‫«در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آنجا ‫ که پس از صبر تو را او به سر صدر نشاند,»
‫[حضرت مولانا]
‫[قسمت ۱]
‫[یا راه را پیدا کن یا در آن گُم‌گشته شو,]
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫[آناتولی، سال ۱۲۴۲ پس از میلاد مسیح]
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫- تو کی هستی آقا؟ ‫- لازم نیست فرار کنی,
‫- با خودت فرق چندانی ندارم, ‫- فرار نکردم,
‫ولی این‌‌طوری که خودم رو دارم متجسم می‌بینم,,,
‫نگران نباش,
‫قراره با تو برای تو و از تو بگیم,
‫بعد از عالم سخن به عالم زندگان برت می‌‌گردونیم,
‫- من,,, ‫- داری می‌‌گردی,
‫از حقایق مطمئنی,
‫ولی نمی‌‌تونی راه درستی برای گفتنش پیدا کنی,
‫نگران نباش، خداوندگار, ‫(خداوندگار: لقب مولانا)
‫در مرز حقیقت قرار گرفتی,
‫ولی این کافی نیست, ‫باید شیرجه بزنی تو دریای حقیقت,
‫ما هم با کمک خودت تو رو هدایت می‌‌کنیم,
‫چرا من؟
‫دستت رو باز کن,
‫این چیه؟
‫- ذره, ‫- یکی از دلایلش همینه,
‫چشمای تو ماسه رو نمی‌‌بینه، ‫ذره رو می‌‌بینه,
‫مشقّت داره، خداوندگار,
‫هم بودن مشقّت داره، هم نبودن,
‫ولی اول باید,,,
‫با یه سری چیز دیگه تو دنیای مادی، روبه‌‌رو بشی,
‫طوفان شن!
‫فریب ظاهر رو نخور, ‫ممکنه گمراه‌‌کننده باشه,
‫شاید حقیقت در شنیده‌‌ها نهفته باشه,
‫شنیده‌‌هات رو به من بگو,
‫دارن میان، خداوندگار,
‫برای خرابکاری و خونریزی میان,
‫مغول‌‌ها,
‫مغول‌‌ها فتنه به‌پا می‌‌کنن, ‫بهت تهمت می‌‌زنن,
‫دو تا مشکل بزرگ,
‫یکی از یکی سنگین‌‌تر,
‫یکی در عالم ماده ‫و دیگری در عالم معنا,
‫مشکل دنیای مادی مغول‌‌ها هستن,
‫مشکل دنیای معنوی,,,
‫مسیریه که کشف می‌‌کنی,
‫حقیقت به مسیر نیاز داره، ‫مسیر هم به سنگ‌فرش,
‫حقیقت رو راه خودت قرار بده,
‫تا خدا از همه‌چیز مجزا و متمایز باشه,
‫مشکلات رو بهم گفتی, ‫پس راه چاره چی؟
‫کسی که باید راه چاره رو پیدا کنه، ‫خودِ تویی خداوندگار,
‫ولی خیلی زمان نداری,
‫یکی‌‌شون خیلی بهت نزدیکه, ‫حسش نمی‌‌کنی؟
‫بابا؟
‫- استاد، حال‌تون خوبه؟ ‫- دارن میان,
‫کیا دارن میان؟
‫- استاد؟ ‫- بابا؟
‫[قونیه، پایتخت حکومت سلجوقیِ آناتولی]
‫جنسش از طلا و زمرده, ‫همون چیزی که برازندۀ استادمونه,
‫استاد؟ خوش‌تون نیومد؟
‫استاد؟ کجا دارین می‌‌رین؟ ‫تو رو خدا یه چیزی بگین,
‫در رو باز کنین آقایون,
‫فکر می‌کردم اونا توی مضیقه قرار گرفتن,
‫- کیا؟ ‫- مغول‌‌ها,
‫حتی اگه مغول هم باشن،
‫مگه رسیدن به قونیه به این راحتیه؟
‫چرا نباشه؟
‫باید اول از قلعه ارزروم عبور کنن,
‫که کار آسونی نیست,
‫بدون کشتن تیراندازان و سربازان مستقر در قلعه
‫امکان پیشروی ندارن,
‫خداوندگار,
‫قلعۀ ارزرومِ ما غیرقابل نفوذه,
‫اگه فتح اون قلعۀ غیرقابل نفوذ ‫نزدیک باشه چی؟
‫اگه غیرممکن ممکن بشه چی عمر؟
‫۴۰ روز گذشته! دیگه منتظر نمون!
‫نوه‌‌ات نمیاد!
‫حتماً خیلی وقت پیش ‫خوراکِ حیوونا شده,
‫از من خواستی,,,
‫یه شکار برات بیارم, ‫من دو تا آوردم,
‫گفتی اگه برگردم، می‌‌تونم مبارز خوبی بشم,
‫برگشتم!
‫دیگه مبارز حساب می‌‌شم؟
‫تو مبارز خوبی هستی، بایجو,
‫دشمن‌‌هات ازت می‌‌ترسن,
‫«خدای آسمان»,,,
‫بهت پیروزی و برتری عطا می‌‌کنه,
‫هیچ‌‌کس نمی‌‌تونه بهت غالب بشه,
‫بابا,
‫کمان‌‌ها حاضرن,
‫کمان سلجوقی، قربان,
‫- بُردش چقدره؟ ‫- ۶۰۰ قدم,
‫و این هم کمان جدید مغولی, ‫بُردش ۶۰۰ قدمه,
‫- کی امتحانش کرده؟ ‫- من امتحان کردم,
‫الان باهاش تیر می‌زنم,
‫- برای هدف‌گیری پوست حیوون بذارید, ‫- پوست حیوون نذارید,
‫به‌جای پوست حیوون خودت وایمیستی,
‫اگه بُردش همون اندازه‌‌ای باشه که گفتی،
‫زنده می‌‌مونی,
‫اگه نباشه،
‫با کمانی که خودت ساختی، می‌‌میری,
‫مغول‌‌ها فتنه به‌پا می‌‌کنن, ‫بهت تهمت می‌‌زنن,
‫می‌‌بینی خداوندگار, ‫چیزهایی که می‌‌گیم یکی‌یکی اتفاق می‌‌افتن,
‫دو تا مشکل بزرگ, ‫یکی از یکی سنگین‌‌تر,
‫یکی در عالم ماده ‫و دیگری در عالم معنا,
‫خوش اومدید خداوندگار,
‫خداوندگار؟ ‫خداوندگار؟
‫خداوندگار چِش شده؟
‫با خودت فرق چندانی ندارم,
‫مشقّت داره,
‫هم بودن مشقّت داره، هم نبودن,
‫خداوندگار,
‫مشقّت داره,
‫چیزهایی که می‌‌گه خیلی مهمه,
‫درسته,
‫جناب وزیر,
‫عمر! خیلی وقت بود قصر رو ‫با قدومت منوّر نکرده بودی,
‫این چه حرفیه؟ ‫من کجا، منوّر کردن قصر کجا؟
‫تو قدرتمندترین
‫و شریف‌‌ترین سرباز سلجوقی هستی,
‫خودت و قدرتت رو این‌قدر دستِ کم نگیر,
‫چون در کسی که خودش رو دستِ‌کم می‌‌گیره,,,
‫دنبال غرور می‌گردن، عمر اتابک,
‫ما تکبرمون رو با محبت خداوندگار اصلاح می‌‌کنیم,
‫- خدا نصیب همه بکنه, ‫- آمین,
‫چی شما رو تا اینجا کشونده؟
‫مغول‌‌ها,
‫مغول‌‌ها؟
‫اگه سلطان اجازه بدن,,,
‫می‌‌خوام با نیروهای پیش‌قراول ‫به قلعۀ ارزروم برم,
‫چرا همچین درخواستی می‌‌کنی؟ ‫چی می‌‌دونی؟
‫چیزی نمی‌‌دونم قربان,
‫ولی مولانا تو دلم شک انداخت,
‫چه شکی؟
‫بهم گفت,,,
‫«اگه فتح اون قلعۀ غیرقابل نفوذ نزدیک باشه چی؟»
‫کِی قراره قلعۀ ما فتح بشه؟
‫در مورد زمانش چیزی بهت گفته؟
‫کل چیزی که گفت، همین بود,
‫اگه می‌‌دونست، از ما پنهون نمی‌‌کرد,
‫پس همۀ این‌‌ها حدس و گمان‌ـه,
‫حدس و گمان مال مردمه، جناب شمس‌‌الدین,
‫همون‌‌طور که می‌‌دونید
‫بین گمان‌های مولانا با گمان‌های شما
‫یه تفاوت‌‌هایی وجود داره,
‫که این‌‌طور، عمر,
‫صرفاً بر اساس این گمان،
‫می‌‌خوای سرباز بفرستم ارزروم؟
‫- در جایگاهی نیستم که به شما بگم چه‌‌کار بکنید, ‫- بگو عمر,
‫نظرت رو بگو,
‫اگه اون گمان از طرف مولانا مطرح شده باشه،
‫این کار رو می‌‌کردم,
‫باشه عمر,
‫بذار در موردش فکر کنم,
‫عمر!
‫صحبت‌‌های مولانا مهمه,
‫با این‌حال، نباید یادت بره
‫چنین حرکتی برای دولت ما خیلی حیاتیه,
‫یه گروه پیش‌قراول می‌شه ۱۰۰۰ نفر نیرو,
‫یادت نره قدمی که بدون فکر برداشته بشه،
‫می‌‌تونه منجر به فاجعه‌‌های بزرگی بشه,
‫نظرتون برام ارزشمنده، جناب وزیر,
‫عمر اتابک,
‫می‌‌خوام کنجکاوی من رو ‫ در مورد یه موضوعی برطرف کنی,
‫البته, چه موضوعی کنجکاوی شما رو بر انگیخته؟
‫دیدگاه مولانا در مورد جنگ چیه؟ ‫ چیزی می‌‌دونی؟
‫خداوندگار توی عالم معنا ‫در حال جنگه,
‫علاقه‌ای به جنگ در دنیای مادی نداره,
‫جناب وزیر,
‫کامیار,
‫تو نظرت در این مورد چیه؟
‫فقط خدا می‌‌دونه فرضیۀ مولانا ‫ از کجا نشأت گرفته,
‫ولی این یه واقعیته ‫که مغول‌‌ها به قصر ما چشم دارن,
‫به سمت قلعۀ ارزروم راهی می‌‌شید,
‫وضعیت اونجا و موقعیت مغول‌‌ها رو بررسی می‌‌کنید,
‫جز من هیچ‌‌کس از سفرتون خبر نداره, ‫بین خودمون هم می‌‌مونه,
‫احتیاط کنیم, بقیه‌‌اش با خداست,
‫تا وقتی اسب‌‌هاتون از خستگی نمُردن، ادامه بدید,
‫بکُش‌شون,
‫این چه پرنده‌‌ایه؟
‫دُرنا؟
‫- غاز؟ ‫- حالا فهمیدی!
‫علاءالدین,
‫- خداوندگار توی مکتب‌ـه؟ ‫- امروز اصلاً مکتب نیومد,
‫چه اتفاقی براش افتاده؟
‫چیزی نشده,
‫یه چیزی هست,
‫از کجا می‌‌دونی؟
‫اولین بار بود با چنین حالی می‌‌دیدمش,
‫من رو ندید, صدام رو نشنید,
‫حتی اگه می‌‌خواستی هم،
‫نمی‌‌تونستی صداتو به گوشش برسونی,
‫وقتی دختر کوچیکم رو دفن کردم،
‫بهش نگاه کردم و چاره خواستم,
‫نه بهم نگاه کرد ‫و نه راه چاره‌‌ای جلوی پام گذاشت,
‫این بچه‌‌ها یتیم شدن
‫و هیچ‌‌کس نپرسید مادرشون کجاست,
‫جنت خاتون! جلوی بچه‌‌ها این‌‌طوری صحبت نکنید,
‫ساکت‌موندن، از درون منو به جوش میاره,
‫اینکه بگی «حرف نزن»، ‫معلومه که برای شما راحته,
‫دخترم زیر خاکه، ‫خودت رو بذار جای اون,
‫گوهر خاتون رفت, ‫کایرا خاتون اومد,
‫جای سر و پا عوض شد,
‫به حرف‌‌های مادربزرگ‌تون اهمیت ندین,
‫خدا مادرتون رو بیامرزه,
‫من هم مادرم,
‫از نظرم فرقی بین تو و پسر خودم شمس‌‌الدین نیست,
‫از نظر من هست,
‫اسم مادر من گوهره,
‫خیلی وقته که فوت کرده,
‫دیگه تو سنی نیستم که ‫نیاز به مادر دیگه‌‌ای داشته باشم,
‫به حرف‌‌های مادربزرگ و برادرم ‫توجه نکن,
‫اینجا همه تو رو دوست دارن,
‫من تضمین می‌‌کنم,
ا‌را‌ئه‌ا‌ی ا‌ز وب‌‌گا‌ه ب‍ا‌‌م‍ا‌ب‍ی‍ن
‫قطره نباش,
‫خودت رو به دریا تبدیل کن,
‫حالا که دلت برای دریا تنگ شده،
‫قطره رو نابود کن,
‫تو,,,
‫صبر کن آقا,
‫فکر می‌‌کردم اسطرلاب ‫ برای ستاره‌‌شناس‌‌ها خیلی مهم باشه,
‫- خوش اومدی خداوندگار, ‫- خوش باشی,
‫ببخشید,
‫این اسطرلاب بعضی وقتا شمشیر می‌شه و ‫قصد جونم رو می‌‌کُنه,
‫بعضی وقتا هم من رو توی یه چاه بی انتها میندازه,
‫از اونجا می‌‌تونم ببینم که بیرون روشنه
‫ولی پام شکسته و کاری از دستم بر نمیاد,
‫شاید خدا بهت بال بده,
‫ناراحتی به خاطرِ موندن تهِ چاه، منطقیه؟
‫مگه یوسف از چاه بیرون نیومد ‫و پادشاه مصر نشد؟
‫شاید خدا می‌‌خواد تو رو سلطانِ اسطرلاب کنه,
‫با این اسطرلاب سعی می‌‌کنی ‫ از ستاره‌ها سر در بیاری، درسته؟
‫- بله خداوندگار, ‫- چرا؟
‫اگه بتونم اون‌‌ها رو درک کنم,,,
‫- فکر می‌‌کنی می‌‌تونی حقیقت رو پیدا کنی, ‫- درسته,
‫پس با علم می‌‌شه حقیقت رو پیدا کرد؟
‫- جوابش رو شما از من بهتر می‌‌دونید, ‫- نشدنیه,
‫اشتباه فیلسوف‌‌ها دقیقاً همین‌‌جاست,
‫شناخت خدا با عقل ممکن نیست، شیرازی,
‫باید کاری کنیم مردم به حقیقت نزدیک بشن,
‫برای همین، باید چیزهای جدیدی بهشون بگیم,
‫چه چیزی خداوندگار؟
‫اگه با کلمات این اتفاق نیفته،
‫با صحبت‌کردن اتفاق می‌افته,
‫خداوندگار,
‫- چی شده؟ ‫- دوتا بار روی دوشم سنگینی می‌‌کنه، شیرازی,
‫نمی‌‌دونم این جسم می‌‌تونه ‫به دوش بکشه‌شون یا نه,
‫چه باری؟
‫یکی فتنه‌‌ای که مغول‌‌ها به‌‌پا می‌‌کنن,
‫و اون یکی، مسیر حقیقته که باید پیداش کنم,
‫ترسم اینه این بارها برای من زیادی باشن,
‫[ارزروم، قلعۀ سلجوقیان آناتولی]
‫قربان، مغول‌‌ها تا قلعۀ ما پیشروی کردن,
‫چی می‌گی سرباز؟
‫با چشمای خودم دیدم, ‫به تاخت به اینجا میان,
‫چند نفر؟
‫- خیلی زیادتر از اونی که بشه شمرد, ‫- چقدر زیاد؟
‫۵ هزار؟ ۱۰ هزار؟
‫بالای ۲۰ هزار,
‫۲۰ هزار؟
‫- کِی به شهر می‌‌رسن؟ ‫- فردا,
‫قبل از ظهر به اینجا می‌‌رسن,
‫هر طور که شده، این رو به قونیه ‫به دست سلطان برسون,
‫سرنوشت‌مون به سربازهایی که می‌‌فرسته، ‫بستگی داره,
‫بله قربان,
‫مغول‌‌ها برای قتل و خونریزی میان ‫نه برای فتح,
‫آخه چرا؟ این عصبانیت از کجا میاد؟
‫به هر کس که مقابل‌شون باشه، ظلم می‌‌کنن
‫همون‌‌طور که خوارزمشاه به اون‌‌ها ظلم کرد,
‫چرا می‌‌خوان شهرها رو تخریب کنن؟
‫تمدن فقط با تخریب می‌‌تونه نابود بشه,
‫این‌‌طوری می‌‌تونن به‌جای ‫تمدن‌‌هایی که نابود می‌‌کنن
‫تمدن خودشون رو بنا کنن,
‫این اولین بارِ روی دوشت بود, ‫دومی چیه؟
‫اون سخت‌‌تره,
‫ولی اصل ماجرا خودش یه شکایته,
‫انسان از عالم معنا ‫ که بهش تعلق داره، جدا میشه
‫و در این عالم مادی ‫ که باهاش بیگانه‌‌ست فرود میاد,
‫روح,,,
‫از تَرک عالم معنا شاکیه,
‫برای حل این شکایت،
‫و از بین‌بردنش، باید هدایتش کنیم,
‫باید بهش مسیر رو نشون بدیم,
‫ولی اون مسیر چیه، شیرازی؟
‫اون مسیر چیه؟
‫ولی این خیلی بار سنگین و سختیه,
‫چرا به دوش می‌‌کشی؟
‫از کسی که روی دوشم گذاشته، بپرس,
‫یالا!
‫- یالا! ‫- یالا!
‫کمکش کنید!
‫یالا! سریع!
‫قربان,
‫ببخشید ولی یه چیزی رو نمی‌‌تونم درک کنم,
‫چرا از الان برای مغول‌‌هایی که فردا ظهر می‌‌رسن،
‫اینجا روی دیوار ایستادیم؟
‫اونایی که دارن میان مغول‌‌هان، دوونی,
‫افتخارشون گردن‌‌زدنِ مردمه,
‫به‌جای اسیر گرفتن، می‌‌کُشن,
‫به‌جای صلح، خواهانِ جنگن,
‫برای چنین هیولایی ‫باید از دو روز قبل آماده باشی,
‫حالت چطوره جنت خاتون؟
‫خدا رو شکر,
‫خوبم,
‫دردی که تو چهره‌ات دیده می‌شه، ‫چیز دیگه‌‌ای می‌‌گه,
‫درد جداییه؟
‫دلم براش تنگ شده,
‫دلم برای گوهرم تنگ شده,
‫دلم برای عزیز دلم تنگ شده,
‫اگه مسئله دلتنگیه، ‫من هم دلم برای گوهر خاتون تنگ می‌‌شه,
‫جدایی هم یه معنایی داره، جنت خاتون,
‫من هم سهم خودم رو از جدایی گرفتم,
‫مادرم، پدرم، برادرم,
‫همسر اولم,
‫دخترت، گوهر خاتون, ‫از همه‌‌شون جدا شدم,
‫نگاهت به من بود ‫و ازم راه چاره می‌‌خواستی,
‫فکر می‌‌کنی بدون چاره رهات کردم,
‫فقط مرگ می‌‌تونه ‫ به جداییِ تو و جداییِ من پایان بده,
‫فقط کسی که دستور این جدایی رو داده،
‫می‌‌تونه تمومش کنه,
‫من هر چی بگم، آتیشِ دلت خاموش نمی‌‌شه,
‫توجه!
‫سلطان ما، حافظ جهان، اعلیحضرت ‫غیاث‌‌الدین کیخسرو,
‫سرورم,
‫قبل از ارائه‌ی مسائل ‫ مربوط به قلمرو و مردم سرزمین‌تون،
‫می‌‌خوایم باهاتون ‫ در مورد موضوع دیگه‌‌ای مشورت کنیم,
‫موضوع چیه؟
‫سرورم، یکی از علمای تحت امرتون، ‫مولانا حدس و گمانی داره
‫که باید به عرض‌تون برسونیم,
‫خداوندگار,,,
‫گمان می‌کنه ‫مغول‌‌ها برای قلعۀ ارزروم تهدید به حساب میان,
‫قاصدی هم در مورد این مسئله ‫از قلعۀ ارزروم خبر آورده؟
‫نه سرورم, ‫ولی با توجه به فرضیۀ مطرح‌‌شده از خداوندگار،
‫جمع کردن علما,,,
‫و پرسیدن نظر اون‌‌ها در مورد مسئله مغول‌‌ها ‫خالی از لطف نیست,
‫البته با امر شما,
‫سرورم,
‫مشورت با علما ‫در مورد مغول‌‌ها کار درستیه؟
‫باعث نمی‌‌شه علما رو بیش از حد بزرگ کنیم؟
‫وحدت این سرزمین ‫با سلطان تضمین می‌‌شه,
‫آرامش با علما,
‫اتحاد با شمشیر و سربازان سلطان تضمین می‌‌شه,
‫و صلح با علم و درایت علما,
‫در چنین شرایطی ‫چی بهتر از این که نظر علما رو جویا بشیم؟
‫تصمیم با حضرت سلطانه,
‫با چشم می‌‌تونیم آسمون رو ببینیم، ‫این کافی نیست؟
‫انگار هروقت خواستی می‌‌تونی بری اونجا, ‫چه لزومی داره برای دیدن ستاره‌‌ها زحمت بکشی؟
‫یه منجم فقط باید ‫ اوقات شرعی رو تعیین کنه, آره؟
‫علم من قد نمی‌‌ده, ‫این رو باید از بابام بپرسی,
‫- سلام علیکم, ‫- علیکم السلام,
‫بسم الله,
‫خداوندگار، اگه اجازه بدید یه سؤال بپرسم,
‫سؤالت چیه؟
‫استاد، هدف اصلی یه منجم چیه؟
‫- به‌نظر خودت چیه؟ ‫- به‌نظرم به جایی نمی‌‌رسه,
‫تنها هدف یه منجم ‫تعیین اوقات شرعیه,
‫سؤالت من رو یاد یه چیزی انداخت,
‫یه داستان,
‫روزی روزگاری,,,
‫یه پادشاه پسرش رو به جامعۀ علمی فرستاد،
‫تا دربارۀ ستاره‌‌ها، دانش بیشتری بیاموزه,
‫پسر پادشاه ساده‌‌لوح بود,
‫چیزهای جدید یاد گرفت ‫به دانشش اضافه کرد
‫و در رشتۀ خودش استاد شد,
‫پادشاه حلقه‌‌اش رو در آورد ‫و گذاشت توی مشتش
‫تا پسرش رو آزمایش کنه,
‫پرسید: «چی توی دستمه؟»
‫پسر پاسخ داد: یه چیز گرد، ‫ زرد، که مرکزش خالیه,
‫پادشاه گفت: «درسته, ‫تموم حرف‌‌هات درسته,
‫«ولی چی توی دستمه؟ ‫اون رو به من بگو,»
‫پسر گفت: «فقط می‌‌تونه یه غربال باشه,»
‫پادشاه وقتی این جواب رو گرفت، ‫ به پسرش گفت:
‫«مهارت‌‌هایی یاد گرفتی ‫که می‌‌تونه مردم رو شگفت‌‌زده کنه
‫ولی چطوری یاد نگرفتی ‫غربال توی دست جا نمی‌‌شه؟»
‫علمای امروزی همین‌‌طورن,
‫به جزئی‌‌ترین مسائل علمی می‌‌پردازن,
‫هر چیزی که لازم ندارن رو یاد می‌‌گیرن,
‫همه چیز رو درک کردن,
‫ولی نمی‌‌دونن چه چیزی از همه مهمتره,
‫چیزی که به خودشون نزدیکه ‫ رو نمی‌‌شناسن، وجود خودشون,
‫در مورد حلال یا حرام‌بودن چیزها حکم می‌‌دن,
‫در مورد جایز بودن یا نبودنش,
‫خودشون حلالن یا حرام؟
‫تمیزن یا کثیف؟ ‫اینو نمی‌دونن,
‫شکل و رنگ و گِرد بودنِ حلقه ‫دیده می‌‌شه,
‫وقتی اون رو توی آتیش میندازین، ‫هیچ‌‌کدومِ این‌‌ها باقی نمی‌‌مونه,
‫تنها چیزی که می‌‌مونه، ‫ذات و ماهیّتشه,
‫منجمی که فکر می‌‌کنی قراره ‫تعیین‌‌کنندۀ اوقات شرعی بشه،
‫دنبال این ماهیّته,
‫سعی می‌‌کنه اون رو پیدا کنه,
‫با خبر شدن از احوال دیگران
‫نباید باعث بشه که انسان
‫از احوال خودش غافل بشه,
‫این رنگ هم خوبه,
‫به کارت برس,
‫- خوش اومدین، جناب وزیر, ‫- ممنونم,
‫به خداوندگار بگو من اومدم, ‫اگه ممکنه می‌‌خوام ببینمش,
‫با شاگردهاش داخل هستن, ‫اگه بخواید,,,
‫داره میاد,
‫به مکتب ما خوش اومدین,
‫انشاالله با حضور غیرمنتظره‌‌ام ‫ مزاحم نشده باشم,
‫ما تابه‌حال با قصر و دربار ‫مشکلی نداشتیم,
‫جسارتاً می‌‌خوام بدونم برای چی اومدین اینجا,
‫مغول‌‌ها، خداوندگار,
‫دلیل اینجا بودنم مغول‌‌هاست,
‫قربان، خبری که قاصد آورده می‌‌تونه تله باشه؟
‫آخه ببینید، تا الان هیچ مغولی دیده نشده,
‫الان قانع شدی، دوونی؟
‫عمر اتابک چیزی رو که بهش گفتید، ‫به ما گفته,
‫برای همین به اینجا اومدم,
‫اگه مایلید، بریم بین اهالی شهر,
‫هم در مورد این موضوع صحبت کنیم ‫و هم از وضعیت مردم با خبر بشیم,
‫شروع زندگی، انسان بودن,
‫چقدر کتاب می خونی؟
‫خوش اومدین، آقا, ‫صفا آوردین,
‫ممنونم,
‫افتخار دادین که اینجا قدم گذاشتین,
‫اجازه بدین ازتون پذیرایی کنم,
‫نیازی نیست,
‫چیزی که می‌‌خوایم در موردش صحبت کنیم، ‫از پذیرایی مهمتره,
‫با دقت به حرف‌‌هام گوش کن,
‫همۀ علمای شهر، فردا صبح ‫ در محضر سرورمون حاضر می‌‌شن,
‫اگه سرورمون ما رو بپذیرن
‫از صمیم قلب خوشحال می‌‌شیم,
‫اگه حق با مولانا باشه، ‫توقع خوشحالی نداشته باش,
‫کم پیش میاد حق با اون باشه,
‫بجز ما همه بهش اعتماد کامل دارن,
‫فقط به‌خاطر اینکه ‫اون یه چیزی حس کرده،
‫حتی وزیر پادشاه رو خبردار می‌‌کنه,
‫چی حس کرده؟
‫می‌‌گه مغول‌‌ها قلعۀ ارزروم رو فتح می‌‌کنن,
‫پس برای همین نگران بود,
‫- نگران؟ ‫- به سمت در قلعه رفت,
‫با عمر اتابک یه حرف‌‌هایی می‌‌زدن,
‫تا حالا مولانا رو این‌‌طوری ندیده بودم,
‫از این به بعد هم نخواهی دید,
‫اگه مولانا از چشم بیفته، ‫تو جاش رو می‌‌گیری,
‫اگه سلطان از چشم بیفته،
‫من,
‫اگه بتونی توی این گوش‌‌های بی‌چاره بگی ‫چطور این اتفاق می‌‌افته،
‫خوشحالیِ من رو ابدی می‌‌کنی,
‫فردا علما به محضر سلطان میان,
‫تو هم توی اون شورا ازش سؤال می‌‌پرسی,
‫جوری که سؤالت ‫پایان کار اون و شروع تو باشه,
‫شروع من فعلاً زمان‌بَرـه,
‫ولی خب من هم به اندازه کافی صبر دارم,
‫ببخشید,
‫من نتونستم یه چیزی رو بفهمم,
‫مقامی که برای خودت می‌‌خوای چیه؟
‫مقام غیاث‌‌الدین کیخسرو,
‫سلطان سلجوقیان,
‫چیه؟
‫- به نظرت لیاقتش رو ندارم؟ ‫- البته که داری!
‫متوجه نشدم چطور قراره این اتفاق بیفته,
‫مولانا و سلطان، دو سر قونیه‌‌ان,
‫اگه این دو تا سر رو تضعیف کنی، ‫سلجوقیان تضعیف می‌‌شه,
‫و برای کسایی که می‌‌تونن ‫این ضعف رو به فرصت تبدیل کنن
‫راه برای هر دو مقام باز می‌‌شه,
‫ولی این راه یکباره جلوی پای ما قرار نمی‌‌گیره,
‫برای این راه ‫و مقام‌‌های مورد نظرمون،
‫اگه لازم باشه، ‫باید خون هم ریخته بشه,
‫مردم از همۀ اقوام هر روز به شهر ما میان,
‫همه به خاطر همین ظلم,
‫از دستِ مغول‌‌ها فرار می‌‌کنن,
‫این شهر پناهگاه فقرا و ‫پایگاه مستضعفانه,
‫من توی این شهر,,,
‫پدرم سلطان‌‌العلما بهاءالدین ولد رو دفن کردم,
‫اینجا مکتب منه، مرکز علمی‌ام,
‫اگه خدایی نکرده برای این شهر اتفاقی بیفته،
‫مردم این شهرها بی‌‌پناه می‌‌شن,
‫خدا خودش رحم کنه,
‫برای این کار اول باید مانع مغول‌‌ها بشیم
‫بعد هم چشم‌های پلیدشون رو ‫از این خاک دور نگه داریم,
‫اگه قراره اونا وسیلۀ آزمایش‌مون باشن,,,
‫تو هم آزمایش می‌شی,
‫اونا میان,,,
‫و در موردشون از تو سؤال پرسیده می‌شه,
‫بهشون چی میگی؟
‫ای پسر بهاءالدین ولد،
‫ای گلِ باغِ هستی،
‫وقتی ازت دربارۀ مغول‌ها بپرسن،
‫چه پاسخی می‌دی؟
‫یه روز که پرسیدن «جنگ یا صلح»،
‫جوابت چیه؟
‫پا روی دلت می‌ذاری و سکوت اختیار می‌کنی،
‫یا حقیقت رو همون‌طور که هست بیان می‌کنی؟
‫نمی‌‌تونی بگی, نمی‌‌تونی بگی,
‫هنوز حتی راه حقیقت‌‌یابی ‫برای مردم رو پیدا نکردی,
‫نمی‌‌تونی بگی,
‫مولانا,
‫گفته بودیم,
‫با تو برای تو و از تو می‌‌گیم,
‫خودت کجایی، خداوندگار؟ ‫کجایی؟
‫ببین همۀ اون‌‌ها تویی, ‫همه‌شون منم,
‫همه‌شون یه درد مشترک دارن,
‫همه‌شون یه ترس مشابه دارن,
‫مغول‌‌ها از بیرون محاصره‌شون کردن,,,
‫و از درون,,,
‫راهی هست که به خدا می‌رسه,
‫یا اون راه رو پیدا کن
‫یا در مسیرش گُم‌گشته شو,
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال