی,
‫ممنونم، آندره,
‫اونو… نخور…
‫وایسا، اسکار!
‫نمی‌تونم فکر کنم، نمی‌تونم نفس بکشم ‫تمام چیزی که می‌خوام تویی
‫تمام این فکرا تو سرم ‫کار زیادی نمی‌تونم بکنم
‫مثل یه آتیش، تو ذهن و روحم
‫متأسفم,
‫احساسم به تو اینقدر قویه ‫که از کنترل خارج شدم
‫موهات می‌درخشه ‫مثل نوری از طلا ساخته شده، الهیه
‫فقط یه تار مو، به این ظرافت ‫فکر می‌کنم تو خیلی والایی
‫این اشتیاق شدید برای لمس تو
‫اون موقع، یه قولی دادم,
‫من به عنوان اربابش مسئولیتو قبول می‌کنم,
‫ازتون می‌خوام جون اسکار فرانسوا رو، همینجا و همین الان، بگیرین,
‫قسم خوردم یه روزی جون خودمو برات فدا کنم،
‫اسکار,
‫و با این حال… من…
‫آندره…
‫سرتیپ ژارژیه!
‫واحد آلن؟
‫درسته!
‫شنیدم سلاح‌های گارد فرانسه رو تو خیابونا فروختن,
‫ژنرال بوییه تو راهه!
‫رفتار شما یه جنایت نفرت‌انگیز علیه ملته!
‫فوراً مجازات خواهید شد!
‫خواهش می‌کنم صبر کنین، ژنرال بوییه!
‫چیه، سرتیپ؟
‫باور نمی‌کنم که اونا همچین کاری کرده باشن,
‫کاپیتان، مثل همیشه ساده‌لوحین,
‫ما اسلحه‌هامونو فروختیم!
‫چ…؟ ‫ ‫ولی ذره‌ای پشیمونی نداریم,
‫درسته! ‫ ‫هیچ پشیمونی‌ای نداریم!
‫با پولی که از فروش اسلحه به دست آوردم،
‫مادرم می‌تونه یه هفته غذای گرم بخوره!
‫منم همینطور! ‫ ‫تونستم برای بابای پیرم دکتر بگیرم!
‫داداش کوچیکه‌م اولین جفت کفش عمرشو گرفت!
‫دیگه شیشه شکسته پاهاشو نمی‌بره!
‫برام مهم نیست اگه به خاطرش زندانی بشم!
‫منم همینطور! ‫ ‫هر طور دوست دارین مجازاتمون کنین!
‫خدای من…
‫اصلاً نمی‌دونستم
‫اوضاع اینجوریه…
‫برای بهونه آوردن دیگه دیره!
‫این غیرقابل بخششه,
‫ژنرال بوییه!
‫من بعداً سربازا رو به شدت توبیخ می‌کنم,
‫پس لطفاً…
‫دماغتو تو کار ما نکن، بانو!
‫یه اشراف‌زاده مثل تو چی می‌دونه؟
‫زود باشین مجازاتمون کنین، ژنرال!
‫کاپیتان، شما هم باید ما رو مجازات کنین,
‫ساکت!
‫یه هفته بازداشت تو پادگان برای همه‌تون!
‫ژنرال، لطفاً صبر کنین!
‫ژنرال!
‫بازداشت؟ همین؟
‫با کمال میل!
‫شما نمی‌فهمین؟
‫مجازات کردن شما آسونه,
‫من این اختیارو دارم,
‫ولی حتی اگه علیه‌تون از زور استفاده کنم،
‫نمی‌تونم قلباتونو کنترل کنم,
‫اونم به خاطر اینکه قلب آزاده,
‫هر کدوم از ما، هر کی که باشیم،
‫تو قلبمون آزادی‌ای داریم که هیچ‌کس نمی‌تونه صاحبش بشه,
‫و همین‌طور… به خاطر اون،
‫من هرگز از اختیارم برای سرکوب شما استفاده نمی‌کنم,
‫من هرگز شما رو مجازات نمی‌کنم,
‫چرا نمی‌تونین اینو بفهمین؟!
‫معذرت می‌خوام که زدمتون،
‫و به خاطر اینکه با اینکه مافوق شما هستم،
‫هیچی در مورد سختی‌های خانواده‌هاتون نمی‌دونستم,
‫من هیچ دلیل یا صلاحیتی برای بودن اینجا ندارم,
‫همونطور که می‌خواستین، گارد فرانسه رو ترک می‌کنم,
‫تا وقتی کاپیتان جدید منصوب بشه،
‫سرهنگ دَگو رو به عنوان کاپیتان موقت معرفی می‌کنم,
‫سرتیپ ژارژیه…
‫آندره، یه اسب برام بیار,
‫اسکار…
‫سربازا,
‫لطفاً از دستورات سرهنگ دَگو پیروی کنین,
‫کاپیتان!
‫خواهش می‌کنم استعفا ندین!
‫ما به بازداشتگاه میریم!
‫با اراده آزاد خودمون!
‫نه به خاطر اینکه مجبور شدیم!
‫با افتخار! ‫ ‫ما آزاد خواهیم بود!
‫کاپیتان! ‫ ‫میریم!
‫سربازا…
‫من…
‫اسکار,
‫نزدیک بود تو رو از این شادی بزرگ محروم کنم…
‫شرابو بیار، آندره,
‫ممنون,
‫اسکار,
‫دیشب، من…
‫تو کسی بودی که همیشه تا الان نزدیک‌ترین به من بودی,
‫این چیزی بود که بهت گفتم,
‫آ… آره,
‫از این به بعد،
‫می‌خوام به بودنت ادامه بدی
‫درست کنار من، آندره,
‫درست مثل همیشه,
‫می‌خواستی در مورد چی باهام حرف بزنی؟
‫یه مردی اینجا هست,
‫شک دارم که
‫اگه من زن مرد دیگه‌ای بشم، اون دیگه نتونه ادامه بده,
‫اینقدر منو دوست داره,
‫اگه دیگه نتونه زندگی کنه…
‫اگه ناراحت بشه…
‫اون‌وقت منم، ناراحت‌ترین آدم دنیا میشم,
‫داری در مورد آندره گراندیه حرف می‌زنی؟
‫منظورت اینه که اون دلیلیه که هرگز با کسی ازدواج نمی‌کنی؟
‫تو… دوستش داری؟
‫نمی‌دونم,
‫هرگز اونجوری بهش فکر نکرده بودم,
‫ما فقط مثل برادر بودیم,
‫نه، شاید سال‌های لطیفمونو شریک شدیم،
‫هم دوران خوب و هم بدو،
‫خیلی بیشتر از فقط برادرا,
‫و بدون اینکه هرگز بفهمم،
‫روح‌هامون به هم نزدیک و نزدیک‌تر شد,
‫اندوه اون تو رو هم اندوهگین می‌کنه,
‫این تمام چیزیه که باید بدونم,
‫چی؟
‫چون اگه تو ناراحت باشی،
‫اون‌وقت منم، ناراحت‌ترین آدم دنیا میشم,
‫دو ژیرودل…
‫لطفاً قبول کنین
‫این تنها و یگانه نشانه عشق منو,
‫پیشنهادمو پس می‌گیرم,
‫ممنونم، دو ژیرودل,
‫هوم؟
‫اسکار؟
‫باید ازتون تشکر کنم، پدر,
‫چی؟
‫شما زندگی‌ای که داشتمو برام فراهم کردین,
‫با اینکه یه زنم، خیلی از دنیا رو دیدم
‫و تلاش کردم مسیر خودمو به عنوان یه انسان بسازم,
‫اسکار,
‫دیگه هیچ پشیمونی‌ای ندارم,
‫قلب خودمو دنبال می‌کنم
‫و راهی رو که انتخاب کردم می‌رم,
‫خودمو وقف شمشیر و گلوله‌هام می‌کنم
‫و مثل فرزند مارس (خدای جنگ) زندگی می‌کنم!
‫حالا وقتشه زنجیرها رو بشکنیم ‫هیچ‌کس نمی‌تونه عشق واقعی رو تو رگ‌هامون متوقف کنه
‫دیگه خودمو دوباره سرکوب نمی‌کنم
‫فقط به خودم باور دارم نه به اونا
‫مهم نیست بقیه چی میگن
‫تمام خاطراتمو گرامی می‌دارم
‫نزدیک‌تر به قلبم می‌مونن ‫همه‌شونو مثل جام‌های قهرمانی گرامی می‌دارم
‫حالا می‌دونم چطور زندگیمو زندگی کنم
‫زنجیرهای فولادی ‫دور روحم
‫نتونستن منو مهار کنن ‫نه حالا که به خودم باور دارم
‫دیگه شکی نیست چون حالا می‌جنگم
‫این انتخاب منه
‫می‌دونم اینجوری می‌تونم آزاد باشم
‫چون من فرزند مارسم
‫شک‌ها تو گذشته‌ن
‫در تلاشی برای نجات اقتصاد در حال فروپاشی،
‫دولت قصد داشت مالیات عوامو باز هم بیشتر کنه,
‫ناگزیر، واکنش شدیدی وجود داشت,
‫لویی شونزدهم چاره‌ای نداشت جز اینکه نمایندگان
‫روحانیون، اشراف و عوامو
‫برای مجلسی معروف به مجلس طبقاتی فرا بخونه,
‫با اینکه با مشکلات زیادی روبرو بودن، نمایندگان عوام ناامید نشدن,
‫مردا!
‫همینجا و همین الان، بیاین قلب‌ها، دست‌ها و صدامونو یکی کنیم و پیمان ببندیم!
‫ما شکست نمی‌خوریم!
‫چقدر شدید,
‫چقدر هیجان‌انگیز,
‫همه‌شون به آینده باور دارن,
‫قلب‌های آزاد خودشونو دنبال می‌کنن,
‫اسکار,
‫به گارد سلطنتی برگرد,
‫جایی که هستی امن نیستی,
‫منظورتون چیه؟
‫از سراسر فرانسه،
‫نیروهای اعلی‌حضرت تو تعداد زیاد تو پاریس جمع میشن,
‫عوام توسط نمایندگان عوامِ بی‌ادب و وحشی تحریک شدن,
‫نیروها اونا رو سرکوب می‌کنن,
‫با تمام احترامی که قائلم،
‫نیروهای مسلح برای محافظت از شهروندا وجود دارن,
‫نباید تفنگاشونو به سمت مردم بگیرن,
‫اسکار…
‫اعلی‌حضرت نمایندگان رو بی‌ادب و وحشی توصیف کردن,
‫اما… من نمی‌تونم موافقت کنم,
‫تو باهاشون همدردی می‌کنی، نه؟
‫نه، من--
‫قدرت پادشاه از طرف خدا تعیین شده,
‫فقط اعلی‌حضرته که می‌تونه ملت فرانسه رو رهبری کنه,
‫اگه نظرات عوامو قبول کنیم، کشور دووم نمیاره,
‫چه غرور و اعتماد به نفس تزلزل‌ناپذیری,
‫کسی که برای ملکه شدن به دنیا اومده
‫نمی‌تونه جور دیگه‌ای زندگی کنه,
‫اسکار، به گارد سلطنتی برگرد,
‫من کاپیتان گارد فرانسه هستم,
‫این خداحافظیه,
‫بدرود، ملکه ماری آنتوانت,
‫۱۰ ژوئیه ۱۷۸۹
‫تا ۱۰ ژوئیه ۱۷۸۹،
‫هنگ‌های زیادی از سراسر فرانسه به پاریس اومده بودن,
‫خشم و درد
‫دیگه خسته شدیم ‫باید یکی مقصر باشه
‫روزها در تاریکی عمیق
‫به ما نگاه کنین الان ‫اینقدر افسرده و درمانده
‫شهروندا!
‫بالاخره،
‫پادشاه مستقیماً ما، مردم رو، به چالش کشیده!
‫خشمی که درون ما می‌سوزه
‫گوش کنین، همه بلند شین و اسلحه بردارین
‫تموم شد، این دوره تموم شد
‫گوش کنین، ما برای آزادی به دنیا اومدیم ‫این حق اساسی ماست
‫برای همینه که می‌جنگیم
‫ما زندگیمونو می‌خوایم
‫به این رژیم پایان بدین ‫این زنجیرها رو قطع کنین
‫ما صاف می‌ایستیم، از موضعمون دفاع می‌کنیم ‫سرمونو بالا می‌گیریم
‫با هم اینجا و الان، ما قوی هستیم ‫آینده ما ارزش تلاشو داره
‫قوانین و مقررات جدید برای یه فرانسه مغرور ‫و قدرتمند
‫ما آرزوی آزاد بودن و کنترل نشدن داریم ‫تحت هیچ شرایطی
‫اوه، زنده باد فرانسه
‫آزادی، برابری، برادری
‫این غیرقابل قبوله، کاپیتان!
‫اگه ما بسیج بشیم،
‫این به معنی گرفتن سلاح‌هامون به سمت مردم نیست؟
‫لزوماً نه,
‫دستور بسیج شدنه، نه پیشروی,
‫چه فرقی می‌کنه؟
‫شما… شما یه اشراف‌زاده‌این، پس…
‫من یه اشراف‌زاده‌ام، خب که چی؟
‫فکر می‌کنی این به این معنیه که این منو آزار نمیده؟
‫هیچ سربازی آروم دنبال من نمیاد؟
‫من با شما میام و شخصاً فرماندهی رو به عهده می‌گیرم!
‫کاپیتان میاد؟ ‫ ‫با ما؟
‫منظورتون اینه که انتخاب می‌کنین کنار ما بایستین؟
‫طبیعتاً,
‫در این صورت، من میام,
‫اگه تحت فرمان شما باشم!
‫درسته! ‫ ‫بله!
‫آندره,
‫بله؟
‫تو باید بمونی,
‫تو فقط یه چشم داری, پاریس برات خیلی خطرناکه,
‫من و تو به با هم بودن ادامه میدیم,
‫خودت اینو گفتی,
‫من… سایه توام,
‫نمی‌تونم جدا از تو وجود داشته باشم,
‫من با تو میام… تا اعماق جهنم,
‫آندره…
‫می‌فهمم,
‫پس لطفاً درخواست خودخواهانه‌مو بپذیر,
‫نزدیک من بمون و نذار شجاعتمو از دست بدم,
‫بله, هرگز از کنارت نمیرم,
‫گرمای تو بی‌حد و مرزه,
‫این بده,
‫نمی‌تونم بذارم بفهمه,
‫نمی‌تونم… به کسی بگم,
‫اسکار,
‫بله؟
‫وقتی بهت گفتم ازدواج کنی،
‫از روی تمایل برای محافظت از تو بود
‫در برابر طوفان پیش رو,
‫اما،
‫تو باید بری,
‫برو به جایی که مسیر انتخابیت تو رو می‌بره, کاری رو بکن که اشتیاقت می‌خواد,
‫هر اتفاقی که بیفته،
‫لطفاً باور داشته باش که منو ترسو بزرگ نکردی، پدر,
‫بله,
‫ولی…
‫ولی لطفاً بهم قول بده
‫که حتماً به خونه برمی‌گردی,
‫مادر…
‫اسکار، شراب آوردم,
‫می‌ذارمش اینجا,
‫آندره,
‫بله؟
‫امشب…
‫این یه شب…
‫با تو…
‫ها؟
‫با هم… با تو…
‫بذار همسر… آندره گراندیه باشم,
‫تمام وجودتو… بهم میدی؟
‫یعنی… می‌خوای مال من باشی؟
‫با کسی مثل من؟
‫اسکار!
‫دیگه نمی‌تونم صبر کنم,
‫صبر کردم,
‫بیشتر از حد کافی صبر کردم,
‫اسکار,
‫دیگه نمی‌تونم صبر کنم!
‫چیزی نیست
‫برای ترسیدن,
‫من مال تو میشم,
‫گرماتو خیلی ظریف حس می‌کنم
‫وقتی نزدیکم وایمیستی
‫برای تو، نوری می‌تابونم
‫حس می‌کنم وقتش مناسبه
‫تمام وجودمو بهت میدم
‫دوستت دارم,
‫در دوران خوب و بد،
‫زندگیمو با تو شریک شدم,
‫و برای اینکه بتونیم به شریک شدن زندگیمون ادامه بدیم،
‫همه چیزمونو به هم میدیم,
‫تو بودی,
‫در صداهای گذرای بهار,
‫در روزهای خیره‌کننده تابستان,
‫در حس پاییز و سختی زمستان,
‫درست مثل ستاره‌های دوقلوی کاستور و پولوکس،
‫تو با من بودی,
‫دوستت دارم,
‫آندره,
‫آندره!
‫شوهرم,
‫دوستت دارم,
‫سربازا! پیش‌فنگ!
‫کاخ تویلری
‫در ۱۳ ژوئیه ۱۷۸۹،
‫بعد از اینکه اعضای گرسنه مردم
‫به هنگ رویال آلمان سنگ پرتاب کردن، آشوب درگرفت,
‫سربازا!
‫نیروها به سمت غیرنظامیان آتیش گشودن,
‫قبلاً بهتون گفتم,
‫قلب آزاده,
‫گفتم که هر انسانی تو قلبش آزادی‌ای داره
‫که هیچ‌کس نمی‌تونه صاحبش بشه یا به بردگی بگیره,
‫حالا، می‌خوام یه اشتباه تو حرفمو اصلاح کنم,
‫فقط قلب نیست که لایق آزادیه!
‫هر آدمی، از هر نوک انگشت تا هر تار مو،
‫در برابر خدا برابره و باید آزاد باشه,
‫حالا، ما شهروندان فرانسه
‫زیر پرچم آزادی، برابری و برادری موضع قهرمانانه‌ای گرفتیم,
‫من همینجا از عنوان کنتس خودم
‫و تمام زمین‌هایی که در اختیار دارم چشم‌پوشی می‌کنم!
‫حالا، انتخابتونو بکنین!
‫آیا ابزار دست اشراف میشین که به مردم حمله می‌کنه؟
‫یا از آزادی‌تون استفاده می‌کنین
‫و به توده‌های مردم تو این جنبش باشکوه جدید می‌پیوندین؟
‫ک… کاپیتان!
‫معلومه که با شماییم، کاپیتان!
‫زنده باد کاپیتان!
‫زنده باد فرانسه!
‫حالا، سربازای شجاع من,
‫بیاین کنار مردم برای خیر ملت بجنگیم!
‫تاریخ نه توسط یه قهرمان تنها یا یه ژنرال
‫بلکه توسط ما به عنوان شهروند ساخته میشه!
‫ما قهرمانای گمنام ملت خواهیم بود!
‫به سمت باغ تویلری هدف بگیرین!
‫حمله!
‫آندره, ‫ ‫هوم؟
‫بعد از تموم شدن نبرد برای عروسیمون آماده شو,
‫بدرود,
‫بدرود با تمام اون محدودیت‌های قدیمی
‫و روزایی که دوستشون داشتم!
‫گارد فرانسه!
‫پیشروی!
‫آتیش!
‫گارد فرانسه طرف ماست؟
‫نه گارد فرانسه!
‫اسکار…
‫آتیش!
‫صفو نشکنین,
‫به جلو!
‫حالا، پخش شین!
‫از شهروندا محافظت کنین و دشمنو محاصره کنین!
‫نذارین پیشروی کنن!
‫یه زن فرمانده‌شونه, از هم می‌پاشن!
‫سگ‌های اشرافیت,
‫کاپیتان ما رو دست کم نگیرین!
‫زنده باد گارد فرانسه!
‫بیاین از گارد فرانسه حمایت کنیم!
‫آتیش!
‫آماده!
‫آتیش!
‫ژان… ژان!
‫ژان!
‫آماده!
‫اسکار!
‫آندره!
‫آتیش!
‫آندره!
‫لعنتی,
‫آتیش!
‫لعنت بهشون, عقب‌نشینی!
‫به سمت شان دو مارس عقب‌نشینی کنین!
‫طاقت بیار! خوب میشی!
‫بـ… برگرد سر پستت,
‫حرف نزن,
‫چرا… کاپیتان باید
‫میدون… نبردو ترک کنه؟
‫حرف نزن!
‫آندره,
‫اول جلوی خونریزی رو بگیریم,
‫چ… چشمات,
‫چی؟
‫و…
‫دماغت,
‫آه، آره, لبات,
‫نمی‌تونی… ببینی؟
‫از کی اینجوری شدی، آندره؟
‫کی؟! ‫ ‫کاپیتان!
‫چرا… چرا بهم نگفتی؟!
‫چرا باهام اومدی؟!
‫تو… تو احمق لعنتی!
‫آندره…
‫اسکار…
‫آه…
‫آه!
‫چشمای آبی تو,
‫اونا شبیه
‫چشمای پگاسوس هستن,
‫و مثل بال‌های هیجان‌انگیزش،
‫موی طلایی تو تو باد موج می‌زنه,
‫تو باد…
‫آندره,
‫نه… نرو!
‫منو تنها نذار!
‫منو اینجا تنها نذار!
‫آندره!
‫۱۴ ژوئیه ۱۷۸۹,
‫این روز، که تو تمام دنیا مشهور شد،
‫درست مثل روز قبلش شروع شد,
‫آسمون صاف, گرم,
‫سربازا,
‫توپ‌های باستیل همه‌شون به سمت خیابونای پاریس نشونه رفتن,
‫با خشمی که تو قلبشون شعله‌ور شده،
‫شهروندا دارن به باستیل نزدیک میشن,
‫بیاین بهشون ملحق شیم!
‫بیاین باهاشون بجنگیم!
‫داریم میریم، آندره,
‫آماده‌ای؟
‫یه… یه لحظه، لطفاً,
‫معذرت می‌خوام,
‫به سمت باستیل!
‫باز کنین! ‫ ‫سلاح‌ها رو تحویل بدین!
‫سلاح‌ها رو!
‫فرمانده، دستوراتمون چیه؟
‫شهروندا فقط یه عده اراذل و اوباش پر سر و صدا هستن, حریف ما نمیشن,
‫آماده آتیش!
‫آتیش!
‫به زخمیا کمک کنین!
‫چرا دارن تیراندازی می‌کنن؟
‫نجات پیدا کردیم!
‫گارد فرانسه!
‫آماده!
‫آتیش!
‫حالا وقتشه ‫که ما رو از زنجیر آزاد کنن
‫به اندازه کافی درد کشیدیم ‫از فشار شکسته شدیم
‫به نظر خیلی بلند و سخت می‌رسید ‫شکستن دیوارها…
‫دقیق خورد!
‫گلوله‌های بعدیو آماده کنین! با یه حمله کارشو تموم می‌کنیم!
‫شهروندا!
‫گاری‌های پر از کاه رو آتیش بزنین!
‫زیر پوشش دود به پل متحرک حمله کنین!
‫آلن! به تیراندازی ادامه بده! توپچیا رو هدف بگیر!
‫پیر!
‫سربازا رو رهبری کن تا به شهروندا برای پایین آوردن پل متحرک کمک کنن!
‫ما به ساختمون یورش می‌بریم!
‫درسته! به تیراندازی ادامه بدین!
‫وقتی شهروندا داخل شدن، همگی آتیش پشتیبانی بدین!
‫ا… افسر فرمانده‌شون!
‫اونو هدف بگیرین!
‫دلسرد نشین!
‫لا سال، توپ‌ها رو بیار جلو تا دروازه رو منفجر کنیم!
‫کاپیتان!
‫آتیش! منتظر چی هستین؟
‫کاپیتان!
‫ ‫کاپیتان!
‫آلن… بازوت…
‫به… جنگیدن… ادامه بده…
‫تیراندازی رو… متوقف نکن…
‫فقط یه کم دیگه…
‫و باستیل… سقوط می‌کنه,
‫بله، کاپیتان! ‫ ‫بله، کاپیتان!
‫آن…
‫آن… آندره من…
‫درد… داشت؟
‫دستتو بده، آندره,
‫نذار شجاعتمو از دست بدم…
‫کاپیتان… کاپیتان!
‫منو بذار زمین، آلن,
‫می‌تونی پشت خط مقدم درمان بشی,
‫ازت می‌خوام…
‫خواهش می‌کنم… منو بذار زمین,
‫آندره…
‫منتظر… منه,
‫حس آرامش دارم,
‫حقیقت خودمو دنبال کردم,
‫بدون حتی یه لحظه پشیمونی زندگی کردم,
‫چون عشقو شناختم,
‫ک… کاپیتان!
‫یه پرچم سفید بالای باستیل!
‫بالاخره… سقوط کرد!
‫فرانسه محبوبم,
‫مردم شجاع و باشکوه فرانسه,
‫آزادی، برابری و برادری,
‫باشد که این آرمان‌های ارزشمند
‫برای همیشه سنگ بنای بشریت باقی بمونن,
‫زنده…
‫باد فرانسه…
‫کاپیتان!
‫ ‫کاپیتان!
‫موفق شدیم! ‫ ‫هورا!
‫پیروزی!
‫۱۴ ژوئیه ۱۷۸۹: سقوط باستیل
‫اون لحظه شروع فصل جدیدی تو تاریخ بود,
‫۲۶ اوت ۱۷۸۹: اعلامیه حقوق بشر و شهروند
‫این اعلامیه، که به آزادی و برابری همه مردم احترام می‌ذاشت،
‫به یه بنای یادبود ماندگار تو تاریخ بشر تبدیل شد,
‫۵ اکتبر ۱۷۸۹: راهپیمایی اکتبر
‫زنان پاریسی که از کمبود مواد غذایی عصبانی بودن،
‫به سمت ورسای راهپیمایی کردن,
‫۶ اکتبر ۱۷۸۹
‫خانواده سلطنتی برای همیشه ورسای رو ترک کردن
‫و راهی کاخ تویلری تو پاریس شدن,
‫۲۰ ژوئن ۱۷۹۱: فرار به وارن
‫خانواده سلطنتی با کمک فون فرسن، در تلاش برای فرار از کشور شکست خوردن,
‫خشم بین شهروندا قوی‌تر شد,
‫۱۳ اوت ۱۷۹۲
‫اختیارات سلطنتی لغو شد,
‫خانواده سلطنتی تو برج تَمپْل زندانی شدن,
‫۲۱ سپتامبر ۱۷۹۲: الغای سلطنت
‫لویی شونزدهم از سلطنت کناره‌گیری کرد، و فرانسه جمهوری اعلام شد,
‫۲۱ ژانویه ۱۷۹۳
‫لویی شونزدهم اعدام شد,
‫۱ اوت ۱۷۹۳
‫ماری آنتوانت از بچه‌هاش جدا شد
‫و به کُنسیرژُری منتقل شد,
‫۱۶ اکتبر ۱۷۹۳
‫ماری آنتوانت اعدام شد,
‫۲۰ ژوئن ۱۸۱۰
‫هانس اکسل فون فرسن توسط یه جمعیت خشمگین تو کشورش سوئد کشته شد,
‫وفادار به قولش به ماری آنتوانت، هرگز ازدواج نکرد,
‫انقلاب فرانسه،
‫که با سقوط باستیل در ۱۴ ژوئیه ۱۷۸۹ شروع شد،
‫به دوران وحشت منجر شد،
‫که پس از کودتای ناپلئون در ۹ نوامبر ۱۷۹۹ به پایان رسید,
‫این گل‌های رز در اون دوران پرآشوب زندگی کردن،
‫با قاطعیت اراده خودشونو دنبال کردن,
‫و اونا به زیبایی به شکوفه دادن ادامه میدن،
‫با سرزندگی و وقار,
‫رنگشون هرگز محو نمیشه،
‫غرق در نور گرم,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال