رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫هیس، هیس، هیس، هیس، هیس,
‫صبح شده؟
‫نه، بخواب,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫عجب آدم لاشی‌ایه,
‫پلاکت رو دیدم، عوضی,
‫‏50 بی‌تی8، از دست این لنزهای کوفتی
‫بی‌تی,,, چی گفتم؟
‫دفعۀ بعد گیرش میندازیم
‫بله؟
‫باشه، خودم رو می‌رسونم,
‫مایکی,
‫خب، خانم کول‌فیلد می‌گن که,,,
‫- منو متهم کرده, ‫- دیزی,
‫چیه؟ اون حرف‌هاشو زده، حالا نوبت منه,
‫- کوتاه بیا، سرجمع پنج‌تا کلمه هم نگفته, ‫- راستش، به‌نظرم نباید به زنی که,,,
‫توی محیط مدرسه از عبارت ‫«نافارغ» استفاده می‌کنه اعتماد کنیم,
‫اونم یه دبیر متخصص,
‫ایشون اذعان کردن ‫که دیزی ایشون رو هل داده,
‫- آخ! ‫- درد نداشت,
‫تو که نمی‌تونی بگی درد داشت یا نه,
‫یعنی چی که هل داد؟
‫به‌طور فیزیکی، ‫روبه‌روی کلاس دو دستی هلش داده,
‫- راست می‌گه؟ ‫- نخیرم,
‫سعی کردم دستشویی برم ‫که حق انسانی منه،
‫اونم با بدن زشت خودش سد راهم شد,
‫خودتون برین از هرکی که می‌خواین ‫توی کلاس بپرسین، از بیلی بپرسین,
‫همه‌شون بهتون می‌گن که من ‫سه‌بار با احترام ازش درخواست کردم,
‫واقعاً گفتش که نمی‌تونم برم!
‫خب باید چیکار می‌کردم؟
‫می‌خوای همین‌جا روی صندلی بشاشم؟
‫- خب دیگه! ‫- بعد تو میای تمیزش می‌کنی؟
‫در ضمن، من هلش ندادم,
‫هل دادن این شکلیه: «پتیاره، بکش کنار!»
‫- هی! ‫- هی!
‫من اینجوری کردم:
‫«می‌شه اون بدن چندشت رو ببری کنار، لطفاً؟»
‫به کیر نداشته‌م,
‫ماریا، من واقعاً متأسفم,
‫حالا تعلیقه یا,,,
‫واسه درگیری فیزیکی با معلم,,,
‫از مدرسه اخراج می‌شه,
‫می‌رم یه سری بهش بزنم,
‫نه، خودم می‌رم، تو بمون,
‫متأسفم، دن,
‫می‌دونم همین‌جوریش هم کلی بدبختی دارین,
‫ببین,,, کاری از دست‌مون ساخته‌ست؟
‫خدمات عام‌المنفعه، نامۀ عذرخواهی؟
‫می‌تونم کلیه‌امو بهتون اهدا کنم؟
‫چون شهریۀ «سنت مری»,,,
‫شاید بتونم تحت شرایط موجود،
‫با خانم کول‌فیلد یه صحبتی بکنم،
‫و اگه خودش تمایلی داشته باشه، ‫که البته بعید می‌دونم،
‫شاید بشه اخراج دیزی رو,,,
‫به تعلیق دو هفته‌ای تغییر داد,
‫خیلی ممنون,
‫هنوز با ایشون صحبت نکردم,
‫تا الانش هم خیلی به دیزی فرصت دادیم,
‫این دیگه آخریشه,
‫با اون تراپیستی که پیشنهاد دادم تماس گرفتین؟
‫نمی‌دونم چه غلطی باید بکنیم,
‫بیخیال، وسط خیابون راه نرو!
‫شوخیت گرفته؟
‫به‌نظرت بفرستیمش ‫یکی از اون مدارس نظامی؟
‫فقط از این بدم میاد که ببینم ‫یکی داره سرش داد می‌زنه,
‫ماریا گفت اگه با مشاور صحبت کنه،
‫می‌تونه جای اخراج، تعلیقش کنه,
‫خیلی‌خب، پس باید همین کارو کنیم,
‫ولی چطوری راضیش کنیم؟
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- هی!
‫یـوهـو!
‫هی,
‫هی، آهای!
‫کِی این مسخره‌بازی‌تون تموم می‌شه؟
‫تا ساعت 6 هستیم,
‫صدا به صدا نمی‌رسه!
‫من راستش کاره‌ای نیستم,
‫می‌شه کمتر صدا بدین؟
‫راستش,,, فکر نکنم,
‫از این بهتر نمی‌شد, ‫حالا چیکار کنیم؟
‫چرا نیشت بازه، مشنگ؟
‫گندش بزنن
‫- دیر کردی, ‫- و حالا,,,
‫هیس,
‫انجمن نمایش‌های فوق‌العادۀ خانم مولر,
‫هیس,
‫از بین این بچه‌ها یه ستاره هم بیرون نمیاد,
‫من وقتی عصبانی می‌شم، ‫پایکوبی میکنم تا از یادم بره,
‫من وقتی عصبانی‌ام، ‫سه‌تا نفس عمیق می‌کشم و,,,
‫به مامانم می‌گم: «عصبانی‌ام,»
‫من وقتی عصبانی‌ام، ‫فوتبال بازی می‌کنم چون حال میده,
‫اگه قراره فقط خودم تماشا کنم،
‫می‌شه یه چیز دیگه بذارم؟
‫- منم دارم می‌بینم, ‫- دارم نگاه می‌کنم,
‫خب,,,
‫این سریال‌های جنایی ناراحت کننده‌ان,
‫امروز توی جوئل خانم پروت رو دیدم,
‫پیشنهاد داد یه نگاهی ‫به آهنگ‌های «آدری» بندازی,
‫امسال توی آزمون ‫نمایش موزیکال شرکت نمی‌کنم,
‫چرا؟
‫چون کسشعره,
‫- هی! ‫- هی!
‫- شاید حالا نظرت عوض شد, ‫- عوض نمی‌شه,
‫هرکی رو می‌بینی که ‫نباید سوار کنی، خنگ خدا,
‫بخشکی شانس، ‫جلسۀ فردامون با وکیل,,,
‫درست وسط شیفت کاریمه,
‫می‌تونیم عقب بندازیمش,
‫نه، نه, دیگه بیشتر از این نه,
‫می‌تونه به خودمون زمان بیشتری بده,
‫که چی بشه؟
‫ببینیم واقعاً می‌خوایم,,,
‫شکایت رو پیگیری کنیم یا نه,
‫چرا نباید بخوایم,,,
‫واو,
‫اگه تو نمی‌خوای این کارو کنی,,,
‫هوم؟
‫اگه دلت با این کار نیست، ‫همین الان بهم بگو,
‫بهش زنگ می‌زنم می‌گم,
‫دن,
‫به ماشین‌ها راه بده,
‫هی، مایکی, من باید برم,,,
‫برمی‌گردم,
‫- سلام، جیم, ‫- سلام، عزیزم,
‫الو، ببخشید یکم اینجا شلوغه,
‫خیلی‌خب، خبرها دست‌مون رسید، ‫دستت درد نکنه,
‫چی؟ چی؟
‫- آرون؟ ‫- چی؟
‫- هی، آرون؟ ‫- صدامو می‌شنوی؟
‫- نمی‌تونی یهو ول کنی بری! ‫- وایسا و تماشا کن، حیوون وحشی,
‫- ,,,اون شهادت‌نامه, ‫- هی، کوری مگه؟
‫حواست باشه کجا می‌ری,
‫می‌شه دکمۀ,,,
‫- الو؟ ‫- صدامو داری؟
‫هی، احمق، از وسط جادو برو کنار!
‫کُندذهنی مگه؟
‫نمی‌فهمی چی می‌گم؟
‫آره، همین‌جوری توهین کن، پفیوز,
‫حالا شد,
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫- می‌خوای پیاده شی؟ ‫- چه گهی می‌خـ,,,
‫- اون با من, ‫- چه غلطی می‌کنی؟
‫خفه شو، بس کن، بس کن، فقط بس کن!
‫خب، می‌رم پاکش کنم,
‫دیدی چیکار کرد؟
‫دیدی؟ فیلم گرفتی؟
‫امروز روز آخرته، دیوث,
‫حالا باید بری یه جای دیگه حمالی کنی,
‫رفیق,
‫هی، هی,
‫سلام,
‫به کمکت نیاز دارم,
‫گندش بزنن,
‫بیا دیگه,
‫این,,, این دیگه چیه؟
‫راه رستگاریت,
‫شوخی می‌کنم, ‫داریم یه نمایشی رو تمرین می‌کنیم,
‫همگی، ایشون,,,
‫دن هستم,
‫دن قراره جای آرون بازی کنه,
‫جای هرکسی رو می‌شه پر کرد,
‫بیا همین‌جا بشین، عزیز,
‫- نه، من,,, ‫- بیا دیگه,
‫من,,, من بازیگر نیستم,
‫سواد که داری؟
‫ازش تست گرفتی؟
‫تک‌گویی‌ای نداری ببینیم؟
‫یه کاری که کلاسیک باشه,
‫من بهتره که,,,
‫کجا؟ کسی منتظرته؟
‫بگیر بشین، ‫یه یک ساعتی رو نقش بازی کن،
‫- بعدش هم می‌تونی,,, ‫- آره,
‫بری سراغ زندگیت,
‫« دیالوگ‌های رومئو و ژولیت ‫برگرفته از برگردانِ علاءالدین پازارگادی »
‫- بزنیدشان! ‫- کتک‌شان بزنید!
‫احمق‌ها جدا شوید، ‫شمشیرها را غلاف کنید,
‫نمی‌دانید چه می‌کنید,
‫آرامش؟ من از این کلمه و,,,
‫لوشان، تا همین‌جا, ‫خودت می‌دونی دیگه,
‫جهنم و تمام مونتاگوها بیزارم,
‫- آه,,, ‫- اوه!
‫و لرد کپیولت وارد می‌شود, ‫(کپیولت: پدر ژولیت)
‫اینجا رو باید بخونی,
‫اینه,
‫- این سر و صدا,,, ‫- بلندتر,
‫یادت باشه، جوری که کل سالن بشنون,
‫این سر و صدا برای چیست؟
‫شمشیر بلند مرا بیاورید، آهای!
‫خیلی‌خب,
‫خداوکیلی؟
‫سخت‌ترین قسمت درست ادا کردن دیالوگ اوله!
‫بعدش رو دور میفتی,
‫- گوشی‌ها خاموش، خدایا! ‫- گوشی‌ها رو روی بی‌صدا بذارید، لطفاً,
‫- سلام، خانم, ‫- سلام، عزیزم,
‫چطور,,, چطور پیش رفت؟
‫تازه تموم شد,
‫تاریخ شهادت‌نامه تعیین شد، ‫‏12ام ماه آینده‌ست,
‫- صدامو داری؟ ‫- آره,
‫چه خبر خوبی,
‫کجایی؟
‫اینجا دیگه کارمون تمومه,
‫هی، هستی یا نه؟
‫مایکی بود؟
‫توی راه یه بطری شامپاین می‌گیرم,
‫و پایان پر‌دۀ دوم,
‫خدایا، چطور هنوز انقدر عقبیم؟
‫خیلی‌خب، پردۀ سوم هم واسه فردا, ‫لطفاً همه سروقت بیاین,
‫به جمع ما خوش اومدی، قربان,
‫- کارت امروز خوب بود، دنیل, ‫- من فکر نکنم دیگه,,,
‫خب، زمان تمرین، ‫ما شب‌ها و آخرهفته‌ها تمرین می‌کنیم،
‫چون اینجا همه سرکار می‌رن,
‫امیدوارم بهت گفته باشن اینجا پولی نیست,
‫- خب، منم نمی‌خوام,,, ‫- در واقع,,,
‫تهش ضرره,
‫خانواده‌ای داری؟ ‫اگه نداشته باشی بهتره,
‫فقط اومدم امشب کمک‌تون کنم,
‫منم سه سال پیش همین حرف رو زدم,
‫دوست داری مسئول نورپردازی باشی؟
‫گفتم شانسم رو امتحان کنم,
‫- از آشناییت خوشوقتم، دِیو, ‫- وسایل روی صحنۀ بقیه,
‫فقط یه شمشیر پلاستیکیه, ‫من که,,,
‫چه ربطی داره؟ ‫کاری به پلاستیکی بودنش نداریم,
‫نباید به وسایل صحنۀ بقیه دست بزنی,
‫نباید با وسایل بازی کنی,
‫باشه، باشه,
‫شمشیر بلند مرا بیاورید، آهای!
‫آهای، های!
‫های های,
‫- بازم می‌خوای؟ ‫- نه، حالم به‌هم می‌خوره,
‫نمی‌دونم چطوری اینو می‌خورن,
‫جیم گفت,,, قبل از جلسۀ شهادت‌نامه،
‫باید چند جلسه واسه آمادگی بریم,,,
‫تا هر سؤالِ احتمالی رو مرور کنیم,
‫منم باید شهادت بدم؟
‫شهادت همه‌مون رو می‌شنون,
‫- این شد یه چیزی, ‫- تو نیازی نیست چیزی بگی,
‫ببین، ببین, ‫ما فقط کافیه که راستش رو بگیم,
‫دل تو دلم نیست، کیری آماده‌ام,
‫- هی, ‫- ادبت کجا رفته!
‫دیگه صبرم سر اومده، ‫حق بیرون رفتن نداری,
‫از قبل هم نداشتم,
‫پس تا 18 سالگیت همین آشه و همین کاسه,
‫یه کت و شلوار زنونه برام می‌خرین؟
‫فکر نکنم لباسِ مناسبی واسه دادگاه داشته باشم,
‫لباسی که توی مراسم جی‌جی پوشیدی چی؟
‫نه، اون جای اینکه ‫نشون بده چه سلیطه‌ای‌ام،
‫منو یه دخترِ غم‌زده نشون می‌ده,
‫- هی، هی, ‫- بیخیال,
‫یالا، بده‌ش من,
‫یه قلپ بیشتر نمی‌خواستم,
‫می‌دونم باهاش چجوری صحبت کنم,
‫بهش می‌گم: «بسه دیگه، منو نگاه کن,»
‫باشه، عزیزم,
‫بیا تو,
‫- شب بخیر، عزیزم, ‫- شب بخیر,
‫می‌گم,,, نمایش «رومئو و ژولیت» رو بلدی؟
‫«دو خاندانی که هردو ‫از لحاظ شأن و مقام هم‌تراز بودند،
‫در شهر ورونا ‫که نمایش ما در آن برگزار می‌شود،
‫کینه‌های خود را به فتنه‌های تازه‌ای کشانده،
‫و خونی که در آن به زمین می‌ریزد، ‫دستان پاکی را آلوده می‌سازد,»
‫«سرنوشت این بود که نطفۀ دو عاشق،
‫که سرنوشت‌شان بر ستارگان حک شده بود، ‫در این دو خاندان کینه‌توز بسته شود،
‫وقایع ناگوار و رقت‌انگیزی رخ داده،
‫و به مرگ آنها منتهی گردیده، ‫و به مجادلۀ پدرانشان پایان بخشد,»
‫واو!
‫باید واسه انگلیسی پیشرفته یاد می‌گرفتیم,
‫من تابحال ندیدمش,
‫واقعاً؟ فیلمش شاهکاره,
‫قدیمیه، ولی می‌دونی، خوبه,
‫[شبح اُپرا]
‫لئوناردو دی‌کاپریو الان دیگه ‫زمین تا آسمون با اینجا فرق داره,
‫خیلی جَوون‌ان,
‫همسن و سال خودم‌ان,
‫سلام,
‫بهت که گفتم پسره خیلی خودشیفته‌ست,
‫بابا,
‫احتمالاً جامعه‌ستیزی چیزیه,
‫وقتی بقیه خمیازه می‌کشن ‫دهنش تکون هم نمی‌خوره,
‫آخرش چی شد؟
‫نمی‌دونی؟
‫می‌دونم که به هم می‌رسن,
‫توی مقدمه که بهت گفتم,
‫بذار کمکت کنم,
‫اسمش «تراژدی»ـه,
‫اوه، آره, ‫درصد کمی هم نیست!
‫یعنی از هر 10 نفر یکی‌شون,
‫می‌شه صداشو قطع کنی؟
‫بلد نیستم,
‫بابا، اینجا واسه بچه‌هاست,
‫دیزی، لطفاً بیا داخل,
‫منم نیازه بیام؟
‫بعضی از والدین میان, ‫بستگی به خودتون داره,
‫یه ساعت دیگه برمی‌گردم,
‫مثل جزیرۀ اسباب‌بازی‌های ناهمگونه، نه؟
‫تکون بده، تکون بده، تکون بده، تکون بده,
‫تکون بده، تکون بده,
‫واقعاً آدم‌های خوبی‌ان, ‫من تنها دیوث گروه‌ام,
‫ولی شبیه دیوث‌ها نیستی,
‫نگفتم بازیگر خوبی هستی!
‫چیزی نمونده بود باورم بشه,
‫چند وقته که,,,
‫نمایش کوتاه کار می‌کنین؟
‫یه چند سالی می‌شه,
‫قبلاً به صورت حرفه‌ای این کارو می‌کردم،
‫ولی وقتی برگشتم زادگاهم ‫نمی‌خواستم کنار بذارمش,
‫همه‌ش شکسپیر نیست، می‌دونی,
‫خب,,, موفق باشی,
‫هی، دن, می‌دونی چرا خواستم بهم کمک کنی؟
‫چون به قول خودت سواد دارم,
‫حس کردم می‌خوای واسه یه مدتی,,,
‫این فرصت رو داشته باشی ‫که کسِ دیگه‌ای باشی,
‫چطور بود؟
‫گفت اگه بخوام می‌تونیم,,,
‫کلِ اون یه ساعت رو ساکت بشینیم,
‫شرط می‌بندم کسی تابحال این کارو نکرده بود,
‫ولی دفعۀ بعد باید باهاش صحبت کنی,
‫نخیرم,
‫واسه هر جلسه 150 دلار هزینه می‌کنیم,
‫- خدایی؟ ‫- بله,
‫- خب دیگه پول نده, ‫- دست ما نیست,
‫به‌نظر من که دارین پول‌تون رو دور می‌ریزین,
‫راستی یه چیزی برات کشیدم,
‫رفیقم، آناستازیا، رو می‌شناسی؟
‫کلِ خانواده‌شون باهم تراپی می‌رن,
‫می‌گه خفّت‌باره ولی کمک‌شون می‌کنه,
‫می‌گه گروهی می‌رن،
‫و باهم راجع‌به احساسات‌شون صحبت می‌کنن,
‫چون فقط مشکل از اون نیست,
‫داره چیکار می‌کنه؟
‫بابا؟
‫بابا!
‫این چه کاریه؟ چیکار می‌کنی؟
‫هوم دیپو تخفیف پایان فصلی گذاشته بود,
‫گفتم چه خوب می‌شه اگه یه باغچه بزنیم,
‫الان که اینجا چیزی نمی‌تونی بکاری,
‫به ماه نکشیده یخ می‌زنه,
‫پس یه ماه حیاط‌مون قشنگ می‌شه,
‫نه، نه، نه، نه، نه, ‫این کارو نمی‌کنیم,
‫- دن! ‫- نه، قبلش ازم نپرسیدی,
‫نمی‌دونستم باید اجازه بگیرم,
‫- آره, ‫- بابا، نه, به‌نظرم کار قشنگیه,
‫- نه, ‫- مامان، کار خوبی کردی,
‫می‌دونی,,, دوست ندارم دائم چشمم بهش بخوره,
‫اگه چندتا گل وحشی بکاریم,,,
‫- از اونجا گم شو بیرون! ‫- دن!
‫حالا واسه خودت می‌ری؟
‫عزیزم، اشکالی نداره,
‫نه، سرتاپا اشکالـه!
‫دیزی,
‫دست‌تون رو روی دیافراگم بذارین و,,,
‫با دم و بازدم انبساط خودتون رو حس کنین,
‫دن، خوش اومدی,
‫نظرت چیه دراز بکشی؟ ‫داریم باهم تمرین تنفس می‌کنیم,
‫- دم و بازدم, ‫- خودشه,
‫دم و,,,
‫و برای بازدم، همگی باهم,,,
‫یه آهِ بزرگ و دسته‌جمعی می‌کشیم,
‫شروع کنین,
‫خیلی‌خب، فقط برقصین، فقط برقصید,
‫به ظاهرتون فکر نکنین,
‫خنگ، سکسی یا احمق به‌نظر بیاین,
‫کی اهمیت می‌ده؟
‫فقط واسه بیان احساس‌تون ‫از بدن‌تون استفاده کنین,
‫یالا، دن, بیشتر!
‫بیشتر,,, تکون بده,
‫خوبه، خیلی‌خب,
‫بخشی از شغل‌مون به عنوان ‫یه بازیگر داشتن هوش هیجانیه،
‫اینکه بتونیم احساسات افراد رو شناسایی کنیم،
‫بذاریم اون احساسات ما رو متأثر کنن،
‫و همچنین بتونیم ‫احساسات خودمون رو بیان کنیم، خب؟
‫اسم این تمرین «سؤالات تحریک‌آمیز»ـه,
‫اوه، من عاشقشم,
‫و دوتا داوطلب می‌خوام,
‫لوشان و,,, دن,
‫لطفاً اینجا وایسین ‫که روبه‌روی هم‌بازی‌تون باشین,
‫خب، هم‌بازی‌تون همۀ زندگی‌تونه,
‫اونا اکسیژن شمان، ‫و کسِ دیگه‌ای جز اونا وجود نداره,
‫- به من نگاه نکن, ‫- به اون نگاه نکن,
‫خیلی‌خب، دن، قراره در ابتدا,,,
‫از لوشان سؤالی بپرسی,,,
‫که توی واقعیت محاله بپرسی،
‫سؤالی که به قصد تحریک احساساتش باشه، خب؟
‫و زمانی که دیدی ‫یک احساسی درونش اوج گرفته،
‫با توصیف چیزی که می‌بینی ‫این رو براش شرح می‌دی,
‫مثلاً چطوری؟
‫مثلاً می‌گی: «عصبانی‌ای!» ‫البته اگه عصبانی باشه,
‫واضح بود؟
‫از پسش برمیام, ‫می‌تونی باهام رُک باشی,
‫- مطمئن نیستم که بتونم, ‫- منو نگاه نکن، خب؟
‫- به اون نگاه نکن، منو ببین, ‫- خیلی‌خب,
‫خیلی‌هامون با سرکوب احساسات‌مون ‫به زندگی ادامه می‌دیم،
‫چون بیرون از اینجا، ‫برامون دردسرسازن,
‫ولی اینجا توی مکان امنی هستیم,
‫و می‌تونیم در جهت خوبی ‫از این احساسات استفاده کنیم,
‫پس قراره,,,
‫یه سؤال تحریک‌آمیز بپرسی,
‫از مایکل جوردن خوشت میاد؟
‫- الان چیکار,,, ‫- احساساتش رو بگو,
‫- نمی‌دونم این چه احساسیه, ‫- ناامیدی,
‫- ناامید شده بودم, ‫- ببین، خیلی‌خب,
‫- منم دیدم, ‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب، باهمدیگه،
‫این یه سؤال تحریک‌آمیز بود؟
‫- نه، نه، نه, ‫- ضعیف بود، ضعیف,
‫خیلی‌خب، لوشان, نوبت توئه,
‫خیلی‌خب,
‫وقتی خودارضایی می‌کنی، ‫به این فکر می‌کنی که,,,
‫نوک سینه‌هاتو بدی ‫طرف انقدر بخوره تا خون بیان؟
‫چی؟ نه! چی می‌گی,,,
‫- جواب نده, ‫- معذب شد,
‫- نباید جواب بدی, ‫- معذب شد,
‫دن، تکرار کن: «معذب شدم,»
‫معذب شدم,
‫آفرین,
‫هی، آفرین,
‫حالا یکم عمیق‌تر می‌شیم,
‫لوشان، ازت می‌خوام ‫سؤالات آسیب‌پذیرانه‌تری از دن بپرسی,
‫اوهوم,
‫تنهایی؟
‫تعجب کردی,
‫تکرار کن,
‫تعجب کردم,
‫دیدی؟
‫دیدی؟ این همون حقیقته,
‫آره,
‫- خودشه, ‫- هـو!
‫بیا بغلم,
‫دیزی,
‫برو پی کارت,
‫می‌خوای بریم چندتا توپ بزنیم؟
‫- داشتی؟ ‫- از اون ضربه‌های هوم‌ران بود,
‫آره، خودشه, کجا رفت؟
‫اون یکی هنوز پشتته,
‫اوه، زدم ولی نرفت,
‫- خیلی‌خب,,, ‫- خب، فقط,,,
‫به این حالت وایسا,
‫خودشه, آفرین,
‫چیه؟
‫- خوشحالی, ‫- باشه، خل‌وچل,
‫- بازم می‌زنی؟ ‫- آره,
‫- بیا باهم بزنیم, ‫- خیلی‌خب,
‫باید بهتون می‌گفتم, فقط واسه,,,
‫شهادت‌نامۀ اصلی لباس رسمی نیازه,
‫- نگفتم! ‫- اشکالی نداره,
‫یه جمعۀ معمولیه,
‫همسرم عاشق,,,
‫نمایش تغییر مد لباسه,
‫خب، روند کارمون به این شکله که,,,
‫یه مروری به اتفاقات،
‫پروسۀ شهادت و غیره می‌کنیم,
‫همچنین باهاتون سؤالاتی رو تمرین می‌کنم,,,
‫تا اون روز راحت‌تر باشین,
‫خوشبختانه فقط,,,
‫به یک الی دو مورد ‫از این جلسات نیاز داریم,
‫می‌دونم که قراره هزینۀ کمتری ‫واسه این جلسات کنین,
‫و منم وکیل گرونی‌ام,
‫اونم میاد؟ کریستین؟
‫نمی‌دونیم,
‫آیین دادرسی مدنی ایالت ایلینوی,,,
‫مانع حضورش نمی‌شه,
‫اگه تصمیم به شرکت بگیره، احتمالاً,,,
‫والدینش هم میان,
‫ردیفه پس,
‫این مدت براتون چطور گذشت؟
‫برام,,, دشوار بود,
‫بدتر از دشوار حتی,
‫می‌دونم شدنی نیست، ولی فقط ‫می‌خوام که دوباره خانواده‌مو داشته باشم,
‫تا همین‌جا کافیه، خانم مولر، ممنون,
‫تمومه, بی‌نظیر بود، بسیارعالی,
‫واضح و بدون پرخاشگری بود,
‫احساس زیرپوستی‌ای داشتین، ‫ولی تحت کنترل بود,
‫دیگه جونش رو ندارم,
‫کی می‌خواد نفر بعدی باشه؟
‫دیزی، خیلی‌خب,
‫خب,
‫دیزی، می‌شه بهم بگی,,,
‫اولین‌بار کِی کریستین هاتورن رو دیدی؟
‫روز شکرگزاری بود,
‫شام رو باهم بودیم,
‫و چه رابطه‌ای با برادرت داشت؟
‫در پیچ و تاب یک رابطۀ عاشقانه بودن,
‫- ساده‌تر بگو, ‫- کریستین دوست‌دخترش بود,
‫آمم,,,
‫شما ادامه بدین,
‫من باید برم دستشویی,
‫- ادب سرش نمی‌شه! ‫- مهم نیست,
‫- اگه بخوای با خشونت جواب بدی,,, ‫- نه، اصلاً چی داری می‌گی؟
‫- این حرفت بی‌احترامیه! ‫- دیزی,
‫من پرخاشگری نمی‌کنم,
‫هی، چی شده؟
‫جوری حرف می‌زنه انگار تقصیر برایان بوده,
‫وکیل مدافعِ اونا هم همین کارو می‌کنن,
‫سعی می‌کنن از شرت خلاص شن,
‫- اگه پرخاشگرانه جواب بدی,,, ‫- تو داری پرخاشگرانه صحبت می‌کنی,
‫- واسه همینه داریم تمرین می‌کنیم, ‫- من حالت تدافعی نگرفتم,
‫دیزی,
‫باید عادت کنی ‫که خون‌سردیت رو حفظ کنی,
‫وقتی راجع‌به این قضیه صحبت می‌کنم ‫نمی‌تونم مثل ربات باشم,
‫نمی‌فهمم شما دوتا چطور می‌تونین!
‫می‌خواین این جلسه رو همین‌جا تموم کنیم؟
‫داریم پولش رو می‌دیم,
‫باید از زمان‌مون استفاده کنیم,
‫دن؟
‫- خیلی‌خب، پس,,, ‫- فکر می‌کنم واسه دیزی هم شده,,,
‫باید جلسه رو متوقف کنیم,
‫اگر با این دست ناقابل,,,
‫به این معبد مقدس بی‌حرمتی کنم، ‫گناهی بخشودنی مرتکب شده‌ام,
‫و تایلر، دستت رو به سمتش دراز کن,
‫لبانم چون دو زائر شرمسار،
‫حاضرند آن رفتار خشن را ‫با بوسه‌ای نرم جبران کنند,
‫ببخشید، دهنت بوی سیگار می‌ده,
‫- من حساسیت دارم, ‫- به بو؟
‫فقط ادامه بدین, ریتا، لطفاً,
‫ای زائر محترم، تو به دست خود ‫زیاده از حد ظلم روا می‌داری,
‫از زیبایی ادبیات لذت نمی‌بری؟
‫آره، کاش فقط می‌فهمیدم چی می‌گن,
‫منم همین‌طور,
‫چون شخص مقدس دستی دارد ‫که دست زائر می‌تواند آن را لمس کند،
‫زمانی که دست‌ها همدیگر را لمس کردند، ‫آنگاه حکم بوسۀ مقدسی را دارند,
‫چرا که لب‌های شخص مقدس ‫باید برای دعا به‌کار برود,
‫پس بگذار لب‌ها کار دست‌ها را کنند، ‫آنها دعا می‌کنند و تو اجابت کن,
‫و اینجا همدیگه رو می‌بوسین,
‫ببخشید، مسئول هماهنگی ‫صحنه‌های عاشقانه نداریم؟
‫- توی اتحادیه همیشه یکی داشتیم, ‫- مسئول هماهنگیِ چی؟
‫مثل طراح سکانس‌های رزمیه،
‫ولی واسه روابط فیزیکی,
‫- به گوشم هم نخورده بود, ‫- جای تعجبی هم نداره,
‫توی مجلۀ تامیز راجع‌بهش خوندم,
‫نیازی به اون نداریم, ‫خودمون از پسش برمیایم,
‫خب,,, استاندارد صنعت هنره,
‫شاید زمانی که تو یه بازیگر ‫حرفه‌ای بودی اینجوری نبود,
‫قراره طراح سکانس‌های رزمی بیاریم؟
‫- نه, ‫- نه,
‫تماشاچی‌ها ما رو می‌بینن,
‫ما بهشون یه نمایش واقعی رو مدیونیم,
‫من این کارو نمی‌کنم,
‫در ضمن,,,
‫حرف دلت رو بزن، تایلر,
‫هرچی که می‌خوای بگی، ‫اینجا یه مکان امنه,
‫فکر می‌کنم تفاوت سنی اینجا مشکل‌سازه,
‫کس دیگه‌ای هم هست ‫که به‌نظرش عجیب باشه,,,
‫که ژولیت همسن مامانمه؟
‫رومئو و ژولیت باید جَوون باشن,
‫- هدف اصلاً همینه! ‫- تایلر,,,
‫این‌ها بازیگرهایی‌ان که داریم,
‫این‌ها کسایی‌ان که تست داد,
‫و ریتا به‌خاطر توانایی بی‌نظیرش ‫توی خوانش، نقش ژولیت رو گرفت,
‫اون یه بازیگر فوق‌العاده ماهر و حرفه‌ایه,
‫که دیگه واسه این نقش پیره!
‫لاشی‌بازی درنمیارم,
‫بچه‌ها عجول و بی‌فکرن,
‫اگه ژولیت 50 سالش باشه,,,
‫این دیگه اون داستان نمی‌شه,
‫فکر می‌کردم اینجا قراره باهم صادق باشیم,
‫- اوه! ‫- ریتا!
‫خدای من!
‫- خدا لعنتت کنه, ‫- آخ!
‫تایلر، تایلر، گندش بزنن,
‫من واقعاً متأسفم,
‫دیگه این اتفاق نمیفته, احتمالاً!
‫ماجرای جدید!
‫دستت چطوره؟
‫می‌دونستی جَوون که بودیم،
‫توی تست بازیگری باید لب می‌گرفتیم؟
‫نمی‌دونی چندتا بازیگر بزرگ‌تر از خودم,,,
‫اون زبون چندش‌شون رو توی حلقم فرو کردن,
‫و همه‌ش هم روی صحنه نبود,
‫- من سنتی‌ام, ‫- منم همین‌طور,
‫و پیرم,
‫منم همین‌طور,
‫تمام زندگیم می‌خواستم ‫نقش ژولیت رو بازی کنم،
‫ولی هرگز,,, هرگز اونقدر ظریف نبودم,
‫هرگز اونقدر لاغر نبودم,
‫خب، همه‌ش نقش بازی کردنه دیگه، مگه نه؟
‫تازه‌شم، کارِت خوبه,
‫- تایلر, ‫- نه,
‫من مدیر برنامه دارم,
‫ریتا، می‌تونم باهات صحبت کنم؟
‫هی، بذار یه چیزی ازت بپرسم,
‫توی نمایش‌های مدرسه ‫چطور اون همه دیالوگ رو حفظ می‌کنی؟
‫هیچ‌وقت واسه اجرا دست‌پاچه نمی‌شی,
‫بابا، اولین سؤالی که ‫از یه بازیگر می‌پرسن,,,
‫اینه که چطور دیالوگ‌هاش رو حفظ می‌کنه,
‫حفظ دیالوگ‌ها قسمت آسون ماجراست,
‫قسمت سختش اون سفر عاطفی‌ایه که داری,
‫اینکه صادقانه توی ‫یه شرایط خیالی زندگی کنی،
‫و از اینجور چیزها,
‫اگه ریتم داشته باشه آسون‌تره,
‫اون‌وقت می‌تونی فکر کنی که یه آهنگه,
‫آثار شکسپیر هم ریتم دارن؟
‫بادا، بادا، بادا، بادا، بادا,
‫«دو خاندانی که هردو ‫از لحاظ شأن و مقام هم‌تراز بودند,»
‫به همین راحتی,
‫که این‌طور,
‫بادا، بادا، بادا، بادا، بادا,
‫- هی، مایک, ‫- چی شده؟
‫نه که شارون سؤالی بپرسه، ‫ولی اگه احیاناً پرسید،
‫می‌تونی بهش بگی که امشب ‫باهم بیرون رفتیم آبجو خوردیم؟
‫وکیل‌مون می‌خواد شهادتم رو مرور کنه،
‫و منم نمی‌خوام بهش بگم،
‫چون هربار که پیش وکیل برم ‫هزینۀ بیشتری واسه‌مون داره,
‫آه، رومئو کجاست؟
‫امروز او را ندیدی؟
‫بسیار خوشحالم که او در این غوغا نبود,
‫خانم، یک ساعت پیش از آنکه آفتاب,,,
‫اوه، وایسین,
‫اینجوری نمی‌شه,
‫لوشان، نمی‌تونی هم رومئو باشی و هم بن‌ولیو,
‫اینجوری صحنه‌هایی که ‫با پسرته رو نمی‌تونی اجرا کنی,
‫نه، نه, واسه اونم برنامه دارم,
‫داشته باش, ‫صبح بخیر، پسرعمو,
‫- آیا هنوز اوایل روز است؟ ‫- نه,
‫می‌شه به منم کلاه بدین؟
‫- سکوت رو رعایت کنین, ‫- دیالوگ رو بخون,
‫- توی اوج بودم, ‫- همون‌جوری بمون,
‫دیالوگ رو بگو,
‫این پدرم بود که با شتاب از اینجا دور شد؟
‫بانو، بانو جان,,,
‫اوه، ای داد بی‌داد,
‫کمک، کمک، بانوی من مرده,
‫- آه، چه روز اسفناکی, ‫- چه شده است؟
‫ای روز اندوه‌بار!
‫خدایا، فرزنم،
‫تنها امید زندگی‌ام، بیدار شو،
‫به من نگاه کن، ‫واِلّا باتو خواهم مُرد,
‫خیلی‌خب,
‫- دن، نوبت توئه, ‫- ببخشید,
‫بگذار او را ببینم,
‫مرده، افسوس, بدنش سرد شده,
‫خونش منجمد و اعضای بدنش سخت شده‌اند,
‫مدت‌هاست روح با لبان او وداع گفـ,,,
‫- گفته,,, ‫- گفته، گفته,,,
‫و مرگ چون یخبندان نابهنگامی,,,
‫- بر روی زیباترین گل تمام,,, ‫- اوه,
‫- صحرا و بوستان نشسته, ‫- آه، چه روز اسفناکی,
‫ای روزگار نکبت‌بار,
‫گِرگ، انقدر وسط دیالوگم نیا!
‫مرگی که او را درربوده،
‫زبان مرا هم بسته ‫و مانع سخنانم شده است,
‫خیلی‌خب، تا همین‌جا خوبه,
‫ریتم نمایش رو حسابی یاد گرفتی,
‫وقتی مثل آهنگ می‌خونیش ‫خیلی توی یادگیری کمک می‌کنه,
‫باشه، ولی حالا بیا واقعی اجرا کنیم، خب؟
‫بیا اینجا,
‫فرزند داری؟
‫چندتا؟
‫- دوتا, ‫- خیلی هم عالی,
‫می‌خوام اینی که بهت می‌گم رو تصور کنی, ‫چشم‌هاتو ببند,
‫فرض کن جسد بچه‌ت رو پیدا می‌کنی,
‫جسدش رو می‌بینی، ‫بچه‌ته ولی دیگه خودش نیست,
‫پوستش رو لمس می‌کنی و سرده,
‫سعی می‌کنی تکونش بدی تا بیدار شه، ‫ولی دست و پاش سفت و سخته,
‫برات مثل یه کابوسه,
‫می‌خوای بیدار شی ولی نمی‌تونی,
‫می‌تونی تصورش کنی؟
‫بی‌نظیره، عالیه,
‫خیلی‌خب، فردا دوباره تمرین می‌کنیم، خب؟
‫خب، همگی، می‌خوام برگردیم ‫به سکانس شخصیت پاریس,
‫می‌خوام اون قسمت رو حذف کنم,
‫- نه, ‫- لوشان، لوشان,
‫اگه انقدر دوست داری که ‫سکانس پاریس رو اجرا کنی، می‌دونی چیه؟
‫می‌تونی گوشه‌های صحنه اجراش کـ,,,
‫واقعاً می‌خوای قسمت پاریس ‫رو از نمایش حذف کنی؟
‫- آره، می‌خوام حذف کنم, ‫- نه، آخه,,,
‫- کسی بهش اهمیتی نمی‌ده, ‫- من بهش اهمیت می‌دم,
‫فقط بیخیالش شو,
‫عزیزم؟
‫[ریتا: لوشان می‌خواد راجع‌به ‫سرگذشت شخصیت‌هامون صحبت کنه]
‫بیا تو، دیزی,
‫دن، نظرت چیه توام بیای؟
‫دیزی خواست اگه می‌شه ‫سه‌تایی جلسه رو شروع کنیم,
‫به‌نظرم فکر خیلی خوبی بود,
‫تو مشکلی نداری، دن؟
‫خب، هفتۀ گذشته، ‫بیشتر زمان جلسه رو,,,
‫صرف صحبت راجع‌به برایان کردیم,
‫تجربۀ وحشتناکی,,,
‫برای یه خانواده‌ست,
‫- بابام راجع‌بهش حرفی نمی‌زنه, ‫- اصلاً این‌طور نیست,
‫خوب نیست که سر اتفاقی انقدر گیر کنیم,
‫اولش دیزی هم همین رو گفت,
‫ولی اخیراً بیشتر راجع‌بهش صحبت می‌کنه،
‫نه فقط در مورد مرگش، ‫بلکه توی زندگیش چطور آدمی بود,
‫دردناکه، می‌دونم,
‫- ولی در نهایت,,, ‫- بهت کمک می‌کنه، بابا,
‫ما جوری وانمود می‌کنیم ‫که انگار هرگز وجود نداشته,
‫نخیر، همیشه راجع‌بهش حرف می‌زنیم,
‫همین حرف زدنش هم,,,
‫- برای کلی هزینه‌بردار بوده, ‫- خدای من,,,
‫این دوتا ربطی به‌هم ندارن,
‫دیزی، نظرت چیه ‫با اون لحنی که باهم تمرین کردیم،
‫به پدرت بگی که چه حسی داری؟
‫من فقط,,,
‫حس می‌کنم که حق ندارم ناراحت باشم,
‫و همیشۀ خدا ناراحتم,
‫ولی اگه من یا مامان راجع‌بهش حرفی بزنیم,,,
‫می‌ترسم که کاسۀ صبرت ‫لبریز شه و ترک‌مون کنی,
‫دلم خیلی براش تنگ می‌شه,
‫و نمی‌دونم که احساس گناه می‌کنی ‫یا عصبانی‌ای,
‫نمی‌دونم که چه حسی داری,
‫خب دیگه، من باید برم به کارم برسم,
‫نمی‌تونم اینجا بمونم,,,
‫کار خودت رو بکن,
‫به اون کمک کن,
‫می‌دونستم اینجوری می‌شه,
‫- هی, ‫- چه‌خبر؟
‫پاتریک کارت داره,
‫از وسط جاده گم شو کنار!
‫- آره, ‫- وایسا، وایسا، وایسا,
‫این تویی، مگه نه؟
‫- وایسا! ‫- ببین، دن,,,
‫می‌دونم کم واسه خودت مشکل نداری,
‫- نه, واسه این کارم بهونه‌ای نمیارم, ‫- ولی ما دنبال شکایت و دادگاه نیستیم,
‫من نفروختمت,
‫یه نوجَوونی پستش کرد، ‫می‌خواست معروف شه,
‫- از دست این نسل, ‫- نه، تقصیر خودمه,
‫باید فوراً به خودت گزارش می‌دادم,
‫اصلاً نباید چنین اتفاقی میفتاد، ختم کلام,
‫این هم شنیدم که، ‫البته نه از طرف مایکی،
‫بعضی روزها زودتر می‌ری؟
‫خب,,, چیزی تا شهادت‌مون نمونده,
‫کدوم شهادت؟
‫واسه پسرش,
‫دارن از والدین اون دختره شکایت می‌کنن,
‫- بهتره یه مدت سر کار نیای, ‫- نمی‌تونم نیام,
‫ما هم نمی‌تونیم تو رو داشته باشیم، ‫الان دیگه باری هستی روی دوش‌مون,
‫من چیزیم نیست,
‫بفرما,
‫ای عشق من، ای همسر من،
‫مرگی که شهد,,,
‫مرگی که شهد نفس تو را مکیده است،
‫هرگز قدرتی نداشته ‫که زیبایی تو را زایل کند,
‫من در همین‌جا,,,
‫حالت خوبه، عزیزم؟
‫با کرم‌هایی که,,, نگو، خودم می‌گم,
‫- مونس تو هستند می‌مانم, ‫- مونس تو هستند می‌مانم,
‫ای چشمان من!
‫ای بازوان، آخرین وداع را به‌جای آرید, ‫و ای لبان،
‫که دروازه‌ها‌ی تنفس هستید، با بوسه‌های پاک، ‫مهر خود را به سودای بی‌موعدی مرگ بگذارید,
‫این را به سلامتی عشق خود می‌نوشم,
‫آه!
‫خب، خوبه، تا همین‌جا خوبه,
‫خیلی‌خب,
‫این چیست؟
‫یک جام که در دست عشق حقیقی من است؟
‫پس زهر موجب این مرگ نابهنگام شده است,
‫من لب‌هایت رو می‌بوسم,
‫شاید زهری روی آن مانده باشد,
‫لب‌هایت هنوز گرم است,
‫- داری می‌لرزی, ‫- پس من هم عجله کنم,
‫ای خنجر مهربان، این هم غلاف تو است,
‫همان‌جا بمان و بگذار بمیرم,
‫و بالاخره مُردن، خدا رو شکر,
‫خیلی‌خب، کارتون خوب بود, ‫همگی، کارتون حرف نداشت,
‫واقعاً خوب بود,
‫خب، لوشان و ریتا، ‫عالی بود، می‌تونین یه استراحتی کنین,
‫می‌ریم واسه صحنۀ بخشش والدین,
‫بازیگرهای کپیولت رو می‌خوام، درسته؟
‫پس گرگ، دن و,,, خانم موتا,,, نه، ‫وایسا ببینم, تو مُردی,
‫- اوه، خوبه, ‫- آره,
‫ولی کسی رو استخدام نکردیم که,,,
‫- به دیالوگ‌ها یه نگاهی بندازه, ‫- نه، نه، اون لوشان بود,
‫وای جدی؟ بیایین حذفش کنیم,,,
‫کجا وایسم؟ اینجا؟ یا,,,
‫یکم بالا, یکم بالا,
‫- میشه یه لحظه دست نگه دارین؟ ‫- آره، چی شده دن؟
‫چیزه,,, نمیشه این‌جوری تمومش کنیم,
‫ولی در واقع این پایانش نیست
‫- چون قراره,,, ‫- باید پاشن,
‫آهان,
‫اوه,
‫نمیشه که,
‫مگه ندیدی من مُردم؟
‫مسموم شدم, اونم خودکشی کرد,
‫خب آخه مسخره‌ست,
‫همه‌ش یه هفته‌ست همدیگه رو می‌شناسن,
‫-خب داستان اینه, یه کارِ کلاسیکه, ‫- احمقانه‌ست,
‫- رمانتیکـه, ‫- تراژدیـه,
‫- جوونن دیگه, ‫- قرار بود باشن,
‫- و عاشقـن, ‫- بیایین عوضش کنیم، باشه؟
‫می‌تونیم همچین کاری کنیم، درسته؟
‫داستانِ تخیلیه دیگه, می‌تونیم ‫هر تغییری خواستیم بدیم,
‫امکان نداره پایانِ رومئو و ژولیت رو ‫تغییر بدیم,
‫- چرا نداره؟ ‫- کارِ شکسپیـره,
‫کی براش مهمه؟
‫پسـ,,, پسـرم,,,
‫برایان
‫پارسال مُرد,
‫هفده سالش بود,
‫خودکشی کرد,
‫باید,,,
‫فقط,,,
‫خوشم اومد که عجیب نگاهم نکردین,
‫اون باباست؟
‫- خیلی‌خب، چیزه,,,, ‫- یه خبر بد,
‫لوشان,
‫و داره همه رو تحت تأثیر قرار میده
‫به شکلی قدرتمند,
‫آهان، آره، دقیقاً,
‫- می‌تونم انجامش بدم, ‫- تبریک میگم,
‫ممنون,
باشه، آم,,, بسیارخب
‫میشه همگی سرجاشون بشینن؟
‫یه نکته رو سریع بگم,
‫خب قراره تغییری توی بازیگرها بدیم,
‫- بازم؟ ‫- ایاگو,
‫لوشان پیشنهاد داده که,,,
‫اون قضیۀ کلاهه بی‌فایده‌ست,
‫قراره از نقش رومئو کناره‌گیری کنه
‫- و دن جایگزینش میشه, ‫- چـی؟!
‫- آره, ‫- آره,
‫اگه قرار بر تعویض بود
‫دوست داشتم در نظر گرفته بشم,
‫- منم همینطور, ‫- بانو مک‌بی,
‫نه، من به درد این نقش نمی‌خورم,
‫- خیلی پیرم, ‫- منم پیرم,
‫اتفاقاً به نظرم خیلی هم خوبی,
‫ببخشید، دن, ریتا گفت خودتم می‌خواستی,
‫آره,
‫بفرما, حالا,,,
‫منطقی به نظر میاد,
‫- بعداً می‌بینمت, ‫- کجا میری؟
‫میرم با مایکی آبجو بخورم,
‫دوباره؟
‫خب تو رابطه‌ش به مشکل خورده,
‫میشه منم برسونی؟
‫ وزلی کرین گفت اگه برم شهر دیدنش
‫بهم مثلثات یاد میده,
‫ولی تو که فعلاً تنبیه شدی,
‫گمونم اگه به خاطر ‫درسش باشه اشکالی نداره,
‫کجا قرار گذاشتین؟
‫کافه بازد, تو با مایکی کجا قرار داری؟
‫بارِ فاراگوت, کارت تموم شد، زنگ بزن,
‫اوهوم,
‫بقیه کجان؟
‫میشه شما دوتا بیایین اینجا
‫روی پتوی سفید بشینین لطفاً؟
‫باشه,
‫دن، تو اینجا بشین, ریتا، تو اونور بشین,
‫لطفاً کفش‌هاتون رو در بیارین,
‫ به نظرم حق با تایلر بود که به
‫مسئول هماهنگی صحنه‌های عاشقانه نیاز داریم,
‫واضحه که پولش رو نداریم یکی استخدام کنیم
‫ولی من یه سری تحقیقات انجام دادم,
‫واقعاً دلم می‌خواد اینجا فضای امنی باشه,
‫خیلی‌خب، اولین قدم اینه که
‫راحت باشین و به همدیگه نگاه کنین، خب؟
‫خب پس اگه میشه جفت‌تون ‫بشینین و فقط به همدیگه نگاه کنین,
‫خیلی‌خب,
‫و لطفاً با هم ارتباط چشمی داشته باشین,
‫و همین‌جور زل بزنین تو چشم‌های همدیگه,
‫خیلی‌خب، این قدم اول بود,
‫باشه حالا باید راحت همدیگه رو لمس‌ کنید,
‫پس ریتا باید از دن بپرسی اشکالی نداره که
‫دستت رو روی شونه‌ش بذاری؟
‫می‌تونم دستم رو روی شونه‌ت بذارم؟
‫دن، راحتی؟
‫ببین میشه یکم ریلکس باشی؟
‫خیلی‌خب دن، الان تو دستت رو بذار ‫روی شونۀ ریتا,
‫هوم,
‫اشکالی نداره؟
‫خوبه، خیلی‌خب، خوبه,
‫خب حالا یکم بهم نزدیک‌تر بشین
‫و خم بشین تا پیشونی‌هاتون بهم بخوره,
‫میشه بپرسم این کارها واسه چیه؟
‫می‌خوایم بین‌تون اعتماد شکل بگیره
‫کم کم، قدم به قدم
‫اول خودمون سه‌تا و بعد شما دوتا
‫چون در نهایت شما هستین ‫که انجامش میدین,
‫چی رو؟
‫- بوسیدن, ‫- عاشق شدن,
‫من زن دارم,
‫خب، خوش به حالت,
‫فقط یه نمایشه,
‫باشه، خم بشین,
‫خیلی‌خب، فقط به صدای ‫نفس کشیدنِ همدیگه گوش بدین,
‫خیلی‌خب، دن، حالا چشم‌هات رو باز کن,
‫الان باید ببوسیش,
‫آم، کجاش رو؟
‫لب‌هاش رو,
‫- هوی عوضی! ‫- دیزی!
‫- آره, ‫- به مامان سلام کن، خیانت‌کار!
‫- از اون خبرها نیست, ‫- و دیگه کی رو اینجا داریم؟
‫هوی؟
‫- هوی! با تو ام! ‫- آماده شو که
‫- فیلمت همه‌جا پخش بشه، زنیکه! ‫- آهای!
‫دخترتـه؟
‫چقدر عزیزه!
‫یعنی می‌دونستی بچه داره؟
‫چطور تونستی همچین کاری کنی؟
‫ببخشیدها,
‫یا خدا، رابطۀ سه نفره‌ست؟
‫بازیـه,
‫تمرینِ تئاتره,
‫چه نمایشنامه‌ای؟
‫ووهو!
‫بیا بریم,
‫چه مدت نیویورک زندگی کردی؟
‫16 سال,
‫اندازۀ تمومِ عمر من بوده پس,
‫می‌خوام وقتی 18 سالم شد برم اونجا,
‫- البته شاید! ‫- وقتی سال اول بودم
‫رفتیم نیویورک و عاشقش شدم!
‫«شبح اپرا» رو دیدیم,
‫هر بلیط 180 دلار بود,
‫یه هم‌اتاقی داشتم که توی ‫شبح اپرا بازی می‌کرد,
‫- جزو بازیگرها بود؟ ‫- اوهوم,
‫بابتِ همچین نقشی چقدر میدن؟
‫بابا، بحث پولش نیست,
‫کمترین دستمزد تئاتر برادوی ‫هفته‌ای دو هزار دلاره,
‫- خارشـو! ‫- هوی!
‫ولی دوهزارتا اونجا چیزی نیست,
‫اون شهر پوستت رو می‌کَنه
‫تا یه آدم بیچاره بشی با 80 هزار دلار قرض
‫و دوتا مونولوگ,
‫میگما، می‌دونی از چیت خوشم میاد؟
‫- چی؟ ‫- شخصیت داری,
‫- جدی میگی؟ ‫- آره,
‫- فردیت داری, ‫- همینو بگو!
‫و می‌دونی، خیلی خوبه
‫چون این فازِ اینجنس عمر چندانی نداره, (شخصیتی ساده‌دل و معصوم)
‫- عاشقِ اینم که نقشِ آدم‌های عجیب‌غریب رو بازی کنم, ‫- آره,
‫پارسال برای تئاتر اکلاهما تست دادم,
‫و خب اولش خیلی خورد توی ذوقم
‫چون نقشِ لوری رو دادن به چلسی ناسبام,
‫سال آخری بود,
‫باید به سیاست عادت کنی,
‫همه‌چی سیاسیه,
‫آره ولی بعد عاشقِ نقشِ ادو انی شدم,
‫چون شخصیتِ جالب‌تری داره,
‫- آره، عالی بود, ‫- مجبوره این رو بگه,
‫تو عالی‌ای؟
‫من باورت دارم,
‫خب تئاتر موزیکال بعدیت چیه؟
‫آم، دیگه بازی نمی‌کنم,
‫- تو مجبورش کردی کنار بکشه؟ ‫- نه,
‫نه، عاشقِ اینم که بازیش رو ببینم,
‫خیلی‌خب، من میرم یه دور ‫دیگه بیارم، همه آبجو می‌خوان؟
‫- بله، لطفاً, ‫- برای اون اسپرایت بگیر,
‫برای منم آب بیار,
‫مطمئنم بازیگرِ خوبیه,
‫خیلی پر شور و اشتیاقه,
‫بسیارخب همگی، نفر بعدی دیزیـه,
‫خب دیزی پاشو بیا
‫- روی استیج, ‫- تو درخواستِ آهنگ دادی؟
‫نه,
‫دیزی هست؟
‫ببین، به خدا من هیچ‌کاره‌ام!
‫گمونم اشتباهی شده,
‫نفر بعدی رو صدا کنین,
‫یالا دیزی, پاشو بیا ببینم!
‫بیا دیگه, بیا!
‫یالا رفقا! بیایین دیزی رو صدا کنیم بیاد,
‫بیا دیگه، کسی نمی‌خواد ‫آواز خوندنِ منو بشنوه,
‫- راست میگه, ‫- مرسی، گِرِگ,
‫برو بریم,
‫می‌تونیم بریم خونه,
‫می‌خوای بری خونه؟
‫آها,
‫بیا دیزی! ووهوو!
‫- ووهو! ووهو! ‫- عالیه,
‫- ووهوو! ‫- آره!
حالا اینجنس چیه؟
‫نیازی نیست نگرانش باشه,
‫- آره، خداحافظ, آره, ‫- یه ستاره پیدا کردیم,
‫- ممنونم, ‫- خداحافظ مویرا,
‫گرگ، باید یه اجرای دو نفره‌ای چیزی ‫داشته باشیم,
‫- خداحافظ لوشان, ‫- بیا دیگه، بیا بریم,
‫- فعلاً جونا, ‫- خوشحال شدم از دیدنت,
‫- خداحافظ, ‫- یالا، بیا بریم,
‫- کسی می‌خواد برسونمش؟ ‫- دیزی؟
‫دیزی، امشب گل کاشتی,
‫ای بابا، خجالتم نده!
‫شوخی کردم، ادامه بده!
‫پیش خودم گفتم احیاناً
‫قصد نداری توی یه نمایش بازی کنی؟
‫مثلاً؟
‫دانش‌آموزه,
‫- آهان باشه, ‫- خب، تعلیقم کردن,
‫بهش فکر کن، هر نقشی بخوای,
‫باورم نمیشه ولی دوست‌هات خیلی باحالن!
‫خب در اصل دوست‌هام نیستن,
‫بیشتر همکاریـم,
‫فکر نکنم تا وقتی بهت حقوق ندن، ‫اسمش کار باشه,
‫باورم نمیشه لنورا ازم می‌خواد بازی کنم,
‫خب، اون استعداد نیاز داره,
‫تو هم بیای دیگه دوتا بازیگرِ بااستعداد ‫توی تیم داریم,
‫منظورت خودم و خودتی؟
‫تو و ریتا,
‫یادته اون موقع که نقشِ ریزو رو بازی کردم
‫و مارکوس والدراپ نقش کنیکی رو بازی کرد
‫و مجبور شدیم مدت زیادی ‫روی استیج همدیگه رو بوس کنیم؟
‫آره، هنوزم نمی‌دونم چرا ‫واجب بود همچین صحنه‌ای ,,,
‫- عجیب بود چون,,, ‫- توی نمایشِ دبیرستانی باشه,
‫تا حالا مارکوس رو اون‌جوری ندیده بودم,
‫ولی بعد توی همون نمایش کم کم ازش خوشم اومد
‫و واسه تمرین‌ها حسابی به خودم می‌رسیدم
‫و دست‌هام عرق می‌کرد,
‫و وقتی بوس می‌کردیم با ‫زبون‌مون آبنبات رد و بدل می‌کردیم,
‫بعد از نمایش با هم قرار گذاشتیم,
‫نتیجه‌ای نداشت, اینم نتیجۀ عشق‌هایی کلیشه‌ای ‫که از سر صحنه شروع میشه,
‫ریزو عاشقِ کنیکی بود ولی معلوم شد
‫از نظر دیزی، مارکوس یه آدمِ بی‌عرضه‌ست,
‫قراره الکی باشه
‫ولی بعضی وقت‌ها ‫احساس‌های واقعی شکل می‌گیره,
‫و اشکالی,,, اشکالی هم نداره,
‫یه وقتایی حتی باحال هم هست,
‫البته تا وقتی که براساس‌شون حرکتی نزنی,
‫بابا,
به نظرم خیلی خوبه که جایی پیدا کردی
‫که توش راحتی,
‫نمی‌خوام برات خرابش کنم,
‫خب,,,
‫بیا فعلاً چیزی دربارۀ نمایش‌مون ‫به مامانت نگیم,
‫قراره بدجوری بترکونم,
‫افسانه‌ای میشه!
‫از الان می‌دونم چه نقشی می‌خوام,
‫اوه اوه!
‫- دیزی، برو توی اتاقت, ‫- چی شده؟
‫برو!
‫چی شده؟
‫- مرتیکه مادرجنده! ‫- هوی!
‫می‌دونی کی امشب اومد دیدنم؟
‫مایکیِ لعنتی,
‫- گندش بزنن, ‫- از خجالت آب شدم,
‫بذار برات توضیح بدم,
‫مرخصی اجباری بهت دادن؟ ‫اون زن کیه؟
‫- کی؟ ‫- همونی که
‫پنهونی میری دیدنش,
‫هیچ زنی در کار نیست,
‫وای خدای من, من و دیزی دیدیم‌تون,
‫می‌دونی؟ بهم گفته بودن این اتفاق میفته,
‫برای زوج‌هایی که مثل ما ‫که همچین مشکلی,,,
‫- براشون پیش اومده باشه,,, ‫- گوش کن، عزیزم,
‫ نمی‌تونن باهم بمونن, ‫خیلی براشون سخت میشه,
‫دارم توی یه نمایش بازی می‌کنم,
‫چـی؟
‫دارم توی یه نمایش بازی می‌کنم,
‫درگیرِ تمرین
‫توی یه تئاتر محلی هستم,
‫برای تئاتر رومئو و ژولیت,
‫نخیر، دروغ نگو,
‫راست میگه، مامان,
‫منم فکر می‌کردم سرکارمون گذاشته,
‫ولی تعقیبش کردم و,,,
‫فهمیدم نقش رومئو رو بازی می‌کنه,
‫تو که خیلی پیری,
‫چرا بهم نگفتی؟
‫چون خجالت می‌کشیدم,
‫- باید بهم می‌گفتی, ‫- می‌دونم,
‫حواسم رو از بقیه چیزها پرت می‌کنه,
‫چندتا از دیالوگ‌هات رو برام بگو,
‫- نه, ‫- بگو دیگه!
‫قضاوتت نمی‌کنم,
‫خب، موقع گفتن‌شون نگاهم نکن,
‫جدی میگم,
‫چشم‌هات رو ببند,
‫آن خانم کیست که
‫دست به دستِ آن آقا داده است؟
‫او به مشعل‌ها درسِ درخشندگی می‌آموزد,
‫آیا قلبِ من تاکنون در دام عشق گرفتار بود؟
‫ای چشم من، آن را انکار کن,
‫زیرا تا امشب چنین جمالِ واقعی‌ای ندیده بودم,
‫البته قرار نیست این‌جوری بگم,
‫با تاریکی شب بیشتر سازگار است,
‫بیا ای شب مهربان,
‫خیلی‌خب همگی به دیزی خوش‌آمد بگین,
‫سلام,
‫- دیزی! ‫- آره,
‫- سلام, ‫- و دیزی قراره نقشِ,,,
‫- مرکوتیو رو بازی کنه, ‫- چه عالی!
‫- ایول! ‫-آره, آره,
‫چیزیش نمیشه,
‫- موس, ‫- مو,
‫موی موس، بادادا,
‫- بره, ‫- گوشت,
‫گوشت بره، بادادا,
‫- دست نگه دارین, ‫- خیلی‌خب بچه‌ها,
‫- کی کدوم توپ دستشه؟ ‫- نمی‌دونم
‫- توپم چی شد, ‫- من توپ ندارم,
‫- پاسش دادم رفت, ‫- خیلی‌خب همگی،
‫- بیایین از اول شروع کنیم, ‫- توپ قرمز,
‫توپ قرمز, مرسی, توپ قرمز,
‫- مدرسه, ‫- خونه,
‫خونه مدسه، بادادا,
‫- جیمی, ‫- جیمی,
‫بیایین ادامه بدیم, ادامه بدیم,
‫- ریتا, ‫- تپاله,
‫- گاو, ‫- تپالۀ گاو، بادادا,
‫آهای!
‫- خیلی پیرن, ‫- اون بی‌عرضه‌ها رو نگاه کن!
‫- ببخشید, ‫- چقدر پیرن,
‫- یه بارِ دیگه, ‫- اه! همینه!
‫آخ!
‫همینه, خوب بود,
‫خیلی‌خب رفقا، وقت تمومه,
‫وقت تمومه,
‫جداً تا فردا دیالوگ‌هاتون رو حفظ کنین,
‫و اگه دیالوگ‌تون رو یادتون ‫رفت، یه چیزی بداهه بگین,
‫- در قالبِ پنج‌وتدی یامبیک, ‫- آره,
‫سلام عزیزم,
‫مطمئن نبودم بیام تو یا نه,
‫نه بیا با بچه‌های تیم آشنا شو,
‫- سلام, ‫- اینا جونا و گرگ هستن,
‫لوشان و ایشون هم مویراست,
‫- شارون هستم, ‫- مامانمه,
‫اون خانم هم لنوراست، کارگردان‌مونه,
‫- سلام, ‫- و ریتا،
‫- نقش ژولیت رو بازی می‌کنه, ‫- سلام,
‫- خیلی خوشحالم از دیدن‌تون, ‫- همچنین,
‫خیلی مشتاقم نمایش‌تون رو ببینم,
‫به زودی میره روی صحنه,
‫کجا قراره اجراش کنین؟
‫- همین‌جا, ‫- خدایی؟!
‫- جمع‌وجور و خودمونیه, ‫- مزخرفه!
‫- آهای! ‫- آهای!
‫- آخه اینجا که خیلی کوچیکه, ‫- اوهوم,
‫خیلی گرمه و دستشوییش هم افتضاحه,
‫- حالا اونقدر هم بد نیست, ‫- بس کن دیگه,
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب,
‫لیاقتِ یه صحنۀ درست‌وحسابی داریم,
‫خب، ما جاهای مختلفی رو امتحان کردیم,
‫- پارک رفتیم, ‫- گردباد اومد,
‫- اوهوم, ‫- کلیسا رفتیم,
‫خانم با کشیش دعواش شد!
‫- ای بابا, ‫- درسته,
‫من یه جا رو سراغ دارم,
‫عالی میشه، نه؟
‫ووهوو,
‫الزامی نیست ازش استفاده کنین، ‫جای شیکی نیست,
‫وای خیلی قشنگه, قشنـگه,
‫شبی چند؟
‫مجانیه,
‫- وای گفت مجانیه, ‫- اجراتون کی هست؟
‫آخرین جلسۀ تمرین‌مون ‫پنج‌شنبه‌ست و جمعه میریم برای اجرا,
‫- جمعۀ آینده؟ ‫- فقط یه شب,
‫- چه روز مهمی, ‫- باورم نمیشه,
‫اینجا کفایت می‌کنه,
‫نه، گازش نگیر,
‫گازش نگرفتم, داشتم بوسش می‌کردم,
‫یه جایزه میدن, چی می‌خوای؟
‫اون پاندار و می‌خوام, ‫پاندا چند؟
‫- 20تا می‌خواد, ‫- مطمئنی؟ جیب‌هات رو بگرد,
‫- آره، مطمئنم, ‫- بفرما,
‫سه بار جیب‌هام رو گشتم,
‫- اینم از این, ‫- اونجاست,
‫- پاندا لطفاً, ‫- پاندا لطفاً,
‫- اینم از این, ‫- ایول!
‫- برای خانومم! ‫- آخی!
‫هوم,
‫وای,
‫- عزیزم، چی شده؟ ‫- چیزی شده؟
‫دیزی، وایسا,
‫دیزی، عزیزم، عزیزم,
‫عزیزم, سوئیچ‌هام کو؟
‫الان میام, الان میام,
‫آقای مولر؟
‫ببخشید، اون آقاهه داشت دنبال‌تون می‌گشت,
‫حال‌تون چطوره؟ دیزی خوبه؟
‫می‌دونی که، تعریفی نداره,
‫بابا و مامانت کجان؟
‫بهشون گفتم باید برم دستشویی,
‫- دیگه باید برم, ‫- میشه,,,
‫چیزه,,,
‫واقعاً نمی‌دونم چی بگم,
‫اصلاً نباید با هم حرف بزنیم,
‫می‌دونم,
‫خیلی متأسفم,
‫و می‌دونم که این
‫احمقانه‌ترین حرفِ ممکنه,
‫نامه‌هام به دست‌تون رسید؟
‫نباید با ما در ارتباط باشی,
‫می‌دونم از من بدتون میاد,
‫خودم هم از خودم بدم میاد,
‫تا آخر عمر از خودم متنفر می‌مونم,
‫- کریستین, ‫- نمی‌خواستم به هوش بیام,
‫به نظرتون میشه بیام از ‫خانم مولر عذرخواهی کنم؟
‫نه، فکر خوبی نیست,
‫میشه این رو از طرفِ من به دیزی بدین؟
‫مرسی,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫خیلی‌خب,
‫- گرفتیش؟ ‫- آره، گرفتمش,
‫- زیباست, ‫- گرفتمش,
‫- باید بریم اون ته, ‫- تا ته؟ باشه,
‫آره,,, از اونجا یکم سریع‌تر حرکت می‌کنه,,,
‫شاید این‌جوری بهتر باشه,
‫این یه بخشه,
‫سه، دو، یک,
‫- آه, ‫- دست‌هامون رو تکون میدیم,
‫وقتی دست‌هامون رو تکون میدیم، ‫اکسیژن بیشتری به ریه‌هامون می‌رسه,
‫باید اکسیژن بیشتری به ریه‌ها برسه,
‫- یک، دو, ‫- توپ قرمز,
‫توپ قرمز رو پاس میدم بهت,
‫- خوبه، ایول, ‫- توپ قرمز,
‫- اوه, ‫- مرسی,
‫توپ قرمز,
‫- آره, ‫- آره,
‫- خوبه, ‫- آره,
‫آره، بهتره,
‫افسوس! بدنش سرد شده است,
‫خونـش منجمد
‫اعضای بدنش سخت شده‌اند,
‫مدت‌هاست که روح با لبان او وداع گفته,
‫مرگ همچون یخبندانی نابهنگامی بر روی
‫زیباترین گلِ صحرا و بوستان نشسته است,
‫فرزندم، فرزندم,
‫ای روحِ من که دیگر فرزندم نیستی,
‫تو مُرده‌ای، افسوس,
‫فرزندم مُرد,
‫- تو هستی؟ ‫- آره,
‫و با مرگِ او شادیِ من هم مدفون گشت,
‫ای عشق من! ای همسر من!
‫بلندتر,
‫ببخشید، ببخشید,
‫نیازی نیست دقیقاً طبق متن ‫بگی, یه چیزی از خودت بگو,
‫- چیزه,,, ‫- خوبی؟
‫ببخشید، ببخشید,
‫داره حملۀ عصبی بهت دست میده؟
‫یه نفر یکم یخ بده دستش,
‫چیزه,,, متوجه,,, متوجه نمیشم,
‫- چی رو؟ زبان رو یا,,,؟ ‫- نشانِ فولیو رو یادت نره,
‫- می‌خوایم تعطیل کنیم, ‫- فقط پنج دقیقه، لطفاً,
‫پولش رو میدی؟
‫بعدش راجع بهش حرف می‌زنیم, صحنه رو تموم کن,
‫تقریباً دیگه مُردی, چیزی نمونده,
‫لنورا، باید دست نگه داریم,
‫ببین شوخی ندارم‌ها, ‫در رو روتون می‌بندم و میرم,
‫- یعنی چی؟ ‫- خیلی‌خب, خیلی‌خب,
‫پنج دقیقه وقت داریم, ‫بهش ده دلار دارم پس بابا,,,
‫ببین دیزی، این قضیه به تو ربطی نداره,
‫- معلومه که داره, ‫- ببین، نمی‌خوام بحث کنم,
‫نه بابا؟! هر وقت مشکلی پیش ‫میاد یا عصبانی میشی یا جا می‌زنی,
‫عادت بدیه,
‫دیزی,
‫دن، منطقیه که چقدر برات دردناکـه
‫و دیزی، به نظرم برای تو هم راحت نیست,
‫بهشون گفتی؟
‫من هیچ‌وقت همچین کاری نمی‌کنم,
‫مشکل همینه, هنوز داری مثل خودت فکر می‌کنی,
‫خب پس مثل کی فکر کنم؟
‫رومئو,
‫اگه قضاوتش کنی، به نتیجه نمی‌رسیم,
‫فعلاً نباید نگرانِ پایانش باشی,
‫زیاد بهش فکر نکن, تمرکزت رو بذار روی عشق,
‫سخته بخوای چنین چیزی رو قشنگ جلوه بدی,,,
‫آخه این‌جوری نیست,
‫من با کارشون موافق نیستم,
‫قرار نیست بگی کاری که می‌کنن، درسته,
‫نمیشه پنج دقیقه خودت رو جای اون بذاری؟
‫حس می‌کنه گیر افتاده و تنهاست,
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫من همیشۀ خدا بهش فکر می‌کنم,
‫بابا، می‌تونی چند ساعتی جاش باشی,
‫خیلی خب، با این فکر شروع کن:
‫«من هرگز خودم رو نمی‌کشم مگه اینکه,,,»
‫و بعد تصور کن,
‫با این کار که ژولیت بهش برنمی‌گرده,
‫به تو,
‫با این کار ژولیت بهم برنمی‌گرده,
‫وقت تمومه,
‫- یالا، بیا بریم, ‫- خیلی‌خب, خیلی‌خب,
‫دیرمون میشه, همیشه دیر می‌رسیم,
‫- همیشه دیر می‌رسیم, ‫- باشه حالا,
‫- یالا رفقا, ‫- باشه، باشه,
‫- اصلاح نمی‌کنی؟ ‫- گندش بزنن، باشه,
‫بهتره الان اصلاح کنم,
‫نه، ببین، وقت نداریم,
‫- وقت نداریم, ‫- پس چرا گفتی؟
‫چیه؟
‫یه چیزی روی صورتته,
‫وقتـشه,
‫وایسا، اومدن,
‫آقای مولر، من جوان اسپنسر هستم,
‫و من وکیل خانواده هارتون
‫در پروندۀ شکایتی هستم ‫که شما و خانم مولیر
‫علیه این خانواده تنظیم کردین,
‫امروز قراره چندتا سوال
‫دربارۀ پسرتون، برایان مولر
‫و مرگش در تاریخ 25 مـه پارسال بپرسم,
‫میشه بگین برایان تا قبل از
‫آشنایی با خانم هاتورن چه‌جوری بود؟
‫منظورتون چیه؟
‫مثلاً چه‌جوری آدمی بود,
‫برون‌گرا بود یا درون‌گرا؟
‫محبوب بود یا بیشتر اهل تفکر بود؟
‫باهوش، خجالتی,,,
‫و دوست‌داشتنی بود,
‫میشه گفت آدمِ حساسی بود؟
‫از چه نظر؟
‫مثلاً زود تحت تأثیر قرار می‌گرفت؟
‫- خب، خیلی احساساتی بود, ‫- چطور؟
‫ببینید من آدم سنتی‌ای هستم,
‫چیزی از روانشناسی و,,,
‫و حرف زدن و اینا,,,
‫لطفاً با کلمات توضیح بدین,
‫نمی‌دونم حالت معمولش چیه,
‫هر دوتا بچه‌م خیلی احساساتی هستن,
‫از من به ارث نبردن,
‫یعنی میگین افسرده بوده؟
‫نه,,,
‫- همیشه نه, ‫- چیزی نبوده که متوجه بشین؟
‫فقط اواخر عمرش,
‫می‌تونی بگین برایان
‫وقتی با خانم هاتورن آشنا شد چه تغییری کرد؟
‫- به شدت شیفته شده بود, ‫- منظورتون به شیوۀ ناسالمیه؟
‫بازم من نمی‌دونم معنی این حرفا چیه,,,
‫من بعد از اولین قرارمون ‫از شارون خواستگاری کردم
‫و الان برام عجیبه,
‫به نظر خوشحال بود,
‫خیلی‌خب، و کی تغییر کرد؟
‫خانوادۀ کریستین قرار بود برن آریزونا
‫و کریستین نمی‌خواست به خاطر برایان بره
‫ولی چاره‌ای نداشت,
‫برایان بهمون گفت می‌خواد همراهش بره
‫و دبیرستان رو همون‌جا تموم کنه,
‫ما,,, من اجازه ندادم,
‫هنوز 18 سالش نشده بود, بچه بود,
‫و درگیری‌های ناجوری پیش اومد,
‫بهش گفتیم دیگه اجازه نداره ‫کریستین رو ببینه,
‫می‌خواست فرار کنه
‫و ما گوشیش رو ازش گرفتیم,
‫سوئیچ‌ها و کارت‌های بانکی رو قایم کردیم,
‫دست به خشونت هم زد؟
‫یه بار که می‌خواست از در بره بیرون، هلم داد
‫ولی لاغر بود,
‫خشونت حساب نمیشه,
‫آقای مولر میشه بهمون بگین
‫در شبِ بیست و پنجم ماه مه چی گذشت؟
‫چیزه,,,
‫آم,,,
‫شبی بود که نمایش دیزی، اکلاهما ‫برای اولین بار روی صحنه می‌رفت,
‫و بازیش هم خیلی خوب بود,
‫و برایان هم تو ارکستر ابوا می‌زد,
‫و همه بعدش رفتیم فرایدی,
‫برایان ساکت بود,
‫رفتیم خونه,
‫شارون و دیزی رفتن بخوابن,
‫رفتم چراغِ ایوونِ پشتی رو خاموش کنم,
‫دیدم برایان توی حیاط روی ترامپولین نشسته
‫مثل همون وقتا که,,,
‫بچه بود,
‫آم,,,
‫ازش پرسیدم میاد تو یا نه,
‫گفت: «یه دقیقه دیگه میام,»
‫روز بعدش، صبح زود از خواب بیدار شدم
‫و دیدم دوتا,,,
‫فکر کردم شاید دوتا حیوون روی
‫ترامپولین خوابیدن,
‫برایان بود و,,,
‫- با کلمات توضیح بدین، لطفاً, ‫- کریستین هم بود,
‫دورشون پر بود از
‫شیشه‌های خالی داروهای مختلف مثلِ
‫کلونازپام و زاناکس,
‫گمونم داروها مالِ مادرِ خانم هاتورن بودن,
‫آمبولانس خبر کردم,
‫تا قبل از اینکه آمبولانس برسه، ‫احیای قلبی انجام دادم,
‫کریستین به هوش اومد,
‫واقعاً تسلیت میگم,
‫یعنی دوشیزه هاتورن رو برای فراهم کردن قرص‌ها
‫و آقا و خانم هاتورن رو برای اینکه داروها ‫رو جای امنی نذاشتن، مقصر می‌دونین؟
‫به نظرم دسترسی کریستین به اون داروها
‫کار رو راحت‌تر کرد,
‫بعید می‌دونم بدون اونا ‫می‌تونستن این کار رو بکنن,
‫ولی شاید می‌تونستن, از کجا معلوم؟
‫درکِ کاری که کردن برام مشکله,
‫دارم سعی می‌کنم درک کنم
‫شما دوتا چقدر حس بدی داشتین که
‫همچین کاری کردین,
‫می‌دونم سخته و اگه ‫برعکس این قضیه اتفاق میفتاد
‫الان ما جای شما نشسته بودیم,
‫من از دستت عصبانی‌ام، از دستِ تو و اون,
‫و از دستِ خودم!
‫دلم شکسته,
‫ناراحت نیستم که تو به هوش اومدی,
‫فقط کاش اونم به هوش میومد,
‫تقصیرِ تو نیست,
‫شارون، صبر کن,
‫چرا مجبورمون کردی این ‫کار رو بکنیم، تمام این مدت
‫این احساسات رو تجربه کنیم و با وجود ‫مشکلات مالی، این همه پول خرج کنیم؟
‫نه! فکر کردی من دلم نمی‌خواد ‫هربار مشکلی پیش اومد
‫غیبم بزنه یا داد و فریاد راه بندازم؟
‫دیگه خسته شدم,
‫خیلی سعی کردم این ‫خانواده رو کنار هم نگه دارم,
‫می‌خوام براش عزاداری کنم,
‫هنوز فرصتش نشده که این کار رو بکنم,
‫منصفانه نیست که قهرمان باشی
‫اونم وقتی که هیچ غلطی نکردی,
‫بابا، بیا سوار ماشین شو,
‫- دو نفر؟ ‫- تامی گرانت,
‫تامی، تامی، اینجایی, پیدات کردم,
‫بفرمایید، خوبه, ‫باید تا آخرش بمونی,
‫- باشه, ‫- تا آخرش، باشه؟
‫اینا کی هستن؟
‫بچه‌های کلاسِ ادبیاتِ خانم نولان
‫بهش گفتم هر کی اومد بهش نمره اضافه بده,
‫حالت چطوره؟ چه گل‌های قشنگی,
‫- برای دیزی گرفتم, ‫- چه قشنگ,
‫واسه شام کجا رفتین؟
‫یا خدا,
‫- خیلی‌خب! ‫- وای!
‫خب اینم از پایانِ کار، همه ‫می‌دونین باید چیکار کنین
‫پس دیگه حرف‌هام رو تکرار نمی‌کنم,
‫با صدای بلند، جوری که کل سالن بشنون ‫و اگه مشکلی پیش اومد,,,
‫- که میاد! ‫- به هم کمک کنین,
‫خیلی‌خب,
‫یالا, یالا,
‫شعارمون چیه؟
‫گند نزنین!
‫- گند نزنین! ‫- گند نزنین!
‫- موفق باشی، عزیزم, ‫- نباید بگی موفق باشی,
‫باید بگی «پات نشکنه» ‫(اصطلاحی برای آرزوی موفقیت در تئاتر)
‫پات نشکنه,
‫هیـس!
دو خاندانی که هردو ‫از لحاظ شأن و مقام هم‌تراز بودند،
‫در شهر ورونا ‫که نمایش ما در آن برگزار می‌شود،
‫کینه‌های خود را به فتنه‌های تازه‌ای کشانده،
‫و خونی که در آن به زمین می‌ریزد،
‫دستانِ پاکی را آلوده می‌سازد,
‫سرنوشت این بود که نطفۀ دو عاشق، ‫که سرنوشت‌شان بر ستارگان حک شده بود،
‫در این دو خاندان کینه‌توز بسته شود، ‫وقایع ناگوار و رقت‌انگیزی رخ داده، ‫
‫و به مرگ آنها منتهی گردیده، و ‫به مجادلۀ پدرانشان پایان بخشد,
‫گاز گرفتن شست برای ماست، آقا؟
‫بله، آقا,
‫گاز گرفتن شست برای ماست، آقا؟
‫آقا، قصد دعوا دارید؟
‫اگر مردی شمشیر بکش,
‫برو عقب، دیزی,
‫احمق‌ها جدا شوید, ‫شمشیرها را غلاف کنید,
‫نمی‌دانید چه می‌کنید!
‫رومئو کجاست؟
‫امروز او را دیدی؟
‫سخت‌ترین قسمتش وقتیه که ‫بخوای جملۀ اول رو بگی، درسته؟
‫بعدش دیگه راحت میشه,
‫- صبح بخیر، پسرعمو, ‫- آیا هنوز اوایل روز است؟
‫- تازه زنگ ساعتِ نه خورده, ‫- عجب،
‫ساعات اندوه‌بار چه دیر می‌گذرد,
‫ووهوو، دنی!
‫اگر با این دست ناقابل,,,
‫به این معبد مقدس بی‌حرمتی کنم، ‫گناهی بخشودنی مرتکب شده‌ام,
‫لبانم چون دو زائر شرمسار،
‫حاضرند آن رفتار خشن را ‫با بوسه‌ای نرم جبران کنند,
‫رومئو,
‫آه، رومئو
‫از چه رو نامت رومئوست؟
‫باید ساکت بود, چه تلالویی ‫از آن پنجره هویدا می‌شود,
‫آن‌جا مشرق است و ژولیت ‫چون خورشید جلوه می‌کند,
‫من بیش از حد جسورم,
‫دن، خوبی داداش؟
‫خوبم,
‫صدای تشویق رو شنیدی؟ عاشقِ اون صدام,
‫وای دن، ترکوندی,
‫تو هم با اون شمشیربازی ترکوندی,
‫- خیلی‌خب، فقط نفس نکش, ‫- نمی‌کشم,
‫دیر می‌رسم سر صحنه‌م, یالا,
‫می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم, تقریباً آخراشه,
‫و جونا، کپیولتت,
‫چندتا دیالوگ رو بداهه گفتم، متوجه شدی؟
‫- بله, ‫- خیلی‌خب، خوبه,
‫- خوبه, بریم, بریم, ‫- خیلی‌خب, برو، برو، برو,
‫یالا,
‫- عاشقِ اجرات شدم, ‫- مرسی,
‫از برادوی بهتر بود,
‫آقایان، روز خوش، با یکی از شما حرف دارم,
‫پس چیزی به آن اضافه کن و ‫آن را یک حرف و یک ضربه کن,
‫این هم کمانِ ساز من است,
‫رومئو، تو پست فطرتی,
‫ولی جداً اظهار می‌کنم که ‫هرگز به تو آزاری نرسانده‌ام
‫بلکه بیش از آنچه بتوانی ‫تصور کنی تو را دوست دارم,
‫این چه خونسردیِ ناشرافتمندانه ‫و اطاعت شرم‌آوری‌ست,
‫مرکوتیوی عزیز، شمشیرت را غلاف کن,
‫آه!
‫من مجروح شدم,
‫جرئت داشته باش، رفیق,
‫جراحت تو خطرناک نیست,
‫لعنت به هر دو خاندان شما باد,
‫من آلت تمسخر سرنوشت شدم,
‫- خوبی؟ ‫- آره، تو خوبی؟
‫بریم قال قضیه رو بِکَنیم,
‫صبر کن دخترم، روزنۀ امیدی می‌بینم,
‫یالا دن,
‫ای عشقِ من,
‫مرگی که شهدِ نفس تو را
‫ مکیده است,,,
‫هرگز قدرتی نداشته که زیبایی تو را زایل کند,
از چه هنوز بدین مایه زیبایی؟
‫همین‌جا نزد تو می‌مانم
‫و آن را آرامگاه ابدی خود قرار می‌دهم,
‫ای چشمان من، از آخرین نگاه خود بهره برید,
‫ای بازوان، آخرین وداع را به جای آورید,
‫و ای لبان که دروازه‌های تنفس هستید
‫با بوسه‌های پاک، مهر خود را به ‫سودای بی‌موعدی مرگ بگذارید,
‫این را به سلامتی عشقِ خود می‌نوشم,
‫رومئو,
‫این چیست؟
‫پس زهر موجبِ این مرگِ نابهنگام شده است,
‫تمامِ آن را نوشیده‌ای و یک قطره به جا ‫نگذاشته‌ای که مرا بعد از تو یاری کند,
‫ای خنجر مهربان
‫این هم غلاف توست,
‫همان‌جا بمان و بگذار بمیرم,
‫امروز صبح آرامشِ حزن‌انگیزی ‫همه‌جا فرمانروایی می‌کند,
‫خورشید از شدت اندوه ‫سر خود را بیرون نمی‌آورد,
‫برخی از شما مورد عفو قرار ‫گرفته و بعضی دیگر تنبیه خواهید شد
‫زیرا هرگز داستانِ مصیبت‌باری
‫چون سرگذشت رومئو
‫و ژولیت شنیده نشده است,
‫- سلام, ‫- واقعاً عالی بود,
‫مرسی,
‫دن، عالی بود,
‫پشمام دادا، اشکم رو در آوردی,
‫تبریک میگم,
‫مامان,
‫- فوق‌العاده بودی, ‫- جدی؟
‫دیگه نقش‌هایی بازی نکن که بمیری!
‫اصلاً خسته نیستم,
‫خداحافظ رفقا, خداحافظ,
‫دن,
‫دفعۀ بعد یه نمایش کمدی اجرا می‌کنیم,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫بچه‌ها بیدار شین، رسیدیم خونه,
‫یالا,
‫یالا, یالا, یالا,
‫بابا,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال