‫اون کاپیتان کوروتسوچی بود، مگه نه؟
‫آره, با شناختی که ازش دارم، مطمئنم حالش خوبه,
‫موافقم,
‫مسئله‌ی مهم‌تر این‌ـه که,,,
‫ریاتسوی اطراف انقدری کم شده که,,,
‫می‌تونیم کوچیک‌ترین نوسانات رو حتی از فاصله‌ی دور حس کنیم,
‫کار رو برامون سخت کرده,
‫نمی‌دونیم که دشمن ما رو از کجا مورد هدف قرار میده,
‫ولی کم شدن سرعت‌مون، کَله‌مون رو به باد میده,
‫حتماً خیلی ترسیده‌ان,
‫معلومه که ترسیدن, ‫منم بودم می‌ترسیدم,
‫اون‌ها روح‌شون هم خبر نداره که از کجا مورد هدف قرار می‌گیرند,,,
‫و همینطور یکی یکی افرادشون رو از فاصله‌ی دوری,,,
‫از دست میدن,
‫چطوری ممکنه کسی از همچین چیزی نترسه؟
‫خب به هرحال,,,
‫ما هنوز بعد از این همه تلفات، هیچ‌ سرنخی از دشمن نداریم,,,
‫اگر کسی توی گروه باشه که نترسه,,,
‫یا یه احمقه,,,
‫من میگم وقتشه که حرکت‌ بعدی‌مون رو بزنیم,
‫یا یه بازنده که لایق رها شدنه,
‫اسکول! همین الان گفتم کم شدن سرعت‌مون، کَله‌مون رو به باد میده!
‫یافتمت,,,
‫مهم نیست اعضای یه گروه چقدر خوب باهمدیگه هماهنگ باشن,,,
‫فقط کافیه یه احمق حرکت اشتباهی کنه تا کُل گروه از هم بپاشه,
‫بارها و بارها گروه‌هایی از این دست دیدم,
‫امیدوار بودم شما شینیگامی‌ها اینطوری نباشین، ولی,,,
‫دا,,,
‫,,, روما,,,
‫,,, سان,,,
‫اون صدا,,,
‫- کو,,, ‫- از کجا,,,؟
‫,,, رونـ,,,
‫,,, دا!
‫واکنش خوبی بود, ‫ الحق که سریعی,
‫ولی فعلاً,,,
‫سلاحت رو از دست دادی,
‫و حالا قراره جونت رو هم از دست بدی,
الان چی شد؟
,این همه از اونجا تا اینجا اومد بدون اینکه ذره‌ای متوجه‌اش بشم
چطوری انقدر سریع تونست بیاد پُشت سرم؟
‫عــــه,,,
‫نگو که هیچ‌وقت «داروما-سان گا کوروندا» بازی نکردی؟
‫چی چی کوروندا؟
‫اوه,,, پس بازی نکردی,
‫گمونم فرهنگ ما با شماها فرق داره,
‫راستی، تحت تأثیر قرار گرفتم که تونستی پا به پای من بیای,,,
‫نانائو-چان,
‫این حرف‌تون خیلی شبیه به تعریف نبود,
‫ این دفعه خیلی خطرناکه، بخاطر همین برو پیش بقیه,
‫رد می‌کنم,
‫پس به بقیه بگو که بدون ما برن,
‫متوجه شدم, ‫پس بهشون میگم و بر می‌‌گردم,
‫کاپیتان!
‫اگر قبل از اینکه برگردم بمیرین,,,
‫موهای چندش سینه‌ات رو از روی جسدت می‌کَنَم,
‫نکن جان خودت, اون موقع دیگه هیچ‌کس نمی‌تونه من رو بشناسه,
‫ای‌بابا,,,
‫این روزها خیلی شبیه ریسا-چان صحبت می‌کنه,
‫کارت تموم شد دیگه؟
‫بنظرت این حرفت یکم بی‌رحمانه نبود؟
‫ما هرچیزی که باید درموردتون بدونیم ‫رو با دیدن مُبارزات قبلی‌تون فهمیدیم,
‫زانپاکتوی تو قدرت این رو داره که,,,
‫بازی‌های بچگانه رو تبدیل به واقعیت کنه,
‫این حمله‌ای که کردی هم یه بازی بود؟
‫اوهوم,
‫داروما-سان گا کوروندا بازی‌ای‌ـه که یه نفر داخلش گرگ میشه,,,
‫و میره چشم می‌ذاره و می‌شماره,
‫هرکسی که توسط گرگ پیدا بشه، می‌بازه,
‫این بازی سه تا قانون داره,
‫یک,,,
‫گرگ باید بره جایی چشم بذاره,,,
‫که همه بتونن ببیننش و بدونن کجاست,
‫دو,,,
‫اگر کسی بعد از اینکه گرگ چشم می‌ذاره گیر بی‌افته,,,
‫می‌بازه,
‫و سه,,,
‫اگر بازیکن‌ها گرگ رو قبل از اینکه بتونه کسی رو لمس کنه بگیرن,,,
‫برنده میشن,
‫که اینطور، پس همون قایم باشک خودمونه,
‫عــه، پس شما هم همچین بازی‌ای دارین,
‫پس عملاً سر هیچی این همه برات توضیح دادم,
‫وقتی که بازی شروع میشه,,,
‫ریاتسویی که توسط گرگ در حین حمله‌اش آزاد میشه,,,
‫همیشه برات قابل رویت‌ـه,
‫اون موقع تو می‌تونی,,,
‫با دنبال کردن رد ریاتسوی گرگ,,,
‫قبل از اینکه تو رو ببینه، پیداش کُنی و لمسش کُنی,
‫در همین حین، گرگ یه تصویر ثابت و خیالی از تو رو می‌بینه,
‫درست نمیگم؟
‫قوانین در نگاه اول خیلی به نفعت بنظر میان,,,
‫اما اگر درحال حرکت دیده بشی، می‌بازی,
‫تا وقتی که بتونم تشخیص بدم یه توهمی,,,
‫و واقعی‌ات رو گیر بیارم,,,
‫می‌میری,
‫باریکلا داری, خوشحالم که زود گرفتی,
‫خوشحالی؟ اشتباه کردی که قوانین بازی رو بهم توضیح دادی,
‫عملاً انجام این بازی دیگه فایده‌ای نداره,
‫اشتباه می‌کنی,
‫مگه میشه بدون دونستن قوانین باهمدیگه بازی کنیم؟
‫آها و اینکه,,,
‫اون تصویر ثابتی که از من دیدی یه توهم نبوده,
‫تو درواقع داشتی خود من رو می‌دیدی,
‫چی؟
‫همه‌ی ما به شکل ناخودآگاهی داریم,,,
‫بر حس بینایی و رِیکاکوی خودمون برای دیدن اشیاء تکیه می‌کنیم,
‫ما وقتی که روی مُبارزه‌مون متمرکز می‌شیم,,,
‫بیشتر از حالت عادی روی رِیکاکومون به جای بینایی‌مون تکیه می‌کنیم,
‫بخاطر همین من فشار روحی‌ام رو جامد کردم,,,
‫و همونجا گذاشتم تا به اشتباه فکر کنی که اون منم,
‫چرت و پرته, ‫من هیچ‌وقت همچین اشتباهی نمی‌کنم,,,
‫ولی کردی,
‫فکر کردی من کی‌ام؟
‫من کاپیتان ارشد سیزده جوخه‌ی محافظ دیوان,,,
‫کیوراکو شونوسوی هستم,
‫کاپیتان ارشد از ما خواستن که بدون ایشون ادامه بدیم,
‫حله! پس بدون اون ادامه می‌دیم,
‫درسته! ما باید برگردیم و به کاپیتان کیوراکو کمک کنیم,,,
‫جـــــــــان؟!
‫کاپیتان! یعنی نمی‌خوایم بهشون کمک کنیم؟!
‫ما که وقت اضافه‌ای نداریم,
‫د درسته، ولی خب بازم,,,
‫تو چطور؟
‫تو چی‌کار می‌کنی نانائو-چان؟
‫من بر می‌گردم, ‫شماها بدون ما برین,
‫جدی میگی؟ ‫یه سوال ازت دارم,
‫بنظرت اگر اوکیتاکه اینجا بود چی می‌گفت؟
‫اگر کیوراکو میگه از پسش برمیاد، پس مشکلی نیست,
‫حالا بیاین بریم,
‫اینم از جوابت,
‫حالا دیگه بیاین بریم,
‫راستی، حالا که دیگه بحثش رو باز کردین اینم بگم,,,
‫اگر گنریوسای پیر هم اینجا بود,,,
‫بهمون می‌‌گفت که بدون اون ادامه بدیم,
‫تو باید بار جون زیردستات رو به دوش بکشی,
‫کاپیتان ارشد بودن یعنی این,
‫دا,,, روما,,, سان,,, گا,,,
‫گیرت اوردم,
‫بهت گفتم که, ‫این بازی روی من جواب نمیده,
‫کارت خوب بود!
‫اولین باری بود که یکی تونست همون بار اول کاگه‌اونی‌ام رو جاخالی بده,
‫بهت گفتم که,,,
‫ما می‌دونیم که روش مُبارزه‌ی هرکدوم‌تون چطوری‌ـه,
‫درحالی که,,,
‫شماها هیچی درمورد ما نمی‌دونین,
‫فکر کردم جاخالی‌اش دادم,
‫ولی خدایی بنظرت نامردی نیست که هیچی درمورد خودت بهم نمیگی؟
‫من قصد ندارم مُبارزه‌ی منصفانه و برابری داشته باشم,,,
‫البته که فکر هم نمی‌کنم با گفتن چیزی بتونم این مُبارزه رو منصفانه کنم,,,
‫ولی با این‌حال بهت میگم,
‫من اشترن ریتر X هستم,
‫لیل بارو ملقب به «محور ایکس»,
‫قدرت من هرچیزی رو سوراخ می‌کنه,
‫چیزی تحت عنوان کلمه‌ی «جاخالی دادن» براش معنی‌ای نداره,
‫سایه‌ای دیدی؟
‫حالت صورتت نشون میده که داری فکر ‫می‌کنی چطوری تونستم جاخالی‌اش بدم,
‫ولی نگران نباش،‌ همونطور که خودت گفتی جاخالی‌اش ندادم,
‫تو فقط به یه تصویر جعلی از من شلیک کردی,
‫بهش میگن کاگه اوکوری,
‫این یه بازی‌ـه که داخلش باید سایه‌ای که بهش خیره شدی رو,,,
‫به یه جای دیگه منتقل می‌کنی,
‫وقتی کسی با ریکاکوی قوی‌ای مثل مال تو بهش خیره بشه,,,
‫تصویر خیلی واضح‌تری از خودش به جا می‌ذاره,
‫چیز ترسناکی که درمورد بازی‌های بچگانه وجود‌ داره,,,
‫اینه که هیچ‌وقت نمی‌دونی بازی کِی شروع میشه,
‫مهم نیست چقدر نسبت به اون بازی بی‌علاقه باشی,,,
‫وقتی که دستت رو بگیرن، دیگه تموم‌ـه,
‫باید تا پای مرگ باهاشون بازی کنی,
‫و از قضا دست تو هم گرفته شده,,,
‫پس بیا تا پای مرگ با همدیگه بازی کنیم، باشه؟
‫بی‌دقتی کردی,
‫فکر کردی اگر بهم نزدیک بشی، می‌تونی من رو بزنی؟
‫صد البته, مگه همین الانش هم,,,
‫نتونستم بزنمت؟
‫فکر کردم دستت رو هم قطع کردم,
‫ولی بنظر میاد که خیلی نتونستم نزدیک بشم,
‫عــــه,,,
‫دیاگرم,
‫این تفنگ کمان منه, ‫بخاطر همین از ریشی من ساخته شده,
‫که اینطور,,,
‫پس بخاطر همینه که حتی اگر لوله‌اش بُریده بشه، بازم کار می‌کنه,,,
‫و اگر خراب بشه، دوباره می‌تونی بازسازی‌اش کنی,
‫ولی خب، انگاری که قوانین بازی رو فراموش کردی,
‫اگه حتی برای لحظه‌ای ازم چشم برداری,
‫و نگاهت به سایه‌ام بی‌افته,,,
‫هرچیزی که قراره بعدش ببینی، تصاویری از من خواهد بود,
‫خطرات بچگی‌ات رو زنده کرد، مگه نه؟
‫خاطرات اینکه چطوری وقتی بچه بودی,,,
‫سایه‌ای وجود داشت که همه جا دنبالت می‌کرد,,,
‫و مثل چی می‌ترسوندت,
‫اوه، بد شد,,,
‫این سومین باره,
‫من فقط زمانی می‌تونم از قدرت «محور ایکس» استفاده کنم,,,
‫که هردوتا چشمم باز باشن,
‫به عبارت دیگه‌ای,,,
‫تیرهای من بدنت رو سوراخ می‌کنن,,,
‫و بدن من شمشیرت رو سوراخ می‌کنه,
‫که اینطور,
‫یعنی داری میگی وقتی دوتا چشم‌هات باز باشن,,,
‫دیگه قوانین من برات صدق نمی‌کنن,
‫درسته,
‫درحال حاضر، هیچ سلاحی در دنیا وجود نداره که بتونه من رو بُکُشه,
‫وقتی که درطول مُبارزه به خطر می‌افتم,,,
‫می‌تونم برای لحظه‌ی کوتاهی دوتا چشمم رو باز کنم,
‫اگر من در تمام طول مُبارزه دوتا چشم‌هام رو ‫می‌ذاشتم، در حق گناه‌کاران نامردی میشد,
‫عــه، جدی می‌فرمایین؟ ‫ پس میشه لطف کنی و سریع چشم دومت رو ببندی؟
‫هرچند که، اگر توی یه مُبارزه سه بار هردوتا چشمم رو باز کنم,,,
‫دیگه مجبورم با باز بودن دوتا چشمم به مُبارزه ادامه بدم,
‫من اولین کوینشی‌ای هستم که اعلی‌حضرت قدرتش رو بهم داده,
‫من شاهکار دست اعلی‌حضرتم,
‫نزدیک‌ترین فرد به خدا,
‫اینکه مجبورم کردی تا آخر مُبارزه با دو چشم باز ادامه بدم,,,
‫به هیچ‌ عنوان قابل قبول نیست!
‫زیــــل,
‫نمی‌تونم حرکت کنم,,,
‫باید بگم که,,,
‫به عنوان کسی که تا این حد زخمی‌ـه، خوب دویدم,
‫اگر زودی می‌مُردم، اوضاع خیلی بهتر بود,
‫کاشکی انقدر قوی نبودم,
‫حتی نمی‌تونم بی‌هوش بشم، چه برسه به اینکه بمیرم,
‫تا وقتی که نانائو نباشه و من رو به خودم نیاره,,,
‫غُر زدن هیچ‌ فایده‌ای نداره,
‫چقدر نزدیک بود‌ها!
‫با وجود جراحاتت، خوب حرکت می‌کنی,,,
‫ولی,,,
‫فکر کردی می‌تونی از من فرار کنی؟
‫مگه نشنیدی چی گفتم؟
‫هیچ سلاحی وجود نداره که بتونه من رو بُکُشه,
‫شنیدم چی گفتی,
‫ولی شمشیر کیدو چطور؟
‫هادوی شماره‌ی هفتاد و هشت: زانگرین,
‫بخاطر همین‌ـه که نمی‌خواستم باهات مُبارزه کنم، کوروساکی ایچیگو,
‫تو یه مدتی رو توی کاخ سلطنتی گذروندی، مگه نه؟
‫احیاناً‌ اون یارو اوشو تمرینات و یا تکنیک‌های خاصی بهت یاد نداده؟
‫خب که چی؟
‫ای‌خــــدا! ‫می‌دونستم, البته، البته,
‫تعجبی نداره که مسمومیت ریشی رو تجربه نمی‌‌کنی,
‫هرچند که,,,
‫حالا که این موضوع رو می‌دونم، فقط کافیه مزه رو تنظیم کنم,
‫داری درمورد چی زِر زِر می‌کنی؟
‫من زِر زِر نمی‌‌کنم, ‫دارم میگم کُشنده‌ست,
‫ای‌بابا,,,
‫انتظار نداشتم کیدو بخواد صدمه‌ی‌ خاصی بهش وارد کنه,,,
‫ولی حتی یه خراش هم روش ننداخت,
‫پس به آخر خط رسیدن که میگن همینه,
‫برگشتم به جایی از کاخ سلطنتی که همون اول کار بودیم,,,
‫امیدوارم بقیه به اندازه‌ی کافی دور شده باشن,
‫نانائو-چان هم,,,
‫ببخشید که تو رو قاطی این قضایا کردم,
‫حالا,,,
‫وقتشه که حرکت بعدی‌ام رو با اینکه آخر خطم بزنم,
‫بانکای
‫کاتنکیوکوتسو کاراماتسو شینجو
‫این ریاتسو,,,
‫مال کیوراکو-سان‌ـه؟
‫این احساس عجیب چیه؟
‫پس بالاخره خودت رو نشون دادی,
‫ببخشید که معطلت کردم,
‫راستی، میشه نظرت رو بدونم؟
‫دنیا الان از دید تو چه شکلی شده؟
‫تاریک و متروکه؟ ‫پُر از ناامیدی‌ـه؟
‫که اینطور, ‫پس این کار تو‌ـه,
‫این چیزی‌ـه که بهش می‌گین بانکای؟
‫آره، به این میگن بانکای,
‫رنگ‌های دنیا نسبت به قبل تغییر کردن,,,
‫ولی اگر ناامیدی خطابش کنیم، اغراق‌ کردیم,
‫بخاطر اینکه,,,
‫پیامبر خدا هیچ‌وقت احساس ناامیدی نمی‌کنه,
‫ما اطلاعاتی از بانکای تو نداریم,,,
‫ولی یه چیزی هست که به قطع می‌دونیم,
‫اینکه اگر صاحب شمشیر بمیره، بانکایش هم ناپدید میشه,
‫این چیه دیگه؟
‫پرده‌ی اول: تامه‌ رایکیزو نو واکاچیای
‫زخم‌هایی که روی بدن دشمنن,,,
‫به شکلی که انگار به اشتراک گذاشته شده‌ان، ‫ روی بدن خودت هم ظاهر میشن,
‫ولی متأسفانه,,, ‫کسی نمی‌تونه با اون زخم‌ها بمیره,
‫داری درمورد چی حرف می‌زنی؟ ‫چه اتفاقی داره می‌افته؟!
‫بهت گفتم که, ‫به این می‌گیم بانکای,
‫ کاتنکیوکوتسو کاراماتسو شینجو,
‫دیگه حرف زدن بین پرده‌ها کافیه,
‫لطفاً در طول اجرا سکوت رو رعایت کن,
‫خب، می‌ریم برای پرده‌ی دوم,
‫زانکی نو شیتونه
‫مَردی که از زخمی کردن دشمنانش پشیمون میشه,,,
‫از شرم بر روی زمین می‌افته و به بیماری ناعلاجی مبتلا میشه,
‫و قبل از اینکه بفهمی اوضاع از چه قراره، پرده‌ی سوم,,,
‫دانگیو نو فوچی
‫کسانی که سرنوشت‌شون رو می‌پذیرن,,,
‫خودشون رو به درون آبی که درحال بالا اومدنه می‌اندازن,,,
‫تا زمانی که ریاتسوشون تموم بشه,
‫نــه,,,
‫,,, غیر ممکنه,,,
‫هرچقدر هم که محکم بال می‌زنم,,,
‫سطح آب هِی ازم دور و دورتر میشه,
‫معلومه که میشه,
‫ما خودمون رو داخل آب انداختیم، یادته؟
‫هرچقدر که می‌خوای بال بال بزن، ولی دیگه کار از کار گذشته,
‫ولی اینطوری هم نیست که نفهمم چه حسی داری,
‫پرت کردن خودت داخل آب سرد، می‌تونه عزمت رو بسنجه,
‫- ولی این خودخواهی توست, ‫- ولی این خودخواهی توست,
‫- چقدر می‌تونی شرم‌آور باشی؟ ‫- چقدر می‌تونی شرم‌آور باشی؟
‫شرم مَردی که به اون قسم وفاداری خورده بود,
‫تنها ترحم، اون رو به اون مَرد و دنیا پیوند زده,
‫درست نمیگم؟
‫ساکورانوسکه,
‫خیلی وقته که ندیدمت، اوهانا,
‫گفتی اوهانا؟ الان جدی هستی؟
‫خیلی دل و جرأت داری که من رو با این اسم صدا می‌کنی,,,
‫اونم وقتی که خیلی دیر به دیر باهام بازی می‌کنی,
‫بی‌خیال، اینطوری نباش, ‫شرمنده‌ام، اوهانا,
‫می‌بینم که کیمونوت پاره شده,
‫وقتی که هنوز کیمونوی یه زن دیگه رو می‌پوشی، همین هم سرت میاد,
‫واقعاً که حقته,
‫می‌بینم که مثل همیشه بدجنسی,
‫ممکنه بدجنس باشم، ولی هنوزم شمشیرتم,
‫تو من رو با خوبی‌ها و بدی‌هام پذیرفتی,,,
‫و ما قسم خوردیم که با همدیگه بمیریم، مگه نه؟
‫داری با کی حرف می‌زنی؟
‫فکر کردی برنده‌ی این مُبارزه شدی؟
‫فکر کردی می‌تونی من رو بُکُشی؟
‫فکر نکن که بانکای یه شینیگامی حقیر می‌تونه من رو بُکُشه!
‫ترحم یه زن واقعاً بی‌رحمانه است,
‫اون به حرف یه مَرد لجباز گوش نمیده,
‫دور گردن مَردی که دوستش داره,,,
‫یه نخ سفید و درخشانِ آغشته به پشیمانی پیچیده‌ شده‌,
‫حداقل به من اجازه بده تا,,,
‫اون نخ پشیمونی رو که به شکل ناخواسته دور گردنش درهم تنیده شده، بِبُرم,
‫و حالا پرده‌ی آخر رو تقدیم‌تون می‌کنم,,,
‫‫ایتوکیریباسامی چیزومه نو نودوبوئه
‫اگر بتونم سرم روی پاهات بذارم,,,
‫هر از گاهی بانکای زدن هم چیز بدی نیست‌ها,
‫عـــه!
‫کوتاه بیا بابا,
‫این تنها چشمی‌ـه که برام باقی مونده,
‫درست مثل من, چه کنایه آمیز,,,
‫تقدیر خوب بلده چطوری با یه شینیگامی و ششمیرش بازی کنه,
‫به هرحال، خوشحالم که پیروز شدی,
‫هــان؟ چی شده؟
‫امروز خیلی مهربون شدی,
‫خفه، نزدیک بود بمیری‌ها,
‫اوهانا,,,
‫من,,,
دست فرزند نا زنینم، گُم گشته
حیران، در پی دست من گشته
هرکجا باشی دستت را خواهم گرفت
و تا ابد با یکدگیر خواهیم ماند
جنگ خونین هزارساله