‫می‌تونه به هر زمانی سفر کنه,
‫هم به گذشته سفر می‌کنه، هم به آینده,,,
‫ولی معمولا به دوران حیات خودش سفر می‌کنه,
‫معمولا این‌طوره، ‫ولی همیشه این‌طور نیست,
‫نمایشگاه هنرهای نوگرای بروملی,,,
‫ازتون دعوت به عمل میاره ‫که بخش قرن نوزدهم رو,,,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫دست خودم نیست, ‫کنترلش دست خودم نیست,
‫یهویی در زمان سفر می‌کنم,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫وای، کیرم توش!
‫مسلما کار خطرناکیه,
‫گاهی اوقات مشکلی نداره, ‫آدم باهاش کنار میاد,
‫ولی گاهی اوقات دشواره,
‫ولی مسئله‌ای بدتر از خطرناک بودنش هم هست,
‫کریسمس از همه‌چیش بدتره,
‫[هشت سالگی هنری]
‫مگه بهت نگفته بودم کاپشنت رو بپوشی هنری؟
‫داره برف میاد,
‫بالاخره یکی باید بره ‫فرودگاه، دنبال بابا،
‫آخه می‌خوای بابا موقع کریسمس ‫خونه باشه، مگه نه؟
‫آره,
‫♪ کاش کل آرزوهات به حقیقت بپیونده, ♪
‫♪ عیدت مبارک,,, ♪
‫به یه سری روزها و تاریخ‌ها ‫بیشتر سفر می‌کنه,
‫یعنی خودش که نمی‌خواد؛ ‫دست خودش نیست,
‫به یه روز خیلی سفر می‌کنه,
‫♪ عیدت مبارک,,, ♪
‫[هشت سالگی هنری]
‫♪ عیدت مبارک,,, ♪
‫[هشت و بیست و چهار سالگی هنری]
‫از اون تاریخ که برمی‌گرده، ‫همیشه می‌فهمم اونجا بوده,
‫همین که می‌بینمش,,,
‫از قیافه‌اش می‌فهمم,
‫♪ دوستان قدیمیمون رو می‌بینیم، ‫وای که چقدر خوش می‌گذره,,, ♪
‫- کمربندت رو محکم بستی؟ ‫- آره,
‫♪ والدینمون رو می‌بینیم، ‫هدیه می‌گیریم و عید که می‌شه,,, ♪
‫♪ همه‌چی روبه‌راهه, ‫همه‌چی روبه‌راهه,,, ♪
‫♪ عیدت مبارک, ‫وای، عیدت مبارک,,, ♪
‫[هشت، بیست و چهار و سی و هشت سالگی هنری]
‫عین جاذبه می‌مونه, ‫همون شکلی عمل می‌کنه,
‫نیروی جاذبه اجسام ‫با افزایش جرمشون رابطه مستقیم داره,
‫اجسام بزرگ، اجسام کوچک‌تر رو ‫جذب خودشون می‌کنن و همین‌طور,,,
‫دورش دوران پیدا می‌کنن,
‫♪ کاش کل آرزوهات به حقیقت بپیونده, ♪
‫♪ عیدت مبارک, ‫عیدت مبارک,,, ♪
‫من هم عین اکثر افراد,,,
‫تو عمرم روزهای مهمی رو تجربه کردم, ‫لحظاتی حیاتی رو تجربه کردم,
‫ولی فرق من با بقیه اینه که,,,
‫مدام به اون روزها برمی‌گردم,
‫♪ کاش کل آرزوهات در حین,,, ♪
‫♪ به صدا در اومدن این همه زنگوله، ‫به حقیقت بپیوندن, ♪
‫♪ عیدت مبارک,,, ♪
‫[هشت، بیست و چهار، سی و هشت ‫و سی و نه سالگی هنری]
‫♪ کاش تقویم زندگیت ‫مملو از,,, ♪
‫♪ اعیاد خوش و خرم باشه, ♪
‫[هشت، بیست و چهار، سی و هشت، ‫سی و نه، بیست و سه و بیست و دو سالگی هنری]
‫♪ عیدت مبارک,,,♪
‫هنـ,,,,
‫[علاوه بر سی و چهار ‫و بیست و هشت سالگی هنری]
‫به محض تصادفتون، ‫به گذشته سفر کردی,
‫گمون کنم واکنش غیرارادی بوده,
‫انگار بدنت فرصت کار دیگه‌ای نداشت,
‫ضمنا، خودم می‌دونم نگاه می‌کنی، ‫ولی لزومی نداره بکنی,
‫مامان!
‫الان برمی‌گردی، نگاه,,,
‫نکن,
‫مامان؟
‫مامان! مامان!
‫مامان!
‫[علاوه بر بیست و پنج سالگی هنری]
‫مامان!
‫[علاوه بر بیست و هفت و سی و دو سالگی هنری]
‫مامان!
‫[هشت، بیست و چهار، پونزده، ‫سی و نه و سی و هشت سالگی هنری]
‫مامان!
‫[علاوه بر چهار، بیست و دو، سی و پنج، ‫سی و چهار، ده و سی و هفت سالگی هنری]
‫مامان!
‫«همسر مسافر زمان»
‫مامان و بابا نداری؟
‫معلومه که دارم,,, همه دارن,
‫چه‌جور مامان و بابایی هستن؟
‫خب، حرف ندارن, ‫مامان و بابامن دیگه، معلومه که حرف ندارن,
‫کارشون چیه؟
‫خب، بابام ویولن‌نوازه، ‫مامانم هم خواننده بود,
‫- چرا دیگه نخوند؟ ‫- کی گفته دیگه نخوند؟
‫خودت گفتی «خواننده بود»,
‫هست,
‫منظورم این بود که هست,
‫انگار غمگین شدی,
‫واقعا؟
‫واسه چی غمگین شدی؟
‫می‌دونی غمگین بودن چه مزیتی داره؟
‫هیچ مزیتی نداره,
‫افراد شاد,,,
‫عین همدیگه‌ان، ‫ولی افراد غمگین متفاوتن,
‫آره خب، |اگه آدم بخواد با کسی ‫بهش خوش بگذره،
‫طرف رو خوشحال می‌کنه، ‫ولی اگه بخواد بشناسدش،
‫باید دلیل غمگین بودنش رو بفهمه,
‫خودت چرا غمگینی؟
‫چون مامانت دیگه نمی‌خونه، غمگینی؟
‫یه روز برات توضیح می‌دم، ‫ولی امروز نمی‌شه,
‫کی توضیح می‌دی؟
‫وقتی مرد سبزپوستی ‫کنار دریاچه کومو,,,
‫بهت قهوه با طعم موز داد، ‫توضیح می‌دم,
‫- مسخره‌بازی درنیار, ‫- راست می‌گم,
‫هر وقت مرد سبزپوستی کنار دریاچه کومو ‫بهت قهوه با طعم موز داد، برات تعریف می‌کنم,
‫یه مشت حرف مسخره می‌زنی‌ها!
‫قسم می‌خورم این‌طور نیست,
‫هه!
‫خیلی گاوی,
‫[بیست و هشت سالگی هنری و بیست سالگی کلر]
‫مگه چیکار کردم؟ من که کاری نکردم, ‫همین‌جوری نشستم دیگه,
‫من که اصلا نگاهش هم نکردم,
‫آره، نگاه نکردنت رو حس می‌کردم,
‫به ایستگاه دریاچه رسیدیم، ‫درهای سمت چپ باز شدن,
‫چرا همیشه بلوندها چشمت رو می‌گیرن؟
‫دوست‌دخترم هم بلونده, ‫این شکلی بهش وفادار می‌مونم,
‫دوست‌دخترت که از دید نظری خودم هستم,
‫به نقل از خودت دوست‌دخترم هستی,
‫به نقل از خودت هستم,
‫به نقل از خودِ آینده‌ام ‫که وقتی بچه بودی، تو جنگل,,,
‫باهات وقت می‌گذروند ‫دوست‌دخترم هستی,
‫من که به طرف اعتماد ندارم,
‫- خودته‌ها, ‫- خودم رو که جفتمون می‌شناسیم,
‫پس اصلا واسه چی ‫امروز اومدیم اینجا؟
‫خب,,, ببخشید,
‫- واسه دومین قرارمون اومدیم ناهار بخوریم, ‫- چرا ناهار بخوریم؟
‫آخه سر اولین قرارمون ‫مست کردیم و سکس کردیم,
‫امیدوارم موقع ناهار فرصتی پیش بیاد ‫که بتونیم قبل از مست کردن,,,
‫و سکس مجدد، کمی صحبت کنیم,
‫رابطه باید همین شکلی باشه، ‫خودم تحقیق کردم,
‫خب، کی گفته با هم تو رابطه‌ایم؟
‫خب، اگه آینده از این قرار باشه، ‫حق انتخابی نداریم,
‫- تو هم مشکلی نداری؟ ‫- نه، چرا که نه؟
‫اصلا سعی نمی‌کنی با آینده مقابله کنی؟ ‫سعی نمی‌کنی راه خودت رو در پیش بگیری؟
‫چرا، معلومه که سعیم رو کردم,
‫من پیاده می‌شم, ‫عذر می‌خوام,
‫حس می‌کنم می‌خوای ‫موضوعی رو ثابت کنی,
‫ببخشید,
‫ببین، من با تو فرق می‌کنم، خب؟
‫من مسیر ثابتی ندارم, ‫هر جا بهم بگن نمی‌رم,
‫اگه مقصدم تو باشی ‫که اصلا نمی‌رم،
‫آخه مشکلم از این قراره,,,
‫که من از شش سالگی منتظرت بودم،
‫ولی بعد از این همه مدت،
‫بعد از این همه انتظار، معلوم شد,,,
‫- ازت خوشم نمیاد, ‫- چرا نمیاد؟
‫آخه خودت دوست‌دختر داری!
‫آها، ازم خوشت نمیاد، ‫ولی می‌خوای فقط مال خودت باشم؟
‫- نه‌خیر، اصلا نمی‌خوام مال من باشی, ‫- خب، تو که باهام سکس کردی,
‫- آره، چقدر هم که رویایی بود, ‫- اون موقع که شاکی نشده بودی,
‫انگار قورباغه داستان رو بوسیده باشم، ‫ولی انسان نشده باشه,
‫خب، خودت که همچنان شاهدختی,
‫این دیگه چه حرفی بود؟
‫نمی‌دونم، یهو حس کردم ‫شوخی هوشمندانه‌ایه,
‫- به ایستگاه خیابان کوئینسی رسیدیم, ‫- درهای سمت راست باز شدن,
‫- به نظر من که شوخی هوشمندانه‌ای بود, ‫- مرسی!
‫کلر! کلر!
‫- چرا داری دنبالم می‌کنی؟ ‫- چرا پیاده شدی؟
‫چون تصمیم گرفتم پیاده بشم، ‫چون تصمیمش با خودم بود,,,
‫و گور بابای احکام آینده,
‫اصلا خودت چته؟ ‫چرا مقابله نمی‌کنی؟
‫آخه غیرممکنه! ‫آخه ببین الان کجایی,
‫ببین الان کجایی, ‫قرار بود همین ایستگاه پیاده بشیم!
‫من دنبالت نکردم، ‫از اولش هم قرار بود همین‌جا پیاده بشیم,
‫همین شکلیه دیگه, ‫دقیقا همین شکلیه,
‫هر تصمیمی که بگیری، ‫از اولش مقرر شده,
‫- نه‌خیر, ‫- چرا!
‫از من بشنو، خیلی سعی کردم تغییرش بدم,
‫ولی نمی‌شه,
‫قرار بود کجا ناهار بخوریم؟
‫اونجا,
‫خیلی‌خب,
‫اون کافه رو می‌بینی؟
‫- من می‌رم تو اون کافه, ‫- چی؟ واسه چی؟
‫آخه می‌خوام هر طوری که شده، ‫پیاده بشم هنری,
‫اینجا رو باش! ‫الان دارم آینده رو تغییر می‌دم,
‫لاته با طعم موز سفارش داده بودین؟
‫من که لاته با طعم موز ‫سفارش ندادم,,,
‫- عکس دریاچه کوموئه؟ ‫- فکر کنم باشه,
‫پس بذارین باشه,
‫اِم، فضولی نباشه، ولی چرا سبزپوست هستین؟
‫- تأثیر قهوه‌مونه, ‫- واقعا؟
‫نه, شوخی کردم,
‫بچه‌ها رو سرگرم می‌کنم,
‫- الان سرگرمشون می‌کنین؟ ‫- اون کارم ساعت چهار شروع می‌شه,
‫دارم خودم رو آماده می‌کنم,
‫تو که لاته با طعم موز ‫سفارش نداده بودی,
‫مهم نیست، اجتناب‌ناپذیره,
‫من خیلی باهات بدرفتاری کردم,
‫آره,
‫البته رفتار خودت هم خیلی زشت بود،
‫ولی من هم بدرفتاری کردم,
‫اصلا واسه چی ‫همچنان اینجایی؟
‫صرفا چون سفر در زمان ‫چنین حکمی کرده، اومدی؟
‫احکام سفر در زمان ‫اکثر اوقات وحشتناکه,
‫خبر دارم که اتفاقات خیلی بدی در پیشه کلر,
‫خبر دارم که قراره وحشت کنم، ‫خون‌ریزی کنم و یه روزی,,,
‫جون سالم به در نمی‌برم,
‫تقریبا تنها حکم غیروحشتناکی ‫که سفر در زمان صادر کرده،
‫همین بوده که به طریقی، ‫قراره در آینده,,,
‫با دختر موقرمز خارق‌العاده‌ای ازدواج کنم,
‫وای, چه خوشحالم که هویتم رو ‫به رنگ موهام تقلیل می‌دی,
‫احساس خیلی خاصی بهم دست داد,
‫ولی خانم مذکور در حال حاضر ازم متنفره,
‫من ازت متنفر نیستم,
‫نه، ازت که متنفرم، ولی,,,
‫از اون نفرت قشنگ‌هاست,
‫عه، جدی؟ نفرت قشنگ چه شکلیه؟
‫بدین شکله که می‌خوام سر این میز بشینی ‫تا بتونم بهت بگم خفه شو,
‫- خب، می‌تونیم,,, ‫- نه‌خیر، ببین چی می‌گم,,,
‫دست خودم نیست,
‫انگیزه جنسی من با تو شکل گرفته,
‫تو بچگی خوابت رو می‌دیدم,
‫تو در واقع,,,
‫نسخه جوان‌تر و جذاب‌تر ‫مرد رویاهامی,
‫تو تجسم حقیقی,,,
‫کل خواسته‌هامی,
‫خودت شخصا کاری کردی ‫چنین خواسته‌هایی داشته باشم,
‫یه مشکل بیشتر نداری,
‫فقط همین یه مشکل رو داری,
‫- چه مشکلی دارم؟ ‫- کاش کس دیگه‌ای بودی,
‫خب، می‌خوای کی باشم؟
‫آها، خودش رو می‌گی,
‫کسی رو می‌خوای که تو دوران بچگیت ‫حضور داشته و موجب شده این شکلی بشی,
‫خب، من که نمی‌تونم چنین آدمی باشم,
‫آخه قراره خودت کاری کنی ‫که چنین آدمی بشم,,,
‫و راستش رو بخوای، خیلی پیچیده است، ‫اینه که به نظرم بهتره همون,,,
‫نقشه اولیه رو پیاده کنیم,
‫- نقشه اولیه چیه؟ ‫- مست کنیم و سکس کنیم,
‫چرا غمگینی؟
‫بهم بگو,
‫دلیل غمت رو بهم بگو,
‫خواهش می‌کنم، باید بشناسمت, ‫باید درکت کنم,
‫من,,, ‫من که اصلا,,, چـ,,,
‫چرا مامانت دیگه نخوند؟
‫مامانم؟
‫قراره دلیل ناراحتیت رو امروز بهم بگی,
‫قبلا حاضر نبودی بگی، ‫ولی قراره الان بگی,
‫چه فرقی می‌کنه؟ واسه چی,,, ‫چه تفاوتی حاصل می‌شه؟
‫ظاهرا قراره ازدواج کنیم,
‫من رو به مامانت معرفی کن دیگه, ‫خواننده بود، درسته؟
‫آره، خواننده بود,
‫اسمش آنت لین رابینسون بود,
‫مامانت,,,
‫مامانت,,, مامانت آنت لین رابینسون بود؟
‫- اپرا دوست داری؟ ‫- والدینم که خیلی دوست دارن, ای خدا,
‫یعنی خیلی دوستش دارن,
‫ولی مگه ایشون,,,؟
‫چرا,
‫مرده,
‫تصادف کرده بود,
‫پسرش هم بود, ‫پسرش هم همراهش بود,
‫تو همراهش بودی,
‫دلیل مرگش,,,
‫گمون کنم بخوای بگی ‫قطع شدن سرش بود,
‫مامان! مامان!
‫آها,,, فهمیدم,
‫حالا که زندگیم غم‌انگیز شد، ‫یهو ازم خوشت اومد,
‫خیلی بچه بودی,
‫گمون نکنم خوب به خاطر داشته باشیش,
‫اصلا جوانب مختلفش رو در نظر نگرفتی، مگه نه؟
‫خب، دارم سعی می‌کنم بگیرم,
‫خب، من موقع مرگش هشت ساله بودم، ‫ولی مسافر زمان هم هستم,
‫- که چی؟ ‫- یعنی همیشه می‌بینمش,
‫چـ,,, هنوز مامانت رو می‌بینی؟
‫آره، البته سفر در زمان,,,
‫معایب مزخرف زیادی داره، ولی,,,
‫می‌تونم مامان مرحومم رو ببینم,
‫ممنون,
‫خودش خبر داشت؟
‫از سفر در زمانت خبر داشت؟ ‫مامان و بابات خبر داشتن؟
‫خب، می‌دونستن یه خبرهایی هستن,
‫دائما تو مدرسه غیبم می‌زد ‫و لباس‌هام جا می‌موندن,
‫گزارشات مدرسه‌ام معمولا حاوی ‫غیبت کلاسی و برهنگی بود,
‫بابام وقتی شونزده ساله بودم ‫فهمید جریان واقعا از چه قراره,
‫- چطوری فهمید؟ ‫- خیلی زشت فهمید,
‫خیلی‌خب، ولی چطوری فهمید؟
‫صرفا,,, حواست باشه که شونزده ساله بودم,
‫[شانزده و شانزده سالگی هنری]
‫بابا!
‫البته من که همجنس‌گرا نیستم، ‫ولی متوجهی دیگه؟
‫خودت هم اگه جام بودی، ‫امتحان می‌کردی، مگه نه؟
‫واسه خودت همجنس‌گرا شدی؟
‫توضیح بده هنری دی‌تامبل!
‫خیلی‌خب، اذیت نکن, ‫شونزده ساله بودم دیگه,
‫وایستا ببینم، مامانت چی؟
‫اصلا نفهمیده بود؟
‫نه,
‫چرا بهش نگفته بودی؟
‫نمی‌دونم، پیچیده است دیگه,
‫اگه از اولش تعریف کنی، ‫اصلا پیچیده نمی‌شه,
‫[سی سالگی آنت و سی و سه سالگی ریچارد]
‫- ویولن‌نوازه جدیده, ‫- آره، گمون کنم جدید باشه,
‫[علاوه بر بیست و چهار سالگی هنری]
‫شخصی بر در می‌کوبد که به دنیا بیاید ‫و شهوت از همین روی شکل می‌یابد,
‫گمون کنم به در کوبیدن ‫خودم رو شنیده بودم,
‫یه لحظه وایستا, وایستا ببینم,
‫- [سی و یک سالگی آنت و سی و چهار سالگی ریچارد] ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫آنت عزیزم,,,
‫وای خدایا,
‫وای خدایا!
‫- وای، نگو که,,, ‫- همسرم می‌شی؟
‫آره!
‫آره! معلومه!
‫♪ عشق عین وقتیه که آدم ‫بیش از حد شراب خورده باشه, ♪
‫بیا، بیا,
‫عه، سلام! ‫می‌شه حلقه‌ات رو نشون دوربین بدی؟
‫آها، چرا! می‌دم,
‫♪ زندگی چه زیباست, ♪
‫با تو خیلی خوشحالم,
‫♪ دل‌هامون به صدا درمیان ‫و آهنگ می‌زنن, ♪
‫♪ انگار دارن تارنتلایی شاد می‌نوازن, ♪
‫شاهد مراسم خواستگاری والدینت بودی؟
‫- چه کار خفنی, ‫- آره,
‫تازه، می‌تونی خوندنش رو هم بشنوی, ‫حتما حس خوبی داره، مگه نه؟
‫چی گفتم؟ ‫حرف بدی زدم؟
‫- می‌شه جایی برمت؟ ‫- کجا بریم؟
‫- بریم قدم بزنیم, صرفا,,, ‫- آها,,, خیلی‌خب,
‫بریم همین‌جوری قدم بزنیم، بیا,
‫[سی و سه سالگی آنت و سی و شش سالگی ریچارد]
‫- هارمونیش به این شکله, ‫- آها!
‫- باز هم سلام, ‫- سلام، چطوری؟
‫عه، سلام,
‫والدینت رو می‌شناختی؟
‫خیلی‌ها والدینش رو می‌شناسن,
‫زرنگ‌بازی درنیار,
‫می‌شناختنت دیگه,
‫خب، خودم رو که نمی‌شناختن,
‫کم‌کم شخصی رو که چند باری ‫از کنارشون رد می‌شد شناختن,
‫نمی‌دونستن کی هستم,
‫یعنی سفر در زمانت تصادفی نیست؟
‫نه، نه، اکثر اوقات تصادفیه، ‫حداقل گمون کنم تصادفی باشه,
‫ولی افرادی رو که برام ‫مهم باشن، بیشتر می‌بینم,
‫دلیلش رو بلد نیستم,
‫من رو که صد و پنجاه و دو بار دیدی,
‫خب، بفرما دیگه,
‫این کیه؟
‫- ایشون هنریه, ‫- سلام رفیق,
‫سلام,
‫حالت چطوره؟ سلام کوچولو,
‫- آخ! ‫- داره دندونش درمیاد، شرمنده,
‫اشکال نداره,
‫- همیشه منم گاز می‌گیره, ‫- واقعا اشکال نداره,
‫- حالت خوبه؟ ‫- چیزی نشده که,
‫چه زخم جالبی داری,
‫عه,,,
‫چیز خاصی نیست,
‫- چطوری زخمی شدی؟ ‫- صرفا,,,
‫یه تصادف مسخره بود,
‫بگذریم، می‌بینمتون,
‫خداحافظ,
‫[هشت سالگی هنری]
‫,,,به همان میزان که خداوند متعال ‫راضی به گرفتن شخصی بوده,
‫هماناکه از خاک هستیم و ‫به خاک باز خواهیم گشت,
‫[هشت سالگی و بیست و هشت سالگی هنری]
‫بنابراین پیکرش را به امید قطعی ‫معاد پس از مرگ،
‫به خاک می‌سپاریم,
‫باشد تا عیسی مسیح،
‫که تن ناپاک ما را به پیکری مقدس ‫چون خودش بدل می‌کند،
‫همه ما را ببخشد و بیامرزد,
‫[هشت، بیست و هشت، سی و شش، ‫بیست و چهار، چهل و دو سالگی هنری]
‫ممنون, مرسی، لطف کردین,
‫می‌خواستی بیاریم اینجا؟ ‫که هات‌داگ بخوریم؟
‫قول ناهار داده بودم دیگه, ‫سلام، دوتا بی‌زحمت,
‫با بقیه هم حرف می‌زنی؟ ‫بقیه نسخه‌های خودت رو می‌گم,
‫- آره، مدام صحبت می‌کنیم, ‫- پس صرفا سکس نمی‌کنین؟
‫شونزده سالم بود دیگه,
‫واقعا,,, نمی‌دونم راستش, ‫واقعا عجیب نیست؟
‫منظورم حرف زدنه، سکس که بماند,
‫بخش سکسش که بدون شک عجیبه,
‫نمی‌دونم، آدم عادت می‌کنه که ‫خودش رو مدام ببینه,
‫ولی چطوری؟
‫خب,,,
‫می‌دونی یه آقایی بهم آموزش داده بود,
‫- گفته بودم بهت, ‫- آره، اون‌یکی مسافر زمانه,
‫بچه که بودم درموردش گفتی,
‫ولی نگفتم طرف کی بود,
‫الآن بهم می‌گی؟
‫عه، آقا! آقا! ببخشید!
‫ببخشید,
‫ببخشید آقا، فکر کنم کیف شما افتاده بود,
‫[هشت سالگی هنری]
‫نه، کیف پولم همراهمه, ‫از کجا پیداش کردی؟
‫روی زمین افتاده بود, ‫کلی هم توش پوله,
‫خب، مسلما که مال من نیست,
‫ولی آفرین به تو ‫که جوان شرافتمندی هستی,
‫[هشت سالگی و بیست و هشت سالگی هنری]
‫آفرین، واقعا خوب بود, ‫با اینکه دو ساعته یاد گرفتی,
‫- اسمت چیه؟ ‫- بگم که چی بشه؟
‫تاحالا اسمت رو بهم نگفتی, ‫با هم دوستیم,,,
‫دوست نیستیم، کی گفته دوستیم؟ ‫دارم آموزشت می‌دم,
‫خودت رو آموزش دادی؟
‫درواقع خودم رو به بی‌راهه کشوندم,
‫اونی که گفتم خودم بودم, ‫تنها مسافر زمان خودمم,
‫تو از کدوم سال پیدات شده؟
‫سال 1989, خودت چی؟
‫سال 2008,
‫چه جالب که همیشه میاییم پیش همدیگه,
‫کی گفت اجازه داری بشینی؟
‫یه اتفاقی افتاده, ‫می‌خوام درموردش صحبت کنم,
‫- مسئله شخصیه؟ ‫- آره,
‫پس با یکی دیگه حرف بزن, ‫واسه من مهم نیست,
‫بلند شو، بریم اینا رو برگردونیم ‫قسمت اشیاء گم‌شده,
‫- قراره پسشون بدیم؟ ‫- آره، که باز بیشتر بدزدیم,
‫معلوم نیست قراره چقدر ‫تو این زمان بمونیم،
‫جنابعالی هم باید تمرین کنی,
‫هرموقع در زمان سفر می‌کنی ‫قراره لخت و بی‌پول و فراری باشی,
‫پس باید دزدی کنی,
‫خب، اینم از نمایشگاه هنر, ‫عملا رسیدی سطح بعدی,
‫قراره نقاشی بدزدیم؟
‫نه، قرار نیست نقاشی بدزدیم،
‫نقاشی‌ها تو جناح خودمون هستن, ‫زودباش بیا,
‫می‌دونی چرا هنر رو دوست دارم؟ ‫چون مردم بهش نگاه می‌کنن,
‫ما هم به مردم نگاه می‌کنیم ‫که بفهمیم تو کیف پولشون چه خبره,
‫اکثر آقایون کیف پولشون توی ‫جیب پشتشونه، مثل همین یکی,
‫یا می‌ذارنش توی جیب داخل کتشون,
‫واسه خانم‌ها چشمت همیشه ‫به کیف دستی روی دوششون باشه,
‫مامانم مُرد,
‫اگه توی خیابون باشی می‌تونی ‫کیف طرف رو بزنی و فرار کنی,
‫ولی اگه چنین جایی ظاهر شدی،
‫نباید بذاری خودشون متوجه بشن،
‫یا هیچ‌کس دیگه متوجه بشه, ‫حاضری امتحان کنی؟
‫- مامانم مُرد, ‫- خیلی‌خب,,, حاضری امتحان کنی؟
‫دارم می‌گم مامانم مُرده!
‫شنیدم دیگه, فهمیدم مامانت مُرده,
‫حالا حاضری امتحان کنی؟
‫بقیه مسافران زمان هم مثل تو هستن؟
‫- یعنی چطوری؟ ‫- یعنی گاون؟
‫قیافه من جوریه که ملت ‫فکر می‌کنن گاو و بی‌شعورم؟
‫آره!
‫خوبه, می‌ترسیدم مشکل شخصیتم باشه,
‫چرا حواست به من نیست؟
‫چون خودم می‌دونم قراره چی بگی، ‫هیچ‌کدومشون هم مهم نیست,
‫ولی حرفی که من می‌زنم، ‫چیزیه که قبلا نشنیدی،
‫پس وقتی حرف می‌زنم ‫گوشات رو خوب باز کن!
‫یعنی تمام هوش و حواست ‫باید سمت من باشه,
‫چرا از دستم عصبانی می‌شی؟
‫بذار راستش رو بگم,
‫مامانت مُرده دیگه؟
‫اشتباه می‌کنی,
‫بیا بریم,
‫بریم استراحت کوتاه,
‫مؤسسه هنر شیکاگو از شما,,,
‫- گفتی از 1989 اومدی دیگه؟ ‫- آره,
‫که یعنی چند ماه اومدی عقب,
‫مامانت کی مُرد؟
‫شب کریسمس,
‫پس روز آخر 1988 مُرد,
‫تاریخ امروز رو ببین,
‫- سال 1988, ‫- ماه ژوئنه,
‫ماه ژوئنه, مگه مامانت ژوئن 1988 مُرد؟
‫- نه, ‫- پس مامانت هنوز نمُرده,
‫حالا که مشکلت حل شد، انقدر نق نزن, ‫قابلی هم نداشت,
‫- یعنی می‌تونم نجاتش بدم؟ ‫- نه، نه، نه، نه,
‫مسلما نمی‌تونی نجاتش بدی,
‫خلاصه حرفم اینه که فعلا نمُرده,
‫البته همه آدم‌های دنیا همینن, ‫که «فعلا نمُرده‌ان»,
‫مثل خودت، من، یا اون خانمی ‫که لباس آبی تنشه,
‫یا اون آقا چاقه,,, مخصوصا اون آقا چاقه, ‫واسه همه صدق می‌کنه,
‫فرقی نداره کی باشن, ولی مسئله اینه ‫که وقتی مسافر زمان باشی،
‫هیچ‌کس تا ابد نمی‌میره,
‫که یعنی چی؟
‫یعنی از نقطه دید تو،
‫از این به بعد مرگ و زندگی ‫روی ترکیب خودکاره,
‫- ترکیب خودکار چیه؟ ‫- خودتی هنری,
‫ترکیب خودکار خودتی,
‫- می‌دونم چی تو سرته، ولی شدنی نیست, ‫- مگه چی تو سرمه؟
‫اینکه بری دنبال مامانت,
‫بهش هشدار بدی یا حرفی بزنی که ‫نجاتش بدی، ولی کارساز نیست,
‫چرا نیست؟
‫چون امکانش نیست,
‫ولی زورت رو زدی,
‫آره، گمونم زدم,
‫خب، تعریف کن,
‫چرا؟
‫چون دوست دارم بدونم,
‫که روز وقوعش امروزه و ‫دارم محترمانه درخواست می‌کنم,
‫دوست دارم بشناسمت,
‫نمی‌شه چیزی رو عوض کرد,
‫نمی‌شه کسی رو نجات داد,
‫- آخه چرا؟ ‫- چون نمی‌شه!
‫- می‌تونم ثابت کنم, ‫- باشه، پس ثابت کن!
‫یه مقداری از آینده‌ات خبر دارم,
‫اینکه از کجا خبر دارم رو ول کن، ‫ولی خبر دارم,
‫تا یک دقیقه دیگه قراره بلند شی ‫بدو بدو بری اون سمتی,
‫- چرا؟ ‫- چون قراره اتفاق بیفته، قراره بری,
‫زنگ خطر آتیش روشن می‌شه؟
‫- زنگ خطری در کار نیست, ‫- پس چرا باید برم؟
‫خودت تصمیم می‌گیری، به اختیار خودت, ‫هیچ‌کس مجبورت نمی‌کنه,
‫- خودت می‌خوای مجبورم کنی؟ ‫- باور کن قراره تصمیم خودت باشه,
‫صرفا چون اختیارت دست خودته، ‫دلیل نمی‌شه بتونی جلوی خودت رو بگیری,
‫- اصلا نمی‌رم! اصلا, ‫- پس ثابت کن اشتباه می‌کنم,
‫از جات تکون نخور که ‫بفهمم اشتباه می‌کردم!
‫- اصلا بلند نمی‌شم! ‫- آفرین!
‫- حتی اگه آتیش‌سوزی بشه! ‫- آتیش‌سوزی درکار نیست!
‫- هرچی بشه همینجا می‌مونم! ‫- منم همین‌طور!
‫تا کِی؟
‫تقریبا سی ثانیه دیگه,
‫- باشه، پس من از جام بلند نمی‌شم, ‫- معلومه که نمی‌شی,
‫هیچ‌کس بلند شدن از روی صندلی ‫واسش مهم‌تر از جون مامانش نیست!
‫مقصر تو نیستی,
‫نمی‌شه کاریش کرد,
‫گاهی حس می‌کنم تو هم اونجا بودی,
‫- کجا؟ ‫- روزی که مامانم,,,
‫خودت بودی که پتو انداختی روم, ‫کار خودت بود؟
‫الآن چقدر مونده؟
‫اون خانمی که با دامن سبز ‫داره میاد این طرفی رو می‌بینی؟
‫خب؟
‫قبل اینکه به اینجا برسه، ‫قراره بدویی بری اون سمت,
‫وای، ببخشید,
‫مامان!
‫هنری؟ چی کار می‌کنی؟
‫الآن که وقت مدرسه‌ست, ‫چرا نرفتی مدرسه هنری؟
‫ببخشید مامان,
‫الهی، مگه چی شده؟ ‫حالت خوبه؟
‫- مامان, ‫- این چیه تنت کردی؟
‫- مامان, ‫- ای بابا، دوباره شروع کردی؟
‫- مامان! ‫- چرا از مدرسه فراری هستی؟
‫- مامان, ‫- دیگه باید تنبیه بشی!
‫- ببخشید, مامان! ‫- نه، نه، ببخشید که نمی‌شه,
‫- «مامان گوش کن» ‫- اصلا می‌دونی چند بار,,,
‫دفتر مدرسه من و بابات رو خواسته؟
‫- مامان گوش کن چی می‌گم, ‫- «گوش کن چی می‌گم,»
‫اصلا کجا رفتی؟ ‫لباس‌هات رو کجا گذاشتی؟
‫- مامان, ‫- اینا رو,,, نکنه اینا رو دزدیدی؟
‫- مامان! ‫- چرا راستش رو نمی‌گی؟
‫- مامان ببخشید, ‫- «مامان توروخدا گوش کن,»
‫مامان توروخدا گوش کن,,,
‫گوش کن چی می‌گم,
‫توروخدا گوش کن چی می‌گم,
‫- ولی من دوستت دارم, ‫- نه! این حرف‌ها کافی نیست,
‫نمی‌شه هربار این‌طوری بپیچونی, ‫باید جدی درموردش حرف بزنیم,
‫- مامان! ‫-فکر می‌کرد از مدرسه فرار کردم و,,,
‫الآن مچم رو گرفته,
‫خبر نداشت مُرده و می‌خوام ‫جونش رو نجات بدم,
‫- مامان، گوش چی,,, ‫- نه! نه!
‫تو گوش بده من چی می‌گم, ‫چون تا الآن ده بار فرار کردی,
‫هیچ‌وقت نمی‌گی کجا می‌ری، ‫یا چرا نمی‌ری مدرسه,
‫اصلا می‌دونی فرار کردن و ‫پرسه زدن چقدر خطرناکه؟
‫می‌دونی چقدر دلواپس می‌شم؟
‫ولی نکنه دیگه نتونی منو ببینی؟
‫نکنه این داد زدن‌هات ‫آخرین حرفیه که بهم می‌زنی؟
‫الکی منو تهدید نکن!
‫- این چه حرفیه می‌زنی؟ ‫- مامان، توروخدا,,,
‫کلی دلواپست می‌شیم، ‫خواهشا واسمون توضیح بده,
‫کمربندت رو بستی؟
‫- هنری,,, ‫- کار خودت بود؟
‫اگه چیزی شده بهمون بگو! ‫اگه چیزی اذیتت می‌کنه,,,
‫- بهمون بگو! ‫- مامان!
‫مامان!
‫می‌خوام,,, می‌خوام راستش رو بگم,
‫ولی باید باور کنی,
‫توروخدا هرکاری می‌کنی فقط باور کن!
‫من مسافر زمانم, ‫از آینده اومدم,
‫می‌خوام حرف خیلی مهمی بهت بزنم,
‫اگه به حرفم گوش بدی، ‫زندگی خودت رو نجات می‌دی,
‫هنری، دیگه نبینم این‌جوری ‫مسخره‌بازی در بیاری,
‫هرکاری می‌کنی دیگه بسه,
‫بسه! بسه! بسه! بسه!
‫ازت بدم میاد! بدم میاد! بدم میاد!
‫هنری!
‫ریچارد، باورت نمی‌شه, ‫دوباره فرار کرده,
‫هنری,
‫یعنی چی توی کلاسه؟ ‫چطوری الآن اونجاست؟
‫چند دقیقه پیش اینجا بود, ‫چطوری الآن مدرسه‌ست؟
‫مگه,,,
‫مگه چقدر سریع ممکنه بدوه؟
‫رفتی خونه قراره کلی ‫بهت سخت‌گیری کنه,
‫تو هم قرار نیست بفهمی قضیه چیه,
‫- یادمه, ‫- منم یادمه,
‫وای، وای!
‫وای,,,
‫حالتون خوبه خانم؟
‫اشکال نداره, چیزی نیست,
‫امروز وقتش نیست,
‫- بهش گفتم ازش بدم میاد, ‫- می‌دونم,
‫می‌تونم همین الآن برم پیشش,
‫بهش ثابت کنم همزمان ‫توی دو نقطه هستم,
‫هرکاری بخوای بکنی، ‫یه چیزی جلوت رو می‌گیره,
‫خودت هم می‌دونی,
‫- داریم می‌ریم محل کارت؟ ‫- آره,
‫یک‌شنبه‌ها تعطیله, ‫می‌تونیم یواشکی بریم نگاه کنیم,
‫به چی؟
‫خب، خودت درمورد مادرم کنجکاو بودی,
‫گفتم لابد می‌خوای باهاش آشنا بشی,
‫بیا دیگه,
‫کجا می‌ریم؟
‫- موقعش امروزه, ‫- موقع چی؟
‫مگه نگفتی می‌خوای ‫بقیه مسافران زمان رو ببینی؟
‫الآن قراره بریم پیششون؟
‫آره، قراره بریم پیششون,
‫می‌ریم پیش همه‌شون,
‫واقعا محشره,
‫گاهی اوقات از خودم می‌پرسم ‫منم اینجا هستم یا نه,
‫تو که هر روز اینجایی,
‫نه، منظورم توی کتاب‌ها بود,
‫واسم سواله توی کتاب‌ها هستم یا نه,
‫مثلا نسخه آینده خودم ‫توی گذشته گیر میفته،
‫یه نفر ازش داستان می‌نویسه,
‫داستانم رو منتشر می‌کنه,
‫ممکنه بخشی از آینده من ‫توی همین کتابخونه باشه,
‫روی طبقات داره خاک می‌خوره,
‫کارهایی که هنوز نکردم،
‫حرف‌هایی که هنوز نزدم، ‫تصمیماتی که,,,
‫هنوز نگرفتم،
‫توی این کتابخونه ‫نوشته و چاپ و صحافی شده,
‫کاش می‌دونستم کجا بگردم دنبالش,
‫[اموال شخصی هنری دی‌تامبل]
‫این چیه؟
‫یادگاریه,
‫از چی؟
‫از مامانم,
‫واسه چی اینجاست؟ ‫از دست کی قایمش کردی؟
‫از دست خودم,
‫نمی‌شه ببرمشون خونه، ‫خیلی وسوسه‌انگیزه,
‫وسوسه‌انگیز؟
‫اگه من,,,
‫تحت اضطراب یا,,,
‫افسردگی باشم، یا صرفا,,,
‫سگ‌مست کرده باشم,,,
‫نباید روی گذشته تمرکز کنم، ‫یا برگردم اون زمان,
‫[اپرای لا بوهم]
‫حداقل می‌تونی دوباره مامانت رو ببینی,
‫انقدر هم بد نیست,
‫بستگی داره کدوم زمان رو ببینم,
‫بابات چی؟ ‫هنوز زنده‌ست؟
‫زنده که هست,
‫ولی ارتباط نداریم,
‫چرا ندارین؟
‫چرا داشته باشیم؟
‫اتفاقات ناگوار معمولا ‫آدم‌ها رو به هم نزدیک می‌کنه,
‫اگه نصف این حرف حقیقت بود، ‫صلح جهانی برقرار می‌شد,
‫راستی،
‫می‌خوای آواز خوندنش رو بشنوی؟
‫معلومه,
‫به نظرت چرا گفتم ‫با هم دوست نیستیم؟
‫نگران نباش، کسی نمیاد داخل,
‫از کجا می‌دونی؟
‫چون قبلا کسی نیومد,
‫چرا دوست نیستیم؟
‫- چون ازم خوشت نمیاد, ‫- آره، ولی چرا خوشم نمیاد؟
‫- نمی‌دونم, ‫- می‌دونی,
‫می‌دونی,
‫بیا اینجا, توی آیینه نگاه کن,
‫منو ببین,
‫بعد خودت رو ببین,
‫زودباش دیگه، چند وقته گذشته؟ ‫چند جلسه با هم داشتیم؟
‫- تو همه‌ش کارهای بد یادم دادی, ‫- مهارت حیاتی یادت دادم!
‫- مثل کتک زدن مردم؟ ‫- شیرجه تو آشغالی، بالا رفتن از درخت،
‫اینکه چطوری با پرده کرکره‌ای بجنگی,
‫همه‌شون به کارت میاد، ‫مخصوصا این موارد,
‫به نظرت از کجا فهمیدم؟
‫هنری؟
‫به خودمون نگاه کن,,,
‫توی آیینه,
‫علتش رو می‌دونی,
‫♪ تا برای کمی نمُردن ♪
‫♪ در اولین دیدارمان ♪
‫♪ آکنده از پریشانی، ‫ندایی سر می‌دهد، ♪
‫♪ ندایی چون «ای هم‌دوش ارجمندم» ♪
‫♪ «ای شکوفه شاه‌پسندم» ♪
‫♪ ندایی که هرگاه به نزدم می‌آمد، ♪
‫♪ به من اطلاق می‌نمود ♪
‫♪ در میان تصنیفی که سر می‌دهم، ‫تمامش به فعلیّت می‌رسد ♪
‫♪ بران از خود بیم و باک مهمل را ♪
‫♪ چرا که عنان بگردانش، ♪
‫♪ نیست مرا جز بدیهیات ♪
‫خیلی قشنگه,
‫اپرای «مادام پروانه»ست, اثر پوچینی,
‫هفته بعدش بود که مُرد,
‫حتما خیلی تسلّی خوبیه ‫که آواز خوندنش رو می‌شنوی,
‫نه، صرفا زیباست,
‫زیبایی تسلّی نیست,
‫خانم‌ها و آقایون درود، ‫ممنون همگی شما,,,
‫چی شد؟
‫تاحالا این نوار رو ‫کامل گوش ندادم,
‫چرا؟
‫عکس‌های قدیمی و یادگاری‌ها ‫برای تو چیزهای قشنگی‌ان,
‫ولی برای من مثل تله خرسن,
‫گاهی اوقات وقتی تحت اضطراب باشم،
‫تو زمان سفر می‌کنم، ‫اگه به مامانم فکر کنم،
‫منو می‌بره جایی که دوباره ‫مرگش رو شاهد باشم,
‫الآنم قراره همین‌طوری بشه؟
‫- شاید، دارم سعی می‌کنم بمونم, ‫- خب پس بمون,
‫من واقعا آدم گاوی نیستم,
‫نقطه مقابل گاو بودن اینه ‫که آدم دلسوز باشه و,,,
‫دلسوز بودن گاهی خودش چاهیه ‫که ممکنه بیفتم داخلش,
‫اگه چنین اشتباهی بکنم ‫که عاشق کسی بشم،
‫نمی‌دونم چند بار قراره ‫از دست دادنشون رو تحمل کنم,
‫خب؟
‫خیلی‌خب,
‫پس خوبه,
‫هرشب که مادرم اجرا داشت همیشه,,,
‫همیشه با حضار صحبت می‌کرد,
‫مثل برنامه سوال و جواب بود,
‫اون شب خودم نرفتم اجراش,
‫هیچ‌وقت هم این نوار رو گوش ندادم، ‫واسه همین ممکنه فرصت خوبی باشه,
‫که چی؟
‫که با مامانم آشنا بشی,
‫چطوری؟
‫- یه فکری دارم که شاید کارساز باشه, ‫- چی کارساز باشه؟
‫واقعا لطف دارین، خیلی لطف دارین,
‫گوش دادن به نوارش ‫که آشنا شدن نیست,
‫واقعا شب فوق‌العاده‌ای بود,,,
‫قشنگه‌ها، ولی مثل دیدنش نیست,
‫اگه می‌تونستی ازش چیزی بپرسی،
‫چی می‌پرسیدی؟
‫- من که نمی‌تونم چیزی بپرسم, ‫- آره، ولی فرضا چی می‌پرسیدی؟
‫- حوصله مسخره‌بازی ندارم, ‫- مسخره‌بازی نیست,
‫کلر، می‌خوام به مامانم معرفیت کنم, ‫خواهش کردم,
‫آخه نمی‌دونم,
‫اِم,,,
‫گمونم,,,
‫نمی‌دونم,
‫دو نفر چطوری با هم کنار میان؟
‫یعنی چطوری چنین اتفاقی میفته؟
‫باید از کلی آدم دیگه تشکر کنم، ‫ولی قبلش،
‫اگه اجازه بدین می‌خواستم ‫پیغامی رو برسونم دست کسی،
‫که می‌دونم داره حرف‌های ‫امشبم رو می‌شنوه,
‫سلام کلر,
‫دارم با کلر ابشیر صحبت می‌کنم،
‫که یا بینمون حضور داره، ‫یا داره گوش می‌ده,
‫امروز عصر یه آقایی جلوی ‫ورودی صحنه اومد سمتم،
‫یه سوال از طرف کلر ازم پرسید و ‫خواست که امشب جوابش رو بدم,
‫خیلی مصر و مهربون و خوش‌رفتار بود,
‫منم چون ازش خوشم اومد،
‫قراره امشب جواب کلر رو بدم,
‫مگه می‌شه؟
‫سوالش هم این بود:
‫«آخه چطوری دو نفر با هم کنار میان؟»
‫از کجا صدام رو شنید؟
‫نه، صدات رو نشنید,
‫ولی من می‌تونم بشنوم,
‫بعد تصمیم گرفتم دفعه بعدی ‫که با مامانم صحبت کردم،
‫هرموقعی که بود ازش بخوام ‫جواب سوالت رو بده,
‫تا شبی که این اجرا داشت ‫ضبط می‌شد، جوابت رو بده,
‫یعنی جواب سوالی که الآن به ذهنت رسید،
‫قبل اینکه حتی به دنیا بیای,,,
‫توی این نوار ضبط شده بود,
‫می‌خوای بشنویش؟
‫جواب مامانم رو بشنوی؟
‫آخه گمونم هیچ‌کس ‫جواب این سوال رو بلد نیست,
‫من,,,
‫راستش نمی‌دونم چرا از من پرسیده,
‫من که خواننده‌ام، کارم آواز خوندنه,
‫ولی داشتم «مادام پروانه» رو می‌خوندم، ‫که درمورد عشق شکست‌خورده‌ست,
‫گمونم همین باعث شد ‫که به این نتیجه برسم:
‫«مگه عشق موفق هم داریم؟»
‫حالا نمی‌خوام ضدحال باشم,
‫آره دیگه,,,
‫ولی عشق همیشه تموم می‌شه، نمی‌شه؟
‫پس کلر جان،
‫اگه داری گوش می‌دی و نگرانی,,,
‫جواب من و پوچینی اینه:
‫آدم‌ها با هم کنار نمیان,
‫درواقع مدت محدودی ‫با همدیگه کنار میان,
‫فقط یه مدت، یه برهه کوتاه,
‫اشکالی هم نداره,
‫چون همون بهتر که ‫آدم مدت کمی خوشحال باشه،
‫صرفا یه برهه کوتاه، حتی با اینکه ‫می‌دونه قراره شکست بخوره،
‫بهتر از اینه که تا آخر عمر حالش «خوب» باشه,
‫حالا اگه نظرم بهت کمکی می‌کنه، ‫پیشنهادم بهت اینه:
‫همیشه برای عاشق شدن دیره،
‫چون آدم فقط یک بار زندگی می‌کنه,
‫پس موفق باشی کلر,
‫یه چیز دیگه هم بگم؟
‫جون بکَن برو تو کارش دیگه!
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال