رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫ [ ارائه‌ای مشترک از فرانکوفیلم و سینه‌فیلیا ] @VIDEO_ARCHIVES ‫FRANCOFILMS@
‫ترجمه و زیرنویس: ‫علی کلان
به لطف و حمایت Milad
‫[ تماشاگران! ]
‫زمان,
‫حرکت,
‫زمان و حرکت,
‫کل تغییر قرن که منجر به چنین اختراعی شد,
‫بالاخره از حرکت و زمان عکس بگیرین,
‫ماره، مایبریج، ژانسن، ‫لوپرینس، بولی، خیلی‌های دیگه,
‫فکرشو بکن، باید تا 1891 صبر میکردن تا ادیسون ‫و دیکسون " کینتوسکوپ " رو اختراع کنند,
‫چند ثانیه زمان روی رول های کوچیک،
‫اون جعبه های تاریک که اولین ‫فیلم ها تو آمریکا توش نشون داده میشد,
‫هر تماشاچی تنها، سر پا، ‫جلوی جعبه تاریک خودش، اولین فیلم‌ها,
‫برادران لومیر با کارپنتیه دیگه چی اختراع کردن؟
‫خب، زمان رو عکاسی کردن,
‫زمان رو، اونها رو پرده انداختن,
‫آمریکا اولین فیلم ها رو اختراع کرد,
‫فرانسه سینما رو پیدا کرد,
‫سینما، بالاخره,
‫بالاخره، سینما,
‫الان اینجا، جلوی رومون، ‫چیزیه که سینما باید حلش کنه,
‫نه به خاطر اینکه پیش بینی میکنه، ‫بلکه به خاطر اینکه نیازش رو ایجاد میکنه
‫برای اینکه یه حس رضایت بده
‫و مخصوصا این قول رو نده که یه چیزی ‫ممکنه تو این تصویر اتفاق بیفته,
‫این یه تابلوییه که خیلی تصویر یه دورانیه
‫که نمایشگاه هاش نزدیک دو میلیون بازدید کننده داره,
‫ولی اون اکرانهای معروف و افسانه ای ‫فیلم های لومیر تو گرند کافه پاریس
‫فقط حدود 3000 بازدید کننده داشته، ‫اونم به زور تو یک سال,
‫در مقایسه با بوگرو، کر-روسل، اون نقاش نابی،
‫این نقاشی یه جورایی تو بازنمایی قول میده که یه چیزی
‫ممکنه اتفاق بیفته، ممکنه یهویی ‫بیاد، انگار که نقاش پیش بینی نکرده,
‫شاید ما الان تو یه فیلم لومیر هستیم ‫که یه رهگذر رو پیش بینی نمیکنه,
‫این شانسه، این اتفاقه,
‫این دقیقا همون سینماییه که از قبل وجود داشته,
‫ما تو سال 97 هستیم، از قبل ملودرام رو داریم,
‫مادر غمگین با نگاه پرمعناش،
‫که برای این بچه که داره ‫دست پدرش رو میگیره، ناراحته,
‫همه چی تو جزئیاته,
‫ناتورالیسم هم همینه، جزئیات,
‫و هرچی شخصیت ها به ما نزدیک تر میشن، ‫بیشتر واضح میشن,
‫در واقع یک سوگیری عمدی وجود داره، برای ‫قرض گرفتن از هنرهای دیگه به خاطر سینما
‫اینجا، چیز زیادی نیست,
‫یه ساحل بزرگ سفید، تقریبا مثل یه ‫پرده سینما، یه آتیش بازی خورشید
‫روی این زمینی که احتمالا خاکیه، ‫با این هندسه زیبای تصویر
‫که سایه شاخه ها رو تو پس زمینه نشون میده,
‫خب، اگه با دقت نگاه کنیم، خیلی چیزا داره اتفاق میفته,
‫این اتفاق غیرمنتظره‌ی حضور رهگذران، ‫ناگهان تبدیل می‌شود به حضور تماشاگران,
‫شاید اینا سایه های تماشاچی ها، ‫آدمهای پیاده، ولگردها باشن که دارن
‫نقاش رو نگاه میکنن که داره این صحنه رو میکشه,
‫این اثر هنری برای اولین بار نه تنها ‫نگاه یه نقاش رو نشون میده،
‫بلکه نگاه کسایی که دارن نگاه میکنن رو هم ‫نشون میده، که سایه هاشون تو خود تابلو میفته,
‫[ عصر معصومیت - مارتین اسکورسیزی ] ‫[ The Age of Innocence - 1993 ]
‫اِلن
‫برای انجام کارهام اومدم,
‫در واقع همين حالا رسيدم,
‫[ 1, اختراع عکاسی ]
‫همیشه میگن نقاش ها بودن ‫که عکاسی رو اختراع کردن,
‫من میگم نه، شیمی دان‌ها بودن,
‫خب، یه شب تو نوامبر، کمی بعد از ‫مرگ مادرم، داشتم عکسها رو مرتب میکردم,
‫امید نداشتم دوباره پیداش کنم,
‫خوب میدونستم که به خاطر این سرنوشت شوم، ‫که یکی از وحشتناک ترین جنبه های عزاداریه
‫هر چقدرم به تصاویر نگاه کنم،
‫دیگه هیچوقت نمیتونم اون چهره رو به یاد بیارم،
‫اون رو به طور کامل به ذهنم بیارم,
‫تو این عکسها، بعضی وقتها ‫یه قسمت از صورتش رو تشخیص میدادم،
‫مثلا نسبت بین بینی و پیشونی، ‫حرکت دست ها و بازوهاش,
‫فقط تیکه تیکه میشناختمش،
‫یعنی من اون چیزی که بود رو از دست میدادم,
‫و در نتیجه، کلش رو از دست میدادم,
‫اینکه جلوی یه عکس بگم، "این تقریبا خودشه"
‫برام دردناک تر از این بود که جلوی یه ‫عکس دیگه بگم، "این اصلا خودش نیست,"
‫تقریبا,
‫با این حال، همیشه تو این ‫عکسهای مادرم، یه جای رزرو شده بود,
‫حفظ شده,
‫روشنایی چشماش,
‫اون لحظه فقط یه درخشش کاملا فیزیکی بود,
‫اثر عکاسی یه رنگ,
‫آبی، سبز، مردمک چشماش,
‫ولی همین نور یه جور واسطه بود،
‫که منو به سمت یه هویت اصلی میبرد,
‫اعجاز چهره ای که دوستش داری,
‫وقتی از یه چهره عکس میگیری، به من نگاه کنین,
‫از روحی که پشتشه عکس میگیرین,
‫عکاسی، حقیقته,
‫و سینما، 24 برابر حقیقت در ثانیه است,
‫[ 2, اولین بارهای من ]
‫یادمه اولین بعدازظهر شنبه‌ای ‫که مادربزرگم منو برد سینما،
‫خب، بالاخره با یه مرد جوون رفتم بیرون,
‫بله,
‫البته، همینطور با دلفین,
‫و یادمه چقدر مشتاق بودم ‫اون نمایشی که میخواستم ببینم رو تجربه کنم,
‫تو چی دلفین، تو قبلا سینما رفتی؟
‫آره مامان، سینما رفتم,
‫تو هنوز نرفتی؟
‫نه,
‫یادت رفته؟
‫نه، نه، ولی من فیلما رو تو تلویزیون تو نگاه کردم,
‫درسته، درسته,
‫آره، تلویزیون خوبه،
‫ولی بری سینما رو ببینی، کلاً یه چیز دیگه‌ست,
‫خب، بیا، تو برو اونجا بشین,
‫تو هم برو اونجا بشین,
‫چرا؟
‫چون آقا پسر همیشه باید طرف ‫خیابون باشه که از خانوم محافظت کنه,
‫و چون تو جوونی و سرزنده، باید محافظت کنی,
‫سلام خانم,
‫بفرمایید,
‫ممنون,
‫ما طبقه دوم میریم، لطفا,
‫ممنون,
‫بیا,
‫ممنون,
‫- ممنون خانم, ‫- پُل!
‫لطف دارید,
‫ببخشید,
‫داری چیکار میکنی اصلاً؟
‫میشه برین آبنبات بخرین؟
‫نه، پاشین بریم ردیف ششم بشینیم,
‫ردیف ششم,
‫من بین شما دوتا میشینم,
‫آروم باشین,
‫کِی شروع میشه؟
‫الان شروع میشه,
‫میدونی، یه بار، من سینما بودم،
‫یهو تصویر کلاً بهم ریخت,
‫به نظرم خیلی باحال اومد، ولی ‫چیزی که نمیدونستم این بود که فیلم
‫تو دستگاه گیر کرده بود و نور
‫که خیلی قوی بود، داشت فیلم رو میسوزوند، فهمیدی؟
‫خب، داره شروع میشه,
‫برگرد پسر، پرده رو ببین
‫سالن از این طرفه,
‫آره میدونم,
‫پرده رو ببین,
‫- خوبی؟ ‫- آره,
‫- خوشت میاد؟ ‫- آره,
‫کجا باید برم دستشویی؟
‫قبلاً
‫میخوای همراهت بیام؟
‫نه,
‫نه نمیخواد,
‫از اون راهرو برو بیرون
‫میبینی؟
‫- یه در کوچیک میبنی اونجاست, ‫- ساکت!
‫این برام خوبه,
‫روح آس,
‫تو هیچوقت چهره واقعی منو نخواهی شناخت,
‫زیر این نقاب، هیچکس هیچوقت نمیشناسه,
‫من بهت اجازه دادم راجع به من یه ‫مقاله بنویسی، که توش منو مسخره میکنی,
‫تو از من یه خیال ساختی,
‫هیچوقت نگو "برای همیشه" ، ‫از الان به بعد، تو مال منی,
‫بیا، میشه واقعا بریم؟ لطفا؟
‫یه کم آروم تر, هیس، نباید بلند صحبت کنی,
‫من میترسم!
‫چشماتو یه کم بپوشون، درست میشه,
‫بعدش بهتر میشه، میبینی,
‫مامانی، دیگه بریم,
‫میترسم,
‫گوش کن، عزیزم، باید بریم,
‫چرا؟
‫چون اون دختره خیلی خواهرت رو میترسونه,
‫من میمونم,
‫اصلاً نمیشه که تو اینجا تنها بمونی,
‫شما باید برین,
‫من میمونم,
‫پسر خوب باش,
‫کتتو بردار، بریم,
‫بیا، برو دیگه,
‫همچین کاری نمیکنیم,
‫ولی چی شد؟
‫دیگه اولین فیلم رو یادم نمیاد,
‫من میگم از همون تو شکم,
‫خب، من این اصطلاح رو استفاده میکنم چون
‫احتمالا تو شکم مادرم بودم,
‫و اون مخصوصاً از موبی دیک برام گفت,
‫خب، اون اولین فیلمیه که احتمالا دیدم,
‫خیلی وقته گذشته,
‫اولین فیلمی که دیدم، بین 13 و 14 سالم بود,
‫برای اولین بار دیدم
‫اولین بار نبرد الجزیره از " پونته‌کوروو " رو دیدم,
‫تو روستا,
‫و اون اولین باری بود که ‫سینما رفتم و اون صحنه رو دیدم,
‫و چون خانواده من خیلی، خیلی
‫شکنجه شدن تو جنگ الجزایر، ‫برای همین خیلی ترسیدم,
‫خیلی، خیلی ترسیدم,
‫فکر میکنم جن گیر فیلمیه ‫که منو بیشتر از همه ترسوند,
‫یه بار رفتم یه فیلم کره ای ‫دیدم به اسم بازگشت به بوزان,
‫سال پیش بود فکر کنم، یا دو سال پیش,
‫و اصلا نفهمیده بودم که فیلم ترسناکه,
‫و اونجا واقعا خوشم نیومد,
‫اصلا اون چیزی نیست که من تو سینما ترجیح میدم,
‫من عاشقشم,
‫ولی مخصوصا با دوستها، چون ‫تنهایی، بعدش، آدم تنها میترسه,
‫در صورتی که وقتی با دوستاتی، میتونی بهش بخندی,
‫بعدش، میتونیم همدیگه رو بترسونیم و اینا,
‫من طرفدار ردیف جلو نیستم,
‫دوست دارم دیدگاه تماشاچی هایی ‫که تو سالن هستن رو هم داشته باشم,
‫وسط، خیلی مهمه,
‫نمیدونم، سمت راست رو میبینم، سمت چپ رو میبینم,
‫دوست ندارم یه طرف یا یه طرف ‫دیگه باشم، یا جلو، یا خیلی عقب,
‫اصولا، شاید خیلی عقب,
‫ولی
‫,جای همیشگی من، وسطه
‫همینه, اون جای کوچیک منه,
‫وسط، یه طرف,
‫شاید یه کم ردیف پنجم، از پایین,
‫و یه طرف,
‫نمیدونم, همیشه اونجا حس راحتی میکنم,
‫به سمت عقب,
‫ولی باید خوب ببینم که کسی نیاد سراغم,
‫پس بیشتر، انتخابم به خاطر اینه که صندلی نباشه,
‫صندلی خالی باشه,
‫چون من به پرده ام نیاز دارم,
‫واقعا، که همه چیز رو ببینم,
‫دقیقا وسط، برام خوبه,
‫تو فیلم های اکشن که واقعا دوست داشتم،
‫لارگو وینچ بود، که خیلی ازش لذت بردم,
‫همچنین، بدیهیه، ماموریت های غیر ممکن، جیمز باند,
‫و تو فیلم های عاشقانه، دختران جوان روشفور,
‫اون واقعا فیلمیه که منو عمیقا تحت تاثیر قرار داد,
‫دو بار " پیتزای شیرین بیان " از پل توماس ‫اندرسون رو دیدم که پدرم رو خوشحال کنم,
‫چون هنوز ندیده بودش,
‫ولی به جز اون، فکر کنم تقریبا همه چی تمومه,
‫یه بار تو سینما سیگار کشیدم ‫و یه بار تو خونه سیگار کشیدم,
‫چه فیلمی بود؟
‫شوم,
‫چند بار دیدمش چون آدم ‫همه چی رو همون اول نمیفهمه,
‫اون " اعمال شیطانی " با بازی اندی لاو و ‫تونی لونگه, [ Infernal Affairs - 2002 ]
‫اولش نسخه اصلیشو دیدم,
‫بعدش، نسخه انگلیسیش رو دیدم ‫و چیزای دیگه ای رو کشف میکنی,
‫ولی بعدش، فیلم های اکشن هم,
‫"جان سخت" رو چند بار دیدم,
‫دنبال دوستهام گشتم که دوباره باهاشون برم ببینم,
‫و امسال، همه فیلمایی که از ‫اول ژانویه 2023 دیدم رو نوشتم,
‫خب، الان آخرای جولای هستیم,
‫تقریبا پنجاه تا یادداشت کردم,
‫مطمئنم که قبلا تو سالن سینما گریه کردم,
‫به چند مورد فکر میکنم که خاطره دقیقی ازشون ندارم,
‫وقتی کوچیک بودم، از مامانم که همه‌اش ‫جلوی فیلم ها گریه میکرد، ایراد میگرفتم,
‫و حالا، هرچی بزرگتر میشم،
‫بیشتر گریه میکنم وقتی یه چیز غمگینی اتفاق میفته,
‫و مامانم میخنده,
‫برام زیاد پیش میاد که تو سینما گریه کنم,
‫مثلاً، یادمه وقتی دزد دوچرخه رو دیدم,
‫همین,
‫نه، من هیچوقت تو سالن سینما گریه نکردم,
‫سینما، برای من، قوی تر از زندگی منه,
‫من میرم اونجا تا چیزایی رو ‫زندگی کنم که وقتش رو ندارم،
‫چیزایی که نمیتونم زندگی کنم,
‫من میرم اونجا تا احساسات شدید رو تجربه کنم,
‫فیلم مورد علاقه من، " فانی و الکساندر" ‫برگمانه، فیلمی که وقتی بیست سالم بود کشفش کردم،
‫وقتی تو سینما بلیط فروش بودم,
‫و اون فیلم، برای من، همه احساساته,
‫همه چی تمومه,
‫باشکوهه,
‫همیشه یه داستان کوچیکی تو ‫زندگی هر ابرقهرمانی هست,
‫نه قدرت های خارق العاده,
‫بلکه شخصیت، ارزش ها، ‫خواستن از مردم محافظت کنن,
‫این چیزیه که منو جذب ابرقهرمانها میکنه,
‫فقط قدرت های خارق العاده نیست,
‫نمیدونستم سینما اینه,
‫هیچوقت ندیده بودم,,, خیلی زیاد فیلم دیده بودم,
‫ولی فرق بین " مهمانی" بود، که به ‫نظرم باحال اومد [ La Boum - 1980 ]
‫، و شش ماه بعدش، "برای عشق‌هایمان" که ‫منو داغون کرد, [ À nos amours - 1983 ]
‫خیلی داغون کرد,
‫من رفته بودم سینما "داستان وست ‫ساید" رو ببینم، نسخه دومش رو
‫و آره، فکر کنم اون واقعا تنها فیلمیه که
‫خب، من از قبل داستان رو میدونستم، ‫ولی واقعا منو خیلی احساساتی کرد,
‫و واقعا منو,,, بهم انگیزه داد که موزیکال بنویسم,
‫و اون,,, خب واقعا داستان رو از حفظ بودم،
‫چون اون فیلم مورد علاقه منه،
‫ولی میدونستم تونی قراره ‫بمیره، ولی بازم گریه کردم و اینا,
‫و واقعا
‫مجذوب فیلم شده بودم,
‫و اون واقعا تجربه سینماییه که ‫بیشتر از همه روم تاثیر گذاشت,
‫همین,
‫"و سینما ناطق شد,,,"
‫[ 3, برای اِستنلی کاوِل ]
‫اروین پانوفسکی اینطوری میگه:
‫ماده فیلم ها، خود واقعیته,
‫خود واقعیت,
‫بازن هم همون ایده رو تاکید میکنه,
‫سینما موظفه که فقط از طریق واقعیت معنا بده,
‫یه عکس همیشه عکسی از واقعیته,
‫اگه به این اضافه کنیم که ‫سینما یه وسیله ابراز هست
‫که تصویر عکاسی شده روی ‫پرده انداخته میشه و جمع میشه،
‫سئوالمون این میشه که وقتی واقعیت روی پرده ‫انداخته میشه، چی سرش میاد؟
‫واقعیت، همون چیزهای واقعی یکم مرتب شده‌ست,
‫وقتی میخوای بفهمی، متن رو نگه میداری,
‫ولی من سعی نمیکنم چیزی رو نگه دارم,
‫و اگه صدا رو فریز کنی، ‫کاری که داری میکنی رو میکشی,
‫من نمیخوام بکشم, تو مثل مسلسل حرف میزنی,
‫خوبین خانم؟ زیاد مزاحمتون نمیشم؟
‫نه نه، همه چی خوبه,
‫ولی خب، ما داریم جلو کارتون رو میگیریم,
‫نه نه، مشکلی نیست,
‫چی میخونین خانم؟
‫دارم استنلی کاول میخونم، "جهان نگریسته",
‫خیلی باحاله,
‫ما الان داریم این متن رو تو کلاس بررسی میکنیم,
‫آره، این ترجمه فرانسویه,
‫و شما انگلیسیش رو میخونین؟
‫آره,
‫همه چی رو میفهمین؟
‫واقعا نه همه چی رو، ولی یه کمش رو آره,
‫شما هم کم اطلاعات ندارید!
‫میشه ازتون سوال بپرسیم؟
‫آره، حتما، این کار منه,
‫من همیشه از خودم میپرسم، وقتی میرم سینما،
‫چرا این حس رو دارم که دارم زندگی رو به یاد میارم؟
‫شما هستین که میرین سینما، پس اون زندگی شماست،
‫و فیلمی که میبینین بخشی از تجربه شما میشه,
‫و شما همچنین میگین که به یاد میارین، ‫پس این یعنی که،
‫در نهایت، فیلم ها هم بخشی از خاطراتتون میشن،
‫از خاطرات زندگیتون، دقیقا مثل خاطرات واقعی,
‫آره، ولی مثلا، وقتی میرم سینما، مثلا روز یا هرچی،
‫در واقع، کل زندگی روزمره متوقف میشه,
‫و دنیا معلق میشه,
‫و دنیا با وضوح و سرسختیش برات ظاهر میشه,
‫خب، این همون دنیوی بودن دنیاست؟
‫اینکه دنیا سرسخته؟
‫خب، نمیدونم دنیا سرسخته یا نه،
‫ولی چیزی که تو سینما هست،
‫اینه که ما چیزی شبیه به یه عکس داریم، ‫این چیزیه که کاول میگه,
‫سینما یه هنر عکاسیه,
‫یعنی اینکه، در واقع، یه ‫تصویر مستقیم از دنیا وجود داره,
‫دنیا مستقیم از طریق یه
‫وسیله فنی روی یه فیلم با یه دوربین ثبت میشه,
‫ولی آیا تو سینما، من شناختی از دنیا به دست میارم؟
‫چون، خب
‫من اصلا دلم نمیخواد برم سینما ‫اگه قرار باشه زندگی واقعی رو ببینم,
‫اون یه وسیله شناخت هست یا یه توهمه؟
‫:و کاول، وسط متن، نوشته که
‫"ماده فیلم ها، خود واقعیته ",
‫ولی واقعیت تو یه فیلم چیه؟
‫در واقع، اینو کاول نمیگه,
‫این بازنه، آندره بازن، که میگه که در واقع،
‫چیزی که سینما رو متمایز میکنه، ‫اینه که این واقعیت به خودی خود وجود داره,
‫ولی کاول کاملا موافق نیست، چون واقعیت،
‫برای اون، فقط ثبت نمیشه، ‫بلکه روی پرده هم انداخته میشه,
‫روی یه پرده انداخته میشه، این شمایید که اونو میبینین,
‫و در نتیجه این نمایش، در ‫واقع، یه چیز دیگه هم بهتون میده،
‫چیزی که بهش میگه " تولید نور " ، ‫اینکه دنیا هم دوباره ساخته میشه
‫چون روی این پرده است و شما،
‫شما اونجا میبینین که چی مهمه و چی مهم نیست,
‫ولی من این حس رو دارم که وقتی میرم ‫سینما، بهم کمک میکنه بهتر زندگی کنم,
‫من درست میگم یا کاملا اشتباه میکنم؟
‫معلومه که درسته,
‫خوشبختانه، ‫سینما کمک میکنه بهتر زندگی کنیم، معلومه,
‫اولش، درسته که به آدم این امکان رو میده
‫همه ما فیلم هایی رو میشناسیم که بهمون کمک کردن
‫لحظات سختی رو بگذرونیم، ‫فیلم هایی که زندگی رو تغییر میدن,
‫و بعدش فیلم هایی هستن ‫که بهتون اجازه میدن پیشرفت کنین،
‫خودتون رو تغییر بدین، و مخصوصا که بهتون اجازه ‫میدن تمرکز کنین روی چیزی که مهمه یا مهم نیست،
‫چیزی که تو زندگی واقعی همیشه ممکن نیست,
‫و سینما شما رو در معرض چیزی قرار میده که مهمه،
‫مثلا، به عنوان یه شخصیت، به عنوان یه لحظه,
‫و در نتیجه، بهتون اجازه میده که ‫دوباره دنیارو مال خودتون کنین,
‫بعدش، وقتی از صحنه سینما میایم بیرون،
‫خب، دوباره با دنیا آشتی میکنیم,
‫از کجا بدونم بیدارم یا خوابم؟
‫هیچ چیزی مثل خود تجربه نمیتونه بهتون یگه,
‫نمیتونین,,, نمیتونین بفهمین,
‫ولی اگه این سوال رو میپرسین، یعنی بیدارین,
‫وقتی واقعیت روی پرده انداخته میشه، چی سرش میاد؟
‫برای سوال کاول، باید یه جواب پیدا کنیم، ‫یا جواب هایی پیدا کنیم,
‫خب، واقعیت میدرخشه,
‫اولش، تصویر ساکن حمل و نقل ‫ریلی فرانسه اون زمان میاد,
‫افسانه رو میدونیم,
‫‏25 ژانویه 1896، تو لیون، ‫تو سالن سینماتوگراف لومیر،
‫وحشت اولین تماشاچیان در زمان ورود قطار ‫به ایستگاه، ترسیده بودن که قطار لهشون کنه,
‫آیا تماشاچیان واقعا از سالن فرار کردن؟
‫پشت این قطاری که داره جلو میاد، ‫یه تصویر دیگه رو می‌بینم،
‫و اون [تصویر] مربوط به اسطوره‌شناسیه,
‫لوکوموتیو، مثل یه مینوتور (هیولای اسطوره‌ای)، ‫به طور اجتناب ناپذیری داره به ما نزدیک میشه،
‫برای وحشت ما، لذت ما، ‫و تمام سکو تبدیل به یه هزارتو میشه,
‫سکو ایستگاه لا سیوتا، یک روز ‫کدر و گرفته در سال 1896
‫اون قطار,
‫منم تو قطار دالبک هستم,
‫چه تصویری دقیق تر از جستجوی ‫پروست میتونم داشته باشم، جز شانزلیزه،
‫فیلمبرداری شده تو همون سال، ‫وقتی مارسل عاشق ژیلبرت شده بود؟
‫حقیقت مستند؟
‫اسطوره شناسی؟
‫تکه هایی از رمان ها؟
‫مطمئنا، ما همچنین جلوی استعاره ای ‫از یه رابطه جنسی هستیم،
‫هراس‌انگیز، مورد انتظار، ‫وقاحت رنگ دیگری از وحشت,
‫یه روز، یه فیلمبردار دوربینش ‫رو به جلوی یه لوکوموتیو وصل کرد
‫تا باهاش وارد تونل بشه و چیزی رو ‫فیلمبرداری کنه که نشون داده نمیشه,
‫دوربین واقعیت رو ثبت میکنه,
‫اون معنا رو به ما برمیگردونه,
‫بودلر قلب دنیای مدرن رو لمس کرد ‫و اون [قلب] ملالته,
‫دستگاه برادران لومیر این دنیای ‫مدرن رو روی پرده انداخت,
‫وقتی واقعیت روی پرده انداخته میشه، چی سرش میاد؟
‫خب، اون [واقعیت] از معنا می‌درخشه,
‫بالاخره، دنیا معنا میده,
‫بالاخره، دنیا لبریز از معنا میشه,
‫بالاخره، دنیا معنا پیدا می‌کنه,
‫[ 4, درسهایم ]
‫تو 14 سالگی، تنهایی با تراموا میرفتم لیل,
‫خیلی به جسارتم افتخار میکردم,
‫تصمیم گرفته بودم برای خرید بلیط سینما ‫سنم رو بیشتر نشون بدم,
‫اعه، سلام,
‫سلام,
‫لطفا، یه بلیط برای " فریادها و نجواها " میخوام,
‫تنهایی اومدی؟
‫آره,
‫چند سالته؟
‫‏16 سالمه خانم,
‫بیا، بده به من، میگیریمش,
‫پول خرد ندارم,
‫مهم نیست,
‫ممنون,
‫سالن سمت راست,
‫راست,
‫خیلی ممنون,
‫خیلی حوصله ات سر میره,
‫بيا اينجا,
‫توي آينه يه نگاهی به خودت بنداز
‫تو زیبایی,
‫شاید از زمان ما هم زیباتر,
‫ولی تو تغییر کردی,
‫ميخوام متوجه بشی که تغيير کردی
‫نگاهت بريده و سريع شده ‫با گوشه چشم خودتو برانداز کن
‫عادت کردی چشم هات باز و بی حالت باشه
‫و رک و بی‌پرده نگاه کنی,
‫‏ "فریادها و نجواها" اولین برگمان من روی پرده بود,
‫چهره زن ها مثل منظره ها بزرگ بودن,
‫بالاخره از تصاویری که نگاه میکردم کوچیک‌تر بودم,
‫دليل اين چين خوردگی‌ها رو می دوني ؟
‫خونه ام رو پیدا کرده بودم,
‫سهل انگاري,
‫تو فیلم های چیمینو، منظره های ‫آمریکایی مثل چهره ها بزرگ بودن,
‫ما کلیساها رو داشتیم,
‫اونا " گرند کنیون " و "مونومنت ولی " رو داشتن,
‫حیرت من جلوی نسخه ترمیم شده " شکارچی گوزن ",
‫تو سال 2013 تو سالن گراند اکسیون,
‫به نظر میومد دنیا از پرده سرریز شده,
‫[ 5, یک وعده خفن و چشمگیر ]
‫چون، از زمان آلیس گی،
‫برای اولین بار، حرکت آب رو میشد نشون داد,
‫چون برای اولین بار، جمعیت رو ‫میشد نشون داد که ما رو در بر می‌گیره,
‫چون جمعیتی که ما هم جزوش هستیم، ‫حرکات آب رو داره,
‫و بالاخره، ما روی پرده ظاهر شدیم,
‫[ بازگشت به خانه - ژانگ ییمو ] ‫[ Coming Home - 2014 ]
‫چون دوربین میدونه چطور برف رو ثبت کنه,
‫اَبل گانس نبرد بناپارت جوان رو فیلمبرداری کرد,
‫[ ناپلئون - اَبل گانس ] ‫[ Napoleon - 1927 ]
‫چون سینما میدونست چطور برف رو ثبت کنه,
‫ملویل گلوله برفی دارژلوس رو پرتاب میکرد ‫که درست به قلب پل میخورد,
‫[ کودکان وحشتناک - ژان-پیر مِلویل ] ‫[ Les Enfants terribles - 1950 ]
‫[ ایمنی آخر از همه! ‫- فِرِد سی, نیومِیِر, سَم تیلور ] [ Safety Last! -1923 ]
‫چون سرگیجه رو میشه فیلمبرداری کرد,
‫[ گزارش اقلیت -استیون اسپیلبرگ ] ‫[ Minority Report -2002 ]
‫چون آب رو میشه فیلمبرداری کرد,
‫[ کینگ کونگ - جان گیلرمن ] ‫[ King Kong - 1976 ]
‫چون آتیش رو میشه فیلمبرداری کرد,
‫[ جان سخت - جان مک‌تیرنان ] ‫[ Die Hard - 1988 ]
‫چون هر حرکتی یه عمله,
‫ما تونستیم سربازهای شکسپیر باشیم,
‫اونا دیگه روی صحنه نبودن یا ‫تو یه قاب محصور نشده بودن,
‫این ماییم که الان سربازهای شکسپیر هستیم,
‫[ ناقوس‌های نیمه‌شب - اورسن ولز ] ‫[ Chimes at Midnight - 1965 ]
‫این ماییم که شمشیر رو میچرخونیم، سوار اسب میشیم,
‫[ آشوب - آکیرا کوروساوا ] ‫[ Ran - 1985 ]
‫از این درخت به اون درخت پرواز میکنیم، ‫شمشیر در امتداد بازوهامون بود
‫[ نشانی از ذن - کینگ هو ] ‫[ A Touch of Zen - 1971 ]
‫ما تونستیم به بانک ها حمله کنیم,
‫[ نقطهٔ شکست -کاترین بیگلو ] ‫[ Point Break -1991 ]
‫یه قطار رو از ریل خارج کنیم,
‫[ نبرد راه آهن - رنه کِلمان] ‫[ La bataille du rail - 1946 ]
‫[ فقط فرشتگان بال دارند -هاوارد هاکس ] ‫[ Only Angels Have Wings - 1939 ]
‫هواپیماها رو هدایت کنیم,
‫[ صخره نورد - رنی هارلین ] ‫[ Cliffhanger -1993 ]
‫سلاح های دفاعی، سپرهای ماهرانه رو به دست بگیریم,
‫[ بیگانه‌ها - جیمز کامرون ] ‫[ Aliens - 1986 ]
‫چون سینما به جای نگاه ما، دنیایی رو ‫قرار میده که با خواسته‌هامون سازگاره,
‫ما به بت های خرطوم دار سلام کردیم,
‫تخت هایی که با جواهرات درخشان تزئین شده بودن,
‫کاخ های پر نقش و نگاری که شکوه افسانه ایشون ‫برای بانکدارای شما یه رویای ویرانگر بود,
‫لباس‌هایی که برای چشم‌ها یه مستی بودن,
‫زن هایی که دندون ها و ناخونهاشون رنگ شده,
‫و شعبده بازهای ماهری که مار نوازششون میکنه، ‫دوباره و دوبازه,
‫[ رود - ژان رنوار ] ‫[ Le Fleuve - 1951 ]
‫ای مغزهای بچه‌گونه!
‫پرده، دنیا رو به عنوان یه نمایش به ما هدیه داد,
‫[ تیر شکسته - جان وو ] ‫[ Broken Arrow - 1996 ]
‫[ نابودگر 2: روز داوری - جیمز کامرون ] ‫[ Terminator 2: Judgment Day - 1991 ]
‫این برای پل ددالوسه یا ما -,,, اوم,,, ببخشید آقا,
‫ببخشید,
‫میشه من,,, میشه برم؟
‫برای سینما تِکه,
‫برو ددالوس,
‫خیلی ممنون,
‫ممنون,
‫خوبی؟
‫آره,
‫ممنون,
‫FRANCOFILMS@
‫خیلی ممنون,
‫موفقیت آمیز نبود، ها؟
‫تقریبا هیچکی نیست,
‫دلیل نمیشه فیلم بد باشه,
‫ولی تو از کجا یه همچین فیلمی پیدا کردی آخه؟
‫فیلم وحشتناکه؟ اسم فیلمت چیه؟
‫- دسته گل های کوچیک؟ ‫- گل های مینای کوچیک رو پوستر نوشته,
‫اسمش وحشتناکه,
‫تو عاشق فیلم های بلغاری هستی,
‫به زودی فیلم شروع میشه,
‫- ممنون, ‫- سلام, سلام,
‫این یه فیلم چکیه,
‫فرقی نمیکنه,
‫فیلم رو از کجا پیداش کردی؟
‫تو " سادول " پیدا کردم,
‫سادول چیه؟
‫یه,,, یه کتابه,
‫کتاب بابامه,
‫یه جورایی، اگه بخوای، یه تاریخچه از سینماست
‫یه کم، با عکس ها، توضیحات و اینا, فیلم های مهم,
‫ای وای، بیچاره, بهت کمک میکنم,
‫خب، بچه ها، فیلم 10 دقیقه دیگه شروع میشه,
‫زود باشید,
‫این یه فیلم روسی یا بلغاریه یا,,, این یه فیلم چکیه,
‫این یه فیلم چکیه,
‫اسم فیلم هست,,, گل های مینای کوچک,
‫این فیلم ها رو خیلی دوست خواهی داشت,
‫تو هیچوقت تو تلویزیون نمیبینیش، پس ازش لذت ببر,
‫و مخصوصا، وقتی زندگی رو دوست داریم، ‫میریم سینما,
‫این، احمقانه ترین جمله ایه که تا حالا شنیدم,
‫چرا؟ تو زندگی رو دوست نداری؟
‫نمیدونم, یه کم بهش مشکوکم,
‫کتاب ها یا فیلم ها رو ترجیح میدم,
‫تو خیلی رو مخی، دوست من,
‫میدونم که رو مخم، هم نوع من، برادر من,
‫[ بابونه‌ها - و‌را خیتیلووا ] ‫[ Daisies - 1966 ]
‫ممنون,
‫ببخشید، پس من میخوام فیلم رو بهتون معرفی کنم,
‫من ندیدمش، ولی سعی میکنم چیزایی که ‫در موردش میدونم رو براتون تعریف کنم,
‫خب، اسمش هست,,, ممنون,
‫اسمش هست گل های مینای کوچک,
‫تو سال 1966 توسط ورا " خیتیلووا " ساخته شده,
‫پس یه کارگردان چِکیه,
‫ورا خیتیلووا یه مدرسه فیلم تو پراگ رفته,
‫یه داستان کوچیک بگم، اونجا، فیلم ‫" سایه‌ها " ی جان کاساوتیس رو دید,
‫یه فیلم نسبتا مهم تو ایالات متحده است که منم ندیدم,
‫ولی خب,
‫تو این فیلمه که یه جور میل به آزادی رو کشف می‌کنه,
‫یه عالمه فرم و رنگ جدید اختراع میکنه, ‫کلاً واقع‌گرایی رو رد میکنه,
‫امیدوارم اینو رو پرده ببینیم,
‫فیلم رو سانسورچی‌ها ممنوع میکنن,
‫عدش هم که، خب، دو سال بعدش، بهار پراگه دیگه,
‫تانک های روسی شهر رو اشغال میکنن,
‫خیلی از هنرمندا فرار میکنن,
‫بقیه رو میندازن زندان, بعضی‌ها هم شکنجه میشن,
‫بعدش هم که، خب، دیگه,,, قیام رو سرکوب می‌کنن,
‫همین دیگه, نمایش خوبی داشته باشید,
‫کمک میخوای؟
‫نه ممنون، خوبم، تموم شد,
‫نمیخوای بری فیلم رو اونجا ببینی؟
‫نه ممنون، میخوام پیش تو بمونم,
‫خب، بیا اینجا، از اینجا میتونی ببینی,
‫خوبه,
‫[ 6, حقیر شده‌ها و رنجیده‌ها ]
‫[ همین حالا گل لاغر پر میکشد - پُل مِیِر ] ‫[ Déjà s'envole la fleur maigre - 1960 ]
‫تحقیر شده ها و رنجیده ها,
‫چون این سرنوشت دوست داشته نشده‌هاست ‫که ما توش شریک بودیم,
‫و این رو یه قول میدونم,
‫که سینما اول برای بی چیزها و بچه ها اختراع شد,
‫برای کسایی که نمیتونن بخونن,
‫من روسپی فیلم اروپا 51 رو یادمه,
‫وقتی خون سرفه میکرد,
‫[ اروپا 51 - روبرتو روسلینی ] ‫[ Europe '51 - 1952 ]
‫من موشت رو یادمه، که از خوندن امتناع میکرد,
‫[ موشت - روبر ِبِرسون ] [ Mouchette - 1967 ]
‫چطور دنبال یه تخت بگردیم تا از خیابون دوری کنیم,
‫[ سفر به سوی روشنایی - استوارت هیسلر ] ‫[ Journey into Light - 1951 ]
‫فیلم ها مدام از شکست خورده ها استقبال کردن,
‫[ سفرهای سالیوان - پرستون اِسترجِس ] ‫[ Sullivan's Travels - 1941 ]
‫[ قول یولا - دیوید وارک گریفیث ] ‫[ Iola's Promise - 1912 ]
‫از زمان گریفیث، یه اشتباه هست که مدام منو آزار میده
‫چهره نادیده گرفته شده سرخپوست,
‫[ پاییز شاین - جان فورد ] ‫[ Cheyenne Autumn - 1964 ]
‫ما فقط میتونیم واقعا کسی رو ‫فیلمبرداری کنیم که میشناسیمش,
‫شناختن,
‫تو فیلم "پاییز شاین" ، این وظیفه فورد بود,
‫شناختن چهره شکست خورده ها,
‫ایستادن جلوی دوربینش,
‫فورد بالاخره تو نور کامل فیلمبرداری میکرد,
‫یه قوم، که تو سایه محصور شده بودن,
‫[ نبعیدی‌ها - کنت مکِنزی ] ‫[ The Exiles - 1961 ]
‫من زیاد یادم نمیاد وقتی بچه بودم,
‫بعد از اینکه مادرم مُرد,
‫یا حتی قبلش,
‫برای همینه که خوشحالم رفتم لس آنجلس,
‫تمام عمرم، میخواستم تو کلیسا ازدواج کنم,
‫میخواستم لباس عروسی بپوشم,
‫آدمای زیادی نبودن,
‫ولی میخواستم تو کلیسا ازدواج کنم,
‫و متبرک بشم,
‫بچه چطوره؟
‫میخوای بچه رو حس کنی؟
‫اینجا میتونی حسش کنی,
‫تکون میخوره,
‫داره لگد میزنه,
‫داره میپره بالا,
‫من میستی آپهام رو میشناختم,
‫مرگش یه غم بی پایان بود,
‫میستی تو کالیسپل، مونتانا به دنیا اومد,
‫اون " بلک فیت " بود,
‫[ رودخانه یخ‌زده - کورتنی هانت ] ‫[ Frozen River - 2008 ]
‫شبی که خبر مرگش رو شنیدم، ‫داشتم به مریلین مونرو فکر میکردم,
‫مطمئنا بخاطر اینکه تو وجود هر دو بازیگر،
‫حس تراژدی و زخم های بازشون ‫تونسته بودن به موهبت تبدیل بشن,
‫شادی، رنج، معصومیت، وحشیگری درهم آمیخته,
‫هر لرزششون,
‫من مجبور نيستم نگران اينجور چيزها باشم، ‫شوهرم مرده
‫وقتي داشت فرار مي‌كرد تو رودخونه غرق شد
‫تو رودخانه یخ‌زده، یه ویژگی منو خیره کرد,
‫لیلا، با وجود نابینایی، مثل صخره محکم بود,
‫اين يه " تی " هستش,
‫کوریش ازش محافظت کرد,
‫چون بعضی وقتا باید چشمتو ببندی ‫به روی این همه کثافت‌کاری تو دنیا,
‫لیلا با یه عینک یهویی شفا پیدا کرد، ‫ولی از ناتوانی می‌لرزید,
‫تبدیل کردن ترس هامون به هنر کار سختیه,
‫و آسیب‌پذیری میستی، که در یک منطقه ‫حفاظت‌شده سرخپوستی به دنیا اومده،
‫یک پیروزی سرخپوستی بود,
‫وقتی دیگه هیچی نداری، جز غرور
‫و اطمینان از اینکه یک بازیگر بزرگ هستی,
‫میستی اون بچگی‌ای که نداشت رو به ما هدیه می‌داد,
‫می‌گفتم، مرلین,
‫برای سرودن مرگ میستی آپهام، به یک ‫رباعی از " امیلی دیکنسون " نیاز داریم,
‫"اگه من زنده نبودم وقتی سینه‌سرخ‌ها میان"
‫"به اون یکی که شال گردن قرمز داره ‫یه خرده نون یادگاری بدین"
‫خیلی سخته پیدا کردن اون خرده "یادگاری",
‫ای کاش میستی خوابیده بود،
‫ای کاش فردا بیدار میشد، و ما با هم بازی میکردیم,
‫[ 7, عشقها ]
‫اون، ولی من، نمیدونم چیکار کنم,
‫من ولش نمیکنم,
‫پگی سو,,, پگی سو
‫ما هیچوقت برنگشتیم,
‫- اینجا، تموم شد, ‫- فردا برمیگردیم,
‫صبر کن,
‫ببخشید,
‫معذرت میخوام,
‫این پاوله,
‫فکر کنم این همون پسره تو مهمونیه,
‫اونه، درسته؟
‫آره، اونه, ولی بیا، مزاحمش نشیم,
‫اون ما رو راه میده,
‫- بهتره بریم خونه تو, ‫- بهتره بریم ببینیمش,
‫نه,
‫چرا، صبر کن,
‫ببخشید, ما یه نفر رو میشناسیم، در واقع,
‫اون یه نفر رو میشناسه,
‫آره، باشه,
‫ولی ما یه نفر رو میشناسیم,
‫اوه، ببخشید، خانم,
‫آیا سینما یه مکان مخفیه یا عمومیه؟
‫در هر صورت، یه جای اروتیکه,
‫پاول، منو میشناسی؟
‫اسمم والریه,
‫من دوست سیلویا هستم,
‫- والری, ‫- آره، ما تو مهمونی همدیگه رو دیدیم,
‫یه نمایش از کوپولا رو یادمه که اونجا،
‫با خجالت زیاد، دو تا زن جوون رو تو صف دیدم,
‫من میشناختمشون,
‫من یه رابطه غیرممکن با یکی از اونا داشتم,
‫رد شدن از صف بی‌ادبیه,
‫عیب نداره، ما پاول رو می‌شناسیمش,
‫سلام,
‫مزاحم نیستیم آقا؟
‫نه، اصلا,
‫خوبی؟
‫آره,
‫ناتان میاد؟
‫نه، داشت کار میکرد,
‫آره، درسته,
‫پس بریم,
‫خب آره,
‫واقعا از دیدنت خیلی خوشحالم,
‫منم همینطور,
‫آره، ما با دخترا اومدیم بیرون,
‫اومدیم مخ بزنیم,
‫آه، خفه شو,
‫پس، میری فیلم کوپولا رو ببینی؟
‫دوباره دارم میبینمش,
‫آه، پس تو قبلا فیلم رو دیدی؟
‫- آه آره، دیروز, ‫- و چرا دوباره میری؟
‫خب، فیلم‌هایی که برام مهم ‫هستن رو دوست دارم چند بار ببینم,
‫- چند بار؟ ‫- نمیدونم,
‫- سه بار, ‫- سه بار؟
‫ولی چرا؟
‫خب، بار اول برای کشف کردنه,
‫بار دوم,,, سه بار، برای تحسین کردنه,
‫و بعدش، برای یادگیریه,
‫خب، شما میاین؟
‫تو با ما میای؟ ما وسط، ردیف سوم میشینیم,
‫آه نه، من نمیتونم فیلم ها رو وسط سالن ببینم,
‫من میرم کنار، ردیف هفتم، صندلی دوم,
‫بعدا میبینمت,
‫ببخشید,
‫(داره بهت نگاه می‌کنه,) (-ول کن,)
‫(-خیلی خوشگله,)
‫(خیلی رو مخی,)
‫سلام,
‫خوبی؟
‫- خب، اون میدونه؟, ‫- چی رو؟,
‫واقعا داره درس می‌خونه؟
‫آره دیگه,
‫و بعد، تو میدونستی که پاول قراره بیاد؟
‫خب نه,
‫من چیکار کردم؟
‫- خب؟ ‫- خوشتون اومد؟
‫عاشقش شدم,
‫تو، خوشت اومد؟
‫حالا، وقتی دوباره میبینمش، اشکم درمیاد,
‫من هیچوقت تو سینما گریه نمیکنم,
‫به نظرم کاملا احمقانه است,
‫من، بعضی وقتا گریه میکنم,
‫در هر صورت، فیلم رو خیلی دوست داشتم,
‫هی، خودتو بپوشون, نگاه کن,
‫خیس آب شدی! ببین,
‫نگاه کن, از سرما میمیره,
‫و نمیخواین بریم یه قهوه بخوریم، هر سه تامون؟
‫نه,
‫من باید برم,
‫خداحافظ,
‫فردا دوباره میبینمت؟
‫خوبه,
‫- میخوای بریم یه نوشیدنی بخوریم؟ ‫- بستگی داره,
‫- اگه یه جایی رو میشناسی، دنبالت میام, ‫- آره، یه جایی رو میشناسم,
‫بعد از نمایش، من یه ماجرای
‫به همون اندازه غیرممکن با دومین زن جوون داشتم,
‫پس اینطوری، تو عاشق فرانسیس فورد کوپولا هستی؟
‫آره,
‫آره، تحسینش می‌کنم,
‫اون کسیه که برای من خیلی مهمه,
‫اوه,
‫پس تو یه آدم پرشوری هستی؟
‫- اوه,,, آره, ‫- آره,
‫یه کم,,, یه کم آره، فکر کنم,
‫آه، صبر کن,
‫فکر کنم,,, یه چیزی ریخته، نگاه کن,
‫آره، صبر کن, تکون نخور,
‫صبر کن، من اینو میفرستم,
‫تو دستمال پارچه ای داری، ها,
‫شبیه پیرمردا شدم؟
‫- قدیمی شده؟ دهاتیه؟ ‫- نه,
‫خیلی دوست داشتنیه,
‫دیگه بریم,
‫چیکار کنیم؟
‫چیکار چی؟
‫من هیچوقت اول نبوسیدم,
‫منم همینطور, هیچوقت,
‫هیچوقت؟
‫همیشه دخترا هستن که قدم اول رو برمیدارن,
‫و این یه قانونه,
‫هیچوقت قدم اول رو برندار, من خیلی خجالتیم,
‫- خب پس ما گیر افتادیم, ‫- آره,
‫ولی میتونیم سنگ کاغذ قیچی بازی کنیم,
‫اون چیه؟
‫یه سنگ کاغذ قیچی,
‫آره,
‫و کسی که ببازه سعی میکنه اون یکی رو ببوسه,
‫رادو پاراتو، این قانون مطلقه,
‫ما به قانون احترام میذاریم,
‫- باشه، ولی تو میبازی, ‫- آره، خودت رو نشون بده، خودت رو نشون بده,
‫- سنگ, ‫- کاغذ-قیچی,
‫سنگ, کاغذ، قیچی,
‫فکر کنم باید یکم جسارت به خرج بدی,
‫سیلویا ازت خوشش میاد,
‫من نمیتونم اینو بهت بگم,
‫نمیدونم,
‫اون خیلی آزاد نیست,
‫تو هم خیلی آزاد نیستی,
‫این که قطعیه,
‫ولی من اخلاق تندی دارم,
‫[ در یک شب اتفاق افتاد - فرانک کاپرا ] ‫[It Happened One Night - 1934 ]
‫اینجوری شب آروم‌تری خواهیم داشت، فکر کنم,
‫این؟
‫موقع استراحت دوست دارم حريم خودم رو داشته باشم,
‫آره، توي مسائل احترام خيلي حساسم ‫چشم‌هاي فضول اذيتم مي‌کنن
‫به ديوارهاي "اريحا" بنگر,
‫شايد به اون ضخامتي نباشن که "يوشع" نبی ‫با شيپورش اون‌ها رو فرو ريخت
‫ولی خیلی امن‌تر,
‫مي‌بيني که،
‫شيپوری هم ندارم,
‫حالا برای اين‌که نیّت پاکم رو بهت نشون بدم
‫بهترین پیژامه‌‌ام رو بهتون میدم,
‫دوست نداری به قوم بنی‌اسرائيل بپيوندی؟
‫نمی‌خوای بپیوندی؟
‫کلارک گیبل پتو رو مثل یه دیوار بینشون کشید،
‫و کلودت کولبرت به زودی به ‫اردوگاه اسرائیلی ها ملحق میشه,
‫بلافاصله، پتو تبدیل به دیواری میشه,,,،
‫که ما یه اتحاد مطلوب رو روی اون به تصویر میکشیم
‫پس کی یوشع شیپور رو می‌زنه،
‫که دیوارهای اریحا فرو بریزن؟
‫شما کی هستید؟
‫من کی هستم؟
‫من بلبلی هستم که تو شب زاری می‌کنه,
‫و اریحا تسلیم شد,
‫شما یه اسم دارید، درسته؟
‫آره، من یه اسم دارم,
‫پیتر وارن,
‫پیتر وارن!
‫صبح، جولیا رابرتز و هیو گرانت تو یه ‫تخت با ملحفه های سفید از خواب بیدار میشن,
‫[ ناتینگ هیل - راجر میشل ] ‫[ Notting Hill - 1999 ]
‫چرا مردا اینقدر به برهنگی و سینه‌ها خیره میشن؟
‫چرا اینقدر به این موضوع علاقه مندید؟
‫اونا فقط سینه‌ان,
‫به هر حال، نیمی از بشریت اون رو دارند,
‫به زودی ویلیام تاکر به آرامی برای ‫دیدن زیر ملحفه ای که
‫برهنگی آنا اسکات رو از ما پنهان میکنه، میره,
‫کی تا حالا لختِ جولیا رابرتز رو دیده؟
‫هیو گرانت با یه حرکت کوچیک، ملافه رو بلند می‌کنه,
‫به اندازه کافی بالا میبره, سرش رو رد میکنه و میبینه,
‫هیو گرانت ناگهان تبدیل به مردی ‫میشه که مقدسات جولیا رابرتز رو دیده,
‫ما که هیچی ندیدیم,
‫ولی ملافه‌ها پرده‌ای هستن که ما روش
‫سینه‌ای که ازمون دریغ شده رو به تصویر می‌کشیم,
‫چون صفحه نمایش آشکار میکنه و ‫ملحفه های سفید استعاره ای از اون هستن,
‫روی صفحه نمایش، یه معجزه ناب سینمایی,
‫شکوه لبخند هدیه داده شده از جولیا رابرتز,
‫یا یه اشک گوشه چشم کلودت کولبرت,
‫[ 8, "سانسیِه" سال 1980 ]
‫تو سانسیه، پاسکال کنه جلوی ما دانشجوهاش
‫داشت نمودار سه تا دستگاه ‫دموکراتیک نمایش رو می‌کشید,
‫اول تئاتر,
‫تئاتر یونانی,
‫رژیم شهر، سیصد یا چهارصد سال قبل از میلاد مسیح،
‫در دموکراسی آتنی، هر رای منحصر به یک فرد بود,
‫خب، تو تئاتر، هر صندلی منحصر به فرد خواهد بود,
‫اینجا، دیدگاه هر تماشاگر خاصه، غیرقابل جایگزینیه,
‫نگاه کنید,
‫یه تماشاگر پشت مرد ‫و اشکهای روی صورت زن رو میبینه,
‫یکی دیگه هر دوشون رو از نیم رخ میبینه,
‫یکی دیگه، یه نمای باز,
‫اگه یه تماشاگر، فقط یه نفر، صندلی ‫خودش رو تو یه شب خاص,,,
‫از یه اجرا اشغال نکرده باشه،
‫دیدگاهش، زاویه دیدش نسبت به نمایش ‫برای همیشه از دست میره,
‫و برای کل بشریت,
‫و بعد، خیلی بعدتر، انقلاب صنعتی از راه میرسه,
‫پس، دموکراسی نیابتی,
‫پس، سینما,
‫نمایش دیگه نمایش یه شهر نیست، نمایش یه ملته,
‫سینما، یه ملتی که داره خودشو می‌سازه,
‫به آمریکا فکر کنید، فورد، اتحاد جماهیر ‫شوروی، آیزنشتاین، ایتالیا، روسلینی,
‫تایوان، هنگ کنگ، که اندازه یه شهر رو ‫داره و رویای یه کشور رو در سر میپرورونه,
‫فیلم های کونگ فویی، ‫تا حالا فیلم های کونگ فویی دیدید؟
‫تو سینما، هر تماشاگر بلیط خودش رو میخره,
‫و اون مثل یه برگه رای میمونه,
‫اینجوری، هر تماشاگر ‫دیدگاه خودشو به فیلمساز تفویض می‌کنه
‫تو یه سالن سینما، همه ما یه ‫دیدگاه رو به اشتراک میذاریم,
‫همونی که توسط دوربین ثبت شده,
‫پس، تو تئاتر، ما تنهاییم، ولی تو سینما، ما چند نفریم,
‫در نهایت، ما با همیم، دیگه, همینه؟
‫نه، نه، فکر کنم شما بد متوجه شدید,
‫نه، نه، برعکس,
‫اگه ما به یه سالن میریم، برای اینه که چند نفری باشیم,
‫تو تئاتر هم همینطوره, ‫در غیر این صورت، جلوی تلویزیون میمونیم,
‫تا حالا یه فیلم رو تو یه سالن خالی دیدید؟
‫من، آره,
‫سانس های صبح,
‫آپاراتچی دستگاهش رو خاموش نمی‌کنه,
‫اگه شما با یه همراه زن یا ‫مرد به یه سالن تئاتر خالی بیاید
‫برای دیدن، مثلا، حکایت زمستانی شکسپیر,
‫خب، بیست بازیگر روی صحنه,
‫پرده باز میشه و شما فقط دو نفر تو سالنید,
‫خب، من شرط میبندم که بیست بازیگر ‫میان به شما بگن که ارزش نداره بازی کنن,
‫نمایش به حالت تعلیق درمیاد,
‫تو سینما، هیچ مانعی وجود نداره,
‫چه شما سه نفر تو سالن باشید یا ‫سیصد نفر، نمایش برگزار میشه,
‫تو سینما، در نهایت، ما میتونیم تنها باشیم,
‫چون خود دستگاه اجازه میده,
‫تو یه سالن سینما، هر کسی، ‫حق تنهایی و گمنامی خودش رو داره,
‫این دموکراسی مدرنه,
‫و بعد از دموکراسی مدرن چی از راه میرسه؟
‫خب، اون تلویزیونه,
‫حالا، ما هر کدوم جدا شده یا با ‫خانواده جلوی یه ترمینال هستیم,
‫چندین کانال به ما دسترسی میدن به ‫چیزی که جای دیگه داره اتفاق میفته,
‫دیگه هیچی تو خونه شما اتفاق نمیفته،
‫ولی حواست هست که یه جای دیگه چی داره میگذره,
‫تو یه کانال خاص، یه فیلم ‫کلاسیک، یه سریال، بازی، وجود داره
‫اونجا آهنگ ها، اینجا ورزش، اخبار، مهم نیست,
‫این یه جریانه,
‫من درست فکر می‌کنم که به گی دبور فکر کنم؟
‫آره، فوق العاده است، گی دبورد، آره,
‫جلوی تلویزیون، هر کدوممون، ‫داریم دنیا رو زیر نظر می‌گیریم,
‫ولی این یه توهم قدرته,
‫ما حالا به یه دموکراسی نظارتی تعلق داریم,
‫دوربین ویدئویی، فقط، اون نظارت میکنه,
‫- آقا؟ ‫- بله؟
‫ولی این هنوز یه نمایشه؟
‫خب نه واقعا,
‫اون یه رسانه است، یا یه ابزار,
‫امروز، ما تو کل سیاره زندگی میکنیم،
‫و با این حال خیلی بد تو اون زندگی میکنیم,
‫قدرتی که ما روی تصاویر به ‫دست آوردیم هزینه خودش رو داشت,
‫تصاویر دیگه متعلق به کسی نیستن,
‫[ 9, تلویزیون ]
‫- خوبه, ‫- دارم مهره‌تو می‌زنم,
‫باشه,
‫و من
‫خوبی عزیزم؟
‫بشین مامان، من یه لحظه دیگه بهش رسیدگی میکنم,
‫نه، نه، تکون نخور,
‫ممنون,
‫میدونم، تو میتونی این کارو اینطوری انجام بدی,
‫بزن بریم,
‫صبر کنید ماری، من بهتون کمک میکنم,
‫نه ممنون، استفانی,
‫چه تارت خوشگلی!
‫دیگه خیلی اغراق نکن,
‫همه چی خوب پیش میره؟
‫بعدش میای پیشمون؟
‫آره، باشه,
‫ولی صبر کن، این چیه اینجا؟ داری چی نگاه میکنی؟
‫این فیلم یه آقاییه، ‫به محض اینکه سفید میبینه، دیوونه میشه,
‫و تو اینو دوست داری؟
‫آره,
‫[ طلسم شده - آلفرد هیچکاک ] ‫[ Spellbound - 1945 ]
‫صبر کن، یه تیغ تو دستشه,
‫آره,
‫آه نه، ولی ترسناکه,
‫ولی بهم بگو، داره گلوشو میبره؟
‫ما نمیدونیم,
‫دیدی؟
‫نمی‌خوای بری تکالیف مدرسه‌تو انجام بدی؟
‫بعدا انجامش میدم,
‫خب، گوش کن، آخرشو برام تعریف می‌کنی
‫اگه خیلی ترسیدی، من اینجا هستم,
‫من با خواهر و پدرت هستم,
‫پاشو پُل، بیا با من بازی کن!
‫ولم کن,
‫تو مردی!
‫منو تنها بذار,
‫پاول
‫با برادرت مهربون باش
‫اون یه قهرمانه,
‫صبر کن، صبر کن، من باید ازش محافظت کنم,
‫فیدل، تو میای؟
‫نه، دلم نمی‌خواد!
‫عزیزم، برادرت داره فیلمشو نگاه می‌کنه,
‫بعدش باهات بازی میکنه,
‫- تو با ما میای؟ ‫- آره,
‫بیا خواهرت رو ببین، داره باباتو می‌بره,, ‫داره پدرت رو میزنه,
‫تو بچگیم، حالا یادم اومد، برادرم رو کشتم,
‫نه، نه، نه، نه,
‫پاول!
‫نه، من اون رو نکشتم, یه تصادف بود,
‫یه تصادف بود,
‫آخه پُل!
‫خوابم نمیبره,
‫نه، پابرهنه اومدی
‫کار عاقلانه ای نکردی,
‫دوباره بگیر بخواب,
‫سرما می‌خوره,
‫یه کم رو پای بابا بشینه، بعدش برو تو تخت,
‫بیا اینجا,
‫این چیه؟
‫بزرگترین فیلمساز دنیا,
‫چرا؟
‫نمی‌دونم,
‫نگاه کن,
‫[ روز خشم - کارل تئودور درایر ] ‫[ Day of Wrath - 1943 ]
‫[ 10, شاهد ]
‫اوایل بهار سال ۱۹۸۵،
‫برای اولین بار فیلم شوآ رو دیدم,
‫توی سینما "3 لوکزامبورگ" بود,
‫توی سالن خیلی کم بودیم,
‫داشتیم فیلم رو تو اولین اکران ‫فرانسویش کشف می‌کردیم,
‫نمایش فیلم دو روز طول کشید،
‫با یه آنتراکت بین دو قسمت هر دوره,
‫بیست و چهار سالم بود,
‫یه دوستی همراهم بود,
‫که اسمش رو اینجا بگم: پیر هانو,
‫بعد از ظهر، سالن پر نبود,
‫خیلی‌هاشون مسن بودن,
‫با خودم فکر کردم "یهودی‌ان؟" ، ‫منی که مسیحی به دنیا اومدم,
‫بعضی وقتا، موقع نمایش فیلم،
‫می‌شنیدیم یه مرد تو ردیف سوم داد میزنه:
‫"همینجوری بود! آشغال‌ها! کثافت‌ها!"
‫زندگیم به طور کلی عوض شد، ‫تو ۹ ساعت نمایش فیلم,
‫به مدت شش ماه،
‫نمی‌تونستم بدون گریه کردن درباره ‫چیزی که دیده بودم حرف بزنم,
‫از چیزی که بالاخره دیده بودم,
‫من مدیون مقاله‌ای از " شوشانا فلدمان " هستم
‫که فهمیدم چه اتفاقی برام افتاد،
‫اون روز، تو اون سالن,
‫شوشانا فلدمان تونست گریه‌هام رو آروم کنه,
‫اون زندگیم رو نجات داد، بی ‌اینکه خودش بدونه,
‫من تا تل‌آویو سفر کردم تا ازش تشکر کنم،
‫37 سال بعد,
‫می‌خواستم بتونم توضیح بدم چی ‫اینقدر منو تحت تاثیر قرار داده بود,
‫- بله, ‫- کل دنیا زبونش بند اومده بود,
‫خیلی عجیبه، شگفت انگیزه,
‫فکر می‌کنم آدم زبونش بند میاد،
‫یکی از چیزایی که اتفاق می‌افته
‫اینه که نمی‌تونی باور کنی,
‫زبونت بند میاد چون یه جورایی ‫ضربه روحی هم می‌خوری,
‫یه نفر به " لانزمن " گفت:
‫که هیچ فیلمی درباره هولوکاست ‫از دید قربانی‌ها ساخته نشده,
‫این همون کاریه که اون سعی کرد انجام بده،
‫یه تصویر کلی ترسیم کنه,
‫از دید قربانی‌ها، از دید یهودی‌ها,
‫وقتی این ایده بهش پیشنهاد شد
‫توسط وزارت امور خارجه اسرائیل
‫بهش گفتن که
‫این یه فیلم درباره هولوکاست نیست,
‫این یه فیلمیه که خود هولوکاسته,
‫اون واقعاً یه اتفاق رو خلق کرد,
‫چون اون این کار رو تو زمان حال انجام داد,
‫- اون نمی‌خواست که این,,, ‫- آره,
‫یه چیز تو گذشته برای اونا باشه،
‫بلکه یه چیز تو زمان حال برای ما باشه,
‫- اونا جاها رو، کوره‌ها رو نابود کردن,,, ‫- درسته,
‫اونا همه چیز رو نابود کردن, ‫هیچ کاغذی، هیچی نمونده
‫- اونا قربانی‌ها رو نابود کردن, ‫- بله,
‫- جسدها رو, ‫- جسدها رو,
‫میدونی
‫- چی رو میشه فیلم گرفت؟ ‫- بله,
‫لانزمن یه راهی پیدا کرد با ‫استفاده از ابزارهای سینما
‫مناظر جاهای نابودی,
‫اون شاهدها رو دور هم ‫جمع کرد تو مکانهای نابودی,
‫شربنیک میگه:
‫"هیچ کس نمی تونه اینو بفهمه، ‫حتی خود منم اینجا نمی فهمم,"
‫"باورنکردنیه که من اینجا هستم,"
‫"ولی هیچ کس نمی تونه اینو بفهمه,"
‫فکر می کنم لانزمن موافق بود،
‫غیر ممکنه واقعاً بفهمی,
‫وحشیگری های نازی ها قابل فهم نیست,
‫بعد از اینکه فیلم رو دیدم،
‫این رو یه موضوع تدریس قرار دادم،
‫"ادبیات به عنوان شهادت",
‫یا، می‌دونی
‫شهادت دادن به عنوان یکی از کارکردهای هنر,
‫با قدرت هنر,
‫اون با قدرت هنر موفق شد,
‫با یه ساختار تقریباً فلسفی از فیلم,
‫شهادت دادن ‫درباره چیزی که فراتر از تصورمونه خیلی سخته
‫از یه چیزی که فراتر از تصوراتمونه
‫بله، بله,
‫و این دام نازی ها بود,
‫- بله, ‫- این بودش
‫به خاطر همینه که نمی تونستن باور کنن,
‫تو فیلم لانزمن درباره کارسکی،
‫قاضی یهودیِ دادگاه عالی آمریکا گفتش:
‫"نمیگم داری دروغ میگی، ولی باورت نمی‌کنم,"
‫در صورتی که خودش یهودی بود,
‫حتی خود یهودی ها هم باور نمی‌کردن,
‫یادمه تو یه مصاحبه یه جمله مرموز نوشته بود،
‫وقتی خوندمش، حیرت زده شدم
‫می‌گفت:
‫که نمی‌تونست قربانی ها رو نجات بده، ‫خیلی دیر رسیده بود,
‫آره,
‫ولی می‌تونست اونا رو تو مرگ همراهی کنه
‫تا نذاره تنها بمیرن,
‫درسته, خیلی قشنگه,
‫- باورنکردنیه, ‫- آره,
‫فکر می کنم کار هنر شهادت دادنه,
‫اثر لانزمن یه شهادته,
‫بله,
‫اون مثل یه شهادت عمل می کنه،
‫ولی میگه: "هیچ نظریه ای وجود نداره،"
‫"هیچ نتیجه ای"
‫"و این تموم نشده,"
‫من یه عکس دارم از این صحنه که
‫حتی عکسش هم ترسناکه,
‫- آره, ‫- میدونی
‫اون جلوی کلیسا احاطه شده،
‫توسط همه مردهای دهکده،
‫زن ها، مردهای دهکده،
‫و اون دهکده رو رد کرده بود,
‫همه لهستانی ها از قتل عام ها خبر داشتن,
‫- و شنیده بودن که اون داره آواز میخونه, ‫- اون حرف نمی‌زنه، اونا حرف می‌زنن,
‫‏- حرف می‌زنن,
‫‏- فقط یه لبخند می‌زنه,
‫‏- یه لبخند فوق‌العاده داره, ‏- آره,
‫‏- یه چهره‌ی غمگین داره,
‫‏- عجب آدم باشکوهیه,
‫‏- شربنیک لبخند می‌زنه, این همه مدت ساکت بوده,
‫‏- برداشت من این بود که
‫‏- شربنیک برای اولین بار داره یه شاهد میشه,
‫‏- میگه: "وقتی بچه بودم، روم اثر نمی‌ذاشت, ‫چون هر چی می‌دیدم، جنازه بود,"
‫‏- "هیچی روم اثر نمی‌ذاشت,"
‫‏- الان داره یه شاهد آگاه میشه، ‫از چیزی که تو بچگی سرش اومده,
‫‏- چون الان داره روش اثر میذاره,
‫‏- سی سال بعد از اینکه برای ‫اولین بار نوشته‌هاتون رو خوندم،
‫‏- فهمیدم که شاید دارم به لطف شما ‫کم‌کم کلماتی رو پیدا می‌کنم,
‫‏- ممنونم, به خاطر همین این سفر رو اومدم,
‫‏- یه کلمه خوب تو فرانسه هست، اسمش "قدردانی" ئه,
‫‏- ممنونم، شما خیلی
‫‏- با من مهربون و دست و دلبازید,
‫‏- تو ماه اکتبر، "شوآ" دوباره پخش شد,
‫‏- من تو صف طولانی جلوی ‫سن-ژرمن بودم, فیلم یه زلزله بود,
‫‏- یه مرد وارد کادر میشه، سیمون اسربنیک,
‫‏- کارگردان کنارش راه میره, ازش محافظت می‌کنه,
‫[ شوآ - کلود لانزمن ] [ Shoah - 1985 ]
‫‏- سیمون وایمیسته و به چراگاه نگاه می‌کنه,
‫"Ja, das ist das Platz,"
‫‏- "آره، همون جاست,"
‫‏- جمله تو زمان حاله، خیلی مهمه, ‫کل "شوآ" تو زمان حال صرف میشه,
‫‏ با این حال، رو پرده، با قدرت یه توهم، یه گذشته ‫وحشتناک برامون ظاهر میشه, یه چیزی بهمون پس داده میشه,
‫‏ به پیروی از پیر ویدال-ناکه، تکرار می‌کنیم:
‫‏ کلود درس پروست رو وارد تاریخ کرد,
‫‏- جستجوی زمان از دست رفته، هم به ‫عنوان زمان از دست رفته و هم زمان پیدا شده،
‫‏- پروست هست, پیکاسو هست، ‫در مورد کلود که من زیاد بهش فکر کردم،
‫‏- دوشیزگان آوینیون، که هنر مدرن رو ‫بنا کرد، و گرنیکا، البته, لانزمن هم هست,
‫‏- اسم‌های خیلی کمی بین این خالق‌ها هست ‫که تونستن این نقشه رو بکشن,
‫‏- انسان؟
‫‏- یه روز بهش نامه نوشتم و منو پذیرفت,
‫‏- به اندازه یه فیلمساز بزرگ بود,
‫‏- دوسش داشتم، دارم و براش گریه می‌کنم,
‫‏- دیوونه بود، عاقل بود,
‫‏- مثل یه خرس وحشی بود، در ‫عین حال بی‌نهایت مهربون بود,
‫‏- کلود عاشق گریه کردن بود,
‫‏- یادمه چه تصویر قشنگی بود، ‫یه شب تعریفش کرد و بعد خوندمش
‫‏- تو کتاب "خرگوش پاتاگونیا"،
‫‏- سارتر و لانزمن دوتایی ‫داشتن تو سینما گریه می‌کردن،
‫‏- موقع دیدن فیلم "فقط فرشته‌ها بال دارن",
‫‏- کلود از تک تک ما یه شاهد ساخت,
‫‏- این تو تاریخ هنر بی‌نظیره,
‫‏- امروز، جلوی قبرش، اینو می‌دونم,
‫‏- یه فرانسوی، اروپایی، متولد سال 1960،
‫‏- نابودی یهودی‌ها همیشه تو مرکز زندگی من بوده,
‫‏- زیادی و بد می‌خوندم، سعی می‌کردم یاد بگیرم,
‫‏- فقط از سینما انتظار یه جواب داشتم,
‫‏- این جواب اومد، منم پذیرفتمش، همین,
‫‏- باید "شوآ" رو می‌دیدم و اون ‫قدرت تجسم فوق‌العاده‌ش رو,
‫‏- تا بتونم ابعاد دنیایی که ازش ارث بردم رو درک کنم،
‫- ‏- و هنری که آرزوشو دارم, ‫- یه کم پیش متوجه شدم،
‫‏- که ساخت این فیلم،
‫‏- و این یه جنگ خیلی خیلی طولانی بود،
‫‏- تقریباً به اندازه دوره نازی‌ها طول کشید,
‫[ 11, دوست آمریکایی ]
‫‏- خیلی وقته!
‫‏- از دیدنت خوشحالم, چند وقته؟ سه سال؟
‫‏- نه، نه, ‏- نه؟
‫‏- دو سال,
‫‏- باشه، اوکی, ‏- دو سال,
‫‏- چند تا سوال دارم, ‏- باشه,
‫‏- تروفو یه روز گفت:
‫‏- تروفو داشت درباره راز گمشده حرف میزد
‫‏- فیلمسازایی که تو جوونی‌شون ‫سینمای صامت رو تجربه کردن,
‫‏- حتماً منظورش هیچکاک و لوبیچ بود,
‫‏- اونا یه چیزایی درباره سینما می‌دونستن ‫که شاید با خودشون از بین رفت,
‫‏- داشتم به لانزمن فکر می‌کردم که "چرا اسرائیل" ‫و "شوآ " رو با فیلم 16 میلیمتری فیلمبرداری کرد,
‫‏- آیا اون راز با استادای بزرگ از بین رفت؟
‫‏- داشتم تو نیویورک از کنت جونز دیدن می‌کردم
‫‏- تا دوباره یه داستان از" ‫بعل شم توو" برام تعریف کنه,
‫‏- اینجوریه که داستان پیش میره،
‫‏- و گدار فیلم "افسوس برای ‫من" رو اینجوری شروع کرد,
‫‏چون مردم یهود در خطر بودن,
‫پس اون رفت به جنگل،
‫‏یه جای مقدس تو جنگل,
‫‏ آتیش مقدس رو روشن کرد،
‫دعا کرد
‫و معجزه اتفاق افتاد,
‫‏مردم نجات پیدا کردن,
‫‏- یه نسل بعد،
‫‏- شاگردش،
‫‏- دیگه اسم شاگردا یادم نیست،
‫‏- دوباره صداش زدن تا مردم یهود رو نجات بده،
‫‏- که بازم تو خطر بودن،
‫‏- که خب این یه چیز همیشگیه واسه یهودیها,
‫‏- پس اونم رفت به جنگل,
‫‏- شعله رو روشن کرد, دیگه دعا یادش نبود,
‫‏- ولی چون اون مکان رو پیدا کرده بود
‫‏- و آتیش مقدس رو روشن کرده بود،
‫‏- معجزه اتفاق افتاد و یهودیا نجات پیدا کردن,
‫‏- وقتی شاگردش رسید، با همون شرایط روبرو شد
‫‏- شاگرد شاگردش؟ ‏- دقیقا,
‫‏ اونم رفت به جنگل,
‫‏- یادش نبود چطوری آتیش روشن کنه،
‫‏ و نه چطوری دعا کنه,
‫‏- ولی چون اون مکان تو جنگل رو می‌دونست،
‫‏- معجزه اتفاق افتاد,
‫‏- وقتی شاگرد این شاگرد
‫‏- دوباره با همون شرایط روبرو شد،
‫‏- اون دیگه نه اون مکان تو جنگل رو می‌دونست،
‫‏- نه دعا رو،
‫‏- نه چطوری آتیش مقدس رو روشن کنه،
‫‏- ولی می‌دونست چطوری داستان رو تعریف کنه,
‫‏- چون بلد بود داستان رو ‫تعریف کنه، معجزه اتفاق افتاد,
‫‏- پس می‌تونیم از خودمون بپرسیم، یه موقعی میرسه
‫‏- که دیگه کسی یادش نیاد ‫چطوری داستان رو تعریف کنه؟
‫‏- فکر نکنم,
‫‏- ما داستان رو می‌دونیم, ‏- آره,
‫‏- بعضی وقتا ممکنه به نظر برسه که داستان گم شده،
‫‏- ولی همیشه میشه دوباره ‫پیداش کرد و دوباره تعریفش کرد,
‫‏- میشه به مثالای زیادی فکر کرد که اینو نشون بده،
‫‏- واسه همین فکر می‌کنم این یه امیده,
‫‏- من همیشه این افسانه رو دوست داشتم,
‫‏- فیلمی بوده که دیدی
‫‏- که باعث شده به این فکر کنی ‫که تو هم می‌تونی فیلم بسازی؟
‫‏- تو، کنت جونز,
‫‏- من جوابی ندارم،
‫‏- ولی تنها راهی که می‌تونم جواب بدم اینه که،
‫‏- وقتی "این گروه خشن" رو دیدم
‫‏- "این گروه خشن" ؟ ‏- از سام پکین‌پا,
‫‏- اون لحظه‌ای که
‫‏- ویلیام هولدن، ارنست بورگناین، ‫وارن اوتس و کل اون دار و دسته
‫‏- میگن که می‌خوان رفیقشون رو پس بگیرن،
‫‏- همونی که راهزنا گرفته بودنش,
‫‏- و
‫‏- اسمش آنخل بود، جیمی ‫سانچز نقشش رو بازی می‌کرد,
‫‏- راهزن میگه: "آنخل رو می‌خوای؟ باشه، ‫می‌تونی آنخل رو داشته باشی,"
‫بعد می‌گیرتش،
‫‏- یارو رو تا حد مرگ کتک زده بودن،
‫‏- سرش رو بلند می‌کنه،
‫‏- یه چاقو برمی‌داره و
‫‏- این باعث میشه
‫‏- یه سری کات بخوره
‫‏- که توش ارنست بورگناین ‫رو می‌بینی که دهنش باز مونده،
‫‏- ویلیام هولدن
‫‏- اونا دور و برشون رو نگاه ‫می‌کنن و بعدش دیگه آخرشه,
‫‏- جنگ شروع میشه، می‌دونن ‫که همه‌شون قراره بمیرن,
‫‏- وقتی این صحنه رو دیدم، با خودم گفتم:
‫‏- ای کاش من اینو کارگردانی کرده بودم!
‫[ و بعد، یه روز,,, ]
‫‏- اون موقع من دیگه 28 سالم بود, ‫و فکر می‌کردم تو سینما شکست خوردم,
‫‏- بالاخره! ‏- خب، آره,
‫‏ من وارد چیزی که اسمشو ‫میذارم " پرسش سینما " نشده بودم,
‫‏- این یه جواب نیست، یه سواله,
‫‏- یه راه برای سوال پرسیدن از هنر، از دنیا,
‫‏- من انقدر فیلم دیده بودم که گیج شده بودم,
‫‏- تصمیم گرفتم دوباره کلاسیک‌ها رو ببینم,
‫‏- تروفو مرده بود وقتی رفتم "مکس لیندر"
‫‏- تا دوباره "400 ضربه" رو ‫ببینم، که فکر می‌کردم می‌شناسمش,
‫‏ فیلم‌هاش رو درست ندیده بودم,
‫اوهووم, ‏- بلد نبودم با زوایاش درگیر شم,
‫‏- چی؟ ‏- باید با یه فیلم درگیر شد,
‫‏- باید با یه فیلم درگیر شد,
‫‏- تو هر پلانش شعله رو ندیدم,
‫‏ تو بیست سالگی، ما ‏سینمای آمریکا رو دوست داشتیم,
‫‏این باعث شده بود نسبت به تعریف ‫و تمجید فرانسویا از آمریکا کور بشیم,
‫‏ رفتم سراغ تروفو,
‫‏- سلام, ‏- سلام,
‫‏- یه قهوه و یه کروسان,
‫‏ بفرمایید!
‫‏ بفرمایید,
‫‏ ممنون,
‫‏ چقدر تقدیم کنم؟
‫‏ 2,90، لطفا,
‫‏- ممنون, ‏- روز خوبی داشته باشید,
‫‏خداحافظ,
‫‏- سلام, "400 ضربه",
‫‏- 8 یورو، لطفا,
‫‏- ممنون, ‏- سانس خوبی داشته باشید,
‫‏- سلام, دو تا بلیط, ‏- 16 یورو، لطفا,
‫‏- یه دوستی دارم که باید بهم ملحق بشه, ‫ولی یه لحظه صبر کنید,
‫‏- هنوز نیومده,
‫‏- اشکالی نداره, ‏- بلیطش رو براتون بذارم؟
‫‏- آره، مشکلی نیست,
‫‏- متیو,
‫‏- متیو!
‫‏- متاسفم, ‏- نه,
‫‏- ببخشید, ‏- خوبی؟
‫‏- آره، خوبم, تو چی؟ ‏- آره,
‫‏- ممنون,
‫‏- یه چیزی بگم، یه پسره تو کافه بود,
‫‏- اومده بود این فیلم رو ببینه, ‫یه کارگردانِ در حال یادگیریه,
‫‏- تو صندلیم فرو میرم,
‫‏- ردیف چهارم، سمت چپ,
‫‏- دارم اولین پلان فیلم رو تماشا می‌کنم، ‫تراولینگ به جلو روی برج ایفل,
‫‏- انگار دارم فیلم رو برای اولین بار می‌بینم,
‫‏- درختا قاب رو از سمت چپ باز می‌کنن، ‫یه ساختمون از سمت راست می‌بندتش,
‫‏- دوربین سوار ماشینه,
‫‏- تصویر از اضطراب میلرزه,
‫‏- اسم لئو قبل از تروفو میاد, ادب، غرور؟
‫‏- فروتنی؟ نمی‌دونم، برام مهم نیست,
‫‏- برامون مهم نیست,
‫‏- آنتن داره کم کم
‫‏ پشت ساختمون‌های جلویی ناپدید میشه,
‫‏- یه تراولینگ دیگه پشت سرش میاد,
‫‏- برج ایفل بین دو تا نما چشمک میزنه,
‫‏- یه جرثقیل میاد که ادای شوق و ذوق برج رو ‫دربیاره, همه چی داره یه چیزی رو نشون میده,
‫‏- باز هم یه تراولینگ بین دو تا سوله,
‫‏- داشتم پلان‌ها رو می‌شمردم, یک، دو، سه، چهار,
‫‏- تروکادرو، برج بین شاخه‌های لخت درختها,
‫‏- نمای پایین به بالا، داریم به پای برج می‌رسیم,
‫‏- خیلی نزدیک، دورش می‌چرخیم, ‫"کارگردان: فرانسوا تروفو",
‫‏- قشنگه,
‫‏- نزدیک شدیم، بعد برج دور میشه,
‫‏- بوم! ‏- سادگی روایت,
‫‏قشنگ مثل یه فیلم از برادران لومیر,
‫‏- اون صبح فهمیدم که شاید خودم یه فیلم بسازم,
‫‏- پل، تو آماده‌ای,
‫‏- نمی‌دونم، نمی‌دونم، ولی من,,, ‏- آره,
‫‏- به هر حال، دیدگاه یه تکنیسین رو کنار گذاشتم,
‫‏- از منتقد سینما شدن صرف نظر کردم,
‫‏- بالاخره سال‌های یادگیریم رو فهمیدم,
‫‏- آماده بودم که ببینم، که فیلم بگیرم,
‫‏ خب بعدش چی؟
‫‏- چی دیدی؟
‫‏- نمی‌دونم,
‫‏ به هر حال، اون برج ایفل که چشمک می‌زد،
‫‏- داشت به من علامت میداد,
‫‏- چه اتفاقی برای واقعیت میفته
‫‏ وقتی به نمایش درمیاد و پخش میشه,
‫‏- معمای ما,
‫"Ruby's Arms" (Tom Waits)