‫«باز گردد عاقبت این در بلی، ‫رو نماید یار سیمین بر بلی,,,»
‫[حضرت مولانا]
‫[قسمت ۲]
‫[خام بُدَم، پخته شدم، سوختم,]
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫گفتم: «فریب ظاهر رو نخور, ‫ممکنه گمراه‌کننده باشه,»
‫«شاید حقیقت در شنیده‌ها نهفته باشه,»
‫اون‌وقت دیده‌ها رو فراموش کن,
‫روی شنیده‌ها تمرکز کن,
‫شنیده‌ها یه ویژگی خاصی دارن,,,
‫که فریاد می‌زنن,
‫پیداش کن، خداوندگار,
‫پیداش کن,
‫خداوندگار,
‫حالت خوبه؟
‫اگه بخوای می‌تونیم برگردیم توی مکتب‌ات,
‫لازم نیست, خوبم, ‫نگران نباشید,
‫اگه یکی از سربازهاتون در دسترسه,,,
‫بهش بگید این مرد بی‌چاره رو ببره مکتب‌مون,
‫بیا، آقا,
‫ببخشید، داشتی یه چیزی می‌گفتی, ‫لطفاً ادامه بده,
‫پس بذار زودتر بهت بگم,
‫فردا,,,
‫قبل از نماز ظهر، ‫توی قصر از عُلَما میزبانی می‌کنیم,
‫اگه شما هم بیای خوشحال می‌شیم,
‫می‌دونم، خداوندگار, ‫از این‌جور مراسم‌ها خوشت نمیاد, می‌دونم,
‫سلطان‌مون سفرۀ آتشین پهن کرده,
‫کسایی که بشینن و اونجا غذا بخورن، می‌سوزن,
‫درست می‌گی
‫اما,,,
‫به نظرات ارزشمندت نیاز داریم,
‫اگه اجل امان بده، فردا میام اونجا,
‫خوبه,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
,
‫منتظر چی هستن؟
‫شاید منتظرن ما تسلیم شیم,
‫قلعه رو تسلیم مغول‌ها نمی‌کنیم,
‫حتی اگه به معنیِ مرگ‌مون باشه,
‫چرا حمله نمی‌کنیم و قلعه رو نمی‌گیریم؟
‫بهمون دستور بدید تا اولین حمله رو انجام بدیم,
‫وقتش که برسه دستور می‌دم,
‫ولی به تو نه,
‫چرا؟
‫چون تو یه مأموریت دیگه داری,
‫دو نفر با خودت برمی‌داری و می‌ری «قونیه»,
‫وقتی این قلعه رو با خاک یکسان کردیم,,,
‫سلجوق‌ها میان تا باهامون بجنگن,
‫بهمون خبر می‌دی,,,
‫که تصمیم‌شون دربارۀ جنگ چیه,
‫اگه به موقع خبر بیاری,,,
‫هر جا که خودمون بخوایم باهاشون وارد جنگ می‌شیم ‫و شکست‌شون می‌دیم,
‫وگرنه,,,
‫جنگ رو در برابر سلجوق‌ها می‌بازیم,
‫حالا دو نفر رو انتخاب کن و باهاشون برو,
‫اینجو، آریک!
‫می‌دونم منتظر چی هستن,
‫منتظر چی‌ان؟
‫تیراندازها!
‫خدا یکتاست!
‫بُردِ تیرهامون بهشون نمی‌رسه,
‫پس یعنی بُرد تیرهای اونا هم به ما نمی‌رسه,
‫بُردِشون می‌رسه!
‫ظاهر و باطن دوتا عالم متفاوتن,
‫یکی‌شون در مقابل چشم‌هامونه
‫و اون یکی در درون دل‌هامون,
‫حالا کدوم‌شون سخت‌تره؟
‫اونی که قابل دیدنه، واضحه,
‫ولی طوفانِ درونِ دل‌هامون ‫قابل اندازه‌گیری و سنجش نیست,
‫دعا می‌کنی تا از شرّ دغدغه‌های بیرونی خلاص شی,
‫می‌گی: «خدایا,,,
‫ما رو از دغدغه‌هایی که بهمون دادی نجات بده,»
‫اگه خداوند بزرگ صلاح ببینه، ‫شما رو از اون دغدغه‌ها رها می‌کنه,
‫ولی اون یکی دغدغه‌ها چی؟
‫ظاهر قابل رؤیته,,,
‫ولی باطن رو نمی‌شه دید، ‫چون توی دلِ آدم‌هاست,
‫بعدش که خیلی سبک‌بار می‌شی ‫برات غیرقابل تحمل می‌شه,,,
‫و می‌گی ای‌کاش دغدغه‌ها برگردن,
‫چون دغدغه‌های ظاهر، سنگینی می‌کنن,
‫دغدغه‌های درونِ دل، وزنی ندارن,
‫با دغدغه‌های ظاهری می‌تونید بجنگید ‫یا می‌تونید ازشون فرار کنید
‫ولی نمی‌تونید از دغدغه‌های دلی‌تون فرار کنید,
‫چون هر جا که برید، ‫دل‌تون هم باهاتون میاد,
‫بعدش از دردِ اون دغدغه فریاد می‌کشید ‫و می‌گید:
‫منبر و حقیقت، قبلۀ من هستن,
‫خدایا به دادم برس,
‫ولی چطور؟
‫چطور؟
‫سربازهای کُشته‌شده رو جایگزین کنید,
‫منجنیق‌ها آماده!
‫بکِشید، بکِشید، بکِشید!
‫سربازها، بجنبید!
‫پُرش کنید!
‫- الله اکبر! ‫- یا الله!
‫کِی شمشیر می‌کشیم؟
‫نیازی به کشیدنِ شمشیر نیست,
‫به‌زودی خودشون درهای قلعه رو باز می‌کنن,
‫منجنیق‌ها رو آزاد کنید,
‫نظم‌تون رو حفظ کنید! عقب‌نشینی کنید!
‫حسابِ منجنیق‌هامون رو نکرده بودن,
‫توی بُردِمون هستن! تیراندازها!
‫خدا یکتاست!
‫به کُشتن‌مون می‌ده, ‫آخرش به کُشتن‌مون می‌دی,
‫خدا یکتاست!
‫منظور خداوندگار از فریاد کشیدن چی بود؟
‫منظورش این بود که ایمان نیاز به دعا داره,
‫به این نکته اشاره کرد ‫که فریاد فقط با دعا به ثمر می‌شینه,
‫اگه این‌طور بود، باید می‌گفت ‫این فریاد رو با دعا باید آروم کرد,
‫پس منظورش چی بود؟
‫به گمونم,,,
‫منظورش «شنیدن» بود,
‫اشاره کرد که فریاد می‌تونه شنیده بشه
‫ولی دقیق نگفت چیه,
‫علاءالدین، بابام می‌دونه چی می‌گه,
‫جوری حرف نمی‌زنه که بین پیروانش,,,
‫شک و شبهه ایجاد کنه,
‫شاید داره مکاشفه می‌کنه,
‫شاید داره این فرآیندِ شنیده‌شدن رو کشف می‌کنه,
‫پس وظیفۀ ما نیست که به این کشفی که ‫نمی‌تونه برامون واضحش کنه، فکر کنیم؟
‫باید از داشته‌هامون راضی باشیم
‫یا باید به دنبال کشفیاتِ جدید بریم ‫تا معنای داشته‌هامون رو,,,
‫بسط بدیم؟ کدوم؟
‫حدس من اینه که باید دومی رو انتخاب کنیم,
‫بکِشید!
‫یا الله!
‫خدایا,,,
‫یا الله!
‫♪ از پس چندین هزار پرده که در پیش بود ♪
‫♪ روی تو يک شعله زد کون و مکان در گرفت ♪
‫♪ امــــــان ♪
‫♪ بر سر کوی تو عشق آتش دل برفروخت ♪
‫♪ شمع دل عاشقان جمله از آن در گرفت ♪
‫♪ امان ♪
‫♪ تا که ز رنگ رخت يافت دل من نشان ♪
‫♪ روی من از خون دل رنگ و نشان در گرفت ♪
‫تیراندازها!
‫خدا یکتاست!
‫کمان‌ها رو بکِشید!
‫روشون روغنِ داغ بریزید!
‫- بکِشید! ‫- یک، دو,,,
‫یا الله!
‫یالا! یالا! یالا!
‫کی هستی آقا؟ ‫از کجا اومدی؟
‫چرا مغول‌ها داشتن تعقیبت می‌کردن؟
‫ارزروم,,, ‫از قلعۀ ارزروم اومدم,
‫دارم می‌رم سمت قلعۀ قونیه,
‫- مغول‌ها,,, ‫- مغول‌ها چی؟
‫هر چی می‌دونی بهمون بگو, ‫ما از قلعۀ قونیه میایم,
‫ما هم مثل تو سرباز سلجوقیان هستیم, ‫بهمون بگو,
‫پس اینجا وقت تلف نکنید,
‫اینو ببرید قصر,
‫اگه دیر کنید قلعۀ ارزروم سقوط می‌کنه,
‫بجنبید، سربازها! زود باشید,
‫قربان، هر چی هم مغول‌ها رو بکُشیم تمومی ندارن,
‫بذارید یه قاصد بفرستم و اعلام کنیم تسلیم,,,
‫خدا شاهده اگه یه‌بار دیگه ‫حرف از تسلیم‌شدن بزنی,,,
‫سرت رو از تنت جدا می‌کنم,
‫من جز خدا تسلیم هیچ‌کس نمی‌شم,
‫از این قلعه دفاع می‌کنیم ‫تا سربازهای قونیه برسن,
‫فهمیدی؟
‫منتظر کی هستی، عمر اتابک؟
‫یا بهتره بگم منتظر چی هستی؟
‫شرّ یا خیر؟
‫امید به خیر دارم و ‫در مقابل شرّ اقدام می‌کنم,
‫هر فکری می‌خوای بکن,,,
‫ولی نمی‌تونی جلوی اتفاقی که ‫قراره بیفته رو بگیری,
‫مشکلم این نیست,
‫مشکلم اونایی‌ان که شرّ رو ‫در دل‌شون پنهان می‌کنن,
‫خدا ما رو از شرّشون حفظ کنه,
‫آمین,
‫اما,,,
‫انشاللّه برای روزهای تیره و تار هم ‫آماده‌مون کنه,
‫مغول‌ها همه‌جا هستن,
‫تو یه فرمانده سلجوقی هستی,
‫از ظلم و ستم‌شون بیشتر از من آگاهی,
‫یه روز,,,
‫خدایی نکرده,,,
‫اگه به اون دیوارها حمله کنن، ‫ترجیح می‌دی اعلان جنگ کنی,,,
‫یا از ذهنت استفاده کنی؟
‫وظیفۀ تو حرف‌زدنه,,,
‫و وظیفۀ من شمشیر کشیدنه,
‫اگه یه روز، مغول‌ها به اون دیوارها حمله کردن,,,
‫پس یعنی برای رسیدن به اینجا ‫خیلی خون ریختن,
‫اول از همه، تقاص تمام خون‌هایی که ‫ ریختن رو ازشون پس می‌گیرم,
‫نمی‌ترسی خون خودت رو بریزن؟
‫هر ضربۀ شمشیر که به آزادی‌ام کمک می‌کنه
‫می‌تونه بدنم رو هم مجروح کنه,
‫مثل مولانا حرف زدی,
‫هرگز! حرف‌زدن مثل اون، نگاه‌کردن مثل اون,,,
‫و دونستنِ چیزهایی که اون می‌دونه ‫همه‌شون ضرورت دارن,
‫ولی کارِ ما آدمای معمولی نیست,
‫اگه تو بودی چی‌کار می‌کردی؟
‫باهاشون حرف می‌زدی یا شمشیر می‌کشیدی؟
‫من,,,
‫بلد نیستم از شمشیر استفاده کنم,
‫پیشنهاد می‌کنم یاد بگیری,
‫چون یه روز، شاید لازم بشه,
‫استاد، ببخشید، ولی نگران‌تونیم,
‫بگید دوای حال‌تون چیه تا بریم دنبالش بگردیم,
‫این بار رو باید خودم به دوش بکِشم، صلاح‌الدین,
‫اگه شدنی بود، فوراً به یکی دیگه منتقلش می‌کردم,
‫اون فریاد هر چی که هست,,,
‫وقتی پیداش کنی، ‫ما هم باهات خوشحالی می‌کنیم، بابا,
‫تو آفتابِ درخشانِ علم و دانشی، علاءالدین,
‫اصلاً,
‫یه دیوانه رو فرستادم مکتب, ‫مواظبش باش,
‫همچین کسی نیومده مکتب، استاد,
‫- نیومده؟ ‫- نه، نیومده,
‫هر وقت اومد، فوراً بهم بگید,
‫- حالا می‌تونید برگردید مکتب, ‫- شما چی، بابا؟
‫من توی قصر دعوت دارم, ‫مشتاق رفتن نیستم
‫ولی نمی‌شه دعوت‌شون رو رد کنم,
‫می‌شه دلیل اینکه دعوت شدین رو بهمون بگید استاد؟
‫مغول‌ها,
‫حداقل ۴۰۰۰ نفر تلفات داشتیم
‫و به همین تعداد مجروح,
‫اگه این وضع ادامه پیدا کنه، ‫هیچ‌جوره نمی‌تونیم قلعه رو فتح کنیم,
‫من تا حالا شکست نخوردم
‫و نخواهم خورد,
‫قربان,
‫اگه از جادو استفاده کنیم چی؟
‫اون آخرین چاره‌مونه,
‫قربان، یه نفر از قلعه اومده, ‫می‌خواد یه چیزایی رو بهتون بگه,
‫بیارش,
‫چی می‌خوای بگی؟
‫«اگه بایجو نویان مایل باشه ‫و از جون‌مون بگذره,,,
‫می‌تونیم افرادش رو وارد قلعه کنیم,»
‫این کار رو می‌کنی؟
‫نه جناب, من یه قاصد ساده‌ام,
‫کسی که این کار رو انجام می‌ده، دوونی‌ـه,
‫اما اون یه شرط گذاشته,
‫- چه شرطی؟ ‫- در ازای کمک به شما,,,
‫می‌خواد امیرِ قلعه بشه,
‫و اگه شما این شرط رو قبول کنید، قلعه,,,
‫مال شما می‌شه,
‫۲۰ هزارتا مغول نمی‌تونن این قلعه رو بگیرن,
‫تا وقتی که سربازهای قونیه برسن ‫این اجازه رو بهشون نمی‌دیم!
‫نترسید!
‫ناامید نشید! ‫ما یا پیروز می‌شیم,,,
‫یا شهید!
‫جفت‌شون برامون شریف‌ان! ‫در هر صورت پیروزیم,
‫سربازان!
‫این قلعه غیرقابل نفوذه!
‫غیرقابل نفوذ! غیرقابل نفوذ! غیرقابل نفوذ!
‫خداوندگار، خوش اومدی,
‫ممنون، عمر, ‫خبری از ارزروم نشد؟
‫همه‌چیز بستگی به تصمیمِ حاکم‌مون داره
‫و اینکه تو و بقیۀ عُلَما چی بگید,
‫نگرانیِ شما از مغول‌ها تقصیر منه، عمر,
‫ولی یادت باشه,,,
‫ظلم ظالم مثل یه گودال تاریکه,
‫در نهایت خودِ ظالم به درون گودال کشیده می‌شه,
‫مهمانان شریف!
‫سلطان‌مون، حافظِ دنیا، ‫اعلی‌حضرت غیاث‌الدین کیخسرو!
‫سرورم، همون‌طور که بهتون گفتم,,,
‫عُلَمای شهر به قصر دعوت شدن
‫تا دربارۀ مغول‌های بی‌رحم، مشاوره بدن,
‫حالا اگه مایل هستید، ‫یکی یکی صحبت‌هاشون رو بشنویم,
‫- شروع کنید, ‫- سرورم,,,
‫همه‌مون می‌دونیم وقت‌تون ارزشمنده,
‫اگه مایل هستید، ‫برای صحبت در مورد مغول‌ها,,,
‫بیاید اول از همه سخنان خداوندگار رو بشنویم
‫که به تحققِ این جلسه کمک کرد,
‫درها رو باز کنید,
‫حق داشتید که احتیاط کنید,
‫مغول‌ها دارن به قلعۀ ارزروم حمله می‌کنن,
‫با نام خداوند مهربان ‫و با سلام و صلوات بر رسول خدا,
‫خداوند همیشه حافظ سلامت و دولت سلطان‌مون،
‫امنیت اهالی و امنیت شهرمون باشه,
‫- آمین, ‫- آمین,
‫آمین,
‫اگه سرورمون مایل هستن نظرات رو ‫در رابطه با مغول‌ها بشنوند،
‫نظر بندۀ حقیر اینه:
‫تصمیمی که دربارۀ شهرمون و اهالی‌اش گرفته می‌شه
‫با خودِ اعلی‌حضرته,
‫اگه سرورمون اجازه بدن,,,
‫برای اینکه پیشنهاد خداوندگار واضح‌تر بشه
‫می‌خوام یه سؤالی بپرسم,
‫- بپرس, ‫- خداوندگار در این موضوع,,,
‫پیشنهاد جنگ با مغول‌ها رو می‌ده
‫یا برقراریِ صلح؟
‫این دیگه چه‌جور سؤالیه؟
‫مگه خداوندگار سربازه ‫که این سؤال رو ازش می‌پرسی؟
‫بله درسته، خداوندگار سرباز نیست,
‫اگه سرورم اجازه بدن,,,
‫می‌خوام پاسخی که خداوندگار ‫به این سؤال می‌ده رو بشنوم
‫چون بالاترین مقام علمی در شهرمون، ایشونه,
‫ای پسر بهاءالدین ولد،
‫ای گُلِ باغِ هستی,
‫وقتی ازت دربارۀ مغول‌ها بپرسن چه پاسخی می‌دی؟
‫یه روز که پرسیدن «جنگ یا صلح»،
‫جوابت چیه؟
‫پا روی دلت می‌ذاری و سکوت اختیار می‌کنی
‫یا حقیقت رو همون‌طور که هست بیان می‌کنی؟
‫پیشنهاد من اینه که ‫به‌جای جنگیدن با مغول‌ها,,,
‫سرورمون بهتره راهی برای صلح پیدا کنن,
‫سلطان، از قلعۀ ارزروم خدمت رسیدم,
‫سرورم,
‫مغول‌ها به قلعۀ ارزروم حمله کردن,
‫حالا که مغول‌های گناهکار ‫به قلعۀ ارزروم حمله کردن
‫خداوندگار,,,
‫هنوز پیشنهادش اینه که جنگ نکنیم و صلح کنیم؟
ا‌را‌ئه‌ا‌ی ا‌ز وب‌‌گا‌ه ب‍ا‌‌م‍ا‌ب‍ی‍ن
‫کجا بودی؟
‫- نتونستم زودتر,,, ‫- لازم نیست جواب بدی,
‫بایجو چه واکنشی به پیشنهادم نشون داد؟ ‫فقط همینو بگو,
‫قبول کرد, ‫گفت: «اگه کمک کنید قلعه رو بگیرم,,,
‫از جون‌تون محافظت می‌کنم
‫و ارباب‌تون طبق خواسته‌اش امیرِ قلعه می‌شه,
‫- لازم نیست نگران باشه,» ‫- خوبه,
‫- بله,,,
‫ولی اگه بایجو نویان,,,
‫بعد از اینکه قلعه رو گرفت ‫نظرش عوض شد چی؟
‫ما داریم روی لبۀ تیغ راه می‌ریم، حسیپ,
‫ممکنه بمیریم، ممکنه زنده بمونیم,
‫اینش رو با هم می‌فهمیم,
‫ولی الان یه مسئله دیگه هست ‫که باید ترتیبش رو بدیم,
‫اینکه چطور مغول‌ها رو وارد قلعه کنیم,
‫- قبلش باید به این فکر کنیم, ‫- راستش، یه راهی هست,
‫چه‌جور راهی؟
‫این چیه؟
‫بایجو نویان داد,
‫ازمون خواست دوتا کوزه ‫که از اینا پُر شده رو,,,
‫زیرِ دیوارهای قلعه بذاریم ‫و آتیش‌شون بزنیم,
‫این پودر اون‌قدر توان داره ‫که می‌تونه دیوارهای قلعه رو تخریب کنه,
‫دوتا کوزه از این پودر سیاه؟
‫- چطور می‌تونه دیوارها رو بیاره پایین؟ ‫- اون گفت می‌تونه,
‫مراحلش رو قدم به قدم توضیح داد,
‫یه‌جور جادوئه؟
‫قبل از اینکه پیشنهادم رو بگم,,,
‫پدرتون، روح‌شون شاد،
‫سلطان علاءالدین کیقباد، ‫مهمتره که اقدامات ایشون رو بررسی کنیم,
‫مگه ایشون نبودن,,,
‫که به‌جای جنگیدن با مغول‌ها ‫باهاشون صلح کردن؟
‫مگه ایشون نبودن,,,
‫که به‌نظرشون این تصمیم هم به صلاح دولت بود ‫و هم به صلاح مردم؟
‫پدرتون,,,
‫سلطانی بودند که در نبردهای زیادی پیروز شدند، ‫نه تنها در میدان نبرد، در شورا هم همین‌طور,
‫حالا که خشم مغول‌ها همه‌جا رو احاطه کرده
‫چطور می‌تونیم باهاشون صلح کنیم؟
‫اونایی که خداوند تبارک و تعالی رو می‌شناسن
‫دلیلی برای ترسیدن از مغول‌ها ندارن,
‫برای اینکه مسلمون‌شون کنیم,,,
‫نیازی به کمان یا شمشیر نداریم، ‫بلکه برتریِ ایمانی احتیاج داریم
‫تا اشتباهاتی که خوارزمیان کردند رو تکرار نکنیم,
‫خداوندگار,,,
‫ما رو با سخنان ارزشمندت مستفیض کردی,
‫ولی سرورمون,,,
‫باید دربارۀ مغول‌ها تصمیم بگیرند,
‫به همین دلیل، اگه ایشون هم موافق باشن,,,
‫باید به شورای جنگ برگردن,
‫این‌طور بهتره,
‫خداوندگار,
‫بهمون راجع‌به مغول‌ها هشدار داده بودی
‫ولی دیر به هشدارت توجه کردیم,
‫پس نگرانی‌ات بی‌مورد نبود,
‫دعا کن، خداوندگار,
‫دعا کن که قبل از اینکه مغول‌ها قلعه رو بگیرن ‫ما برسیم ارزروم,
‫امشب آتیش به‌پا می‌کنیم
‫و با قدرتش قلعه رو تسخیر می‌کنیم,
‫آماده باشید,
‫ارتش مغول,,,
‫با چندتا سرباز حمله کرده؟
‫طبق نامه‌ای که امیر قلعه، سینان‌الدین، فرستاده
‫حدود ۲۰ هزار سرباز مغول هستن، سرورم,
‫۲۰ هزارتا؟
‫با این همه سرباز، ‫مشخصه که قلعه رو می‌خواد,
‫شاید همین الانش هم قلعه رو از دست داده باشیم,
‫اعلی‌حضرت,
‫فرمانده اون قلعه، امیر سینان‌الدین‌ـه,
‫اون فرمانده قدرتمندیه,
‫در ضمن، گرفتنِ قلعۀ ارزروم راحت نیست,
‫خودتون رو نگران نکنید,
‫سربازها چی، عمر؟
‫تمام سربازها برای دستورات‌تون آماده‌ان، سرورم,
‫چندتا سرباز می‌بری؟
‫ما فردا صبح با ۵۰۰۰ سرباز ‫به سمت قلعۀ ارزروم می‌ریم,
‫ولی اگه می‌خواید تعداد بیشتری با خودم ببرم
‫آماده‌سازی‌شون بیشتر طول می‌کشه,
‫پس اگه فردا با ۵۰۰۰ سرباز حرکت کنیم
‫بهتره، سلطان,
‫خدا بهتون نصرت و پیروزی عطا کنه,
‫آمین,
‫پس,,,
‫فوراً آماده شید و حرکت کنید، عمر,
‫سرورم,
‫مطمئناً جنگ تنها گزینه ‫برای شرایطِ فعلیِ ماست
‫اما یه نگرانی دارم,
‫چی شده، اصفهانی؟
‫به‌نظرتون مردم با خداوندگار هم‌نظر هستند؟
‫اصفهانی، هر چی توی ذهنته رو ‫واضح و شفاف بیان کن,
‫درست می‌فرمایید، سرورم,
‫اگه بخوام رُک‌تر بگم,,,
‫خداوندگار پیشنهاد صلح بهتون داد,
‫بهتون گفت با مغول‌ها نجنگید,
‫اگه اعتقادش اینه، ‫مردم هم باید اعتقادشون همین باشه,
‫چون که خداوندگار حکم عقل مردم رو داره,
‫باید یه نکته‌ای رو گوشزد کنم، سرورم,
‫اگه اجازه بدید,
‫خداوندگار نگفت برای پس‌گرفتنِ قلعۀ ارزروم
‫با مغول‌ها نجنگید,
‫اگه توصیه‌اش رو این‌طور تفسیر کنیم، ‫انگار بهش افترا زدیم,
‫به هیچ وجه, من اصلاً همچین قصدی نداشتم و,,,
‫موضوع این شورا، توصیۀ خداوندگار نیست,
‫اما اگه من سلطان این سلطنت هستم
‫اونم عالِم اینجاست,
‫پشت قوت شمشیرمون، ‫قدرت ایمان اون وجود داره,
‫اینو به اطلاع همه برسونید,
‫صحبت‌هایی که در مورد مکاشفات بابا کردی ‫درست بودن,
‫ولی بازم، باهاشون دربارۀ ‫ همچین موضوع‌هایی صحبت نکن,
‫- منظورت با شرف‌الدین و کایسر‌ـه؟ ‫- بله، منظورم با هموناست,
‫علمی که ما از بابا یاد می‌گیریم
‫با سطح علمی اونا متفاوته,
‫یعنی چی؟
‫یعنی اینکه,,,
‫حرف‌های تو ممکنه توی ایمان‌شون ‫شُبهه بندازه,
‫شبهه؟
‫از کِی تا حالا تحقیق‌کردن برای تقویت ایمان
‫شبهه شده؟
‫منظور بدی نداشتم,
‫منظورت هر چی که هست
‫من بازم حرف دلم رو می‌زنم,
‫حداقل حرف‌های من ‫مثل حرف‌های تو بقیه رو ناراحت نمی‌کنه,
‫- من کیو ناراحت کردم، علاءالدین؟ ‫- کایرا خاتون,
‫من با کایرا خاتون مشکلی ندارم، ‫چه برسه به اینکه بخوام ناراحتش کنم,
‫ولی از کسی پنهون نمی‌کنم ‫که دلم برای مامان خدابیامرز تنگ شده,
‫دل منم براش تنگ شده,,,
‫ولی خواسته‌هام باعث ناراحتی بقیه نمی‌شه,
‫خداوندگار,
‫کِی اومدی خاتون؟
‫همین الان اومدم,
‫اسمت رو صدا زدم ولی جواب ندادی,
‫اصلاً نشنیدم,
‫چون اینجا نبودی,
‫چرا هنوز بیداری؟ ‫استراحت نمی‌کنی,
‫چشم‌هات از بی‌خوابی کاسۀ خون می‌شن,
‫اشکالی نداره, چه فایده که چشم‌هام رو ببندم؟
‫دلم خوابش نمی‌بره,
‫هِی می‌گرده و می‌گرده, ‫(مکاشفه می‌کنه)
‫دنبال چی می‌گردی؟ ‫شاید اگه بهم بگی,,,
‫هر چیزی که دنبالش گشته می‌شه رو ‫نمی‌شه به زبون آورد,
‫اگه هم بشه، شناخته نمی‌شه,
‫ولی یه چیزی رو می‌دونم ‫و ازت پنهونش نمی‌کنم,
‫توی این دنیای زودگذر یه عاشق داری
‫و اون خداوندگاره که عاشق صورتته,
‫اونه که نگرانته,,,
‫و با خوشی‌ات می‌خنده,
‫بذار همه بدونن,,,
‫خداوندگار عاشق و دلباختۀ یه خانمه,
‫پس منم توی این دنیای زودگذر ‫محبوب خودم رو پیدا کردم,
‫برو دوباره بخواب، خاتون,
‫حداقل یکی‌مون باید طعم خواب رو بچِشه,
‫برو,
‫آتیشی روشن نیست,
‫چرا هنوز بهمون حمله نکردن؟
‫چه فکری توی سرشه؟
‫می‌خواد به دل‌مون ترس بندازه؟
‫ترس؟
‫تا الان باید فهمیده باشه ‫که ما ازش نمی‌ترسیم,
‫آماده!
‫داره چی‌کار می‌کنه؟
‫فهمیده نمی‌تونه قلعه رو بگیره,
‫می‌خواد قرار و مدار بذاره؟
‫- یه تقاضایی ازت دارم, ‫- ما باهات قراری نمی‌ذاریم,
‫اگه دنبال غنیمت می‌گردی، ‫می‌تونی هر جای دیگه‌ای غنیمت جمع کنی,
‫من دنبال غنیمت نیستم,
‫من قلعه رو می‌خوام ‫و تا قبل از طلوع می‌گیرمش,
‫نمی‌تونی,
‫نمی‌گیری,
‫روی چه حساب انقدر مطمئنی؟
‫اول از همه خدا,,,
‫بعدش سربازهام که روی اون دیوارهان,
‫همه‌شون خسته و وحشت‌زده‌ان,
‫می‌دونن قراره چه اتفاقی براشون بیفته,
‫اون‌وقت تو خبر داری ‫چه اتفاقی قراره برات بیفته؟
‫یا همین الان قلعه رو تحویل بده
‫یا هم قلعه‌ات رو می‌گیرم، ‫هم سرت رو قطع می‌کنم,
‫اونو خدا می‌دونه,
‫باید مواظب سرِ خودت باشی,
‫قبل از مرگت، اگه کاری هست که می‌خوای بکنی، بکن,
‫وقتی قلعه رو بگیرم,,,
‫دیگه وقت نداری,
‫خداوندگار؟
‫- خوش اومدی, ‫- ممنونم، شیرازی,
‫- بعید می‌دونستم بیای, ‫- چرا؟
‫اون‌موقع توی مسجد,,,
‫ببخشید که اینو می‌گم ‫ولی اون‌قدر درد داشتی,,,
‫که فکر کردم اون همه درد ‫حتماً از پا درت میاره,
‫وقتی اومدی مکتب‌مون ‫اولین سؤالی که پرسیدی چی بود؟
‫اینکه می‌تونم ازت تفسیر حدیث یاد بگیرم یا نه,
‫بعدش ازم پرسیدی: ‫«در عوض چی بهم یاد می‌دی؟»
‫بعدش گفتم نجوم,
‫اول بیا ادامۀ درس‌مون رو برگزار کنیم,
‫بعدش می‌تونی درس نجوم منو ادامه بدی,
‫حتماً، ولی قبلش می‌خواستم ‫بهت کشف جدیدم رو نشون بدم,
‫چه کشفی؟
‫تا چهل روز دیگه، ‫یه اتفاق خیلی بزرگ می‌افته، خداوندگار,
‫اون‌قدر خارق‌العاده‌ست که همۀ قونیه‌ای‌ها ‫شاهدش خواهند بود,
‫چهل روز دیگه، خورشید و ماه,,,
‫می‌افتن روی هم,
‫وقتی این اتفاق بیفته، آسمون تاریک می‌شه,
‫حیوون‌ها گیج می‌شن،
‫پرنده‌ها فکر می‌کنن شب شده و می‌رن خونه!
‫احتمالاً انسان‌ها در طول این مدت بترسن، ‫بله,,,
‫ولی دلیلی برای ترسیدن نیست, ‫این اتفاق همیشه می‌افتاده,
‫ما برای اولین بار کسوف رو,,,
‫به چشم می‌بینیم,
‫ازت انتظار کمتر از این نمی‌رفت، شیرازی,
‫دانشمند نجوم، یه قدم دیگه ‫برای درک عالم هستی برداشت,
‫امیدوارم خدا کشفیاتِ مشعوف‌کننده‌ات رو ‫در اختیار منم بذاره,
‫همین الانش هم صاحب علمی، خداوندگار,
‫می‌شنوی؟
‫چیو؟
‫خداوندگار؟
‫خداوندگـ,,,
‫چطور می‌تونه این‌جوری بنوازه؟
‫چون داره فریاد می‌کشه,
‫فریاد چی می‌کشه؟
‫جدایی، شیرازی,
‫این فریاد جدایی‌ـه,
‫[بشنو از نی چون حکایت می‌کند، ‫از جدایی‌ها شکایت می‌کند]
‫اون نِی داره فریاد می‌کشه ‫چون جدا شده,
‫می‌خواد برگرده به اصل خودش,
‫مثل ما,
‫مثل ما می‌خواد بره جایی که بهش تعلق داره,
‫رازِ نِی‌ای که فریاد می‌کِشه رو فهمیدی
‫ولی هنوز تموم نشده,
‫تموم نشده,
‫شنیده رو پیدا کردی،
‫حالا باید,,,
‫سخنانی رو پیدا کنی ‫که راه دستیابی به حقیقت رو به بقیه نشون می‌ده,
‫این قضیه تا کِی می‌خواد ادامه پیدا کنه؟
‫- من طاقتش رو ندارم, ‫- تا وقتی بسوزی,
‫تا وقتی بپزی و بسوزی, ‫(خام بُدَم، پخته شدم، سوختم,)
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال