رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫وقتی که هرج و مرج اولیه,,,
‫تفاوت پیدا کرد،
‫«چی» خالص و سبک,,, ‫(در فرهنگ چین انرژی حیات است)
‫بالا رفت و آسمون رو ساخت،
‫در حالی که «چی» سنگین و کدر,,,
‫- پایین اومد تا تبدیل به زمین,,, ‫- وایسا,
‫نفهمیدم چی شد,
‫در ابتدا,,,
‫که آسمان و زمین از هم جدا شدن،
‫اولین اهریمن متولد شد
‫اسم اون,,,
‫«آغازگر» بود,
‫اون,,,
‫جَد بی شمار اهریمن بود,
‫«آغازگر» به عنوان پیشروی اهریمن ها,,,
‫بسیار نیرومند بود,
‫اون به دنبال حکومت در 3 سرزمین بود
‫بوداسف ها نتونستن مغلوبش کنن
‫فرمانده های آسمانی,,,
‫و جاودان های طلایی دالوئو,,,
‫در برابرش مفتضحانه شکست خوردن,
‫در آخر،
‫یکی از شاگردان بودا,,,
‫از همه انرژی چیش استفاده کرد,,,
‫تا «آغازگر» رو حبس کنه,,,
‫و یک بار برای همیشه،
‫اون رو به تاریک ترین و سردترین جای سرزمین بفرسته
‫دست مریزاد
‫[خاستگاه اهریمن ها]
‫همش همین؟
‫همین دیگه,
‫باز یه افسانه من درآوردی,
‫منم می تونم بگم ‫پدر جد بزرگم!
‫باجیه،
‫به پیشینیان توهین نکن، ‫حتی اهریمن هاشون,
‫پس بگو ببینم,
کجا این «آغازگر» بزرگه؟
‫طبق این کتاب،
‫هر جا که «آغازگر» پا می ذاشت،
‫حیات باقی نمی موند,
‫حتی می تونست هر چیز زنده ای رو,,,
‫به اهریمن تبدیل کنه,
‫واقعاً این ها رو باور داری؟
‫تو کتاب نوشته,,,
‫دانای بزرگ و هم تراز آسمان بی اندازه قدرتمنده
‫با این حال، میمونه ‫حالا مثل ما شده,,,
و دنبال کتاب مقدس می گرده
‫بروشور خودمه!
‫داداش، تو هیچ وقت مطمئن نیستی,
‫باید در برابر افکار دنیوی بسیار,,,
‫مطیع چاکرای قلبمون باشیم,
‫اگه کامل درک نمی کنیم،
‫به بیانات ذهن مراجعه کنیم,
‫با داشتن بودا تو ذهنمون،
‫می تونیم همه موجودات با ادراک رو ببینیم,
‫ووکُنگ عزیزم،
‫پس کی برمی گردی؟
‫چرا ماتم گرفتید، استاد؟
‫چرا گریه می کنید؟
‫وقتی دلشکسته می بینمتون،
‫منم ناراحت می شم,
‫استاد، من خیلی رقت انگیزم,
‫باز هم شکمم قار و قور کرد,
‫باجیه، شکم من بود,
‫گشنه ام,
‫تقصیر میمون کوفتیه!
‫کجا رفته؟
‫استاد این قدر گرسنشه ‫که به گریه افتاده!
‫نه,
‫من برای این دنیا,,,
‫اشک ریختم,
‫چی,,,
‫باجیه،
‫راهب ها نباید خود شیرینی کنن,,,
‫یا بد حرف بزنن,
‫نه، منظورم این بود ‫که اشکتون برای هر چی بوده،
‫من پاکش می کنم,
‫مثل همیشه باحالن
‫از این میمون کوفتی,,,
‫کار خوب بر نمیاد!
‫چرا برای آوردن یه کاسه آب,,,
‫این قدر شلوغ بازی در آوردی؟
‫ببندش,
‫ورود من باید ‫همیشه باحال باشه!
‫استاد!
‫استاد، این میمون همیشه ‫مثل اهریمن دردسر درست می کنه،
‫چون شما لوسش می کنید,
‫باجیه،
‫همه موجودات با ادراک ‫در 10دنیا زندگی می کنن,,,
‫که شامل 6قلمروی تولد دوباره هم می شه,
‫ده ها میلیون اهریمن هست,
‫با این حال،
‫یه اهریمن دقیقاً چیه؟
‫کتاب می گه,,,
که همه موجودات ‫ذاتاً از روح برخوردارن،
‫اما,,,
‫ما اهریمن ها هیچ وقت ‫روح درست و حسابی نداشتیم,
‫استاد،
‫وقتی کتاب مقدس رو پیدا کردیم،
‫ذی روح میشیم؟
‫ووجینگ،
‫وقتی به بودنش فکر کنی،
‫خواهد بود,
‫روح؟
‫مُفت نمی ارزه,
‫[معبد ووجوانگ]
‫خدای من!
‫چه قدر این خانمای محافظ,,,
‫,,,ملیح و دلپذیرن!
‫نگاه کنین!
‫شما اهل تانگ بزرگ شرقین؟
‫همونایی که دارن ‫به غرب سفر می کنن؟
‫اینا که مَردن!
‫چه دقتی، فرزندانم,
‫دقیقاً همین طوره,
‫اسم بودایی من ‫شونزانگه,
‫با ما بیاین,
‫حتماً خانواده مرفهین,
‫چه مجلل!
‫فرزندانم، استادتون کیه؟
‫اسم تائویی استادمون ‫جن یوانزیه,
‫ارباب کهن آسمان ‫به یه ضیافت دعوتش کرده,
‫پس جن یوان جاودان بزرگه,
‫خارق العاده ست,
‫بعدتر خوراک گیاهیمون رو امتحان کنین,
‫جاودان های زیادی میان ‫این جا که صرفاً امتحانش کنن,
‫فوق العاده ست,
‫معلومه گرسنه این,
‫درسته, درسته,
‫پس فقط صبر کنین,
‫هی، میمون! ‫دست نزن!
‫نباید هیچی رو بشکونی,
‫حرف دهنت رو بفهم!
‫تو هم نباید بری رو مُخ من!
‫اِی,,,
‫بریم, نادیده بگیرش,
‫[دریاچه آسمانی]
‫پس شماها سه خالص رو ‫عبادت نمی کنین؟
‫چه مغرور!
‫ووکُنگ،
‫سر راهمی,
‫ای بابا,
‫ببین چه بی نواست!
‫نمی دونم چرا استاد ‫گنج های ارزشمندمون رو,,,
‫,,,چیده که اون بخوره,
‫دقیقاً! حیف!
‫«پاک باد»، نظرت چیه,,,
‫,,,که بخوریمش؟
‫نمیشه,
‫اگه استاد بفهمه چی؟
‫فقط غذای کافی بهشون بده,,,
‫,,,و قبل از برگشتن استاد ‫بفرستشون برن,
‫گنج؟
‫باز این میمون کجا رفته؟
‫کم بود از ترس بمیرم!
‫پس چرا هنوز نمردی؟
‫بس کن,
‫حدس بزن چی شده؟
‫تو این معبد ‫یه گنجی دارن,,,
‫- ,,,که خوراکیه, ‫- زود باش,
‫من عاشق یواش حرف زدنم,
‫میگی یا نمیگی؟
‫باشه، میگم,
‫بچه ها گفتن,,,
‫,,,گنجه به قدری خوبه,,,
‫,,,که نباید به ما بدنش,
‫به من نمیدنش؟
‫پس دیگه مجبورم بخورمش,
‫دیدی؟
‫برای همین واسه استاد عزیزی,
‫تو اصل جنسی, ‫سرسختی!
‫بیا این جا,
‫کم بود دل و روده م له شه!
‫تحسین برانگیزه!
‫چه گودال بزرگی!
‫الحق که گنجه!
‫بیا چند تا بچینیم و بچشیم,
‫نگاه کن، ووکُنگ!
‫شاه میمون ها،
‫آقای دانای بزرگ،
‫دست بجنبون!
‫عجله کن، خب؟
‫چه قدر بی صبری,
‫بیا پایین دیگه!
‫می تونم هم انرژی آسمانی ‫و هم اهریمنی رو حس کنم,
‫عجیبه,
‫بیا بیرون دیگه!
‫درود، دانای بزرگ,
‫- من ایزد محلی لانگ,,, ‫- لانگ بخوره تو سرت,
‫تو گنج من رو دزدیدی,
‫حالا می خوای اسمت رو بهم بگی؟
‫اشتباه گرفتین!
‫من هیچ وقت جسارت نمی کنم ‫سر به سر شما بذارم,
‫- من فقط یه روحِ,,, ‫- بزرگ تر,
‫- بسه, ‫- یه روح کوچک و حقیرم,
‫اگه تحویل ندیش،
‫زمینت رو زیر و رو می کنم,
‫حرف بزن, کجا قایمش کردی؟
‫این گنج رو,,,
‫,,,به عنوان شنگرفی علف رو,,,
‫,,,یا میوه آدم می شناسن,
‫حداقل ده هزار سال طول می کشه,,,
‫,,,تا از غنچه تبدیل ‫به میوه رسیده بشه,
‫تو هر بار چیدن،
‫تنها 30 میوه شکل گرفته ن,
‫اگه یکی رو بخورین،
‫47 هزار سال,,,
‫,,,عمر می کنین,
‫فایده همچین عمر بلندی چیه؟
‫برای من فقط مزه ش مهمه,
‫ادامه بده,
‫صبر کنین,
‫میوه های آدم,,,
‫,,,فقط از پنج عنصر می ترسن,
‫با برخورد با فلز، میفتن,
‫با برخورد با چوب، می گندن,
‫با برخورد با آب، حل میشن,
‫با برخورد با آتش، می سوزن,,,
‫,,,و اگه با زمین برخورد کنن، ‫غرق میشن,
‫دانای بزرگ!
‫واقعاً گنج معرکه ایه,
‫پس رفته تو زمین,
‫دانای بزرگ، ‫با این که میوه خوبیه،
‫این درخت,,,
‫خیلی خوب، دیگه وراجی نکن, برو,
‫دانای بزرگ، ‫به درخت دست نزنین!
‫بیا همین جا بخوریمش,
‫باید قبل از خوردنش ‫صبر کنیم تا اونا برن,
‫هنوز استرس دارم,
‫منتظر چی هستی؟
‫بعد از چیده شدن، ‫میوه زیاد تازه نمی مونه,
‫محشره,
‫ووُکنگ، خواهش می کنم!
‫میشه من هم یه گاز بزنم؟
‫این قدر هیجان داشتم,,,
‫,,,که با یه گاز تمومش کردم,
‫حتی مزه ش رو نچشیدم,
‫اُه، نه!
‫شش، هفت، هشت، نُه,
‫سیزده، چهارده، پونزده!
‫بیست و یک!
‫بیست و دو!
‫بیست و سه!
‫بیست و چهار!
‫- چهار تا کمه! ‫- چهار تا کمه!
‫خودت یکی بچین,
‫میمون بزرگ!
‫میشه لطفاً,,,
‫,,,یه میوه دیگه برام بچینی؟
‫اگه خفه نشی،
‫یه بلایی سرت میارم,
‫شرم و حیا ندارین!؟
‫دیوهای متعفن!
‫میوه ارزشمندمون رو خوردین!
‫من نخوردم,
‫چرا، خوردین,
‫نخوردم,
‫- خوردین! ‫- خوردین!
‫من نبودم,
‫ما خوردیم،
‫که چی؟
‫هیولای صورت پشمالو!
‫نفرت انگیزی!
‫ووکُنگ،
‫چی شده؟
‫راهب، خودت رو به اون راه نزن!
‫من میوه های آدم رو چیدم,,,
‫,,,و خودم هم خوردمشون,
‫استادم خبر نداشت,
‫تصمیمش با شماست,,,
‫,,,که کتکم بزنین ‫یا مجازاتم کنین,
‫ایزدهای آسمانی، ‫قدرتتون رو به من قرض بدین,
‫ووکُنگ، باهاشون در نیفت,
— ماي موويیز —
‫فرزندانم، عصبانیش نکنین!
‫ای راهب بدبخت,
‫چطور تونستی شاگردهات رو,,,
‫,,,به دزدی تشویق کنی؟
‫چهار تاش کمه!
‫معلومه هر کدومتون,,,
‫,,,یکی برداشتین!
‫قبول دارم که من خوردمشون،
‫ولی نه اون تعدادی ‫که شما گفتین,
‫ما فقط سه تا خوردیم!
‫- چهار! ‫- سه!
‫چهار!
‫واقعاً سه تا بود,
‫- چهار تا بود! ‫- چهار تا بود!
‫- سه تا, ‫- سه تا,
‫سه تا!
‫صبر کنین, پشت سر من چی خوردین؟
‫- چهار تا! ‫- چهار تا!
‫ووکُنگ، چی خوردی؟
‫خودت رو نزن به اون راه، راهب,
‫قیافه معصومت ‫حالم رو به هم می زنه,
‫موضوع هیچ ربطی به اون نداره,
‫خودم جبران می کنم,
‫تا وقتی استادمون برگرده،
‫هیچ جا نمیرین!
‫گم شید,
‫ووکُنگ، یه نفس عمیق بکش,
‫آروم باش,
‫خیال کردی اون کیه؟
‫یه میمون یتیم ‫که مامان بابایی نداره,
‫چی کار می تونه بکنه؟
‫به کی گفتی یتیم؟
‫میمون، اونا بهت توهین کردن,
‫بله، بهت توهین کردیم,
‫تو فقط یه اهریمنی,,,
‫,,,که فقط کار شر می کنه!
‫پس بهت نشون میدم شر چیه!
‫چی هشت ایزد!
‫ووکُنگ!
‫شما دو تا لقمه بزرگ تر ‫از دهنتون برداشتین!
‫نه!
‫فوراً به معبد ووجوانگ برگردین!
‫میمون شرور،
‫جرئت داری به یه برگش دست بزن!
‫جن یوان جاودان بزرگ ‫راحت نمی ذاردت!
‫دخل اون رو هم میارم!
‫«پاک باد»، چی کار کنیم؟
‫با تمام توان با میمون شرور می جنگیم!
‫عالیه,
‫پس جفتتون رو می فرستم,,,
‫,,,جهنم!
‫ووکُنگ!
‫این یه فاجعه ست!
‫بیچاره شدیم,
‫«پاک باد»! «ماه تابان»!
‫استاد، تانگ سانزانگ ‫گذاشت شاگردهای اهریمنیش,,,
‫,,,میوه های ارزشمندمون رو بدزدن!
‫میمون شرور، سون ووکُنگ,,,
‫,,,درخت سحرآمیز رو هم نابود کرد!
‫شاگردان، همگی,,,
‫,,,آرایش نظامی ‫جنگ با اهریمن بگیرین!
‫بدون دستور من،
‫هیچ کس از جاش تکون نمی خوره!
‫- بله، استاد! ‫- بله، استاد!
‫من رو ببخشید، ‫جن یوان جاودان بزرگ,
‫من تو تربیتشون شکست خوردم,
‫حاضرم تنبیه بشم,
‫من با احترام باهات برخورد کردم،
‫با این جا تو شرارت های شاگردت رو ‫تشویق کردی,
‫من میوه آدم رو خوردم,
‫من درخت رو ریشه کن کردم,
‫خِر من رو بگیر!
‫میمون گستاخ!
‫هدفت میمونه ست،
‫چرا من رو زدی؟
‫عوضی پیر، فرار نکن!
‫جاودان بزرگ،
‫لطفاً آروم باشین!
‫استاد، آرایشمون به هم خورد!
‫زنجره طلایی،
‫در چه حالی؟
‫ووکُنگ!
‫وقت نیست!
‫مَکش!
‫اهریمن های احمق!
‫«پاک باد»، «ماه تابان»، ‫به دستوراتتون گوش بدین,
‫- بله، استاد, ‫- بله، استاد,
‫فوراً به امپراتور یشم ‫گزارش بدین,
‫این میمون، ‫سون ووکُنگ,,,
‫,,,درخت سحرآمیز رو قطع کرده,,,
‫,,,و «آغازگر»، اولین اهریمن رو ‫آزاد کرده!
‫- بله، استاد! ‫- بله، استاد!
‫«آغازگر»، اولین اهریمن؟
‫واقعاً همچین اهریمنی هست؟
‫شماها جرم وحشتناکی ‫مرتکب شدین,
‫منتظر مجازات آسمان ها باشین,
‫جرممون چیه؟
‫انرژی چی یکی از شاگردان بودا,,,
‫,,,درخت میوه آدم رو,,,
‫,,,به وجود آورده بود,
‫ریشه هاش نقاط طب سوزنیش رو ‫به صلابه کشیده بودن,,,
‫,,,که توی زمین حبسش کنن,
‫یه دونه اهریمنه دیگه,
‫چرا بزرگ جاودان های زمین ‫این قدر ترسیده؟
‫من استادم رو نجات میدم،
‫در حینش، اهریمنه رو هم می گیرم,
‫گفتنش راحت تر از انجام دادنشه,
‫سه روز دیگه،
‫بدن اصلی «آغازگر» ‫برمی گرده,
‫وقتی استادت رو ببلعه,,,
و ده عمر زنجیره طلایی که به آموختن گذشته رو به دست بیاره،
‫هرج و مرج,,,
‫,,,و نابودی مرگباری,,,
‫,,,بر سه سرزمین حاکم میشه,
‫اهریمنی نیست ‫که من نتونم رامش کنم!
‫خودت رو دست بالا گرفتی,
‫اگه از پسش بر بیام چی؟
‫اگه نیای چی؟
‫اون طوری ‫در خدمتتم,
‫باشه,
‫اگه نتونی اهریمن اول رو بگیری،
‫یه بار دیگه زیر کوهستان پنج عنصر حبس میشی,,,
‫,,,و دیگه رنگ آزادی رو نمی بینی,
‫خیلی خوب,
‫معامله قبوله,
‫یالا,
‫بریم استاد رو نجات بدیم,
‫میمون، اون جد همه اهریمن هاست!
‫خفه شو!
‫ولی,,,
‫این اهریمن وحشی ‫از کجا اومده؟
‫چطور جرئت می کنه؟
‫به قدری بزرگ هست ‫که غذای چند روزمون بشه,
‫چه جور اهریمنیه؟
‫مگه کوری؟
‫یه سمندر غول پیکره,
‫خفه شو! خودت کوری,
‫هیچ سمندر غول پیکری ‫به این زشتی نمیشه,
‫اسمت رو بگو و بمیر,
‫«آغازگر»,
‫من شاه ابرو-سفید ‫از قله هزاره هستم,
‫زیردست هام و خودم ‫احیاتون رو تبریک میگیم,
‫جد اهریمن ها!
‫«آغازگر»، اولین اهریمن,
‫بله,
‫دقیقاً!
‫احیاتون رو تبریک میگیم، جد اهریمن ها,
‫خیلی وقته منتظرتونیم,
‫احیای من,,,
‫هزاران سالی ‫که تو جهنم بودم،
‫انرژی چی تو,,,
‫,,,من رو این شکلی کرد,
‫زمین تاریک,,,
‫,,,بدنم رو بلعید,
‫همه ش به خاطر تو بود!
‫زنجره طلایی،
‫سه روز دیگه,,,
‫,,,من,,,
‫,,,یه بار دیگه فرمانروای سه سرزمین میشم,
‫- وای! عجب قدرتی! ‫- وای! چه قدرتی!
‫قبل از برگشت بدن اصلیم،
‫خدمت این راهب برسید,
‫نگران نباشین,
‫بسپریدش به ما,
‫ووکُنگ!
‫کمک!
‫جد بزرگ، نمیشه ‫شاگرد ارشد این راهب رو,,,
‫,,,دست کم گرفت,
‫اون سون ووکُنگ قدرتمنده،
‫شاه اهریمن ها،
‫کسی که 500 سال پیش ‫در معبد آسمان,,,
‫,,,غوغا به پا کرد,
‫شاه اهریمن ها؟
‫وقتی که ببر نباشه،
‫حتی میمون هم می تونه ‫به تخت سلطنت بشینه,
‫نکته خوبی بود، جد بزرگ,
‫سون ووکُنگ واقعاً یه میمونه!
‫فقط به امپراتور یشم میگیم ‫میمونه «آغازگر» رو آزاد کرده,
‫زیادی حرف نزن,
‫«پاک باد»، ما هم ‫تو دردسر میفتیم؟
‫درک نمی کنی؟
‫باید تقصیر رو ‫بندازیم گردن میمونه,
‫حالا فهمیدم,
‫ویروپاکشا،
‫یه گزارش فوری ‫از اعلی حضرت آوردیم,
‫لطفاً بذارین رد شیم,
‫عجله ای نیست، فرزندانم,
‫لطفاً صبر کنین,,,
‫,,,تا اعلامیه رو بنویسم,
‫پادشاه آسمانی،
‫استاد ما بزرگ جاودانگان زمینیه,
‫عجله نکنین، فرزندان,
‫هر کی هم باشه،
‫کارها باید بی طرفانه ‫پیش برده بشن,
‫پس عجله کنین, زود باشین,
‫ووکُنگ، باید اهریمن اول رو ‫قبل از این که بدنش,,,
‫,,,برگرده، پیدا کنیم,
‫بیاین بخوابیم,
‫کل شب جستجو کردیم,
‫حتی اگه «آغازگر» رو پیدا کنیم،
‫استاد دیگه حتماً مُرده,
‫باجیه، استاد رو ‫نفرین نکن,
‫روح استاده!
‫نیا طرفم!
‫استاد، لطفاً باجیه رو ببخشین,
‫استاد، دهنم رو می بندم,
‫لطفاً برید تجدید تجسم شین,
‫نباید بهتون توهین می کردم,
‫تو از کجا اومدی، اهریمن؟
‫جواب بده وگرنه ‫دخلت رو میاریم,
‫چه قدر راحته,
‫تو دیگه چه جور ‫اهریمنی هستی؟
‫من اهریمن نیستم,
‫من انرژی چی هستم!
‫انرژی چی؟
‫بله!
‫من انرژی چی هستم,
‫من می تونم «آغازگر» رو ‫بگیرم و حبسش کنم,
‫شنیدم دنبال «آغازگر» می گردین،
‫برای همین تعقیبتون کردم,
‫تو همون انرژی چی ای هستی ‫که «آغازگر» رو زیر درخت حبس کرده بود؟
‫بله!
‫من رو می شناسین؟
‫بیا این جا، کوچولو,
‫تو که اهریمن نیستی!
‫ولی ما هستیم,
‫نمی ترسی؟
‫همه موجودات با ادراک ‫در ده دنیا زندگی می کنن,,,
‫,,,که شامل شش قلمروی تولد دوباره میشه,
‫ده ها میلیون اهریمن هست,
‫بس کن,
‫آره جون خودت، ‫انرژی چی!
‫تو فقط روح یه میوه آدمی,
‫«آغازگر»، کجا قایم شدی؟
‫یواش!
‫دانای بزرگ!
‫تازه از کوهستان دیرپایی ‫فرار کرده م,
‫چرا من رو برگردوندی؟
‫چرا داشتی در می رفتی؟
‫تو «آغازگر» رو آزاد کردی,
‫اگه فرار نکنم،
‫کارم تمومه!
‫بگو ببینم, «آغازگر» ‫کجا قایم شده؟
‫دانای بزرگ،
‫این جا قلمروی ایزد کوهستانه,
‫اون از هر حرکتی که تو قلمروش,,,
‫,,,انجام بشه، خبر داره,
‫ایزد کوهستان؟
‫برو بیارش پیشم,
‫ایزد کوهستان ‫در قله پنج نعمت ساکنه,
‫جاودانیه که معبد داره,
‫روح حقیری مثل من ‫نمی تونه به کاری وادارش کنه,
‫خودم شخصاً میرم دیدنش,
‫دانای بزرگ،
‫«آغازگر» حتماً یه جایی ‫تو تاریکی قایم شده,
‫وقتی یه اهریمن می خواد,,,
‫,,,خودش رو برگردونه، ‫کار از محکم کاری عیب نمی کنه,
‫انرژی چی ای که «آغازگر» رو حبس کرده بود,,,
‫,,,بعد از ده هزار سال پرورش ‫شکل انسانی به خودش گرفته,
‫اگه قرار بود کمکت کنه,,,
‫پیر شدی دیگه,
‫چطور ممکنه اون روح میوه ای ‫«آغازگر» رو حبس کرده باشه؟
‫ووکُنگ، نگاه کن,
‫همون چیزیه که تو کتاب نوشته,
‫«یکی از شاگردان بودا,,,
‫,,,از کل انرژی چیش ‫استفاده کرد,,,
‫,,,تا «آغازگر» رو مغلوب کنه,»
— ماي موويیز —
‫اون سه تا اهریمن ‫دارن دنبال من می گردن؟
‫زنجره طلایی،
‫واقعاً خیال کردی,,,
‫,,,می تونن نجاتت بدن؟
‫من اونا رو به شاگردی گرفتم,,,
‫,,,که با هم متحدشون کنم,
‫یه اهریمن نفرت انگیز،
‫یه دیو حریص,,,
‫,,,و یه عفریت نادون,
‫متحدشون کنی؟
‫زنجره طلایی،
‫دست از خیال بافی بردار,
‫همه موجودات با ادراک برابرن،
‫اهریمن، دیو، شبح،
‫انسان، ایزد، جاودان یا روح,
‫تا وقتی یک ذهن,,,
‫,,,و یک روح باشیم،
‫همین کافیه,
‫اهریمن ها,,,
‫,,,همچین چیزی ندارن!
‫استاد بزرگ،
‫شما جونتون رو فدا کردین,,,
‫,,,که دنیا رو نجات بدین,,,
‫,,,و صلح رو برای نسل های آینده ‫به ارمغان بیارین,
‫من تحت تأثیر قرار گرفته م,
‫کله پوک ها،
‫میوه ای رو ببرین ‫قله پنج نعمت,
‫میوه ای!
‫بریم!
‫می خوای بدوی؟
‫چه بوی خوبی!
‫اون خوک کیه؟
‫پس این جایی!
‫اگه نمی خرین، ‫گم شین,
‫بچه ننر!
‫برین, بجنبین!
‫- بدوین! ‫- منتظر من باشین!
‫یالا!
‫یالا,
‫عاشق خوردن اینم,
‫- اهریمن! ‫- اهریمن!
‫یه اهریمن!
‫یه اهریمن اون جاست!
‫این پارچه و رنگش رو ببینین,
‫قرمز و سبز واقعاً ‫به همسرتون میان,
‫اهریمن!
‫یه روح میوه ای ‫که میوه می خوره؟
‫چه ظالمانه!
‫داخل قایم شو,
‫- شاه ابرو-سفید, ‫- شاه ابرو-سفید,
‫- قدرتمند, ‫- قدرتمند,
‫- قوی, ‫- قوی,
‫- شاهی بی همتا, ‫- شاهی بی همتا,
‫تو کی هستی,,,
‫,,,که جلوی شاه ابرو-سفید وایمیسی؟
‫من,,,
‫,,,استاد ابرو-تراشم,
‫آشغال رو تیکه تیکه کنین,,,
‫,,,و انرژی چی رو ‫از بین ببرین!
‫چماق طلایی؟
‫سون ووکُنگ، شاه اهریمن ها؟
‫نه، برین عقب!
‫آسیبی بهتون نمی زنم!
‫میمون!
‫نذار اون انرژی چی فرار کنه!
‫تعقیبش کن!
‫انرژی چی رو بگیرین!
‫میمون!
‫ما رو جا نذارین، سرورم!
‫بریم,
‫اونا دووم نمیارن,
‫زندگی فانیه,
‫بهش عادت کن,
‫پدر!
‫آمیتابه,
‫استاد؟
‫چی شد، پدر؟
‫پسرم!
‫پسرم,
‫استاد بزرگ، چی شده؟
‫پسره عجب شکموییه!
‫عینهو خودم!
‫باجیه، تو گوشت دوست داری,
‫اون بیشتر مثل استاده,
‫فقط میوه دوست داره,
‫میوه ای، بپر بالا!
‫جد بزرگ!
‫جد بزرگ،
‫داشتم کار اون انرژی چی رو می ساختم,,,
‫,,,که ناگهان,,,
‫,,,سون ووکُنگ با چماق طلاییش,,,
‫,,,از راه رسید,,,
‫,,,و افرادم رو غافلگیر کرد!
‫یه مشت بازنده,
‫جد بزرگ!
‫جد بزرگ! جد بزرگ!
‫من یه نقشه معرکه دیگه هم دارم!
‫جد بزرگ!
‫سون ووکُنگ,
‫آخه چرا ایزد کوهستان,,,
‫,,,باید قله کوه زندگی کنه؟
‫خسته م,
‫وقتی با «آغازگر» مواجه شدیم،
‫تا جای ممکن دور بمونین,
‫من حبسش می کنم,,,
‫,,,و کمک می کنم ‫استادتون رو نجات بدین,
‫بس کن,
‫اون استاد منه,
‫خودم می تونم ‫نجاتش بدم,
‫ایزد کوهستان بیچاره!
‫به قدری کم طرفداری,,,
‫,,,که پیشکش هات گندیده ن,,,
‫,,,ولی هیچ کس نیست ‫که برات عوضشون کنه!
‫بدن درمه ایش این جا نیست,
‫باجیه، با ماسه ای کوه رو بگرد,
‫من این جا منتظرش می مونم,
‫من نمیرم,
‫شاید خودش رفته باشه، ‫ولی معبدش هنوز همین جاست,
‫بهتر نیست همه همین جا صبر کنیم؟
‫میری یا نمیری؟
‫نه، یکی دیگه رو پیدا کن ‫که بخواد بره,
‫میمون!
‫میمون، من خیلی ‫تحسینت می کنم,
‫اگه من نتونم انجامش بتونم، کی می تونه؟
‫ماسه ای، چرا همین طوری وایسادی؟
‫با من بیا دیگه!
‫[معبد ایزد کوهستان]
‫میمون، آب می خوام!
‫دردسرساز!
‫میمون، می خوام برم دستشویی,
‫نگهش دار,
‫چه قدر راحته!
‫حتی استادم هم جرئت نمی کنه,,,
‫,,,رو سر من دستشویی کنه!
‫چه قدر رو مُخی! بیا پایین!
‫سون ووکُنگ!
‫انرژی چی رو بده من,
‫حتماً!
‫همه این جان,
‫سگ-راکون بادی!
‫اسمش آشناست,
‫پیداش کردم!
‫«سگ راکون بادی،
‫دیوی از جنس باد، ‫بدون هیچ ردی میاد و میره,
‫نمیشه با آتیش یا تیغ کشتش,
‫فقط هزار ضربه چکش ‫می تونه بکشدش,
‫وزیدن باد به دهانش,,,
‫,,,بلافاصله احیاش می کنه,
‫لعنتی، چه قدر فرزی!
‫همین طوری بدو!
‫نگاه کنین,
‫حالا شدی سگ راکون بادی خشک شده!
‫نه!
‫همه چیز خراب شد!
‫نه، همه ش خراب شد!
‫معبدم!
‫چه بلایی سرش اومد؟
‫کی این کار رو کرده؟
‫ازش نمی گذرم!
‫حرف بزن, ‫«آغازگر» کجاست؟
‫تو دانای بزرگ نیستی؟
‫بعد از 500 سال سرکوب،
‫چطور هنوز این قدر خوش قیافه ای؟
‫جوابم رو بده, ‫«آغازگر» کجاست؟
‫دانای بزرگ، تو ‫«آغازگر» رو آزاد کردی، نه؟
‫چرا از من می پرسی؟
‫من می دونم کجاست,
‫بجنبین! با من بیاین!
‫تکون بخورین!
‫بجنبین دنبالم بیاین!
‫برو! دنبالش برو!
‫دانای بزرگ،
‫شاید دارم زیادی حرف می زنم،
‫ولی حتماً اهریمن ها از همه جا,,,
‫,,,دارن میان که احیای جدشون رو جشن بگیرن,
‫حتماً چندین سپاه اهریمن تو راهه,
‫حتی یه ببر ژیان ‫حریف گله گرگ ها نمیشه,
‫در ضمن، اون آغازگره,
‫- اون,,, ‫- ریش گُنده، نگران نباش,
‫من این جام,
‫من می تونم ‫«آغازگر» رو حبس کنم,
‫انرژی چی شکل انسان ‫به خودش گرفته!
‫اگه از انرژی چیش استفاده کنه،
‫یه روزه خالیش می کنه,
‫بعدش چی میشه؟
‫خودت فکر می کنی چی میشه؟
‫می میره؟
‫وقتی انرژی چیش تخلیه شه،
‫تجدید تجسم نمیشه,
‫دانای بزرگ،
‫«آغازگر» اون جا ‫پنهان شده,
‫به اون کوه میگن ‫قله هزاره,
‫قله هزاره؟
‫من باید برم,
‫گیاه های کوهستان نمی تونن,,,
‫,,,بدون من زنده بمونن,
‫برو,
‫معذرت می خوام,
‫بعداً می بینمتون,
‫صبر کن,
‫ممنون، دانای بزرگ,
‫این نصیحت رو از من بشنو,
‫خودت رو فدا نکن,
‫اگه الان از بودا کمک بگیری،
‫ممکنه هنوز راهی باشه,
‫سرورم!
‫اهریمن های کوه کلاغ ‫از قاره شرقی اومده ن,,,
‫,,,تا باهاتون صحبت کنن!
‫سرورم!
‫دیو نُه سر قاره غربی,,,
‫,,,با افرادش وارد قله هزاره شده!
‫سرورم!
‫اهریمن های کوهستان مرو,,,
‫,,,اومده ن ادای احترام کنن!
‫من شیر گندم گون هستم ‫و از غار آرواره ببر,,,
‫,,,در کوهستان پلنگ سر اومده م!
‫من جانور چند چشمم,,,
‫,,,از کوهستان شاه اشباح,
‫من روباه نُه دمم,,,
‫,,,از غار اژدها-بند,
‫ما از غار نیلوفر ‫در کوهستان سَر صاف اومدیم,
‫شاخ طلا هستم,
‫شاخ نقره هستم,
‫احیا و بازگشتتون,,,
‫,,,به بدن اصلیتون رو تبریک میگیم!
‫احیا و بازگشتتون,,,
‫,,,به بدن اصلیتون رو تبریک میگیم!
‫میمون، کی به «آغازگر» ‫حمله می کنیم؟
‫فعلاً بخواب,
‫نه، نمی خوابم,
‫بخواب,
‫نه!
‫می خوابی یا نه؟
‫نمی خوابم!
‫چرا اسم تو دو بخش داره،
‫ولی مال من سه بخش داره؟
‫«میوه ای» رو ‫همین طوری گفتم,
‫عاشق اینم که صدام کنن «میوه ای»!
‫عاشق این اسمم!
‫حتی اسم واقعی نیست,
‫کی اسم سون ووکُنگ رو به تو داده؟
‫استادم,
‫می دونی،
‫اسمت به نظر وحشتناک میاد,
‫تا وقتی بدونم کیم،
‫اهمیتی نداره,
‫می دونی کی هستی؟
‫من یه اهریمنم,,,
‫,,,که فقط کار شر می کنه,
‫اهریمن خوب و بد هست,
‫همه اهریمن ها شرور نیستن,
‫می خوابی یا نه؟
‫من یه اهریمن شرورم,
‫ازم نمی ترسی؟
‫تو شرور نیستی,
‫تو روح مهربونی داری,
‫من روح ندارم,
‫چرا؟
‫من از سنگ متولد شده م!
‫یه سنگ سخت، بدون والدی ‫که پوشیده از مو باشه,
‫چه باحال!
‫من عاشق میمون سنگیم!
‫کجاش باحاله؟
‫همیشه وراجی می کنی,
‫درست مثل استادم,
‫پس بهم قول بده,,,
‫,,,بعد از شکست «آغازگر»،
‫با هم کتاب مقدس رو پیدا می کنیم,
‫باشه، قول میدم, قول میدم,
‫میمون، خیلی مهربونی,
‫خوابه,
‫بدون میوه ای میریم؟
‫خفه, نمی تونیم با اون بریم,
‫من این ماجرا رو ‫شروع کردم،
‫خودم هم تمومش می کنم,
‫ووکُنگ،
‫ما اون میوه های آدم رو ‫با هم خوردیم,
‫ماسه ای حق داره,
‫می خوای کل حالش رو تو ببری؟
‫عمراً!
‫باشه,
— ماي موويیز —
‫چند وقتی میشه ‫گروهی نجنگیدیم!
‫آشغالا!
‫این شن کش محشر رو ‫از بابا خوکه داشته باشین!
‫800 مَن ماسه روون,,,
‫,,,که همه توش غرق میشن!
‫چکش قداست نُه گانه!
‫ارتشبد طاق آسمانی؟
‫تو فقط یه خوک احمقی!
‫فکر کردی با اون هیکل می بری؟
‫تو ناکجاآبادی,,,
‫,,,که توش استخون های سفید,,,
‫,,,جمع نشده می مونن رو ندیدی!
‫هی، تویی که کلّی چشم داری!
‫حالا می بینی؟
‫چه ضایع,
‫تو جهنم برای «یما» ساز بزن! ‫(ایزد مرگ)
‫همه حمله!
‫این خوک رو بکشین!
‫سون ووکُنگ!
‫من اسمت رو صدا کردم, ‫جرئت داری جواب بدی؟
‫سون ووکُنگ، اسمت رو ‫صدا کردم,
‫جرئت داری جواب بدی؟
‫تو کی باشی ‫که اسم من رو بگی؟
‫رفیق، یه سلاح جادویی دیگه استفاده کن!
‫چرا جوابم رو نمیده؟
‫می تونی به تلاشت ادامه بدی,
‫من که رفتم!
‫تمام اهریمن های جهان,,,
‫,,,ضعیف شده ن,
‫ضعفا,,,
‫,,,لایق زنده موندن نیستن,
‫سون ووکُنگ،
‫انرژی چی رو بده به من,
‫زرشک!
‫استادم رو بهم بده!
‫همه تون هوس مردن کردین,
‫ته زورت همین بود؟
‫ووکُنگ، به میوه ای بگو,,,
که همین حالا ‫از انرژی چی استفاده کنه!
‫اگه خالیش کنه،
‫میوه ای می میره,
‫پس این جایی,
‫میمون!
‫خوکی!
‫ماسه ای!
‫میمون!
‫میوه ای، نیا بیرون!
‫میمون!
‫ووکُنگ!
‫تا حد مرگ باهات می جنگم!
‫اهریمن پیر!
‫باجیه!
‫ماسه ای!
‫خوکی!
‫نوبت توئه، انرژی چی,
‫شکل انسانی به خودت گرفتی،
‫شبیه انسان ها هم رنج می کشی!
‫عجب کودنی هستی!
‫میمون!
‫میوه ای!
‫فرار کن!
‫از اینجا برو!
‫نه!
‫میمون!
‫بذار کمکت کنم,,,
‫تا با مرگ به هم برسید,
‫ووکُنگ!
‫- ووکُنگ! ‫- استاد!
‫استاد!
‫زنجره طلایی،
‫همه شاگردات اینجا هستن،
‫اما هیچ کدوم نمی تونن نجاتت بدن,
‫به عنوان استاد و شاگرد،
‫من به این سرنوشت راضیم,
‫حتی اگه کشته بشیم،
‫روحمون هرگز نمی میره,
‫بدن طلاییت رو بهم بده!
‫استاد,
‫میمون، بیا!
‫برو,
‫میمون، قول دادی با هم بریم,,,
‫دنبال کتاب مقدس!
‫- میوه ای، برو! ‫- نه!
‫میمون!
‫بهش آسیب نرسون!
‫فقط من می تونم کمکشون کنم,,,
‫و دردشون رو رفع کنم,,,
‫و به هرج و مرج اولیه برگردونمشون,
‫سون ووکُنگ،
‫حقیقتاً سزاوار شاه اهریمن ها بودن هستی؟
‫تو باختی,
‫باختم؟
‫ترجیح می دم,,,
‫بمیرم,,,
‫تا این که شکست رو بپذیرم!
‫پس می میری!
‫میمون!
‫یادت نره,,,
‫که بدن درمه ای طلاییش درون منه,
‫اینجا دنیای منه,
‫[چماق طلایی فرمان بردار]
‫تو دیگه کی هستی؟
‫«آغازگر»،
‫حالا بهت می گم,,,
‫من کیم!
‫من اهلِ,,,
‫غار پرده آب,,,
‫تو کوهستان گل و میوه ام,
‫من دانای بزرگ و هم تراز آسمانم،
‫شاه اهریمن ها،
‫سون ووکُنگ!
‫برو به جهنم!
‫یادت باشه,
‫تو این دنیا،
‫من نیرومندترین اهریمنم!
‫نه!
‫من یه اهریمنم،
‫اما بزرگ ترین تفاوت ما,,,
‫اینه که من روح دارم,
‫ووکُنگ,
‫استاد!
‫[بعد از تیتراژ ادامه دارد]
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫ریشه حیاتی این درخت صدمه دیده,
‫حتی من هم نمی تونم اون رو به زندگی برگردونم
‫الهه بخشش، ‫کی می تونه ترمیمش کنه؟
‫پیداش می کنم!
‫میمون گستاخ،
‫راه نجات درخت سحرآمیز,,,
‫تو دست های خودته، مگه نه؟
‫میوه ای!
‫میمون!
‫می خوام با هم بریم سفر!
‫[بعد از تیتراژ ادامه دارد]
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫عجله ای نیست، فرزندانم,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال